Je ruikt ze op grote afstand, als je regelmatig de Noordzee oversteekt om het Engels voetbal te bezoeken. Dan ken je de gezichten en herken je hun rituelen. De zwarthandelaren. Criminelen die in korte tijd tienduizenden en misschien wel honderduizenden euro’s verdienen aan de tussenhandel van voetbalkaartjes. Waardoor alleen de rijke voetballiefhebber het stadion nog in kan.

De handel tiert welig bij het ontbijt in dit viersterren hotel in het centrum van Basel. De grootste en dikste is de baas en de twee anderen zien er uit als ICT-managers, maar hebben blijkbaar ontdekt dat er een snellere weg naar de goudpot is. Tussen de plakken spek en de eieren door, gaat een onopvallende sporttas open. En in die zwarte tas zitten heel veel witte enveloppen. En die enveloppen zitten kleine stapeltjes voetbalkaartjes. Blaauwe kaartjes. Het Euro 2008-logo is op afstand herkenbaar.

Zwitserland is niet goedkoop, maar toch is alles nog voor redelijke prijzen aan te schaffen in de St. Jacobstrasse en andere winkelstraten in Basel.  Maar exclusiever en duurder dan de sieraden van Cartier zijn de stukjes stevig papier met daarop geschreven WC-RD. Oftewel Nederland – Rusland.

Er zijn maar liefst twee kwartfinales in Basel en dus zijn Boris Boef en zijn twee maatjes niet voor niks van Manchester naar Zwitserland gevlogen. Dubbele handel. Ze worden er bijna slapend rijk van. Het zijn de enige Engelsen die interesse hebben voor dit Europees Kampioenschap en juist dezen kun je missen als kiespijn.

En de geluksvogels kijken deze ochtend extra vrolijk na de winst van Guus Hiddink en zijn rijzende ster Arzhavin op de Zweden, waarbij Ibrahimovic en Larsson de enige Ferrari’s waren in een team van Daihatsu’s. Liever Russen dan Zweden. Alleen Moskou heeft al meer miljonairs dan heel Scandinavië.

De nieuwe rijken met hun schatjes komen eraan ! De prijzen kunnen van 1500 euro zo door naar 5000 euro. Maakt die oligarchen niet uit. Die kijken niet op een druppel meer of minder.

In het notitieblokje van Boris staan namen en nummers. Eén van de ICT-jongens heeft het belangrijke boekje van de hotelkamer moeten halen, Boris is gewend dat de loopjongens al het fysieke werk voor hem doen. De slissende oplichter belt vervolgens zelf zijn boodschappenlijstje af. Wheelt en dealt, commandeert en bedreigt en veegt intussen de stukken worst en tomaat uit zijn mondhoek. De zaken gaan goed, de handlangers luisteren geïnteresseerd mee en rekenen hun percentage uit. En de poet kan ‘s avonds worden uitgegeven in de velen nachtclubs die het hotel omringen. De laatste happen gebakken bloedworst  gaan naar binnen.

Ze voelen zich na een half uurtje Wallstreet spelen geobserveerd, grissen de kostbare sporttas van tafel en wandelen de ontbijtzaal uit. Boris voorop, zijn rechter- en linkerhand er achteraan. De zon schijnt. Het wordt weer een mooie dag voor handelaren in voetballiefde.