Weblog Afrika

  • De abortusboot: een geregisseerd toneelstuk

    Het bezoek van de Nederlandse NGO Women on Waves aan Marokko was een grote farce. Recapitulatie van een bizar theaterstuk.

    Een week geleden maakte Women on Waves bekend dat hun abortusboot Marokko aan zou doen. Woensdag werd bekend gemaakt dat het schip de volgende dag in de noordelijke haven Marina Smir aan zou leggen. Woensdagavond maakte de Marokkaanse minister van Binnenlandse Zaken bekend dat de boot niet welkom was in Marokko. Toen ik Betty Lachgar, de woordvoerster van de uitnodigende Marokkaanse organisatie MALI, om een reactie vroeg, reageerde zij opmerkelijk luchtig. O, had de minister dat gezegd? Dat had ze nog niet gehoord. Een plan B? Nee, dat was er niet. En een groot ontvangstcomité zou er ook niet zijn, want ‘van de Marokkaanse vrouwenbeweging kun je niets verwachten’.

    Ik had een raar gevoel over het gesprek. Wat moest ik me voorstellen bij dat bezoek van Women on Waves? Ik had geen signalen dat er een grote tegendemonstratie zou komen en hoewel – afgezien van Lachgar – vrijwel iedereen negatief reageerde op de komst van de abortusboot, spraken de Marokkaanse media er niet extreem veel over, en op een heel rustige toon. Ik zag mezelf al op de kade staan met een verzameling buitenlandse en binnenlandse correspondenten, met iets verderop een bataljon politieagenten en veiligheidsmensen, allemaal in verveelde afwachting van de abortusboot. Ik zou een verrekijker van iemand moeten lenen om te zien wat de kustwacht uitvoerde en uit kunnen vinden op welk terrasje GroenLinks-Kamerlid Liesbeth van Tongeren verpoosde tot haar zeevarende bondgenoten in de internationale vrouwensolidariteit Marokko bereikten. Met een beetje geluk zouden we bezoek krijgen van een clubje demonstranten met hoofddoeken, jurken en baarden, die emotionele slogans schreeuwden.

    Tja, moest ik daarover helemaal naar die haven reizen? Speelde dit verhaal zich niet vooral af op het Marokkaanse platteland en in arme volkswijken waar meisjes worden overvallen door hun eigen seksualiteit, op de eerste hulp van ziekenhuizen waar jonge vrouwen doodbloeden na een clandestien uitgevoerde abortus en in de straten van Casablanca, waar zwerfkinderen die niet weten wie hun vaders zijn bedelend de kost verdienen? Ik besloot thuis te blijven.

    Donderdagavond prees ik mijzelf gelukkig om die beslissing. Women on Waves had de autoriteiten en de pers voor de gek gehouden: de boot waarvan ze ‘s ochtends hadden gemeld dat hij door een oorlogsschip werd tegengehouden, bleek al die tijd in de haven van Marina Smir te hebben gelegen. De activisten waren woensdag met het vliegtuig in Marokko aangekomen en hadden op een strategisch moment een met spandoeken behangen zeilboot uit een hoekje van de haven tevoorschijn laten komen. Pas na vragen van een achterdochtige Reuters-correspondent gaf Women on Waves toe hoe de vork in de steel zat. Omdat ze bang waren door de Marokkaanse autoriteiten te worden tegengehouden, hadden ze dagen tevoren een zeilboot de haven in gevaren. Die niet eens medische voorzieningen aan boord had om een abortus uit te voeren. Maar door de overweldigende publiciteit was de actie een groot succes, vonden ze.

    Ik kon wel door de grond zakken van plaatsvervangende schaamte voor deze opportunistische activistes, die nota bene door een serieuze Marokkaanse lobby-organisatie voor legalisatie van abortus al waren gewaarschuwd dat hun provocerende aanpak niet aansluit bij de Marokkaanse manier van doen en denken, maar koste wat kost hun plan uit hadden willen voeren. En ik voelde me beetgenomen, als journalist. Hoe zat dat dan met Kamerlid Van Tongeren?, vroeg ik me af. Voelde zij zich net zo in het ootje genomen als ik, of zat zij ook in het complot?

    Zij was van meet af aan op de hoogte van de Trojaanse strategie van Women on Waves, vertelde ze me aan de telefoon. Het doel rechtvaardigde de middelen. De verwachting was immers dat de Marokkaanse autoriteiten de boot niet toe zouden laten. En dat daarom niet alleen de autoriteiten, maar ook alle journalisten waren voorgelogen, dat was collateral damage. Van Tongeren was zo ver meegegaan in het spel dat zij donderdagmiddag minister Rosenthal had opgeroepen zijn Marokkaanse collega te verzoeken het schip binnen te laten, terwijl zij wist dat er allang een zeilbootje in de haven lag en er helemaal geen schip werd tegengehouden. Wat vindt minister Rosenthal daar eigenlijk van, of zat hij ook in het complot? En als Women on Waves en haar kompanen er geen been in zien om tegen de autoriteiten en de pers te liegen, hoe serieus nemen zij dan eigenlijk de Marokkaanse vrouwen die graag zouden zien dat abortus wordt gelegaliseerd?

    21 reacties Lees verder →

  • Hirsi Ali en de retorica van de godsdienststrijd

    Het is bepaald ernstig. ‘In de afgelopen jaren is de gewelddadige onderdrukking van christelijke minderheden de norm geworden in landen met een moslim-meerderheid, strekkend van West-Afrika tot het Midden-Oosten tot aan Zuid-Azië en Oceanië.’ Aldus niemand minder dan Ayaan Hirsi Ali.

    19 reacties Lees verder →

  • Wachten op Barack

    Kent u die mop van die man die op zoek ging naar een apostrofe? Precies, die zocht op de verkeerde plaats. Althans, dat vinden veel mensen in Kenia, het land waar zijn vader is geboren (en waar ze ook Guinness schenken).

    Geen reacties Lees verder →

  • ‘Sue’, een nieuw merk

    Zij is beroemd, al zijn er mogelijk maar weinig mensen die haar kennen. Zij noemt zich een ‘lid van de dienstverlenende industrie’, anderen noemen haar een dame van de nacht. Zij is Keniaanse, en tilt het debat over prostitutie tot een ongekend nieuw en hoog niveau. Zij is ‘Sue’. Maar wie is zij?

    Geen reacties Lees verder →

  • De lange arm

    Het heet EKIA, en nee, het is geen nieuwe meubelboulevard. De wereld leerde de afkorting kennen na de dood van Osama bin Laden: Enemy Killed in Action. Een bewijs van de lange arm (en lange adem) van wat nu nog ‘s werelds machtigste bewind is, het Amerikaanse. Maar de praktijk is natuurlijk veel ouder en ook elders in de wereld bekend. Zoals in Afrika.

    Geen reacties Lees verder →

  • Angst voor een doorbraak

    mutunga

    De moedige John Githongo, ooit ‘anti-corruptietsaar’ in Kenia, zei het zo: ‘Waarom zou je een advocaat inhuren, als je de rechter kunt kopen?’ Veel treffender kon het door en door verrotte juridische systeem in het Oost-Afrikaanse land niet worden omschreven. Maar zie, er gloort hoop.

    Geen reacties Lees verder →

  • Ach, Sammy

    samuelwanjiru

    Sammy is dood.

    Geen reacties Lees verder →

  • Mohammed en de berg

    chLiberia03.jpg

    Als het waar is, is het even pijnlijk als gevaarlijk. Kolonel Khadafi, zo melden sommige media, zet zwart-Afrikaanse huurlingen in om de Libische demonstranten tegen zijn bewind in het oosten van het land te bestrijden. Waarmee, in een uiterst bittere vorm van ironie, de ‘revolutie’ niet zuidwaarts naar Afrika gaat, maar Afrikanen zich in het noorden offeren om daar de revolutie tegen te gaan.

    Geen reacties Lees verder →

  • Explosies en implosies

    ali_bongo

    Het lijkt wel een wedstrijd. Van landen beneden de Sahara, waar mensen hopen dat na de omwentelingen in Noord-Afrika ook hun regimes aan de beurt zijn. ‘Egypte’ is een toverwoord geworden. Maar toveren is een vak; een goocheltruc leren, is hard werken.

    Geen reacties Lees verder →

  • Opstand op afstand

    museveni

    Een huis gaat in vlammen op. De brandweer is gebeld en rukt uit. Het huis blijkt niet meer te redden. De belendende panden zijn dat mogelijk wel. Dan is het ook zaak om te kijken uit welke richting de wind komt: waarheen lijken de vlammen zich het eerst te zullen verspreiden?

    Geen reacties Lees verder →