-
Wie mooi speelt wint de liefde, niet de oorlog
Dit EK heeft mij verrijkt. Dat komt allemaal door één ontmoeting. Op de dag dat Nederland ’s avonds in de laatste groepswedstrijd tegenover Roemenië staat, bestellen mijn collega Jeroen en ik een kop koffie, in een knus Oostenrijkse kroegje. Het is uitgestorven, het is nog niet eens tijd om te lunchen. De enige andere gast is een vrouw van dik in de vijftig. Ze zit aan de bar, een halfvolle pul bier in haar hand. Een vaste klant, dat kan niet anders.
-
De peilloze grootheid van de voetbalgoeroe
Het was druk in de ontbijtzaal van het hotel in Salzburg. Jonge, dunne, fotomodellerige vrouwen braken hele kleine stukjes van een onbelegd croissantje en nipten aan een vruchtensapje. Niet ver van hen probeerden dikkere, ongeschoren en moeilijk ademende mannen binnen een half uur zo veel mogelijk vettig voedsel te verorberen. Er was voor het ontbijt betaald, nietwaar.
-
Tussenstand uit Basel
Even een tussenstandje vanaf het fanplein in Basel. Het loopt nu tegen half vier, het is erg warm en we moeten nog een paar uurtjes. Dat geldt al helemaal voor de Oranjeklanten die ik vanmorgen vroeg al fiks zag innemen. Slapen die tussendoor, interesseert de wedstrijd ze niet echt? Kan me niet voorstellen dat ze de avond halen als ze in dit tempo doorgaan. -
Dé EK song
Muzikaal is het EK toch niet echt geworden wat we verwacht hadden. Of beter gezegd: gevreesd. Voor het toernooi begon had ik wat Eurosongs op een rijtje gezet en met de muzieksamensteller van Radio 1, Len Doens, becommentarieerd. De officiële UEFA-song van Enrique Iglesias, die me toen al op de zenuwen werkte. En de favoriete songs van de nationale voetbalbonden: Baschie (CH), Stürmer (AUT), Revolverhelden (GER) en nog wat randverschijnselen als de Schwalbenkönige op z’n Schwiizerdütsch.We zitten nu al haast twee weken in het toernooi en ik heb die nummers nooit meer gehoord. Gelukkig. Het voetbalvolk heeft het anders gewild. De grote hit op de tribunes en in de fanzones is een popsong die helemaal niet voor de Euro 2008 was bedoeld. En het nummer heeft ook helemaal niks met voetbal van doen. “Seven Nations Army” van The White Stripes schalt tot diep in de nacht door de straten van de acht Euro-steden. Of eigenlijk vooral de simpele, maar aanstekelijke gitaar-intro.
Ik kan het nu wel dromen, want ik hoor dat introotje al maanden. Sinds mijn zoon een electrische gitaar bijelkaar heeft gespaard en in zijn kamer – naast mijn werkkamer – driftig oefent op het nummer van Jack en Meg White, het garage-rock duo uit Detroit. Die twee zijn niet echt wat je noemt “mainstream” en zullen deze voetbalcarrière zeker ook niet nagestreefd hebben. Dus waar komt de plotselinge populariteit eigenlijk vandaan?
De Zwitserse krant Blick schrijft vandaag dat de Belgen de song in het stadion hebben geintroduceerd. Vijf jaar geleden al zongen de supporters van de FC Brugge de intro, die daarna z’n weg vond naar de Italiaanse stadions. En nu schalt de song voor elke EK-wedstrijd bij de entree van de beide elftallen door het stadion.
De tekst begint met de woorden “I’m gonna fight them all..’, maar de intro heeft geen tekst. Die wordt door de supporters zelf bedacht. Afhankelijk van hun herkomst, voorkeur en afkeer. Zo zongen de oranjefans rond Nederland-Italië de hele dag “Luca Toni is homo”. Ik kan ook dat inmiddels niet meer horen. En Jack White zal het ook niet echt bevallen.
-
Liever een Rus in de keuken…
Basel zet zich schrap. De stad krijgt zaterdag minstens 100.000 Nederlandse supporters over de vloer. De voorbereidingen lopen op volle toeren, onder andere door extra plekken op campings in te richten. Een groot contrast met de tegenstander: Basel gokt op zo’n 10.000 Russische fans, maar de meesten zullen niet in Basel logeren. Want er zijn te weinig luxe hotels. -
“Straks is het leven gewoon weer normaal”
In het restaurant in een dorpje langs de Oostenrijkse snelweg waar ik wel vaker EK-wedstrijden bekijk, hangt nu een vreemdsoortige spanning. De eigenaar staart bewegingloos naar een breedbeeld-tv, waarop Frankrijk spartelt tegen Italië. Om de tien minuten vloekt hij even, als er wordt geschakeld naar Nederland-Roemenië. Dat boeit hem kennelijk niet.
-
Oppakken die handel
Je ruikt ze op grote afstand, als je regelmatig de Noordzee oversteekt om het Engels voetbal te bezoeken. Dan ken je de gezichten en herken je hun rituelen. De zwarthandelaren. Criminelen die in korte tijd tienduizenden en misschien wel honderduizenden euro’s verdienen aan de tussenhandel van voetbalkaartjes. Waardoor alleen de rijke voetballiefhebber het stadion nog in kan.De handel tiert welig bij het ontbijt in dit viersterren hotel in het centrum van Basel. De grootste en dikste is de baas en de twee anderen zien er uit als ICT-managers, maar hebben blijkbaar ontdekt dat er een snellere weg naar de goudpot is. Tussen de plakken spek en de eieren door, gaat een onopvallende sporttas open. En in die zwarte tas zitten heel veel witte enveloppen. En die enveloppen zitten kleine stapeltjes voetbalkaartjes. Blaauwe kaartjes. Het Euro 2008-logo is op afstand herkenbaar.
-
Het meer van Bern
Net even op en neer naar Bern geweest. Stapte gedachtenloos uit de trein en dacht heel even dat ik een foutje had gemaakt. Beroepsdeformatie. Bern zonder Oranje is óók Bern. -
Goed gemutst
Ze zijn goed gemutst. Letterlijk. De Roemenen zijn in het gele shirt van hun nationale elftal verschenen en dragen hoeden, petten en pruiken in de nationale driekleur: rood-geel-blauw. Maar er duiken in de loop van de middag ook steeds meer combinaties op. Roemeense shirtjes met oranje hoeden. Of Oranje shirtjes met Roemeense hoofddeksels. -
Gaten in de kaas, niet in de kas
“Heerlijk, die vrijheid. En de gezelligheid. Je bent er helemaal uit. Ik doe het al mijn hele leven.” Allemaal doorslaande argumenten om te gaan camperen. Ze dwarrelen door mijn hoofd als ik Nederlanders op het station van Bern, Basel, Spiez of Interlaken zie. Ze zeulen met oprolmatjes en luchtbedden, het haar al een week niet gewassen, modder aan hun broekspijpen, en met lakens en handdoeken los bovenop de rugzak in de hoop dat die weer drogen. “Heerlijk, die vrijheid.”
