“Je hebt mij toch nog?”
Vlak vóór de wedstrijd tegen Kroatië had ik ze al zien staan. Een, op het oog, sidderend verliefd stel. Dit intieme geluk viel op in de mensenmassa op het plein in het centrum van Salzburg. De man, een jaar of dertig, met een Oostenrijkse vlag om de schouders gedrapeerd, brulde het volkslied van zijn vaderland angstaanjagend hard mee met de spelers op een reusachtig groot scherm.
Zijn wat jongere vrouw – of vriendin, want zoiets weet je niet als argeloze omstander – had haar armen om zijn middel geknepen en haar hoofd tegen zijn rug gedrukt. Ze viel een beetje uit de toon in haar elegant chique uitgaanskledij: alleen door middel van een verdwaald rood-wit vlaggetje op haar wang had ze zich aangepast aan haar omgeving. Ze droomde, met haar ogen dicht, even gelukzalig weg tegen het lijf van haar geliefde. Ach, de liefde kan zo mooi zijn.
Nauwelijks vijf minuten later is ze in de harde werkelijkheid. Oostenrijk staat al achter. De man gaat lamgeslagen op een prullenbak zitten. Met gebogen hoofd volgt hij lijdzaam de wedstrijd, waarin Oostenrijk wordt weggetikt. Zijn vriendin – of vrouw, want zoiets vraag je niet als buitenstaander – roept ineens uit het niets: “En nu wij!” en kijkt haar minnaar triomfantelijk lachend en hunkerend aan. Ze smacht naar een reactie, maar hij doet of hij haar niet hoort, en niet voelt.
In de tweede helft schudt de man zich af en toe los om bemoedigend te applaudisseren. Oostenrijk is nu beter. Oostenrijk krijgt grote kansen. Er is hoop. Zijn vrouw – of vriendin, daarover tast je nu eenmaal in het duister – voelt zich meer en meer genegeerd. Ze durft hem bijna niet meer aan te raken. Deze concurrent in de liefde kan ze geen competitie bieden.
De laatste kopbal van Oostenrijk gaat naast. De roodwitte massa sjokt mokkend alle richtingen uit. De man gaat teneergeslagen op de grond zitten, het hoofd tussen zijn knieën. Alleen, in het harteloze verlies.
Zijn vriendin – of vrouw, het was echt niet het moment om ernaar te vragen – buigt aarzelend over hem heen en begint liefkozend over zijn rug te wrijven. Ze wil iets voor hem doen, maar ze weet niet wat.
“Liebling”, zegt ze, “liebling, je hebt mij toch nog?”
De man staat op en loopt hoofdschuddend van haar vandaan, schamper verzuchtend: “pffff, je hebt mij toch nog…”
Ze loopt traag achter hem aan, niet begrijpend wat ze zojuist fout heeft gedaan.
Morgen speelt Oostenrijk voor zijn laatste kans tegen Polen. Ik hoop maar dat Leo Beenhakker beseft wat er werkelijk op het spel staat.
Zo zie je maar weer, voetbal maakt meer kapot dan je lief is. Kan liefde hier tegenop?
@Philip…Ik kan niet anders zeggen, een mooi blog…doe er nog maar een paar van dit soort.
Zalig. Op deze manier kan er toch nog om de relatie tussen liefde en voetbal gelachen worden al blijft erover praten pijnlijk..
Dat het z’n vrouw of wellicht z’n vriendin is een leuk detail, maar na 1 keer wel begrepen..
Oh nee! Dit verhaal! Wat zzzzielig..
Doet me denken aan een filmpje wat ik net op youtube heb ontdekt.
Het heet iets met geluksworst voor oranje.. Die man doet me hier sprekend aan denken en het is nog een nederlander ook! Denk niet dat ik een link mag zetten toch? Even zoeken dan maar is de moeite waard!
Nog zo’n leuk verhaal graag!
Grtjs, Margje
Heerlijk! Zo zie je maar weer: er zijn belangrijker zaken dan voetbal. l’Amour toujour!!
liefde en voetbal gaan hier heel goed samen, gelukkig…
Wat een leuk geschreven stukje. En dat voor een man. Of mss wel juist daarom.
@Axel, volgens mij heb je het niet begrepen!
Dit is juist leuk en ook zo bedoeld.. Mooie blog, voetbal doet vreemde dingen met mensen, ik kijk graag en leef mee maar jongen, het is toch maar voetbal…
Ik vindt t echt onzin dat liefde & voetbal niet samen gaan..
ik ben zelf roemeens en ookal na een saaie gelijk spel tegen frankrijk,
hou ik nog steeds van m’n vriendin,.. En ookal verliest roemenie
ik blijf mijn land en vriendin trouw. niets staat bij mij in de
voor liefde voor m’n land en m’n vriendin.
Liefde moet je soms delen en dat lukt best als je maar weet,
hoe je het doet..
Goed gesproken schat, ik en m’n vriend nicolai genieten van het
voetbal maar.. wat er ook gebeurt we zijn er altijd voor elkaar.
liefde ken best samen gaan met voetbal,
Xxx love you nicolai 4-ever Xxx
Ik zie enkel filmpjes van hollanders in Bern, zou het ook mogelijk zijn om een sfeerbeeld te geven van hoe het nu in Nederland zelf eigenlijk is?
Gelukkig heeft Oostenrijk nog een kans. Weliswaar een kleine, maar toch. Ben Nederlander in Oostenrijk en moet zeggen, dat ik toch wel een beetje meeleef met het Oostenrijkse team. Natuurlijk was die wedstrijd van Nederland-Italie van een geheel andere kwaliteit, maar wat het Oostenrijkse team laat zien is eigenlijk nog niet eens zo slecht – vooral als de prélude naar deze Euro2008 in gedachten gehouden wordt.
Misschien is het inmiddels toch weer wat beter met dit paar – en dan is het Wurscht, of het een echtpaar of “gewoon” een verliefd stelletje was.
En: Beslist zullen ze nu beiden hopen op een wonder in Wenen op 16 Juni. Waar Oostenrijk én de Schande van Gijon kan uitwissen (voor diegenen, die niet meer weten, wat of hoe: Door een niet-aanvalsverdrag tussen West-Duitsland en Oostenrijk gingen op de WK in 1982 beide teams naar de kwart-finales ten koste van Algerije), én het Wonder van Cordoba (Argentine 1978, eveneens WK) herhalen, toen Oostenrijk 3-2 van West-Duitsland won, en zich daarmee plaatste voor de kwartfinale – en West-Duitsland uitgeschakeld werd. Bij winst van Oostenrijk vliegt opnieuw Duitsland uit een toernooi – en dat kan toch ook een Oranje-fan niet koud laten?
Wat een rare reacties. Wat een rare taal. Waarom schrijven mensen? Waarom plaatsen mensen zulke oubollige reacties in zulke erbarmelijke taal? En waarom wil van der Winden laten weten, dat hij half is afgestudeerd? Blijkbaar ben ik net als zij. Ik reageer dus ik besta.
Wat schatig. Zolang Oranje maar blijft winnen met grote cijfers hoef ik niet te vrezen voor mijn relatie!