In het restaurant in een dorpje langs de Oostenrijkse snelweg waar ik wel vaker EK-wedstrijden bekijk, hangt nu een vreemdsoortige spanning. De eigenaar staart bewegingloos naar een breedbeeld-tv, waarop Frankrijk spartelt tegen Italië. Om de tien minuten vloekt hij even, als er wordt geschakeld naar Nederland-Roemenië. Dat boeit hem kennelijk niet.

Zijn vrouw werkt zich ondertussen het vuur uit haar sloffen. Ze moet iedereen eten en bier voorzetten, en liefst een beetje snel. Ze zet ook mij een bord voor. Ze kent me inmiddels een beetje: “Gelukkig kom je uit Nederland. Hollanders zijn tenminste lekker rustig.” Ze meent het werkelijk. Ze heeft niet gekeken naar haar eigen Oostenrijkse zender ORF, die reportages vol van spot en milde ironie hebben uitgezonden over Oranjecampings. Daarin waren hordes zuipende en schreeuwende volwassen mannen voor hun Oranjetenten te zien. De verslaggever trok hieruit de conclusie dat hun Hollandse vrouwen vast hopen dat Nederland lang in het toernooi mag blijven, omdat het thuis nu zo lekker rustig is.

De eigenaresse van het restaurant schrikt om de tien minuten op als een groepje Griekse supporters ineens een onverstaanbaar lied brult, terwijl ze een Griekse vlag en pullen bier omhoog houden. Ze lacht dan vriendelijk naar hen, maar ze kijkt erbij alsof ze in een tandartsstoel een wortelkanaalbehandeling ondergaat.

Haar man hoort niets. Hij reageert nergens op. Ja, als Luca Toni een kans mist, dan wordt hij emotioneel. “Franz, die gasten daar willen ook wat drinken!”, zegt zijn vrouw. Haar man mompelt: “Jaja, ik kom zo”. Er valt een rode kaart, er wordt een penalty gegeven. De Griekse fans ballen hun vuisten, de eigenaar maakt een wegwerpgebaar. Een keurig echtpaar, dat deze sfeer niet gewend is, vraagt of ze nu eindelijk kunnen betalen. De vrouw loopt nu met haar dienblad zo dicht langs haar man, dat hij haar niet meer kan negeren. Maar toch doet hij dat.

“Mijn man houdt normaal helemaal niet van voetballen”, zegt de vrouw. “Maar nu moest hij ineens die tv ophangen in ons restaurant.”

Ik veer even op, omdat ik in een herhaling Van Persie zie scoren. “O ja, jij vindt dat natuurlijk ook leuk, hè, als Hollander,” zegt ze verontschuldigend.

Ik probeer haar uit leggen dat er in ons land zoiets is als een Oranjegekte. Dat er een plein is in Bern waar 50.000 Oranjesupporters staan. Dat we straten met slingers behangen, dat er een wortelman is, en een Engel van Oranje en iemand in een leeuwenpak en dat we hossen. En dat, hoewel ik in Oostenrijk midden in het EK zit, en hier voetbal lees, slaap, kijk en eet, ik desondanks alleen maar op afstand kan vernemen dat mijn landgenoten in de ban zijn van een Oranjevirus.

De vrouw gelooft me maar half. Dit kan niet waar zijn. Ze kijkt haar eigen man aan, die al die tijd nog altijd niemand heeft bediend en nog steeds volgt wat er gebeurt met die mannetjes en die bal op het scherm. Maar ze lijkt zich ineens niet meer zo aan hem te ergeren. Haar man is zo gek nog niet.

De vrouw zet een kop koffie voor me neer, staart naar haar man en verzucht. “Straks, als dat voetbal weer voorbij is, dan is ons leven gewoon weer normaal.”