Je kunt in Duitsland dezer dagen geen boekhandel binnenlopen, radio en televisie niet aanzetten, zonder op Helmut Kohl te stuiten. Hij wordt aanstaande zaterdag 80 jaar oud, deo volente, maar het lijkt wel of hij al is overleden, zoveel wordt er op zijn leven teruggeblikt. En zelfs als het over de huidige bondskanselier gaat, zoals in het jongste nummer van de Stern, dan gaat het ook over Kohl. Maar ja, hij werd al tijdens zijn regering de “eeuwige kanselier” genoemd.

In het stuk over Merkel alias “Angela Kohl” wordt uitgelegd hoe zeer haar strategie op die van Kohl lijkt – de man die haar politieke carrière zo stimuleerde en haar “mein Mädchen” noemde. Net als haar politieke vader, is Merkel vooral geïnteresseerd in haar macht, niet in de hervormingen die het land zo dringend nodig heeft. En net als hij lost ze problemen niet op maar zit ze uit. “Aussitzen” was ook de lievelingsstrategie van Kohl, en paste natuurlijk bijzonder goed bij zijn enorme postuur dat ook al niet veel dynamiek deed vermoeden.

Veel terugblikken, documentaires en lange bijdragen in de diepzinnige katernen van de krant zijn opmerkelijk mild. Na de frustratie van een hele generatie die zich geen politiek meer voor kon stellen zonder hem – en na de plaatsvervangende schaamte over zoveel provinciaalse uitstraling – en na het schandaal rond de geheime geldschieters van wie Kohl altijd heeft geweigerd de namen te noemen – blikt men nu mild en op veilige afstand terug op de man die Duitsland snel en vreedzaam verenigde.

Hij was als kind al heel zelfbewust en handig: hij verkocht zwangere konijnen en rivierkreeften die hij zelf uit de Rijn viste. Bij een privébezoek aan de DDR waren bijna duizend Stasi-agenten in touw om hem in de gaten te houden. De ene onthulling na de andere. Maar echt grote verrassingen zijn er niet: de Val van de Muur, de eenwording, de haast eindeloze tijd (16 jaar!) waarin hij het land regeerde en tenslotte het schandaal van de geheime partijkas, het meeste is al vaak verteld.

En natuurlijk ook de tragische dood van zijn vrouw Hannelore, haar daglichtallergie en zelfmoord. Over zijn nieuwe vrouw, Maike Richter, met wie hij twee jaar geleden trouwde, is trouwens een van die stapel nieuwe boeken - ”Virtuoos van de macht” - helemaal niet te spreken: ze zou hem tiranniseren en medeverantwoordelijk zijn voor het bijna volledig afgeschermde leven dat hij tegenwoordig leidt.

Maar veel keuze heeft Kohl niet meer: hij kan nauwelijks bewegen en vooral ook bijna niet meer spreken. Er wordt dus alleen nog door anderen over hem gesproken, en herdacht. Hij viert zelf zijn verjaardag in kleine kring, thuis in Ludwigshafen. Maar er komt wel een postzegel van hem uit – wat erg zelden gebeurt bij levende personen. Alleen voor Jean Monet, de paus en ijsbeer Knut schijnt ooit eerder die uitzondering te zijn gemaakt.