Archief over ‘Sandra’

Loop jezelf niet voorbij!

Jullie hebben al even niets van mij gehoord, terwijl ik wel had beloofd te blijven bloggen. Maar de tijd is de afgelopen weken zo snel gegaan dat ik er serieus niet aan toegekomen ben, soms denk ik nog dat het begin juli is.

In mijn laatste blog hebben jullie kunnen lezen dat ik werk heb gevonden en daar ook erg blij mee was. Dat is gelukkig ook zo gebleven, ik heb echt een fantastische baan gekregen, waar ik hopelijk nog heel lang mag werken.  Ik ben begonnen met (officieel) twee dagen werken in de week en binnenkort wordt dit al uitgebreid naar drie dagen.

Lees meer…

Het werkt echt, dat netwerken

Wauw, wat ik heb te gekke dagen achter de rug zeg. Ineens is alles anders geworden, want het is eindelijk gelukt, ik heb een (betaalde) baan gevonden. Eigenlijk is dat niet helemaal waar, want de baan heeft mij gevonden. Hoe? Dat zal ik vertellen:

Afgelopen maandag hadden we Werkcafe Live in Rotterdam, zoals u in mijn vorige blog heeft kunnen lezen. Ik heb me daar heel erg voor ingezet en dat is niet onopgemerkt gebleven. Tijdens de middag heb ik de opmerking geplaatst dat ik dit werk zo ontzettend leuk vind, dat het voor mij perfect zou zijn als ik dit betaald zou kunnen blijven doen. Die opmerking was tegen de oprichtster van het Werkcafe (voor en door werkzoekenden), Celine da Silva Curiel en dat was niet tegen dovemans oren, want het Werkcafe bleek op zoek te zijn naar een nieuwe projectleider in Rotterdam.

Lees meer…

Werkcafe Live

Zoals u al in mijn eerdere blogs heeft kunnen lezen was ik bezig met het organiseren van een middag vol workshops voor werkzoekenden in Rotterdam en omgeving, ook wel Werkcafé Live genoemd, in samenwerking met Werkcafé Rotterdam, Stichting DOCK en Force de Femme. Afgelopen maandag was het eindelijk zo ver, na zeven weken voorbereiding, nog een paar dagen flink doorwerken om alles af te hebben, konden we 120 deelnemers verwelkomen in het Millinxparkhuis in Rotterdam Zuid.

Ondanks het grote aantal deelnemers verliep de ontvangst goed en rustig. Deelnemers die zich voor de workshops hadden opgegeven kregen een briefje mee met daarop de door hun gekozen workshops, de tijden en de ruimte waar de workshop plaats zou vinden. De deelnemers die nog niet hadden gekozen kregen de gelegenheid om alsnog voor een workshop in te schrijven en zij kregen gekleurde blaadjes mee die correspondeerden met de workshop van hun keuze.

Lees meer…

Een vernieuwde zoektocht

De afgelopen tijd heeft u vooral kunnen lezen over mijn netwerkacties en vrijwilligerswerk. Nog steeds super leuk en ik sta er volledig achter, maar het heeft mij nog niet opgeleverd wat ik zo graag wil, namelijk een nieuwe baan…

Ik ben daarom op zoek gegaan naar manieren om er beter achter te komen wat ik nou eigenlijk wil, waar ik goed in ben en wat ik aan een werkgever te bieden heb en dat was nog best lastig (toegegeven, ik ben er nog steeds mee bezig). Want ik heb wel gezegd dat mijn droombaan die van docent is en dat ik ben op zoek ben naar een baan als beleidsmedewerker zorg, maar er zijn nog zo veel mooie beroepen en organisaties waar ik misschien wel veel meer kan bieden.

Lees meer…

Motivatiespeurtocht

De laatste tijd heb ik erg moeite gehad met het solliciteren. Het wordt steeds moeilijker om leuke vacatures te vinden, en als dat al lukt, mis ik de motivatie om uitgebreid te reageren en er tijd in te steken. De reden? Het feit dat het zo zinloos lijkt om een brief te sturen, want hoe zorg je nou da je opvalt tussen die 400 andere brieven.

En dan realiseer ik me weer dat mijn netwerk, ook al is het best groot, toch weer niet groot genoeg is. Met als gevolg dat ik dus weer in een dipje dreigde te raken en als ik ergens geen zin in had, was dat het wel. En dan komt er ook nog eens de zomer aan, en dan is er nog minder aan vacatures te vinden en wordt het overal rustiger, toch een beetje beangstigend, vooral nu ik zo druk ben, dat ik soms niet eens aan bloggen of werk zoeken toe kom.

Lees meer…

De leuke kant van het werkloos zijn

Eens een andere blog dan alle frustraties waar ik tegen aan loop, zoals alle afwijzingen, frustraties vanwege het niet krijgen van een reactie, de financiële ellende en alle deprimerende cijfers die we iedere week weer binnen zien komen, want geloof het of niet, er zitten ook echt wel leuke kanten aan werkloos zijn.

Voor mij is dat begonnen met het vrijwilligerswerk dat ik in december ben gaan doen. De muren kwamen thuis op me af, brieven schrijven kostte steeds minder tijd, dus ik wilde weer wat gaan doen. Ik heb toen contact opgenomen met een ontmoetingscentrum in mijn wijk, De Prinsenhof, en daar werd ik warm welkom geheten. Ik mocht al vrij snel achter de bar en bij de receptie meedraaien en ik vond het maar wat gezellig. In het begin was het wel spannend, want je komt toch in een best wel hechte groep binnen, maar al snel voelde ik dat ik erbij hoorde. Lees meer…

Netwerken met behulp van DeBroekriem

Eindelijk kan ik eens inhoudelijk op DeBroekriem in gaan. Ik heb het nu al een paar keer genoemd in mijn blogs, maar kwam er nooit aan toe om wat meer uitleg te geven. Voor wie het nog niet weet, even een korte uitleg.

Een aantal maanden geleden zijn 3 heren uit Utrecht met DeBroekriem gestart. Zij raakten werkloos en wilden op een andere manier met solliciteren omgaan dan gebruikelijk was, deels om het leuker te maken, maar ook omdat het effect van de brief toch echt nihil is. Zij wilden kijken of het mogelijk was om workshops voor en door werklozen te organiseren en dat werkte nog ook. Binnen korte tijd was er niet alleen in Utrecht een afdeling van DeBroekriem, maar ook in Amersfoort, Amsterdam, Den Haag en Rotterdam.

Lees meer…

Sociaal akkoord: ‘En ik dan?’

‘Ervoor zorgen dat mensen aan  het werk blijven of zo snel mogelijk weer aan de slag komen’, dat is de kern van het sociaal akkoord, stelde premier Rutte na afloop van de ministerraad.

Een prachtige conclusie van best een mooi sociaal plan,  dat moet ik in alle eerlijkheid toegeven. Veel groepen worden geholpen om hun baan te behouden of snel weer een baan vinden. Maar mijn probleem wordt er helaas niet mee opgelost, want ik zit nog steeds zonder baan. Ik ben namelijk geen jongere, geen oudere, geen allochtoon, geen laagopgeleide en ik heb geen beperking. Toch kan ook ik geen baan vinden.

Ik doe er ondertussen ook zo’n beetje alles aan om werk te vinden, breid mijn netwerk steeds verder uit, pak aan wat ik aan kan pakken, probeer overal te leren en aan de maatschappij bij te dragen en toch kan ik geen baan vinden. Lees meer…

Netwerken, netwerken en netwerken

Als baanloze is tijd misschien wel het lastigste wat er is. Aan de ene kant wil je dat de tijd snel gaat, want dan ben je dichter bij die leuke baan, aan de andere kant gaat de tijd veel te snel en realiseer je je ineens dat je al weer een maand lager baanloos bent. Ook wil je natuurlijk veel solliciteren en als je dan een dipje hebt, is de tijd helemaal je vijand, want dan gaan de dagen ineens veel sneller en kom je tijd te kort en verlies je dus eigenlijk tijd. Zo’n dipje had ik vorige week: wat ik ook deed, er kwam maar niets op papier en weet u, ik heb het maar even zo gelaten, deze week gewoon weer volop er tegenaan.

In de vorige blog kon u al lezen dat ik meer dan 200 brieven heb geschreven en dus meer dan 200 afwijzingen heb ontvangen, dat frustreert natuurlijk. Ook vorige week kreeg ik weer een afwijzing binnen, terwijl ik het idee had dat het echt goed was gegaan bij het gesprek. Een leuke functie, leuke mensen, leuk bedrijf, ik zag het al helemaal voor me. En ik had niet eens een brief geschreven voor die functie, weer een bewijs dat brieven schrijven behoorlijk zinloos is in mijn beleving. Wat ik dan wel zinvol vind en doe? Ik hoor dat u het zich afvraagt. Dat dacht ik in het begin ook, maar ondertussen weet ik wel beter. Het favoriete woord in baanzoekend Nederland is misschien wel ‘netwerken’. Niet dat ik wist hoe dat moest, maar leren kan ik best goed, dus netwerken moest ik ook kunnen leren. Lees meer…

Niet werkloos, maar baanloos

En daar zit ik dan, inspiratie vinden voor een leuke blog, omdat ik werkloos ben. Of eigenlijk, omdat ik baanloos ben, want werk heb ik genoeg te doen. Wie ik ben? Ik ben Sandra de Vries, 31 jaar en sinds juli op zoek naar een baan, liefst op beleidsniveau in de zorg, dus bijvoorbeeld als beleidsmedewerker zorg.

Overigens is dit niet mijn droombaan, maar die is buiten bereik. Ik zou namelijk graag in het onderwijs willen werken, maar met een opleiding Beleid en Management in de Gezondheidszorg is dat toch niet helemaal haalbaar, dus daarom mijn zoektocht naar mijn andere passie, de kwaliteit van zorg verbeteren.

Lees meer…