Het was een saaie campagne en de kanselier wist al zeker dat ze herkozen zou worden. De opkomst was dramatisch laag, en er was op de uitslagenavonden meer soep en bronwater dan knallende kurken en gutsende vaten bier – ook bij de winnaars. Maar nu wordt het weer leuk in de Duitse politiek, de politiek is namelijk terug.

Er komt weer een duidelijk verschil tussen regering en oppositie: de rechtse partijen regeren, de linkse vormen de oppositie. Tot nu toe was de regering zo groot (443 zetels) en de oppositie zo klein (168 zetels) dat het een ongelijk spel was. De oppositie was bovendien erg verdeeld, met de partij Die Linke aan de ene uiterste kant en de liberale FDP aan de andere. Dus samen een vuist maken zat er niet in.

Dat wordt nu anders: de coalitie van CDU/CSU en FDP krijgt samen 332 zetels en de oppositie 290, dat is een stuk spannender. Bovendien kunnen de linkse partijen op een aantal punten goed samenwerken: ze zijn bijvoorbeeld voor de invoering van een landelijk minimumloon – de aanstaande regering is daartegen. En die nieuwe regering wil de kerncentrales langer open laten dan tot nu toe was afgesproken – de oppositie wil ze juist zo snel mogelijk sluiten.

Ook binnen de nieuwe coalitie wordt het spannend: over een paar dingen zijn ze het snel eens, maar over veel dingen zullen ze van mening blijven verschillen. De FDP wil drastisch bezuinigen op de overheidsuitgaven, de ontslagbescherming beperken en is tegen de overheidssteun aan grote bedrijven als Opel. De vraag is hoeveel Angela Merkel toe zal geven aan de liberalen, ze heeft tot nu toe beloofd “zichzelf te willen blijven”.

En ook buiten parlement en regering staan er spannende tijden te wachten: tegenstanders van kernenergie maken zich op voor protesten, de vakbonden vrezen “sociale kaalslag” en grote bedrijven zitten met honderdduizenden werknemers voor wie ze eigenlijk geen werk meer hebben. De Süddeutsche  Zeitung voorspelt geween en knarsen van tanden - een beeldspraak uit de apocalyps, maar voor ons journalisten en andere liefhebbers van politiek vermaak is het niet het einde van de wereld, integendeel.