Van der  Grift feestelijk ingehaald in Fagernes

Henk van der Grift is weer teruggekeerd in Fagernes, het stille stadje in midden-Noorwegen waar hij de basis legde voor de fantastische successen bij de wereldkampioenschappen hardrijden. Heel de bevolking van Fagernes en van de vallei van Valdres was naar het station gekomen om de wereldkampioen, die uit Oslo arriveerde, een groots welkom te bereiden.

Ter plaatse werd de Nederlander, die door de inwoners van Fagernes als één hunner wordt beschouwd, benoemd tot ere-lid van de plaatselijke sportvereniging. De heer Asbjoern Granholm, de burgemeester van Nord-Aurdal, begroette Van der Grift persoonlijk. Daarna begaf het hele gezelschap zich naar een nabijgelegen hotel waar een z.g.kampioenspartij plaatsvond. Er speelde een muziekkorps en ’s avonds werd een grote fakkeltocht gehouden ter ere van de Noorse Nederlander.

Soms lijkt het of de tijd heeft stilgestaan. Als we na een vermoeiende autorit over ondergesneeuwde bergpaden ten zuiden van het Noorse Fagernes met Henk en Reijka van der Grift aankomen bij de berghut “Siglifbu” nabij de stuwdam in de Tislei-rivier, lijken landschap en temperatuur er vijftig jaar lang onveranderd bij te hebben gelegen. Als Reijka de sneeuw van het ijs heeft geschoven en Henk een bijt heeft gehakt om het ijs te besproeien, kan er na vijftig jaar weer geschaatst worden alsof er niets veranderd is.

De anders zo nuchtere Van der Grift wordt er emotioneel van: “Hoor je de stilte? Prachtig toch? Dit is zo mooi…” Na vijftig jaar voelen Henk en Reijka zich meteen weer thuis op de plek waar de basis gelegd werd voor de eerste Nederlandse wereldtitel in het hardrijden sinds 1905. Een verhaal dat in dit jubileumjaar nodig afgestoft en opgepoetst moet worden. Omdat het een uniek verhaal is in de Nederlandse schaatsgeschiedenis: een verhaal waarmee de basis gelegd werd voor het Ard&Keessie-tijdperk en alle successen die daarop zouden volgen.

“Tja, waarom gingen we hierheen? Omdat we in eigen land nog geen kunstijsbanen hadden natuurlijk. Met de kernploeg vertrokken we toen pas in december naar Noorwegen, maar dat was natuurlijk veel te laat. De Noren, Zweden en Russen hadden dan al minstens een maand op het ijs gestaan. Bovendien reed je half december al de eerste selectiewedstrijden. Zat je er dan niet bij dan kon je naar huis. Dus tijd om lekker rustig aan je techniek te werken was er niet. En dat nekte ons. Technisch kwamen we gewoon te kort omdat we te weinig op het ijs stonden.”

Als Henk van der Grift in 1959 met de kernploeg in Fagernes een wedstrijd rijdt, komt hij in contact met Helge Vikersveen, de starter van de plaatselijke ijsclub. Die vertelt hem dat je in de bergen bij de stuwdam in de Tislei-rivier al vanaf begin oktober op ondiepte meertjes kunt schaatsen. En zo voegt hij eraan toe, “als Henk zin heeft om te komen is hij welkom in de berghut bij de meertjes.”

“Dat idee sprak me wel aan,” zo vertelt Henk van der Grift terwijl het haardvuur knappert en de rendieren om de berghut de grassprietjes onder de sneeuw vandaan trekken. “Vlak voor de Winterspelen van 1960 heb ik het met Reijka besproken en we dachten allebei “waarom niet?” Zo zijn we in april 1960 met ons Fiatje naar Noorwegen vertrokken met twee koffers en een fiets op het dak. Ik was automonteur en vond werk in de plaatselijke garage. Reijka sprak nog geen woord Noors maar kon als receptioniste aan de slag in het hotel. Via Helge en Ågot Vikersveen kregen we een kelderwoning en de taal hadden we zo onder de knie.”

Tot oktober traint Van der Grift na zijn werk en in de weekends op zijn racefiets en rent wekelijks een paar keer tegen de bergen op. Als begin oktober de eerste trip naar het bergmeertje gemaakt wordt, ligt het ijs er zoals beloofd prachtig bij. Als de baan geveegd is en de bijt gehakt, is het tijd voor plan B. Van der Grift, vijftig jaar na dato: “Ik wilde mijn techniek aanpassen, en daar had ik nu alle tijd voor. Een kortere slag met een hupje en een sterkere afzet, zoals ik dat gezien had van rijders als Ivar Nilsson en de Fransman Kouprianoff. Zo’n stijl paste beter bij mijn bouw en op dit meertje heb ik daar in alle rust aan kunnen werken.”

Het “Alma Ata van Noorwegen” blijkt te werken. Als Henk zich in december 1960 in Hamar bij de kernploeg aansluit, rijdt hij beter dan ooit. Bij het EK in Helsinki wordt hij verrassend tweede achter de Rus Kositsjkin. Twee weken later bij het WK in Gothenburg (het eerste WK op een kunstijsbaan!) weet Van der Grift na een zinderende tien kilometer de rollen om te draaien. Wat niemand voor mogelijk houdt, lukt de dan 25-jarige automonteur uit Breukelen. Door in de laatste rondjes van zijn tien kilometer teversnellen weet hij het verlies op de ervaren stayer Kositsjkin nog net binnen de perken weet te houden: voor het eerst sinds Coen de Koning (Groningen, 1905) heeft Nederland weer een wereldkampioen schaatsen. Als negen maanden later in Amsterdam de Jaap Edenbaan de poorten opent, is Nederland rijp voor het Ard&Keesie-tijdperk. Met dank aan de pioniersgeest van Henk en Reijka, en het “Alma Ata van Noorwegen.”

Jillert Anema fysiotherapeut en nu schaatstrainer bij de BAM ploeg begeleidde Van der Duim tijdens zijn revalidatie. In Andere Tijden Sport zegt hij: ‘Ik had hem graag willen terugbrengen. Het had gekund, nog een half jaar extra therapie, maar Hilbert wilde niet meer, het was goed zo.’

Het ongeluk heeft Hilbert veranderd. Hij geniet van elke dag. Op het Drenthe College in Emmen is hij opleidingsmanager op de afdeling Sport en Bewegen. Dat doet-ie met passie, maar stress? Nee. ‘Ik denk dan, morgen is er weer een dag.’ Van zenuwen heeft Hilbert als schaatser wel veel last gehad. Hij viel vaak – zogenaamd een keer over de vogelpoep – en hij reed een rondje te weinig op het WK van 1981. In Andere Tijden Sport is Hilbert openhartig over zijn valpartijen. Het had met spanning te maken en met een gebrek aan zelfvertrouwen. Daardoor was er vaak te weinig beheersing en ging ie, als hij achter lag heel wild schaatsen. ‘Ik dacht dan, ik moet opschieten.’

Hilbert laat zich niet meer opjagen. Hij is gelukkig in Grolloo. Dat bijna heel Nederland alleen ‘vogelpoep’ en ‘rondje te weinig’   herinnert als het over zijn schaatscarrière gaat, boeit hem niet. ‘De insiders weten beter.’ En hij somt zijn staat van dienst op. Op een bescheiden wijze. Alsof hij zichzelf toch een beetje moet overtuigen.

Klik. Klak. Daar gaat Hilbert, het ijs op in Assen, de baan waar hij in 1982 voor 30.000 mensen wereldkampioen werd. Drie keer per week is hij er. Rondjes van 32, 33 seconden. Jan Bols kan hem niet meer bijhouden. ‘Hij rijdt veel te hard voor mij.’

“Ik was het gewoon helemaal zat dat de KNSB de schaatsers niet serieus nam. Ik dacht: wat zij kunnen, kan ik ook en misschien wel beter.” Aankomende zondag blikt Rintje Ritsma terug op het begin van zijn commerciële schaatsploeg in het programma Andere Tijden Sport (2 januari, 22:04, Nederland 1).  

Op een ondergelopen weiland ergens in Friesland, waar maagdelijk ijs voor een prachtige setting zorgt, volgt Andere Tijden Sport Rintje Ritsma tijdens zijn eerste meters op natuurijs deze winter.

Ritsma is één van de succesrijkste Nederlandse schaatsers ooit. Hij wordt vier keer wereld- en zesmaal Europees kampioen allround. Hij doet mee aan vijf Olympische Winterspelen en wint twee keer zilver en vier keer brons. Er ontbreekt slechts Olympisch goud op zijn palmares.

Zijn grootste verdienste voor de schaatssport is echter het opzetten van een commerciële schaatsploeg. Lang waren schaatsen en commercie een onmogelijke combinatie. Na de Winterspelen van 1972 gaan Ard Schenk en Kees Verkerk op de commerciële tour. Ze doen mee aan het profcircuit dat vanuit Amerika wordt gefinancierd. Het avontuur mislukt jammerlijk. Vele rechtszaken later krijgt Schenk pas in de jaren negentig zijn geld, terwijl Verkerk er helemaal niets aan overhoudt.

Eind jaren tachtig proberen ijskoningin Yvonne van Gennip en Leo Visser het met Mastum. Maar als het seizoen begint en de schaatsers zich weer bij de kernploeg voegen, is de sponsor buiten beeld.

Regerend Europees- en wereldkampioen Rintje Ritsma en zijn kompaan Falko Zandstra keren zich in 1995 tegen de KNSB. Ze willen een betere vergoeding van de bond en dreigen een eigen team te beginnen. Ritsma: “Bij de KNSB kon helemaal niets. Ze wilden het liefst nog dat we voor een rollade en een worst zouden schaatsen. Maar die tijd lag echt achter ons.” Na lang onderhandelen bindt Zandstra in en accepteert het hogere bod van de KNSB. Ritsma houdt koppig vol.

Als de directeur van Sanex, Carel van Bemmelen, lucht krijgt van het conflict, besluit hij de schaatser te sponsoren. Ritsma stapt uit de kernploeg van de KNSB, maar is hiermee nog niet verlost van de bond. Die bepaalt namelijk wie er op de grote toernooien uitkomen en die schaatsers moeten verplicht in het pak van hoofdsponsor Aegon rijden. Ritsma wil daarvoor een vergoeding hebben.

Op 18 september 1995 onderhandelt Ritsma daarover op het bondsbureau in Amersfoort. De schaatser, in gezelschap van zijn zaakwaarnemer Patrick Wouters van den Oudenweijer en de ervaren onderhandelaar Jos Vaessen, vindt het hele KNSB-bestuur tegenover zich. De oude bondsbestuurder Jan Charisius doet in het Fries nog een emotioneel beroep op de schaatser, maar het mag niet baten. Het overleg loopt op niets uit.

Wouters en Vaessen zorgen ervoor dat Ritsma een uur later live in het NOS Sportjournaal zijn verhaal kan doen. Ritsma noemt in die uitzending de geboden vergoeding om in het Aegonpak te rijden ”een zakcentje”. Aegon schrikt wakker. De sponsor wil voorkomen dat het schaatsen wordt gedomineerd door conflicten en eist van de KNSB dat met Ritsma zo snel mogelijk een akkoord wordt gesloten.

Met de bond en diens hoofdsponsor Aegon wordt afgesproken dat Ritsma op het NK in het blauwe Sanex-pak mag schaatsen, maar dat hij op het EK en het WK het Aegonpak aantrekt, natuurlijk wel tegen een vergoeding. Enkele dagen later, op 21 september 1995, presenteert hij de Sanex-schaatsploeg. Nu moet Ritsma ook op het ijs laten zien dat hij het geld van Sanex waard is. Dat lukt. Ritsma wordt Nederlands kampioen en prolongeert zijn Europese en wereldtitel met verve.

Tijdens het EK in Heerenveen wordt de kracht van commercie duidelijk. Sanex deelt tijdens het toernooi duizenden blauwe sjaaltjes uit en op het moment dat Ritsma kampioen wordt, verandert Thialf in een grote blauwe Sanex-zee. Op dat moment weet heel het land dat Ritsma ‘de gezondste man van Nederland’ is, dankzij Sanex. De naamsbekendheid van zijn sponsor is in een maand vertienvoudigd.

Door het pionierswerk van Ritsma verdienen nu tientallen schaatsers een goed belegde boterham met langebaanschaatsen. De kernploegen van de KNSB bestaan inmiddels niet meer…

Andere Tijden Sport wordt goed bekeken. Ook in het buitenland. Zo schreef The Guardian (naar aanleiding van Nederland-Slowakije) over de uitzending waarin de EK-wedstrijd Nederland – Tsjecho-Slowakije uit 1976 centraal stond, de wedstrijd ook waarin de Britse arbiter Clive “the Book” Thomas een hoofdrol speelde. De krant schreef:  ”In a series of Dutch historic documentaries made for public television on sports, called ‘Andere Tijden Sport’ (Different Times) one episode in the series focussed solely on this specific match in 1976. In it the producers interviewed the leading characters of that fateful day, including Cruyff, Neeskens, Van Hanegem and – most importantly – the referee of that particular match, Clive ‘The Book’ Thomas.”  Lees HIER het hele verhaal op de website van The Guardian. De uitzending is HIER te bekijken.

Door Dirk Jan Roeleven

Hoe verklaar je dat Oranje na het totaal mislukte Europees Kampioenschap van 1996, twee jaar later, met dezelfde coach en vrijwel dezelfde spelersgroep bijna de finale speelt op het WK in Frankrijk?

Ja, dat werd niet verwacht. Ik speelde toen voor Juventus en overal in Europa hoorde je mensen zeggen: The Dutch, the Dutch, what is going to happen this time?

Oranje stond bekend als een team dat zichzelf in de wielen reed door gedoe rond het team. In 1990 was dat zo, in 1994 en natuurlijk ook in 1996. Maar 1998 was totaal anders. We hadden onze les geleerd en met elkaar heel duidelijke afspraken gemaakt. Het was echt een eenheid. Iedereen liet zijn ego buiten de deur, maar nam wel zijn trots mee om de beste te willen zijn. Men liet elkaar in zijn waarde.

Het was een fantastisch toernooi. De beste tijd die ik ooit bij Oranje heb meegemaakt vanwege de sfeer en de synergie.

Trainer en spelers waren twee jaar verder en veel jongens speelden bij Europese topclubs. De mix tussen internationale ervaring, opportunisme, techniek, voetbalgogme en jeugdig elan was perfect. Plus natuurlijk het enorme vuur dat in iedereen brandde. We wilden perse de wrange smaak van 1996 wegspoelen. De combinatie van deze ingrediënten was de oorzaak van het succes.

Wat ook een positieve rol speelde, was dat buiten het veld alles goed was geregeld. We hadden veel vrijheid. De balans tussen inspanning en ontspanning was ideaal. We zaten perfect, in een zonnig oord, op een rots boven Monaco, vlakbij zee.

Was er in vergelijking met 1996 veel veranderd?

Ja, best wel. Het eten bijvoorbeeld was veel minder eenzijdig, we hadden meer keuze. En we mochten in Frankrijk door onze eigen fysiotherapeuten worden behandeld tijdens het toernooi. Het belang daarvan heeft Guus goed ingeschat.

Om de KNVB niet tegen het hoofd te stoten hadden we een aparte behandelkamer in een hotel vlakbij. Het leverde wel een beetje gezeur op, maar het gaat om ons lichaam dat beter moet worden. En daarvan zag iedereen het belang.

Verder was de omgang met de media beter geregeld door heldere afspraken te maken. Ook belangrijk was dat er nieuwe assistent-coaches waren in de persoon van Johan Neeskens, Frank Rijkaard en Ronald Koeman. Voor mij was vooral de aanwezigheid van Neeskens heel speciaal. Als jochie was ik al onder de indruk van hem. Wat zijn generatie heeft neergezet is zo mooi. Dan is het heel bijzonder als je daar jaren later mee mag trainen.

Je was twee jaar eerder op het EK in Engeland weggestuurd door bondscoach Hiddink nadat je hem tegenover de buitenlandse pers van vriendjespolitiek had beschuldigd. Hoe kwam je in 1998 weer in de selectie terecht?

In het begin vond ik het niet erg dat ik niet meer meespeelde met Oranje. Maar als zo’n WK nadert, gaat het kriebelen. Het is toch een kroon op je voetbaljaren. Over en weer gingen er signalen om het EK-incident uit te praten en zo het pad vrij te maken richting WK.

Teamleider Hans Jorritsma heeft een belangrijke rol gespeeld. Hij arrangeerde eerst een ontmoeting in een hotel in Milaan tussen de bondscoach en mij. Daar hebben we de zaak uitgepraat. Ik heb toen gezegd: ‘Mooie woorden zijn niet altijd waar en ware woorden zijn niet altijd mooi’. Dat vond Guus blijkbaar een mooie tekst want hij heeft het toen opgeschreven. Sindsdien zijn we weer OK met elkaar.

In april 1998 was er een tweede gesprek, nu in Amsterdam. Bij Hans Jorritsma thuis in de Jordaan. Een heel gezellig huisje, herinner ik me. De bondscoach en ik hebben toen koffie gedronken en over het WK gepraat. Hij liet een brief zien met daarin gedragsregels waaraan iedereen zich moest houden. Als ik met die punten akkoord ging, zou hij me uitnodigen. Ik ging akkoord. Ik ben daar met een goed gevoel weggegaan.

Hoe kijk je eigenlijk terug op dat incident?

Daar op het EK speelde een verschil in cultuur en leeftijd. Een nieuwe generatie wilde opstaan. Ik vond, en vind, dat je moet spelen als je goed bent. En ik maak nooit van mijn hart een moordkuil, dus heb ik dat toen gezegd. Ik zou daar nu anders mee omgaan, maar ik zou hetzelfde zeggen. Maar dan op een andere manier.

Onder vier ogen?

Ja, zoiets ja.

Hoe verliep de terugkeer bij de selectie?

Een beetje onwennig natuurlijk. Iedereen kijkt je met argusogen aan. Veel pers eromheen. Maar na een dag gaat alles zijn gewone gangetje. Het is namelijk heel simpel. Uiteindelijk kijken je medespelers en de rest van de wereld maar naar één ding. Hoe je presteert op het veld. Naar aanleiding daarvan word je geaccepteerd of niet.

Tijdens het toernooi in Frankrijk begon je tegen België op de bank. Tegen Zuid – Korea stond je in de basis. We zien een trotse man tijdens het spelen van het volkslied.

Ik ben altijd heel trots geweest dat ik voor het Nederlands elftal mocht uitkomen.

Daarna groeide je uit tot een van de beste spelers van het toernooi en werd je gekozen in het FIFA Wereldelftal.

Ik zei bij aankomst maar één ding. Ik kom hier om te vlammen. Punt. Vlammen en die beker mee naar huis nemen. That’s it. (lacht breeduit)

Tegen Joegoslavië maakte je vlak voor tijd het beslissende doelpunt waardoor Nederland de kwartfinale haalde tegen Argentinië….

Dat was een droom. Als een jongensboek. Dat je scoort op een WK is al super, maar als je dan ook nog het winnende doelpunt maakt, is echt heel speciaal. Vooral omdat de Joegoslaven vlak ervoor een strafschop tegen de lat hadden geschoten waardoor we er misschien uit zouden zijn gevlogen.

Na afloop was iedereen ontroerd omdat Guus Hiddink en jij elkaar innig omhelsden…

Dat was niet de intentie hoor. Maar het is mooi als twee personen weer naar elkaar toetrekken na alles wat er is gebeurd.

Na de schitterende overwinning op Argentinië volgt Brazilië in de halve finale…

Ik herinner me dat we met de helikopter erheen gingen. Dat irriteerde me mateloos. Dat vond ik veel te overdreven. We gingen altijd met de bus, heel gezellig, met zijn allen meezingen met een CD met Nederlandstalige liedjes en nu moesten we ineens met een helikopter. Dat zou tijdwinst boeken.

Ik was gebrand op de wedstrijd tegen Brazilië. Juist hen wilde ik graag verslaan. Dat wordt toch gezien als hét voetballand. Maar helaas. We hadden het in de wedstrijd moeten doen. We zijn nooit echt een ster geweest in penalty’s. En ik ben van mening dat wij in die finale Frankrijk toch wel wat meer tegenstand zouden hebben geboden dan Brazilië.

Hoe kijk je terug op dit toernooi?

Ik heb er best wel een kater van. Want ook die wedstrijd om de derde en vierde plaats tegen Kroatië had ik willen winnen. Maar er waren spelers bij die zo’n klap hadden van het verlies tegen Brazilië dat ze zich niet meer konden opladen. Dus werden we vierde.

Wat opviel was dat je na afloop uitbundig het publiek bedankte en shirts naar de fans gooide. Deed je dat omdat je weer in de armen was gesloten door het Oranjelegioen?

Dat had daar niets mee te maken. Het was een gebaar van mij aan hen. Die fans doen grote opofferingen om een voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal te kunnen zien. Ze staan op een camping, sparen geld om kaartjes te kunnen kopen. Het is voor mij een kleine moeite om ze die shirts te geven.

En hoe kijk je naar het komende WK in Zuid-Afrika?

Ik heb het gevoel dat Nederland een finaleplaats haalt. Die andere finaleplaats is voor Brazilië, Argentinië, Spanje of een rare outsider.

En wie is de Edgar Davids van het huidige team?

(denkt even na…) Het grappige is dat ik denk dat het team als totaal Edgar Davids gaat zijn.

Dit artikel stond eerder in de Vara Gids.

Waar Oranje in 1998 de trots van de natie was, ging het twee jaar eerder op het EK in Engeland met vrijwel dezelfde spelersgroep volledig mis. Er was onderling wantrouwen, cultuurverschillen heersten, er werd slecht voetbal gespeeld en zo ontstonden steeds meer irritaties. Het dieptepunt was uiteindelijk het gedwongen vertrek van Edgar Davids.

Na de wedstrijd tegen Zwitserland vertelde hij tegen de pers dat Hiddink zijn hoofd wat minder ‘in de reet van bepaalde spelers moest steken’. Davids werd meteen naar huis gestuurd en Nederland speelde daarop een matig toernooi eindigend met verlies in de kwartfinale tegen Frankrijk.

Andere Tijden Sport maakte hierover in 2008 al een uitzending, waarin verschillende hoofdrolspelers aan het woord kwamen. Die uitzending kunt u HIER online nog bekijken.

WK 1998

De goal van Bergkamp tegen Argentinië, de galavoorstelling tegen Zuid-Korea, de tranen bij Edwin van der Sar na de uitschakeling tegen Brazilië zijn beelden, die zijn blijven hangen van het WK in 1998. Maar het meest betekende beeld van dat toernooi voor Nederland is misschien wel de innige omhelzing van Edgar Davids en bondscoach Guus Hiddink na de overwinning op Joegoslavië. Davids had even daarvoor met een vlammend afstandschot Nederland naar de kwartfinales geschoten.

Deze revanche van Oranje op het compleet mislukte toernooi van 1996 begon met een verzoening tussen Edgar Davids en Guus Hiddink. Voor de eerste oefenwedstrijd na het EK had Hiddink een aantal malen geprobeerd contact te zoeken met Davids, die op dat moment bij AC Milan speelde. Hij kwam echter niet verder dan zijn antwoordapparaat. Davids belde niet terug en werd voorlopig niet geselecteerd.

Davids kwam bij AC Milan mede door blessures weinig aan spelen toe – toentertijd bij Juventus. Daar ging het een stuk beter als dienende middenvelder naast Zinedine Zidane. Nederland plaatste zich zonder hem heel gemakkelijk voor het WK, maar de roep om Davids verdween niet – zeker omdat hij zo goed speelde bij Juventus.

Verzoening

Voormalig hockeycoach Hans Jorritsma, die na het EK was aangesteld als teammanager speelde een belangrijke rol in de terugkeer. Hiddink en Jorritsma bespraken met de spelersraad van Oranje de eventuele terugkeer van Davids in het team. De spelers waren unaniem vóór een verzoeningspoging. Met hem erbij was simpelweg de kans op een wereldtitel groter.

Jorritsma arrangeerde daarop in een hotel in Milaan een ontmoeting tussen Davids en Hiddink, waar ze de zaak hebben uitgepraat. Davids zei daar: “Mooie woorden zijn niet altijd waar en ware woorden zijn niet altijd mooi.” De lucht tussen de twee klaarde al aardig op en Hiddink schreef de wijze woorden zelfs op. Maar Davids zei ook dat als hij er bij is, hij ook wil spelen. Hiddink verzuchte daarop dat Davids dat nog maar even moest afwachten.

In april 1998 was er een tweede gesprek. Dit keer was het in Amsterdam, bij Jorritsma thuis in de Jordaan. Hiddink toonde Davids een brief met daarin een aantal gedragsregels. Als hij de brief zou onderschrijven was een terugkeer mogelijk. Davids ging akkoord met de punten en was vanaf dat moment weer welkom bij de selectie.

Davids wachtte af. Tijdens de eerste wedstrijd op het WK zat hij nog op de bank, maar tegen Zuid-Korea begon hij in de basis. Het werd 5-0. Daarna verliep het toernooi voorspoedig voor Nederland met Davids als grote uitblinker. De ontlading kwam na het doelpunt tegen Joegoslavië: van afstand schoot hij vlak voor tijd het Nederlands Elftal naar de kwartfinale.

Na afloop was de omhelzing. Hiddink riep al een paar keer, maar Davids hoorde het aanvankelijk niet. Eindelijk kwam er oogcontact, waarna ze elkaar in de armen vielen. Het werd het meest ontroerende moment van het WK. Davids werd uiteindelijk gekozen in het FIFA Wereldelftal en Guus Hiddink was vanaf dat moment een topcoach. En dat allemaal met dank aan het conflict.

In 1923 speelde Nederland voor het eerst sinds het einde van de Eerste Wereldoorlog weer een voetbalinterland tegen Duitsland. De wedstrijd werd in Hamburg gespeeld en trok veel aandacht. Vor het eerst trok een heus “Oranjelegioen” (zelfs met vier vrouwen!) naar Hamburg om de ploeg aan te moedigen. Ook Polygoon pakte stevig uit en maakte een uitgebreid filmverslag van de reis en de wedstrijd. De wedstrijd, gespeeld voor 28.000 toeschouwers, eindigde in een voor het publiek wat teleurstellende 0-0, maar voor het Nederlandse elftal was dat een goed resultaat. Na zes wedstrijden tegen het sterke Duitsland behield Nederland een ongeslagen status. Bekijk HIER de beelden!