Wie mooi speelt wint de liefde, niet de oorlog

Dit EK heeft mij verrijkt. Dat komt allemaal door één ontmoeting. Op de dag dat Nederland ’s avonds in de laatste groepswedstrijd tegenover Roemenië staat, bestellen mijn collega Jeroen en ik een kop koffie, in een knus Oostenrijkse kroegje. Het is uitgestorven, het is nog niet eens tijd om te lunchen. De enige andere gast is een vrouw van dik in de vijftig. Ze zit aan de bar, een halfvolle pul bier in haar hand. Een vaste klant, dat kan niet anders.

“Jullie zijn Nederlanders, hè?”, merkt ze meteen op. “Ik geniet van de wedstrijden van jullie. Holland speelt het mooiste voetbal van dit EK. Ook een beetje jammer, want dan is het snel afgelopen.”

Verwonderd, maar belangstellend kijken we haar aan. Dronken is ze niet, maar het zou een leugen zijn om te beweren dat ze broodnuchter was. “Nou ja,” zegt ze verontschuldigend, “Ik weet het natuurlijk ook niet zeker, maar die Duitsers zullen wel weer ver komen en jullie niet. Jullie spelen nu al te mooi. En wie mooi is wint in de liefde, want die is van korte duur. Wie mooi is wint nooit een oorlog, want daar heb je uithoudingsvermogen voor nodig.”

Dat ze het voetbal zo intensief volgt, zegt ze, komt door haar zoon Nobbie. Hij was heel lang haar oogappel. Ooit was hij een schriel couveusekindje. Later kwam dat gelukkig goed. Ze ging altijd met Nobbie mee als hij moest voetballen. Totdat hij die schop kreeg, tegen zijn knie. Zij had daar net zoveel pijn van als Nobbie. Wat moest hij nou? Hij kon niet zonder voetbal.

Dus ging Nobbie vlaggen. Hij was er goed in. Hij werd één van de beste grensrechters van Oostenrijk. En zij ging altijd met Nobbie mee. Nobbie vond dat gezellig, Nobbie was immers als dertiger nog vrijgezel.

Tot twee jaar geleden. Toen ontmoette Nobbie een vrouw. Een heel klein vrouwtje. “Ze past zo onder zijn oksel”, giechelt ze. “Omdat Nobbie wilde blijven vlaggen en zij niet alleen thuis wilde blijven, is ze ook maar grensrechter geworden. Bij het vrouwenvoetbal. Het zijn twee lieverds. Ik snap wel dat ze nu minder tijd hebben om me te bezoeken.”

“Denken jullie dat Holland ver gaat komen?”

Iedereen is ons land is optimistisch, zeggen we. Vóór het EK zei iedereen dat we zwaar geloot hadden, maar àls we die Groep des Doods zouden overleven, dan lag de weg naar de halve finale of zelfs de finale helemaal open.

“Och mijn lieve God, het loopt toch altijd allemaal anders,” proest ze meteen uit.

“Weet je: voetbal is net religie. Veel mensen geloven omdat ze niet kunnen accepteren dat we nooit zullen weten waarom we hier op aarde zijn, hoe we tot leven zijn gekomen, wat ons doel hier is en wanneer we na korte of nog kortere tijd deze aarde weer zullen verlaten. Daar willen we grip op hebben, ook al hebben we dat niet. Daar willen we verklaringen voor hebben, ook al zijn die er niet. Veel mensen kunnen de wetenschap niet aan dat we zijn overgeleverd aan toevalligheden. Daarom levert een volk dat naar steun en houvast snakt zich uit aan profeten, goden en messiassen die zich iets minder onzeker dan de massa voordoen en daarom al snel wijs lijken. In het voetbal is dat net zo.”

Ze ziet Nobbie de komende maanden nog minder, zegt ze. Want Nobbie mag straks Oostenrijk vertegenwoordigen bij de Olympische Spelen, als grensrechter. Ze is zo trots op hem. En op dat lieve vrouwtje, dat met hem meegaat.

Ze heeft niets goddelijks. Niets religieus. Maar ik geloof in haar.

Ze hoeft geen opponenten in het debat te overtroeven. Er is immers geen bühne om een competitie in meninkjes op te voeren.

Ze hoeft niet sarcastisch lollig te zijn om haar ego op te vijzelen. Haar ego zal haar een zorg zijn.

Ze hoeft ook niet haar gebrek aan talent te etaleren door in slecht geschreven rubriekjes in nauwelijks gelezen tijdschriftjes mensen af te branden die het verder hebben geschopt dan zij. Ze is bevrijd van ambitie.

Van haar grootste kwaliteit is ze zich niet eens bewust: ze neemt zichzelf niet al te serieus.

Ze was met afstand de meest geloofwaardige deskundige tijdens dit EK. Ongeëvenaard goed. 

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


2 reacties op “Wie mooi speelt wint de liefde, niet de oorlog”

  1. Olger Meijering zegt: 28-06-08 om 12:02

    Wat een ontzettend mooi ontwapenend stukje over voetbal, bedankt, heb er vanuit Rusland van genoten!

  2. Chantal Mensinga zegt: 29-06-08 om 04:10

    Ik weet niet wat het is, misschien dat ik een beetje emotioneel ben geworden zo in de vroege ochtend na het thuiskomen van een nacht wild uitgaan, maar dit is gewoon zó mooi… Bedankt voor het delen van deze wijsheid.

Geef een reactie

 

    • Over dit weblog

      Op dit weblog schrijven Margriet Brandsma, Wouter Meijer en Jacques Schmitz dagelijks over het EK voetbal in Oostenrijk en Zwitserland. Ze verruilen hun standplaats Berlijn tijdens de groepsfase van het EK van Berlijn naar Bern, waar Nederland de eerste drie wedstrijden speelt.

      Daarnaast zullen ook Arno Vermeulen en Philip Kooke van Studio Sport bijdrages aan dit weblog leveren.
    • Reageren?

      Reacties op dit weblog zijn uiteraard van harte welkom.
      Wel is er een aantal spelregels:

      1) Alle reacties worden gemodereerd. Wij doen dat zelf. Het kan soms even duren voordat een reactie geplaatst wordt.

      2) Let op: Eenmaal geplaatst blijft geplaatst. Bijdragen aan een discussie worden door ons niet achteraf verwijderd, ook niet op verzoek. Schrijf dus geen dingen waar u later spijt van kunt krijgen.

      3) De blogs zijn een platform voor reacties en discussie, geen uitlaatklep voor scheldkanonnades. Houd het aub beschaafd. Reacties die beledigingen of scheldwoorden bevatten worden niet geplaatst.

      4) Houd het ook zakelijk, dat wil zeggen: niet nodeloos op de man spelen.

      5) Alleen inhoudelijke reacties op het onderwerp van een blogpost worden geplaatst. Met andere woorden: blijf on-topic.

      6) Het is de bedoeling dat reacties de discussie bevorderen. Steeds weer hameren op hetzelfde punt heeft geen zin, tenzij met nieuwe argumenten.

      Reacties die niet aan de spelregels voldoen worden niet geplaatst.