Goed nieuws uit Guinee-Conakry is bijna net zo zeldzaam als een zonsverduistering. Het afgelopen ruime jaar heeft het land geworsteld met de bestuurlijke grilligheden en het brute geweld van een militaire junta. Een nieuw dieptepunt leek bereikt in december vorig jaar, toen de zelfverklaarde leider, kapitein Moussa Dadis Camara, door een concurrent in het hoofd werd geschoten.

Daaraan was het nodige vooraf gegaan, zoals een demonstratie van de oppositie in september, waarbij de Guineese ‘veiligheidsdiensten’ mogelijk meer dan 150 mensen doodden en talrijke vrouwen verkrachtten. Na de aanslag op Camara werd hij in allerijl naar Marokko gevlogen. Velen hoopten dat zij voor zijn leven geen dubbeltje meer hoefden te geven.

Maar zie, Camara leeft nog. Vorige week werd hij van Marokko naar huis gevlogen. Dat dacht hij althans. In werkelijkheid landde zijn vliegtuig in de hoofdstad van het buurland Burkina Faso. Wat zich daar precies afspeelde, is nog onduidelijk, maar feit is dat de nog altijd zieke Camara er een verklaring ondertekende, waarin hij stelt af te zien van het leiderschap van Guinee.

Daarmee is, om bekende woorden te gebruiken, het einde niet in zicht, ook niet het begin van het einde, maar het einde van het begin. Camara zegt de wens van de bevolking te steunen om binnen zes maanden verkiezingen te organiseren. Tot die tijd zal het land geleid worden door zijn vervanger, de evenmin vrij gekozen minister van Defensie, Sekouba Konaté.

De internationale gemeenschap, met voorop de vroegere koloniale machthebber Frankrijk en de Verenigde Staten, hebben hun voorzichtige zegen aan de jongste ontwikkelingen gegeven. Maar dat Guinee niet zomaar van zijn militairen met politieke ambities af zal zijn, dat weten de inwoners er al sinds de onafhankelijkheid. Na het einde van dit begin loopt het land altijd weer de kans op een nieuw, mogelijk al even wreed begin.