Een keer per week kan ik hem niet lezen. Een keer per week, op vrijdag, schrijft Tony Mochama een column in een taal die ik nooit de mijne zal kunnen noemen, maar die ook veel Kenianen, zeker de wat ouderen, nauwelijks of niet begrijpen. Het is Sheng, die mengeling van Engels, Swahili en inheemse Keniaanse talen, die voor jongeren het expressiemiddel bij uitstek is.

Zinnen in het Sheng gaan bijvoorbeeld zo: ‘I grooved to that wimbo as Mejja aced it live, till some tois whose momskis gad chartered started wailin’ nyuma.’

Deze komt uit de column die Tony afgelopen vrijdag in het dagblad The Standard schreef, onder zijn pseudoniem Smitta Smitten. Nog eentje dan: ‘Stars got da nimechoka kungoja kwa higway peep peep pizzle.’ Duidelijk, toch?

Tony is een schat van een man, een hele slimme jongen, en een dichter met talenten die in zijn leven mogelijk slechts tot gedeeltelijke wasdom zullen komen. Dat laatste dan, omdat Tony zijn poëzie ook graag in het openbaar voordraagt, maar daarbij tot de voor hem soms lastige afweging moet komen tussen helder voorlezen of het genieten van een al even helder glas wodka.

Wat zeker ook voor hem pleit, is dat hij niet alleen anderen, maar ook zichzelf weigert volledig serieus te nemen. Waar Tony Mochama verschijnt (en dat is in de Keniaanse hoofdstad Nairobi op nogal wat plaatsen), kun je ervan uitgaan dat op zeker moment minstens de helft van het publiek op de hak genomen zal zijn, inclusief Tony zelf dus.

Mensen als hij, noem hen de zelfdestructieve narren van het systeem, zijn ook in een land als Kenia hard nodig. Hun gerommel in de marge zorgt voor aangename trillingen, die ook het collectieve denken steeds weer een beetje weten op te schuiven. Vandaag bewijst Tony Mochama dat met een –leesbare- column over de ‘penis dialogen’, een verhaal over ‘Richard’.

‘What matters is that though man may be missing a rib, woman is missing Richard. And that, my son, will make all the difference. Richard will lie quiet for a dozen or so years, before he stirs up and begins to rise against the kingdom of the ‘Bigger Head’ in the 13^th year. From then on, the two will never be at peace.’

Weinig bijzonder wellicht voor Nederlanders; aangenaam verrassende lectuur voor Kenianen.