Obama zien we altijd een geweldige serie grappen vertellen, als hij jaarlijks met de pers een avond doorbrengt. Sarkozy kruipt nog wel eens met een glaasje teveel achter een microfoon. En zelfs minister-president Rutte staat bekend om de luchtige, bijna gezellige manier waarop hij met journalisten omgaat. Maar Angela Merkel, dat is andere koffie.

Ze doet het één keer per jaar. Alle buitenlandse correspondenten in Duitsland uitnodigen die haar – officieel – het hemd van het lijf mogen vragen. Op haar kantoor, het Kanzleramt, komt ze klokslag 11 uur de persruimte binnenlopen. Met haar bekende emotieloze uitstraling – waardoor eigenlijk nooit duidelijk is of ze ergens zin in heeft of niet – neemt ze plaats achter de tafel met microfoons.

Gevoelig

Alle gevoelige onderwerpen komen voorbij, maar geen enkel antwoord doet opveren. Of Duitsland Griekenland nog een keer te hulp gaat schieten als het nodig is. Hoe Merkel aankijkt tegen de machtscrisis in de liberale coalitiepartner FDP, iets dat hier volop speelt momenteel. En hoe ze Duitsland zo snel uit de kernenergie wil laten stappen.

Over Griekenland wacht Merkel eerst maar eens op de resultaten van de besprekingen. ,,Het heeft geen zin om op de zaken vooruit te lopen.” Gaap. ,,Kunt u niet eens iets nieuws zeggen?”, vraagt een journaliste brutaal. ,,Zodra er iets nieuws te vertellen is, hoort u het als eerste.”

Ook een vraag van een Nederlandse collega of de Duitse bondskanselier de mogelijke kandidatuur van Noud Wellink als nieuwe president van de Europese Centrale Bank ziet zitten, krijgt een overheerlijke dooddoener terug. ,,Ik spreek me niet uit over kandidaten.” Volgende vraag.

Kabbelen

Het is kenmerkend voor de ontmoeting met de machtigste vrouw van Europa. Met geluk kan er af en toe een glimlachje van af, maar op originaliteit is ze nauwelijks te betrappen. Een kwinkslagje misschien? Op een onbewaakt moment een beetje zelfspot? Het zou zo’n ontmoeting voor iedereen een stuk aangenamer maken.

En zo kabbelt het een uur voort. Sommige correspondenten proberen in het laatste deel tenminste nog iets bruikbaars voor hun eigen medium los te peuteren. Wat Merkel eigenlijk vindt van de ‘Ware Finnen’, of Spanje wel genoeg hervormingen doorvoert en hoe ze denkt dat Egypte zich verder ontwikkelt. Maar het blijft platitudes regenen.

Had ze er gewoon niet zo’n zin in? Bij vorige jaren riep de bondskanselier nog wel eens na een uur: “Kom, laten we nog tien minuten langer doorgaan.” Dat soort enthousiasme was vandaag bijzonder ver te zoeken. ,,Ze zag er moe uit”, zegt een collega op de eerste rij na afloop. Misschien was dat het, denk ik nog als nieuweling, maar de ervaren collega’s weten wel beter.

,,Komt u wel naar onze jaarlijkse receptie?”, vraagt de vertegenwoordiger van de buitenlandse persvereniging tenslotte voorzichtig. ,,Daar kan ik nu nog niks over zeggen, maar iemand zal onze regering zeker vertegenwoordigen.” Jammer, toch, want een glaasje wijn zou Frau Merkel heel erg goed doen.