De meesten van hen halen wel vaker de voorpagina. Maar vandaag staan ze er samen op, alle zes mannen. De mannen die, als het aan de aanklager van het Internationaal Strafhof (ICC) ligt, moeten voorkomen in Den Haag. Zij zouden misdaden tegen de menselijkheid hebben begaan. Zoals die ene, een journalist.

Bijna drie jaar heeft Kenia erop moeten wachten. Maar woensdag dan opende Louis Moreno Ocampo, als betrof het een Sepp Blatter van de internationale rechtsspraak, zijn enveloppen. De meeste namen die naar voren kwamen, werden in Kenia al jaren gefluisterd. Maar Ocampo had ook verrassingen.

Eerst even ter herinnering. In december 2007 ging Kenia naar de stembus. Bij het tellen van de stemmen lag oppositieleider Raila Odinga (ODM) voortdurend op kop. Maar tot veler verbijstering werd Mwai Kibaki (PNU) opnieuw tot president uitgeroepen. Meteen daarna ging het mis, flink mis. Pas twee maanden, meer dan duizend doden en zo’n 350 duizenden ontheemden later, sloten Kibaki en Odinga een akkoord voor een coalitieregering.

Veel van het geweld, zo stelt Ocampo, was niet ‘spontaan’, maar soms al maanden vantevoren gepland. De zes verdachten zouden hiervan de hoofdschuldigen zijn. Zoals Joshua Sang, toen een presentator bij de regionale radiozender Kass FM. Hij zou niet alleen bijdragen aan de ‘haatradio’ hebben geleverd, maar ook bij de organisatie van het geweld, van leden van het Kalenjin-volk tegen andere etnische groepen in de Riftvallei, betrokken zijn geweest.

Het lijken stuk voor stuk heldere zaken. Maar in alle gevallen dienen de rechters van het ICC, als zij al besluiten tot strafzaken, ook van de schuld van de zes mannen te worden overtuigd. En trouwens, de zes moeten nog bewijzen dat zij naar Den Haag willen afreizen om zich te verdedigen.

De meesten zeggen daartoe bereid te zijn en graag hun goede naam en eer te willen zuiveren. In Kenia wordt her en der gezegd dat met de aanklachten van Ocampo eindelijk een einde zal komen aan de straffeloosheid die met name voor politici al tientallen jaren geldt.

Dat zou mooi zijn.  Maar als diezelfde politici iets leren, dan is het wel dat burgers niet te vroeg kunnen juichen.