Christine Ostrowski was bijna burgemeester van Dresden geworden. Ze is een van de meest populaire politici in de hoofdstad van Sachsen. Maar afgelopen januari is ze met ruzie uit haar partij ‘Die Linke’ gestapt. Het ging niet om zomaar een ruzietje, maar om een conflict dat overal, in alle geledingen van ‘Die Linke’ de kop opsteekt. Ruzie over de vraag of een links politicus compromissen mag sluiten, of dat partijprincipes heilig zijn.

Ostrowski zit meer dan twintig jaar in de politiek, zowel in de DDR als in het verenigde Duitsland. Al die tijd was ze lid van de partij, die nu onder de naam ‘Die Linke’ bezig is met een electorale opmars in heel Duitsland.

Ik ontmoet Ostrowski in haar kantoortje, op de zolder van het partijkantoor van ‘Die Linke’ in Dresden. Ja, de sleutel van haar kantoortje heeft ze nog. Ze vertelt dat ze als oud volksvertegenwoordiger in de DDR, nog precies weet hoe stalinistische politiek functioneerde. Na de val van de muur heeft ze besloten: “Um Gottes Wille, nie wieder diese Diklaratorische Politik”. Een individueel politicus heeft toch de plicht kritisch na te denken, verzucht Ostrowski.

Maar ze heeft nu in ‘Die Linke’ ondervonden dat zij geen ruimte heeft om eigen besluiten te nemen. Als gemeenteraadslid in Dresden heeft zij met negen fractiegenoten ingestemd met de verkoop van het openbaar woningbezit aan een Amerikaanse inversteerder. Door deze privatisering van de volkshuisvesting, heeft Dresden nu geen schulden meer, en kan de stad investeren in openbare voorzieningen als scholen en gezondheidszorg.

De landelijke partijleiding van ‘Die Linke’ heeft deze privatisering aangegrepen om de Dresdener raadsleden op weinig subtiele wijze de deur te wijzen. Mijn collega vertelt hoe hij aanwezig was bij een diner met de landelijke partijtop. Partijleider Lafontaine, die zwijgend zijn Schnitzel had zitten eten, legde zijn vork neer toen de omstreden privatisering ter sprake kwam. “Wie daarmee heeft ingestemd, moet uit de partij”, zo was zijn stelling. “Die Linke is tegen privatisering”, zo luidde de verklaring van de leider. 

“Maar het is nu eenmaal niet links om niet na te denken over de vraag of iets dat je wilt bereiken ook haalbaar is”, zegt Ostrowski. “Een stad of een land regeren is niet makkelijk, als je een oplossing zoekt moet je ook kijken of je daar een financiering voor kunt vinden. Precies dat heeft ‘Die Linke’ overboord gegooid. Ze zijn vervallen in verbale krachtpatserij, populisme, ze negeren de realiteit.”

Ostrowski heeft na twintig jaar actief partijlidmaatschap de linkse vrienden de rug toegekeerd. Als ik met haar de trap afloop in het partijkantoortje in Dresden komen we nog een paar oud partijgenoten tegen. Maar de ‘Genossen’ groeten haar niet meer. Christine: „Menschliche Kontakte sind auseinander gebrochen, dass schmerzt“.