Eindelijk eens geen politiek, zo verzucht menig krantenlezer en televisiekijker in Kenia. Eindelijk eens een puur menselijk drama, met alle ingrediënten die daar in dit land bij horen: geloof, hoop en liefde. En gelukkig ook, om het allemaal niet te droogjes te laten worden: roddel, achterklap en een vleugje glamour. Daar kunnen we wel even mee vooruit.

Er was eens een jongeman die aardig saxofoon speelde. Het is een instrument dat je hier niet al te veel hoort klinken, dus met zijn optredens in met name de hoofdstad Nairobi werd Joseph Hellon al snel een plaatselijke bekendheid. Zelf heb ik hem ook een aantal malen mogen beluisteren. Aardige muzikant. Aardige vent ook. Een aanwinst voor de Keniaanse kunst en cultuur.

Maar alleen toeteren is niet genoeg, zo bleek. Een poosje geleden meldde Hellon, tot ieders verrassing, mede-oprichter te zijn geworden van een eigen kerk. Als je hier iets vaak hoort klinken, zijn het wel de kerken. Dus wat was daaraan nu zo bijzonder? Wel, in elk geval de naam: The Finger of God. Intrigerend wel. Meteen ook gingen mensen niet spreken van een kerk, maar van een sekte.

Over het aantal leden is weinig bekend. Wel hebben we bijzonder veel aandacht voor een zeer prominent lid van De Vinger van God. Zij heet Esther Arunga. Tot voor kort was zij bekend als nieuwslezeres bij een van Kenia’s commerciële tv-stations. Op de showbizz-pagina’s van de kranten kwamen we haar soms in verleidelijke poses tegen. Maar zij heeft ontslag genomen en is dus in de Heer gegaan.

Gisteren deed zij de wereld kond van het feit dat zij erin was geslaagd te ontsnappen aan het huis van haar ouders, een bezorgd stel dat mogelijk niet zonder reden vreest dat in het hoofd van hun dochter (een afgestudeerd juriste) het licht is uitgegaan. Esther noemt zich nu Esther Adongo Timberlake. Zij zegt namelijk in het huwelijk te zijn getreden met Quincy Timberlake, de andere oprichter van Gods Vinger, van wie we nog weinig meer weten dan dat hij momenteel in het gevang zit.

Kunt u het volgen? Niet dat dat hoeft. Of het nu gaat om Tiger Woods of om Joseph Hellon, wat belangrijk is, is dat we het nieuws weer even niet alleen analyserend maar ook smullend tot ons kunnen nemen. Sax and drugs and rock ’n roll; het werkt altijd, overal. Het enige nadeel hier is dat ook de politiek zich ermee begint te bemoeien. Terwijl we daar nu juist even van af wilden zijn.