Berlijnse muur staat op instorten
Een vreemd idee eigenlijk, dat de Berlijnse muur nog eens gerestaureerd en geconserveerd zou worden voor het nageslacht. Wie had dat gedacht bijna twintig jaar geleden bij de val ervan. Het is toch echt zo. Om de East Side Gallery, een van de grootste toeristische trekpleisters van Berlijn, weer terug te brengen in volle glorie is bijna 2,2 miljoen euro uitgetrokken. In 1990 werd dit stuk muur wereldberoemd, omdat het door 118 kunstenaars is beschilderd. Door deze beschilderingen geldt de East Side Gallery als de grootste open-air galerie ter wereld.
De East Side Gallery, met z’n 1,3 kilometer het langste stuk muur dat nog overeind staat, heeft ernstig te lijden onder betonrot. De ijzeren constructie binnenin de muur is gaan roesten, het beton is poreus en de verf van de kunstwerken bladderde af. Van dat afbladderen is inmiddels niks meer te zien.
De sanering is al in volle gang. Met een oorverdovend gesis spuiten bouwvakkers met zand het grootste deel van alle kunstwerken eraf. Voorbij lopende toeristen stoppen demonstratief hun vingers in hun oren. Daarna lijken de beelden van 1989 te herleven. Met grote drilboren staan de mannen op de muur in te hakken, alleen is het deze keer de bedoeling dat alleen de ijzeren constructie blootgelegd wordt, zodat een volgende groep deze met roestwerend middel kan insmeren. De mannen die het het rustigst lijken te hebben, zijn verantwoordelijk voor het dichtsmeren van de ontstane gaten met reparatiemortel.
De bouwvakkers moeten opschieten. Over krap twee weken, net na Pasen, komen de eerste kunstenaars al om hun werk opnieuw op de muur te schilderen. Van alle kunstenaars die in 1990 hebben meegewerkt aan de 105 grootformaat muurschilderingen zijn er 95 terug gevonden. Er zijn er vijf dood en een paar anderen zijn nog niet gevonden.
De kunstenaars zijn overigens niet allemaal net zo blij dat ze hun werk opnieuw moeten schilderen. De 3000 euro die ze per persoon krijgen voor hun werk, vinden sommigen te weinig. De Russische kunstenaar Dimitri Vrubel is zo iemand. Hij heeft misschien wel het bekendste werk geschilderd van de East Side Gallery; oud-Sovjetleider Breschnew die DDR-leider Honecker kust. Grote kans dat de dwarsliggende kunstenaars wel hun eigen werk gaan schilderen. Het East Side Gallery Initiatief gebruikt als pressiemiddel dat andere kunstenaars die wel bereid zijn voor dat bedrag te schilderen de werken van Vrubel en anderen opnieuw aanbrengen. Dat gebeurt ook al met de werken van overleden kunstenaars. Bovendien wil niemand de publiciteit die het oplevert missen.
In november van dit jaar moet de grootschalige sanering klaar zijn. Het is dan twintig jaar geleden dat de muur gevallen is en dan moet de East Side Gallery weer in zijn volle glorie erbij staan.
20 Jaar geleden al weer in november? Waar blijft die tijd, kan het mij nog herinneren als de dag van gisteren.
De Muur heb ik nooit gezien. Ik twijfel nog steeds, dus reeds 20 jaar, tussen helaas en gelukkig, want wat was ik blij toen hij ging. Ik was en last van kmin schouders kwijt waarvan ik niet wist dat hij er zat.
Voor wie de jaren tachtig niet heeft meegemaakt, maar ze wel wilt begrijpen is denk ik een bezoek aan de Muur, maar ook luiteren naar Doe Maar – todat de bom valt een must
Ik weet niet of de schilderstukken hierbij echt gemist worden.
maar zoals gezegd, ik ben er zelf dus niet bij geweest
Ik vind het wel goed dat ze dit belangrijke geschiedenissymbool renoveren zodat iedereen nu en in de toekomst kan zien wat voor rol het vroeger gespeeld moet hebben.
Ik hoop dat de kunstenaars hun schilderwerk weer net zo mooi en hetzelfde maken als voor de renovatie, heb dat namelijk afgelopen jaar gezien en was echt prachtig.
Wat moet ik hierop zeggen: Duitsland zit nog opgescheept met oorlogsverleden. De Muur is amper 20 jaren terug gevallen en na deze bewogen jaren van hereniging neemt de populatie van het neo-fascisme toe. De German Mind is zodanig zertrummert dat zelfs dat stukje muur geen betekenis meer heeft. Heinrich Heine, de geestelijke vader van de German Mind ligt begraven in Dusseldorf ligt en zijn werken liggen onder het stof ergens in de bibliotheek of archief. Triestig genoeg dat ook de Duitse cultuur opgaat in een Amerikaanse soapmachine.
Deze gids heb ik helemaal grijs gelezen; ik ben al vele jaren enorm onder de indruk van Berlijn en de geschiedenis. Geschiedenis (zeker Tweede Wereldoorlog) heeft mij sinds de jaren 80 erg gefascineerd. Hoeveel veranderingen die stad heeft ondergaan; Adolf Hitler en zijn architect Albert Speer hadden grootse plannen met Berlijn (als dit was doorgegaan, had de stad in 1950 Germania geheten maar het liep geheel anders af). In de Slag om Berlijn in 1945 veranderde Berlijn in één gigantische puinhoop.
Men schat dat 98% van de stad was verwoest!!! Een “herinnering” hieraan is de Gedächtnisskirche)
Op 15 januari 2009 had ik erge zin om te reizen en nam ik de trein vanuit Amsterdam richting Berlijn waar ik 6 uur en een kwartier over deed maar dit was ook meer dan de moeite waard. In Berlijn had het enigszins gesneeuwd maar dat maakte mij niets uit. Ik stak de brug over de rivier de Spree over (nu heb ik in het verleden gevaren op de Seine in Parijs en op de Thames in Londen maar op zo’n ijzige dag via een brug over de Spree is toch weer even anders) en vervolgde mijn weg langs de Rijksdag (ik moest meteen denken aan de Nederlander Marinus van der Lubbe die hier in 1933 brand zou hebben gesticht) en stond toch nog te kijken wat een gigantisch gebouw dat is (pal daarnaast zag ik de regeringsgebouwen; ik vroeg me af of Angela Merkel er op dat moment was; hahahahaha). Verderop kwam ik bij de Brandenburger Tor (het symbool van Berlijn); bij deze bezienswaardigheid heb ik minutenlang stilgestaan (schitterend mooi gebouwd; beetje Romeinse stijl). Mijn hotelletje was op de BehrenstraBe (tussen de Brandenburger Tor en de Gendarmenmarkt; schuin tegenover een paar buitenlandse ambassades).
Nadat ik even op mijn kamer was geweest, ging ik weer richting de Brandenburger Tor om met een dubbeldekker (bus) een sightseeing – tour van 1 uur en 3 kwartier te maken langs alle belangrijke bezienswaardigheden van Berlijn; Rijksdag, Siegessäule, Tiergarten, Gendarmenmarkt, Checkpoint Charlie, Kurfürstendamm, Unter Den Linden, resten Berlijnse Muur, SchloB Bellevue, Gedächtnisskirche, Berlijnse Dom etc.
We deden één bezienswaardigheid aan welke hoog op mijn lijstje stond om eens echt te zien: Bahnhof Zoo!!!
De DVD “Wir Kinder Vom Bahnhof Zoo” van Christiane F. (gespeeld door Natja Brunkhorst) heb ik helemaal versleten gekeken (David Bowie leverde hierin ook een goede bijdrage).
“Wir Kinder Vom Bahnhof Zoo” gaat over Christiane F, een Berlijns meisje dat overdag naar school gaat en ‘s middags tippelt om heroine te scoren; dit zeker 2 jaar lang zonder dat haar ouders het weten); dit speelde eind jaren 70 voornamelijk op Bahnhof Zoo en in de beruchte discotheek de Sound (welke later door brand is verwoest). Nu in 2009 ziet het er een stuk frisser uit bij Bahnhof Zoo!!
Berlijn heeft op mij een onuitwisbare indruk achtergelaten (nu kende ik al vele Europese hoofdsteden maar Berlijn mocht niet ontbreken); ik raad dit iedereen aan voor hen die er nog niet zijn geweest!!!
Eine gute Reise und viel SpaB!!!!
Ik heb “Wir Kinder vom Bahnhof Zoo” helemaal grijs gekeken!!! Echt steengoed!!!
In januari 2009 ben ik in Berlijn geweest (complete sightseeing-tour gemaakt); dus ook bij Bahnhof Zoo geweest, wat echt een unieke beleving was!!!
Op 26 februari 2010 kreeg ik aan de hand van mijn mailtje een persoonlijk mailtje terug van niemand minder dan: NATJA BRUNCKHORST!!!!
Mein Tag war sehr gut!!!