Tenslotte is het mijn gedicht!
Franz Beckenbauer heeft in één van zijn vele openhartige buien eens bekend dat cultuur niet zo aan hem besteed is. “Ik ben nu al 33 jaar van mijn leven met voetbal bezig omdat ik niets anders kan. Als ik bijvoorbeeld een Schopenhauer lees, ik begrijp ‘m gewoon niet,” zei hij ooit openhartig. Het weerhield een andere oud-voetballer, Karl-Heinz Rummenigge, niet een gedicht voor te lezen toen Beckenbauer eind vorig jaar afscheid nam als president van Bayern München. ”Ich danke Dir, Du bist ein Schatz / dies sag ich Dir in diesem Satz, / ich danke Dir, das fällt nicht schwer: / Danke, danke, danke sehr,” dat was zo ongeveer de strekking. Groot pluspunt: Der Kaiser begreep het gedicht. Groot minpunt: Rummenigge, bijnaam Kalle, had ‘t gedicht gestolen. Alleen de laatste zin was van ‘m zelf.
Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.
De zaak kwam aan het licht omdat degene die het gedicht ‘Dank’ wél geschreven heeft, de publiciteit zocht: Anette Pfeiffer-Klärle, online-dichteres. Zoals ‘t een poëet betaamt, zette ze haar reactie op rijm: “Ich kenne es – es ist von mir, / ich schrieb es einst nach ein paar Bier!” Pfeiffer-Klärle verdient de kost met het schrijven van gedichten in opdracht maar Rummenigge, u raadt ‘t al, dacht goedkoop uit te zijn en nam het gedicht zonder toestemming over. Toen hij bovendien niets van zich liet horen toen het bedrog bekend werd, klom de on-line dichteres weer in de pen en dichtte Rummenigge: “Wann meldest Du dich denn bei mir? / Ich klär’ es gern bei ein paar Bier, / doch einfach so …so geht das nicht, / schliesslich ist es mein Gedicht!”
Ondertussen zaten haar advocaten ook niet stil. Vandaag werd bekend dat ze de kwestie met Bayern München hebben geschikt. Anette Pfeiffer-Klärle krijgt 1000 euro van Bayern en is daarmee content. Geen wonder, als Rummenigge haar netjes gevraagd had een dankrijm te maken, had ze daarvoor 100 euro in rekening gebracht. En, niet onbelangrijk, de kwestie heeft haar zoveel publiciteit bezorgd dat ze voorlopig is volgeboekt: Ich danke Dir, das fällt nicht schwer / Danke Kalle, danke, danke sehr.
En dan is het ook nog zo’n simpel huis- tuin- en keukengedicht.
Ik wou dat ik ook dichter was,
En iemand mijn gedichtje las,
Het zonder recht gebruikte,
Dan hoefde ik niet zo hard te werken voor mijn geld.
(De laatste regel loopt niet zo lekker, daar werk ik nog aan.)
Een fraai historie ende al waar, mag ik u tellen hoort ernaar.
Hopelijk hangt dit niet van gestolen regels aan elkaar.
Als kind was ik tot 7 november 1978 een Rummenigefan,
dit was het keerpunt meld ik u nu met klem.
Als voetballer moest hij gaten trekken en dus niet dichten,
maar waarom moest hij, op deze datum, Johan Cruijff “pootje lichten”.
Voor een wedstrijd om des keizers baard, bleek een Duits elftal niets waard.
Met een ongeremd gemak veegden ze, unverschämt, Ajax van de mat.
Na het lezen van dit blog over Kalle, bekroop me toch weer de drang naar het malle.
Vol van schaamte voor het gemene lachje van leedvermaak op mijn gezicht,
maak ik nu een einde aan dicht gedicht.