Andere Tijden Sport

Edgar Davids geeft niet vaak en niet graag interviews. Voor Andere Tijden Sport over het WK van 1998 maakt hij een uitzondering. De uitzending is op donderdag 10 juni op Nederland 1, 21.15 uur.

Door Dirk Jan Roeleven

Hoe verklaar je dat Oranje na het totaal mislukte Europees Kampioenschap van 1996, twee jaar later, met dezelfde coach en vrijwel dezelfde spelersgroep bijna de finale speelt op het WK in Frankrijk?

Ja, dat werd niet verwacht. Ik speelde toen voor Juventus en overal in Europa hoorde je mensen zeggen: The Dutch, the Dutch, what is going to happen this time?

Oranje stond bekend als een team dat zichzelf in de wielen reed door gedoe rond het team. In 1990 was dat zo, in 1994 en natuurlijk ook in 1996. Maar 1998 was totaal anders. We hadden onze les geleerd en met elkaar heel duidelijke afspraken gemaakt. Het was echt een eenheid. Iedereen liet zijn ego buiten de deur, maar nam wel zijn trots mee om de beste te willen zijn. Men liet elkaar in zijn waarde.

Het was een fantastisch toernooi. De beste tijd die ik ooit bij Oranje heb meegemaakt vanwege de sfeer en de synergie.

Trainer en spelers waren twee jaar verder en veel jongens speelden bij Europese topclubs. De mix tussen internationale ervaring, opportunisme, techniek, voetbalgogme en jeugdig elan was perfect. Plus natuurlijk het enorme vuur dat in iedereen brandde. We wilden perse de wrange smaak van 1996 wegspoelen. De combinatie van deze ingrediënten was de oorzaak van het succes.

Wat ook een positieve rol speelde, was dat buiten het veld alles goed was geregeld. We hadden veel vrijheid. De balans tussen inspanning en ontspanning was ideaal. We zaten perfect, in een zonnig oord, op een rots boven Monaco, vlakbij zee.

Was er in vergelijking met 1996 veel veranderd?

Ja, best wel. Het eten bijvoorbeeld was veel minder eenzijdig, we hadden meer keuze. En we mochten in Frankrijk door onze eigen fysiotherapeuten worden behandeld tijdens het toernooi. Het belang daarvan heeft Guus goed ingeschat.

Om de KNVB niet tegen het hoofd te stoten hadden we een aparte behandelkamer in een hotel vlakbij. Het leverde wel een beetje gezeur op, maar het gaat om ons lichaam dat beter moet worden. En daarvan zag iedereen het belang.

Verder was de omgang met de media beter geregeld door heldere afspraken te maken. Ook belangrijk was dat er nieuwe assistent-coaches waren in de persoon van Johan Neeskens, Frank Rijkaard en Ronald Koeman. Voor mij was vooral de aanwezigheid van Neeskens heel speciaal. Als jochie was ik al onder de indruk van hem. Wat zijn generatie heeft neergezet is zo mooi. Dan is het heel bijzonder als je daar jaren later mee mag trainen.

Je was twee jaar eerder op het EK in Engeland weggestuurd door bondscoach Hiddink nadat je hem tegenover de buitenlandse pers van vriendjespolitiek had beschuldigd. Hoe kwam je in 1998 weer in de selectie terecht?

In het begin vond ik het niet erg dat ik niet meer meespeelde met Oranje. Maar als zo’n WK nadert, gaat het kriebelen. Het is toch een kroon op je voetbaljaren. Over en weer gingen er signalen om het EK-incident uit te praten en zo het pad vrij te maken richting WK.

Teamleider Hans Jorritsma heeft een belangrijke rol gespeeld. Hij arrangeerde eerst een ontmoeting in een hotel in Milaan tussen de bondscoach en mij. Daar hebben we de zaak uitgepraat. Ik heb toen gezegd: ‘Mooie woorden zijn niet altijd waar en ware woorden zijn niet altijd mooi’. Dat vond Guus blijkbaar een mooie tekst want hij heeft het toen opgeschreven. Sindsdien zijn we weer OK met elkaar.

In april 1998 was er een tweede gesprek, nu in Amsterdam. Bij Hans Jorritsma thuis in de Jordaan. Een heel gezellig huisje, herinner ik me. De bondscoach en ik hebben toen koffie gedronken en over het WK gepraat. Hij liet een brief zien met daarin gedragsregels waaraan iedereen zich moest houden. Als ik met die punten akkoord ging, zou hij me uitnodigen. Ik ging akkoord. Ik ben daar met een goed gevoel weggegaan.

Hoe kijk je eigenlijk terug op dat incident?

Daar op het EK speelde een verschil in cultuur en leeftijd. Een nieuwe generatie wilde opstaan. Ik vond, en vind, dat je moet spelen als je goed bent. En ik maak nooit van mijn hart een moordkuil, dus heb ik dat toen gezegd. Ik zou daar nu anders mee omgaan, maar ik zou hetzelfde zeggen. Maar dan op een andere manier.

Onder vier ogen?

Ja, zoiets ja.

Hoe verliep de terugkeer bij de selectie?

Een beetje onwennig natuurlijk. Iedereen kijkt je met argusogen aan. Veel pers eromheen. Maar na een dag gaat alles zijn gewone gangetje. Het is namelijk heel simpel. Uiteindelijk kijken je medespelers en de rest van de wereld maar naar één ding. Hoe je presteert op het veld. Naar aanleiding daarvan word je geaccepteerd of niet.

Tijdens het toernooi in Frankrijk begon je tegen België op de bank. Tegen Zuid – Korea stond je in de basis. We zien een trotse man tijdens het spelen van het volkslied.

Ik ben altijd heel trots geweest dat ik voor het Nederlands elftal mocht uitkomen.

Daarna groeide je uit tot een van de beste spelers van het toernooi en werd je gekozen in het FIFA Wereldelftal.

Ik zei bij aankomst maar één ding. Ik kom hier om te vlammen. Punt. Vlammen en die beker mee naar huis nemen. That’s it. (lacht breeduit)

Tegen Joegoslavië maakte je vlak voor tijd het beslissende doelpunt waardoor Nederland de kwartfinale haalde tegen Argentinië….

Dat was een droom. Als een jongensboek. Dat je scoort op een WK is al super, maar als je dan ook nog het winnende doelpunt maakt, is echt heel speciaal. Vooral omdat de Joegoslaven vlak ervoor een strafschop tegen de lat hadden geschoten waardoor we er misschien uit zouden zijn gevlogen.

Na afloop was iedereen ontroerd omdat Guus Hiddink en jij elkaar innig omhelsden…

Dat was niet de intentie hoor. Maar het is mooi als twee personen weer naar elkaar toetrekken na alles wat er is gebeurd.

Na de schitterende overwinning op Argentinië volgt Brazilië in de halve finale…

Ik herinner me dat we met de helikopter erheen gingen. Dat irriteerde me mateloos. Dat vond ik veel te overdreven. We gingen altijd met de bus, heel gezellig, met zijn allen meezingen met een CD met Nederlandstalige liedjes en nu moesten we ineens met een helikopter. Dat zou tijdwinst boeken.

Ik was gebrand op de wedstrijd tegen Brazilië. Juist hen wilde ik graag verslaan. Dat wordt toch gezien als hét voetballand. Maar helaas. We hadden het in de wedstrijd moeten doen. We zijn nooit echt een ster geweest in penalty’s. En ik ben van mening dat wij in die finale Frankrijk toch wel wat meer tegenstand zouden hebben geboden dan Brazilië.

Hoe kijk je terug op dit toernooi?

Ik heb er best wel een kater van. Want ook die wedstrijd om de derde en vierde plaats tegen Kroatië had ik willen winnen. Maar er waren spelers bij die zo’n klap hadden van het verlies tegen Brazilië dat ze zich niet meer konden opladen. Dus werden we vierde.

Wat opviel was dat je na afloop uitbundig het publiek bedankte en shirts naar de fans gooide. Deed je dat omdat je weer in de armen was gesloten door het Oranjelegioen?

Dat had daar niets mee te maken. Het was een gebaar van mij aan hen. Die fans doen grote opofferingen om een voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal te kunnen zien. Ze staan op een camping, sparen geld om kaartjes te kunnen kopen. Het is voor mij een kleine moeite om ze die shirts te geven.

En hoe kijk je naar het komende WK in Zuid-Afrika?

Ik heb het gevoel dat Nederland een finaleplaats haalt. Die andere finaleplaats is voor Brazilië, Argentinië, Spanje of een rare outsider.

En wie is de Edgar Davids van het huidige team?

(denkt even na…) Het grappige is dat ik denk dat het team als totaal Edgar Davids gaat zijn.

Dit artikel stond eerder in de Vara Gids.