La France jouer avec le feu
Nog nooit was ik zo snel na het laatste fluitsignaal van een voetbalwedstrijd klaar met het inpakken van mijn omvangrijke collectie attributen. Italië – Roemenië was een fascinerend duel, waarover je normaal gesproken nog wel even wilt napraten, maar nu even niet. Ik ben in Zürich en moet als een haas naar Bern, want daar speelt Oranje tegen Frankrijk, op 120 km van de plaats waar ik op dat moment ben. Het stadion ga ik niet meer halen, maar ik wil op zijn minst toch wel ergens de tweede helft zien. Gelukkig hebben de precieze Zwitsers een cordon rondom het Letzigrund Stadion aangebracht. Geen auto zonder heilige parkeerkaart kan in de nabijheid van het stadion komen. En dus snelwandel ik naar de parkeergarage, waar alle perswagens staan. Ik start de Ford X-Max en neem zo rap als mogelijk de lastige bochten van het parkeerdek naar de uitgang. Een agente adviseert mij rechtsaf te rijden om zo op de autobahn naar Bern te komen.
De Tom Tom is opgestart en zoekt zijn vier satellieten… en zoekt nog steeds zijn satellieten. Beste Tom Tom, kun je het dan niet even af met drie? Oranje wacht niet op Tom. Ik rijd zo hard mogelijk mijn neus achterna intussen fiks vloekend op mijn navigatie-apparatuur. En net als ook de vierde satelliet gevonden is, zie ik een bordje ‘autobahn Bern’. Gas op de plank, maar niet teveel, want de Zwitserse radar werkt wél altijd.
Als de eerste kilometers erop zitten, is het bijna kwart voor negen. Aftrap in Bern. De radio afzoekend naar een verslag van Nederland-Frankrijk vind ik de wedstrijd met Italiaans en Frans commentaar (níet in het Duits) en omdat we tegen Les Bleus spelen kies ik voor Frans. Dirk Kuijt is Dirk Koit, maar dat doet aan zijn openingstreffer niets af. De Franse Jack van Gelder is ontevreden over de onze van Domenech. La France jouer avec le feu, roept hij uit. En hoewel zelfs de nonnen in Vught niet hebben geholpen om mijn kennis van de Franse taal op een aanvaardbaar niveau te krijgen, kan ik dit wel aardig volgen.
Zo’n tien kilometer voor Bern pruts ik wat aan mijn autoradio en plotseling hoor ik het onmiskenbare geluid van Bas Ticheler. De NOS heeft in Bern een radiozender voor de fans in de lucht en daarvan profiteer ik op afstand mee. Oranje heeft het moeilijk, melden Bas en Jack. Ticheler imiteert nog even op weergaloze wijze de Belgische ex-collega Rik de Saedeleer en Holland gaat rusten met een 1-0 voorsprong.
Ik heb Bern gehaald en bedank de heren voor hun vakwerk. Op de hotelkamer kijk ik verder naar de ARD. Ook de Duitse collega is in bloedvorm en analyseert Oranje. Hij ziet de verandering in het spel bij Ruud van Nistelrooij, na diens terugkeer in het Nederlands team, smult van de beste speler van het toernooi de Utrechter Wesley Sneijder. Hij prijst Van Basten de hemel in voor zijn aanvallende wissels en legt de link met voetbal-peetvader Johan Cruijff.
Holland spreekt weer een woordje mee. Net zoals in ’74, ’78, ’88, ’92 en 2000. Toernooien waarin Nederland niet alleen goed presteerde, maar ook voetbal speelde waarvan de hele wereld genoot. We werden maar één keer kampioen. Voor al die uren van sportief vermaak is het toch niet teveel gevraagd als we daar dit keer een titel aan kunnen toevoegen.
Het lijkt mij wel informatief om even te vermelden wie “de Duitse collega” is. Dat is immers niet zo maar een of andere koekenbakker, maar Günter Netzer.
La France joue avec le feu
Ook leuk was de analyse op Match of the day van 13/6.
Het ging op een gegeven moment over het juichen van Van Basten.
Waarop Gary Lineker reageert met : “I ‘ve seen Van Basten celebrate a goal three times once… terrible sight.”
Ja dit is weer a Clockwork Orange. Bij Sportzomer hadden ze het net over een bijpassend liedje. No limit van 2 Unlimited lijkt me wel geschikt!!!
Kleine opmerking over de titel: la France joue avec du feu
Voor de rest: HUP HOLLAND HUP
Die Franse Jack van Gelder moest wel zo wanhopig zijn dat hij alle correcte werkwoordsvervoegingen heeft laten varen… ?
Lekker stukje Arno.
Het moet geweldig zijn om er zo dicht bij te zijn.
Ook nu weer geniet de hele wereld vol op van “ons” Oranje.
Dit is een “once in a life time” gebeurtenis.
Dit maken we nooit meer mee!
Zelf ben in woonachtig in Denemarken en ook hier zijn alle voetbal liefhebbers vol lof.
Denen voelen zich op een of andere manier verbonden met Nederlanders en kiezen direkt voor Nederland nu ze er zelf niet bij zijn.
Om de wedstrijd te zien moest ik zelf snel een kroeg vinden in de binnen stad van Kopenhagen.
Net op tijd vindt ik even buiten het centrum een gezellig café met een joekel van een scherm.
Denen lopen met oranje T-shirts rond en de sfeer zit er al goed in.
(Gek eigenlijk, ik zelf zal nooit met een T-shirt van een ander land rond lopen, maar goed).
Ik heb mazzel, bij een tafeltje met vier personen is een stoel vrij en ik schuif met een glimlach aan.
Al snel wordt ik herkend als Nederlander en mensen om me heen wensen mij veel succes.
Al na negen minuten barst de kroeg uit zijn voegen als Kuyt de 1-0 binnen kopt.
Na de 2-0 krijg ik pardoes een biertje van het clubje waar ik bij aan geschoven was.
Als de fransen scoren is het stil en wordt er alleen maar wat geroepen.
De man naast me fluisterd in mijn oor dat het allemaal wel goed komt.
Gelijk had hij.
Wat een avond!
Na Nederland-Italië doen onze jongens het nog een keertje dunnetjes over.
De Deense verslaggever prijst het Nederlands elftal de hemel in en bombardeerd Oranje nu als DE titel favoriet.
Na de wedstrijd ben ik snel weer weg naar mijn eigen stam café en wordt begroet alsof ik persoonlijk alle doelpunten heb gemaakt.
Al met al een onvergetelijke avond, en op weg naar huis voel ik nog steeds een waanzinnig lekker gevoel over heel mijn lichaam.
Dat ik dit mag meemaken!
Na 20 jaar is het hoog tijd voor een nieuwe titel, en ben ik even blij dat ik geen woonboot in de Amsterdamse grachten heb liggen.
Oranje über alles!
‘74, ‘78, ‘88, ‘92 en 2000? Vergeet ’98 niet!