Voor wie het woord nog aankan: vandaag vinden in Togo verkiezingen plaats. Verwacht geen speciale uitzending van de NOS. De stembusgang in het West-Afrikaanse land valt niet in de categorie ‘urgent nieuws’. Behalve voor de Togolezen zelf natuurlijk. Voor de regio waarvan het land deel uitmaakt. En eigenlijk toch ook voor het hele Afrikaanse continent.

Wie het afgelopen jaar de moeite nam om naar de politieke kaart van West-Afrika te kijken, kan het niet zijn ontgaan dat een ouderwetse vorm van machtswisseling daar een wederopbloei doormaakte. Landen die eigenlijk nog geen twintig jaar lang gewend waren aan wat wij in het Westen reguliere verkiezingen noemen, bleken opeens weer het toneel van militaire staatsgrepen.

Mauretanië, Guinee-Conakry en recentelijk Niger: de mannen in kaki zijn terug. Soms, zoals in Conakry, in potsierlijke gedaantes, die de bevolking terug doet verlangen naar de vorige, ook al militaire heerser. Soms, zoals in de Nigerese hoofdstad Niamey, met een vleugje steun van die bevolking, omdat de eerdere president een zucht naar macht tentoonspreidde die haast nog erger was dan het militaire optreden.

Fraai is het natuurlijk allemaal niet. Daarom is het goed om te zien dat het mogelijk ook anders kan. Zoals in Togo, waar een nieuwe president gekozen moet worden. De huidige leider, Faure Gnassingbe, zal waarschijnlijk herkozen worden. Aan de man kleven tal van nepotistische bezwaren. Maar vooruit, daarom alleen gaat het nu even niet. Het gaat om het proces.

De voorganger van Gnassingbe was diens vader. Ooit droeg die de twijfelachtige titel van Afrika’s langstzittende leider. Hij zou er ongetwijfeld nog hebben gezeten als zijn Schepper hem niet tot zich had geroepen. De zoon is uiteraard al evenzeer uit op de macht, maar heeft onmiskenbaar veel minder dinosaurusachtige kenmerken dan pa. De afgelopen vijf jaar heeft Gnassingbe onder meer geprobeerd de jarenlang buiten- en opgesloten oppositie een vrijere plek te geven.

Kleine stapjes, maar het kan allemaal nog zo veel slechter, zo leren landen in de omgeving van Togo. ‘Een soepele verkiezing in Togo zou een extreem positieve ontwikkeling voor de hele regio betekenen’, zei een waarnemer. Toch ruikt de oppositie onraad. De president, zo roept zij, zou de Kiescommissie naar zijn hand zetten. Slecht nieuws, als het zo is. Het goede nieuws: vijf jaar geleden had de oppositie dat hooguit in de politieke woestijn kunnen roepen.