Het lijkt wel een wedstrijd. Van landen beneden de Sahara, waar mensen hopen dat na de omwentelingen in Noord-Afrika ook hun regimes aan de beurt zijn. ‘Egypte’ is een toverwoord geworden. Maar toveren is een vak; een goocheltruc leren, is hard werken.

Sommige media deden het voorkomen alsof, terwijl iedereen ademloos naar de beelden van het Tahrir Plein zat te kijken, zich ondertussen in Gabon iets vergelijkbaars voordeed. De oppositie zou er de mensen de straat op hebben gebracht. Het laatste uur van president Ali Bongo (de man op de foto) zou hebben geslagen.

Nou, nee. Niet alleen viel het met de opkomst van demonstranten nogal tegen (of mee; dat hangt af van het perspectief), het hele protest had iets buitengewoon opportunistisch. Het is waar, Ali is ‘de zoon van’. Na de dood van Omar Bongo -destijds de langst zittende Afrikaanse leider; nu is dat (nog) kolonel Kadhafi- bleef de familiedynastie intact. De bevolking van het olieland Gabon is net zo straatarm als de Bongo’s steenrijk zijn.

Maar de geloofsbrieven van de man die de ‘opstand’ begon, Andre Mba Obame, zijn niet veel beter. Obame zegt dat hij in 2009 de verkiezingen won. Hij vluchtte deze maand een kantoor van de Verenigde Naties binnen, en riep zich uit tot de echte president.

Waar kennen we dit toch van? Precies, uit Ivoorkust, waar al maanden twee heren zich de winnaar van de verkiezingen en dus de rechtmatige leider noemen. Een dergelijke situatie, zo blijkt, zorgt niet voor een explosie, maar eerder voor een implosie. De politieke impasse in Ivoorkust legt de economie van het land inmiddels bijna lam.

Er is dan geen reden tot volkswoede? In Gabon, Ivoorkust, Oeganda, Zimbabwe, Eritrea en nog een groot aantal andere Afrikaanse landen? Zeker wel. Maar dat maakt van die landen nog geen ‘Egypte’. Het is eerder zoals Tolstoj zijn Anna Karenina begon: ‘Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.’