Weblog Afrika

Het Britse koningshuis en Kenia

Het Britse koningshuis en Kenia kennen een bijzondere band. En dat niet alleen omdat het Oost-Afrikaanse land tot 1963 onder Brits bestuur viel. Net als de Nederlandse Oranjes vinden de Britse monarchen graag een reden om Kenia te bezoeken. Bijvoorbeeld, zo is nu gebleken, om een huwelijksaanzoek te doen.

Geen reacties Lees verder →

‘Rokjesmaand’ in Kenia

Het is nog oktober, dus het mag nog gezegd.

1 reactie Lees verder →

Sonko

Zijn leeftijd heeft hij in elk geval mee. Mike Mbuvi is 35 jaar en daarmee een van de jongste leden in het parlement van Kenia. Hij vertegenwoordigt de jeugd, die ook in dit land de meerderheid van de bevolking vormt. Een jongeman om in de gaten te houden, zo veel is zeker. Maar of we ook veel goeds van hem kunnen verwachten, is weer een heel andere vraag.

1 reactie Lees verder →

De krijger-dichter

Ineens dook zijn naam weer op. Ngugi wa Thiong’o, de bekendste schrijver uit Kenia, zou worden genoemd als mogelijke winnaar van de Nobelprijs voor literatuur. Dat werd al snel: Hij staat op de lijst van kandidaten (een, zoals bekend, volstrekt geheime lijst). En toen Mario Vargas Llosa de prijs won, schreef een krant zelfs dat Ngugi maar nipt was verslagen.

Geen reacties Lees verder →

De mangoboom

Heeft u wel eens onder een mangoboom gezeten? Ik wel. In de tuin bij Sarah Obama bijvoorbeeld, de ‘oma’ van Barrack. Leuk wel, die boom. Ik heb er dan ook met plezier onder gezeten. Wel een paar uur lang. Maar een hele maand onder een mangoboom?

6 reacties Lees verder →

Helden en schurken

Vandaag is het in Kenia Mashujaa, oftewel Heldendag. Al jaren is 20 oktober een vrije dag, maar nu dan voor het eerst onder deze naam. Wat al die tijd Kenyatta Day heette, ter eervolle gedachtenis aan de eerste president van het onafhankelijke Kenia, mzee Jomo Kenyatta, is nu een dag waarop alle ‘helden’ van de vrijheidsstrijd worden herdacht.

Op zich een prima gedachte. Jomo Kenyatta bracht lange tijd in het buitenland en in Kenia in de gevangenis door, en was daarmee feitelijk een van de mensen die zich relatief weinig actief inzetten voor de onafhankelijkheid van de Britten in 1963. Wel was hij, door afkomst en scholing, juist een van die Kenianen aan wie de Britten het bestuur meenden te kunnen overdragen zonder daarbij zelf meteen alle invloed kwijt te raken. Kenyatta hoorde tot de Afrikaanse elite die ook elders in het continent de eerste vrije leiders leverde.

En Kenyatta was natuurlijk een Kikuyu, een man uit Kenia’s grootste en ondernemendste volk (ondernemend ook in strijd voor de onafhankelijkheid, zoals de Mau Mau bewezen). Bij zijn dood in 1978 was echter de glans van zijn leiderschap al lang verdwenen. Hoog tijd dus, na 32 jaar, om niet alleen hem alle eer te bewijzen.

De huidige president, Mwai Kibaki (ook een Kikuyu), zal vandaag in het Nyayo Stadion in de hoofdstad Nairobi ongetwijfeld een vaderlandslievende toespraak houden. Daarin zal hij ook stilstaan bij de zaken die in zijn ogen door zijn coalitieregering zijn bereikt en die, mede dankzij het in werking treden van de nieuwe grondwet, nog bereikt zullen worden. Het applaus zal beleefd zijn, zoals dat hoort op feestdagen.

Maar William Ruto zal het allemaal tandenknarsend aanhoren. De minister van Hoger Onderwijs (en hiervoor van Landbouw) is namelijk dinsdag door Kibaki geschorst. Tegen hem loopt een zaak vanwege vermeende fraude bij de verkoop van land, waarmee zo’n 2,5 miljoen euro zou zijn gemoeid. Hangende het onderzoek moet Ruto naar de zijlijn.

Maar daarom gaat het natuurlijk niet echt. Zijn schorsing heeft alles te maken met de strijd om het nieuwe presidentschap. Daarover valt pas in augustus 2012 de beslissing, maar al sinds de campagne om de nieuwe grondwet is duidelijk dat het in de Keniaanse politiek van het moment vooral om die toekomstige datum gaat. William Ruto was tegen de grondwet. Dat maakte hem eens te meer een held bij zijn eigen volk, de Kalenjin, en een schurk in de ogen van Kibaki en diens premier Raila Odinga, een Luo en de man die zelf in 2012 het presidentschap (eindelijk) in de wacht hoopt te slepen.

Kikuyu, Luo, Kalenjin. Er is de afgelopen 47 jaren veel veranderd. En veel ook niet.

Geen reacties Lees verder →

Kameeldrift is krankzinnig en wijs geworden

Kameeldrift is zo’n verhaal waarbij ieder stapje onderzoek eerder meer verwarring brengt dan meer verduidelijkt. Het lijkt wel alsof in het dorpje bij Pretoria iedereen op zijn eigen manier krankzinnig geworden is. En dat tegelijk in iedereen in de kleine gemeenschap een diepe wijsheid schuilt. Aan de bezoekende correspondent om er chocola van te maken.

Geen reacties Lees verder →

Live with Chivalry

‘Bent u hier voor het ANC-congres?’ ‘We zijn journalisten en doen verslag van het congres, inderdaad.’ ‘Ah, dan mag u plaatsnemen in de speciaal ingerichte Chivas Luxury Lounge,’ en hij wijst op een mintgroen neon-verlichte hoek van de bar, waar een gelikte beat uit opstijgt. Kolossale fauteuils staan opgesteld tussen glazen vitrines waarin de flessen Scotch als gouden wereldbekers worden uitgelicht.

Geen reacties Lees verder →

Boda Boda!

Kun je van een persbericht goede zin krijgen? Doorgaans niet. De meeste die ik voor mijn werk ontvang, hebben een hoog ‘Als we nu niet snel…, dan hoeft het niet meer’ gehalte. En dat als het zo uitkomt wekelijks, maandelijks of jaarlijks herhaald. Maar vandaag gebeurde het dan toch.

1 reactie Lees verder →

En ook weemoedigheid

Begin 2003 was het niet vreemd om een Keniaan spontaan ‘dankjewel’ te horen zeggen tegen een politieagent die hem opmerkzaam maakte op een overtreding. De diender mocht dan werkzaam zijn voor een van ‘s lands meest corrupte instituten, in de eerste maanden na de verkiezingen van eind 2002 gold hij plotseling als een mogelijke agent of change. Kenia verkeerde in een euforische staat.

Geen reacties Lees verder →