We willen graag een Griek. Werkend.
Achter een twee-minutenreportage in het NOS Journaal schuilt soms veel meer werk dan de argeloze kijker zich op de bank zal realiseren. We proberen altijd via goede, concrete voorbeelden een groter verhaal te vertellen. En u vraagt zich ongetwijfeld zelden af waar we die voorbeelden toch allemaal vandaan halen.
Neem het verhaal over de toename van Griekse jongeren op de Duitse arbeidsmarkt, gisteravond in het Journaal. Een interessant fenomeen, in het kielzog van de crisis. Veelal goed opgeleide jongeren in Griekenland komen met geen mogelijkheid aan de bak in eigen land en besluiten familie en feta te verruilen voor Kartoffelsuppe en Pünktlichkeit. Een behoorlijke culturele overgang, als je het mij vraagt.
Ik ging zodoende op zoek. Waar werken ze? Wat voor sectoren zijn populair? Waar wonen ze vooral? Eens informeren in de gezondheidszorg. ,,U spreekt met de persafdeling van het Charité-ziekenhuis in Berlijn.” Ik leg mijn verhaal uit en vraag of er ook Grieken in dienst zijn. Dat bleek inderdaad het geval. Maar, zoals altijd in Duitsland, kon ik niet rechtstreeks met een arts in contact worden gebracht. De persdame zou alle Griekse artsen een mail sturen met het verzoek contact met mij op te nemen.
Na drie dagen nog geen enkele reactie.
Smoesjes
Een ‘dont call us, we call you’-boodschap staat voor journalisten gelijk aan: dat wordt ‘m dus niet. Reden genoeg om wat andere lijntjes uit te zetten. De Griekse ambassade in Berlijn. Griekse verenigingen door heel Duitsland. Ze kenden wel goede voorbeelden, maar overal klonken fraaie gebakken-lucht-smoesjes om niet mee te hoeven werken. “Ja, misschien klopt zijn mobiele nummer niet meer.” “Misschien zit zijn e-mailbox vol?” “Voor de televisie zegt u? Ehm, ja nou, hij werkt er nog maar net en…ehm, nou goed, ik bel nog.”
Wat was toch het probleem?
Ik werd gewezen op een grote community voor Grieken in Duitsland op Facebook. Meer dan duizend leden. Et voila!, dacht ik. Een grotere poel om in te zwemmen kon ik me niet wensen. Ik schrijf een bericht op het prikbord met de vraag of er iemand mee wil werken aan een reportage voor ‘de Nederlandse Tagesschau’. Achteroverleunend staar ik naar m’n telefoon. Die wordt straks rood en begint te gloeien, kan niet anders. Maar er gebeurde niks.
Eλεος κύριε, δεν θέλουμε
Dan ineens krijg ik reacties binnen op mijn bericht. Cynische reacties. Eentje zegt: “Dus je zoekt een Griek die hier werkt? Blijven zoeken vriend!” Een ander zegt: “oh nee, niet weer. Laat ons met rust!” Aangevuld met: Eλεος κύριε, δεν θέλουμε. Grieks voor: Meneer, we willen niet.
De derde laat er helemaal geen gras over groeien. “Waarom vertel je niet de échte reden? Je wilt alleen maar een negatief verhaal maken over Grieken. Je vraagt toch ook niet aan Nederlanders die naar Duitsland emigreren om te werken waar ze tegen aanlopen? Dat bedoel ik.” Zijn bericht wordt door 16 Grieken ‘geliked’.
En toen pas begreep ik het. Veel Grieken in Duitsland zitten totaal niet te wachten op aandacht. Hun land is in hun ogen door het slijk gehaald in de Europese media. Deze Grieken willen in alle rust een nieuwe toekomst opbouwen in een ander land. Zo’n reportage zou het beeld van de onomkeerbare rotzooi in Griekenland alleen maar versterken, vinden ze blijkbaar.
Dat was even schrikken.
Win-win
Edoch, gelukkig komt de aanhouder vaak nog als eerste over de streep. Via een ellenlange belronde langs Konstantinos, Fastos, Christianos en Dimitros kwam ik uiteindelijk uit bij Stavros. En die woont in…Thessaloniki. Hij heeft een bemiddelingsbureau voor Grieken die in Duitsland een baan zoeken. Stavros is geboren in Duitsland, kent het land, de taal en cultuur en heeft een groot netwerk. Zo helpt hij Grieken aan een baan. Voor hem een interessante bron van inkomsten, voor de Grieken dé manier om aan de uitzichtloze werkloosheid te ontsnappen. Een win-win-situatie.
Stavros vond het – niet heel verrassend – juist heel belangrijk dat dit verhaal verteld werd. Hij bracht me in contact met Vicky en Christos, allebei werkzaam in Erlangen, in het midden van Duitsland. Vicky was IT-specialist en had via Stavros een baan gekregen bij een bedrijf dat elektronische systemen in auto’s ontwikkelt. Christos werkt bij Siemens, als ingenieur.
Ineens was het binnen twee telefoontjes geregeld. En Christos en Vicky vonden het zelfs leuk om mee te werken. Zucht. Dagen werk voor twee minuten televisie.
En dat is nou professioneel journalisme. Ik persoonlijk ben blij dat dat nog gebeurt.
Dag Tim,
Erg goed artikel.
Misschien zullen meerdere mensen de Grieken beter begrijpen na lezing. Ik denk dat er in geen enkel land zoveel door ouders in opleiding geinvesteerd wordt als in Griekenland vanaf heel jonge leeftijd.
Kunnen we contact leggen met Stavros in Thessaloniki?
Ik hoop van harte dat er meer aandacht besteed zal gaan worden aan de Grieken die wars zijn van politiek.
Het is schandalig dat de journalisten verzuimen de statistieken erop na te slaan. Volgens de officiele statistieken van hetOECD maakt een werkende griek in Griekenland veruit de meeste (2109) werkuren per jaar in Europa, Griekenland staat op de eerste plaats in de tabel en Nederland (nooit vies van goedkope vooroordelen over de “knoflooklanden”) bungelt onderaan op de laatste plaats met 1377 werkuren.
Zie link:
http://stats.oecd.org/Index.aspx?DataSetCode=ANHRS
Als je iets aan objectiviteit ipv. stemmingmakerij wil doen, dan zal dit commentaar geplaatst en niet gecensureerd worden. Ik heb dit eens uitgezocht omdat ik sceptisch stond tegenover de kwaliteit van de nederlandse journalistiek over de werkelijkheid in Griekenland en sinds de NAVO interventie op de Balkan in 1999 met alle verzonnen excuses, neem ik het NL nieuws met een korreltje zout.
Beste Novak,
Ik heb niet de indruk dat wij de door jou genoemde statistieken in twijfel trekken in dit onderwerp, integendeel. Volgens mij laten we vooral zien dat door de slechte economische situatie in Griekenland er velen zijn die er zelfs een emigratie voor over hebben om een betere toekomst op te bouwen. De jeugdwerkloosheid nadert de 50 procent, net als in Spanje. Dat zorgt onherroepelijk voor grote sociale problemen. Dat de Grieken het arbeidsethos hoog in het vaandel hebben, kan ik gezien de ontmoetingen met Vicky en Christos voor deze reportages alleen maar beamen.
De teneur in de journalistiek staat in tegenstelling tot uw artikel die terecht een ander licht werpt op het algemene “populaire” beeld van een griek.
Je hoeft maar naar Radio 1 Avondspits en naar Joost Eerdmans te luisteren om versteld te staan tot welke onwaarheden men in staat is te verkondigen om het rechtspopulisme en stigmatisatie van deze mensen keer op keer aan te moeten horen, daarbij opgeteld actualiteitenprogramma’s later op de avond op de publieke zenders zonder statistische onderbouwing en een paar keer herhaalde leugen wordt vanzelf “waarheid”. Voor die mensen is het kwetsend omdat het tegendeel waar is en zij nu in een bepaalde hoek worden gedrukt.
De grieken in griekenland werken blijkbaar hard, mijn waarneming bevestigt de statistiek…..een griek in de detailhandel, horeca, private sector etc.. werkt meer dan 10-12 uur per dag. De ambtenaren hebben er een zootje van gemaakt, hebben bewust gelogen, zijn er zelf beter van geworden, daar moet de nadruk op liggen in de berichtgevingen.
De griekse gastarbeider, allochtoon, of hoe men ze tegenwoordig mag noemen, werken net zo hard als andere gastarbeiders van europese afkomst, uw artikel hierover is een goede bijdrage. Mijn reactie was gericht op de ironie die ik wel degelijk heb begrepen.
Dit artikel geeft een realistisch en herkenbaar kijkje in de journalistieke keuken. Of het nu televisie (en in andere mate radio en tekst) betreft: Het kost vaak meer tijd dan je aanvankelijk denkt.
@Tim de Wit
Het is de hele manier waarop jij jouw stuk hebt geschreven, er van uitgaand dat wij ons zelden afvragen waar jullie als verslaggevers jullie voorbeelden vandaan halen. Je noemt ons argeloos en dan aan het einde die zucht omdat je gewoon hebt moeten werken voor je werk.
Ook zeg je dat de jongere Grieken feta en familie verruilen voor kartoffelsuppe en punktlichkeit. Volgens jouw een hele culturele overgang. In welke tijd denk je dat we leven, vragen wij ons niets af, hebben wij geen contacten met mensen in heel Europa, is er geen feta buiten de Griekse grenzen, ook Griekenland kent haar aardappelsoep, en bijna alle Grieken zijn als een familie voor elkaar, zeker over de grenzen.
Wees blij dat jij dagen werk hebt, en dan komt het nog op tv ook, dat kan niet iedereen in Europa en daarbuiten beweren.