Lachen met gediplomeerde billenwassers
Door Roel Pauw
Er wordt wat afgeklaagd over verpleeg- en verzorgingshuizen. Vaak terloops: in de lift, in het restaurant, in de (te kleine) kamers. Vaak ook officieel: in de cliëntenraad van een huis, bij de Inspectie, in de Tweede Kamer. Als je dan – zoals ik – een tijdje als een argeloze bezoeker rondkijkt in een paar van die verpleeghuizen, dan lijkt de sfeer die je daar aantreft bijna niet te kloppen.
De ontspannen opgewektheid, de rust, de toegewijde zorg aan kwetsbare oude mensen. Ik heb het allemaal gezien in de huizen van de Warande waar ik ben geweest. Ik heb maar heel eventjes om de hoek van de deur kunnen kijken. Maar toch denk ik dat mijn waarnemingen op zijn minst voor een deel overeenkomen met een werkelijkheid die vaak niet wordt gezien. Of waar je niet vaak wat over hoort.
Dat er zoveel wordt geklaagd heeft volgens bestuursvoorzitter Moniek van Jaarsveld (foto) vooral te maken met verwachtingen. Bewoners, familieleden en ook de politiek, allemaal hebben ze zo hun ideeën over hoe we voor ouderen zouden moeten zorgen. En wat we willen, dat kan lang niet altijd. Dat is een kwestie van een politieke en maatschappelijke keuze. In feite onze eigen keuze dus. Verpleeg- en verzorgingshuizen proberen er dan maar het beste van te maken.
Personeel
In een van de vleugels van verpleeghuis Bovenwegen is de voertaal Pools. Vooral in de zomer, want ook verpleeghuiszorg is seizoenswerk. Het eigen personeel zit dan op de camping, maar de bewoners moeten wel gewoon verzorgd worden. Anna Blum werkt inmiddels vast in Bovenwegen.
Thuis in Polen had ze twee banen en werkte ze 50 tot 60 uur per week. In Nederland verdient ze hetzelfde in 40 uur. Toch praat ze liever niet over geld. Ik heb dat bij meer Poolse werknemers gezien. Als het over ouderenzorg gaat, heb je het niet over geld. Dat vinden ze onfatsoenlijk, geloof ik. De Polen die als vakantiewerker in Bovenwegen werken, hebben kost en inwoning. En als ze eens een keer uitgaan, doen ze dat op de fiets. Naar Utrecht of zo. Want er moet natuurlijk wel zoveel mogelijk geld mee terug naar Polen. Zo is het ook wel weer en wie zou hun dat kwalijk nemen?
De bewoners in elk geval niet, want die zijn dik tevreden. Lekker lachen met Gerard Tomaszewski als ze elkaar weer eens niet begrijpen. Gewoon nog eens proberen. Daar komen ze wel uit. Er zijn ook bewoners die het juist leuk vinden, zo’n exotisch tintje op de afdeling. Spreken ze ook weer eens een paar woorden Duits of Engels. En daarbij worden ze ook nog eens goed en respectvol verzorgd, zeggen ze zelf.
Bovenwegen heeft op dit moment tien vacatures, wat neerkomt op een personeelstekort van 20 à 25 mensen (er wordt veel geparttimed in de zorg). Vooral het vinden van verzorgenden is een probleem. Maar ook verpleeghuisartsen zijn moeilijk te vinden. Dat heeft onder meer te maken met een imagoprobleem, zegt arts in opleiding Mirjam Hoogendoorn. Aan bewoners van een verpleeghuis is niet zoveel eer meer te behalen, denken mensen (collega-artsen!) dan. Maar volgens haar is dat onzin: ouderen hebben vaak een ingewikkelde mix van gezondheidsproblemen die juist om heel specifieke deskundigheid vraagt. De rheuma-medicijnen die zich niet met de plaspillen verdragen, zoiets. Dat zijn zo de puzzels die een verpleeghuisarts van dag tot dag moet zien op te lossen.
Vooroordelen zijn sowieso een lastig punt, weet vestigingsmanager Bente Schotel. Ze ergert zich mateloos als verzorgenden weer eens worden neergezet als ongediplomeerde billenwassers, terwijl deze mensen gewoon een opleiding van drie jaar achter de rug hebben.
De NOS maakt deze week een serie reportages over het wel en wee in Nederlandse verzorgingshuizen. Alle berichtgeving over de verpleeghuizen van de Warande in Zeist, Houten en Bilthoven is ook op de site te vinden.
Mijn man, waar ik dit jaar 50 jaar mee getrouwd ben, is sinds 29 december 2007 in verpleeeghuis De Wittenberg in Amsterdam.
Hij lijdt aan Alzheimer en is zich vaag bewust van zijn omgeving. Maar de uitzendkrachten en ook het eigen personeel, vooral die met harde stemmen, doen hem erg schrikken. Hij is vaak niet geschoren, heeft vieze kleren aan en daar hij zelf niet meer kan eten, wordt het eten hem niet altijd toegediend. Ik ben er iedere middag zo’n drie en een half uur en blijf totdat ik zijn avondboterham heb gemaakt en hem dat heb gegeven. Daarna ga ik naar huis en verzorg zijn was. Met het redelijke weer van de afgelopen tijd, neem ik hem mee om in de tuin te zitten. Mensen die geen bezoek krijgen, zitten binnen.De Wittenberg is een oud gebouw en wordt niet goed schoongemaakt. De uitzendkrachten kennen vaak de naam van de bewoners niet en dan wordt er in de kleding gekeken (waslabel) hoe iemand heet. Dat is een ongehoord iets, want ik kom soms bij man man en dan heeft hij kleren aan van iemand anders. Het eten is niet optimaal, soms drie keer per week wortelen en doppers.Ik neem zelf zoveel mogelijk lekker eten mee of haal het in een restaurant. Mensen die luidruchtig of lastig zijn worden vroeg in bed gelegd.
De afgelopen jaren heb ik een groot aantal verpleeghuizen bezocht, in NL en daarbuiten. In de meeste gevallen heb ik toegewijd personeel gezien, dat zijn best deed om de bewoners goed en met respect te verzorgen. De Nederlandse instellingen kunnen de vergelijking met het buitenland goed doorstaan. De afgelopen jaren heeft de pers alleen maar aandacht gehad voor negatieve verhalen. Natuurlijk moeten misstanden aan de kaak worden gesteld, maar ik ben blij dat nu eens een wat grondiger reportage wordt gemaakt, zo te zien zonder vooropgezette bijbedoelingen. Deze sector is de moeite waard, zowel voor de ‘klanten’ als voor de medewerkers!
Marc Wortmann
Directeur Alzheimer’s Disease International
Zelf werk ik ongeveer 12 jaar in de zorg. Zolang ik al in de zorgsector werk, is er altijd wel veel negativiteit geweest rondom zorg, hoe slecht het wel niet is in de verzorgings-en verpleeghuizen, maar laten we niet alles over een kam scheren. Zelf werk ik in de Thuiszorg. Heb veel ervaringen opgedaan in verschillende instellingen, Oke, lang niet overal was het leuk, maar weet wel dat de bewoners grotendeels goed werden verzorgd en het personeel gingen ook goed met de zorgvragers om. Ik denk dan maar, overal is wel eens wat. Waar het nu om draait is dat het om een klein aantal instellingen gaat waar het beleid drie keer niks is. Ik geloof het niet dat overal de verzorging en verpleging zo slecht is. Wij als verzorgenden en verpleegkundigen proberen met z’n allen wat van te maken, dit werk doen wij,omdat we het leuk vinden doordat je met zoveel verschillende mensen te maken krijgt. Het werk is nooit saai. Het is je roeping! Daarom vind ik het ontzettend leuk dat er reportages zijn gemaakt, zodat het voor de mensen thuis duidelijker wordt dat het werk in de zorg ook best heel leuk en gezellig kan zijn!!!! Zelf lach ik heel wat af met mijn ‘oudjes’, onder een genot van een kop koffie even een praatje ,wat ook heel belangrijk is. Hiermee hoop ik dat het negatieve beeld van de zorg omgezet wordt in positieve!!!
De zorg wordt regelmatig negatief belicht en dat gebeurt mijns inziens vaak door mensen die niet in de zorg werken. Ik werk al 20 jaar in de ouderenzorg, en ja, er zijn zorgwekkende situaties zoals mw Reijers-de Vries vertelt (en ik vind het erg voor haar en haar man dat het er daar zo aan toegaat!), en er is zeker ook wel personeel dat de kantjes er van af loopt!
Er zijn er echter méér die het hart op de goede plaats dragen en zich inzetten voor de oudere medemens.
Wie van degene die de zorg beoordelen wil de vuile billen van een 80-jarige wassen? Elke dag opnieuw? En wie wil het glibberige gebit uit de mond van een andere 80-jarige halen om het te poetsen en weer fris terug te geven? En wie wil de met een bolus gevulde po legen?
Wie?
Niet de mensen achter de pc en op kantoor. Niet de zorgverzekeraars. Niet de politici.
Maar gewone vrouwen en mannen die om de oudere medemens geven en die voor 13 euro bruto per uur hun krachten en hun genegenheid geven om deze mensen een ogenblik aandacht en ZORG te geven!
Ik schrik van het verhaal van mevrouw R. Reijers-de Vries.
Na de reportage van vanochtend dacht ik: leuk.
Vrolijk verhaal. Ziejewel dat het best goed kan gaan.
En ik denk nog steeds: het kán goed gaan.
Maar lees dit verhaal (waarvan ik vermoed dat het niet uniek is) en schrik.
Kan Roel Pauw dit ook boven water krijgen in deze repo-week?
Of is al ingezet op ‘positief’?
Zelf werk ik al 24 jaar in de zorg ,eerst als verzorgende ,later als activiteitenbegeleider. Ook de andere kant meegemaakt , helaas beide ouders moeten laten opnemen in een verpleeghuis (Alzheimer ,moeder op jonge leeftijd ,vader op oudere leeftijd ). Ik kan wel zeggen dat ik wel de klappen van de zweep ken . Veel zien veranderen in de zorg ,ook veel papierwerk erbij zien komen. Maar ik werk nog met plezier in de zorg .Er kan veel veranderen ,het kan altijd beter . Wat ik al de jaren mis ,zijn de extra handen aan bed ,niet van de verzorgende maar van familie . Je geeft toch niet al de zorg uit handen van je ouders.Ik ging met plezier met mijn vader en andere familieleden een avond wandelen , gezellig met ze allen.het gaf weleens problemen ,hierdoor kwamen de ouderen weleens te laat in bed ,maar als je je vader ziet genieten ,dat telt.
En je had dan ook eens andere gesprekken .
Nu werk ik op de veluwe ,misschien dat dat ook scheelt.
Ik ben sinds vorig jaar september alfhahulp, wat zou ik graag in een instelling werken, als huishoudelijk medewerkster, dan ZORG je ook voor iemand, maar ja, na iedere sollicitatie weer een afwijzing, waarom? Er wordt overal vertelt, ze hebben personeel te weinig, nou, ik ben er zo 1, geef mij dan een kans, IK WIL IN DE THUISZORG WERKEN!
Ik werk al 32 jaar in de zorg. 24 jaar heb ik gewerkt in de psychiatrie, en nu alweer 8 jaar bij dementerend ouderen. Ik vind het werk nogsteeds leuk en doe het graag, maar………je moet er als TEAM hard aan werken om het leuk te blijven vinden. We hebben gelukkig een erg leuk team. We zeggen vaak tegen elkaar, de mensen van de plitiek zouden hier zelf een familielid hebben zitten, dan praten ze wel anders. Ze weten niet waar ze het over hebben als ze weer eens beknibbelen op zorg. Wij gaan steeds harder lopen om de bewoners in ieder geval de basis zorg te geven. Meer kunnen we niet doen. Staken of het werk neer leggen om te protesteren doen we niet, want we werken nou immers met mensen. Zij zijn dan, hoe dan ook, de duppe.
In veel huisen is de top te groot. MEER MENSEN AAN HET BED is hard nodig.
Ik ben nu bijna 60 jaar en werk sinds 10 jaar in de oudere zorg.Ik ben er wel met een heel andere instelling begonnen dan nu het geval is.Ik zou zo graag meer willen doen maar het wordt je gewoon ommogelijk gemaakt want er is geen geld dus geen tijd voor een arm om een schouder of een praatje.Doe je het wel dan wordt je op het matje geroepen want tijd is geld.Laten ze van de politiek maar komen bij ons in huis.we plaatsen ze met liefde op een kamer en geven ze een bel in handen die ze wel alleen mogen gebruiken als we tijd hebben om ze naar toillet te helpen of iets dergelijks.Weet u ik ben bang om oud te worden want wat staat mij te wachten ????Veel slechter kan het toch niet meer.Omdat ik weet en het gevoel heb ondanks dit hoop ik toch wel nog een tijdje mijn werk te kunnen doen ondanks al het comentaar van boven.
Een goed initiatief om eens met de partijen te gaan praten. Maar zoals altijd, kom je er niet met praten alleen. Mijn schoonmoeder was ook in een verzorgingshuis opgenomen. We vonden het erg moeilijk om vast te stellen of er goed voor haar werd gezorgd. We gingen zo ver dat we streepjes op de lakens zetten en er zo achter kwamen dat haar bed vijf weken niet werd verschoond. Als we eerder aan de bel trokken, was het – Maar natuurlijk, ze komen zo van de verdieping en dan is uw moeder aan de beurt. – Moeder had het best naar haar zin hoor, ze houdt niet zo van in haar hemd staan en dat hoefde daar niet… Het is dan dus heel moeilijk om er greep op te krijgen of en hoe vaak moeder gedouched is. Ze heeft al een jaar of wat Alzheimer. Zoek maar eens uit hoe het echt zit dan. De verzorger die we aan moesten spreken was tot alles bereid hoor, en regelde het allemaal, maar in onze ogen werd er op die manier veel gepapt en nat gehouden. Waar het aan ligt kom je maar moeilijk achter, als je moeder niet meer weet wat ze een uur geleden heeft gegeten, of denkt dat je kleinkinderen je kinderen zijn en zegt dat ze nooit iemand op bezoek krijgt, zoek het dan maar eens uit of ze op tijd de aandacht krijgt die ze nodig heeft. Moeder woont nu in een ander tehuis, dit is gekomen doordat ze buiten de doelgroep viel. Daar hebben we niet tegen geprotesteerd, waarom zouden we, misschien was het zelfs wel zo? Het was voor ons een kans om er op vooruit te gaan. Gelukkig ging dat ook zo. Inmiddels zijn we weer verder, moeder is verhuisd omdat ze weinig bezoek kreeg en wij (mijn vrouw en ik) haar meer willen begeleiden, bovendien werd ze intern verhuisd en in een andere groep ingedeeld omdat haar verdieping werd verbouwd, over een jaar zou ze dan weer terug hebben moeten verhuizen. Ze woont nu bij ons in de stad in een hoog aangeschreven tehuis. De zorg lijkt er prima, wel zijn we een beetje geschrokken van de gastvrijheid tegenover moeders bezoekers. Het is ons tot vervelens toe op het hart gedrukt dat het niet wenselijk is dat we in de algemene huiskamer blijven als er gegeten wordt. Ook daarbuiten hebben ze liever dat we moeder meenemen naar de zaal. Het wordt anders zo onrustig voor de bewoners. Dat waren we niet gewend en vergt van onze acceptatie, omdat we daarmee ook een stukje huiselijk contact met moeder missen en moeizaam een band krijgen met haar medebewoners. En de zorg zich meer aan ons oog onttrekt.
We moeten ook zeggen dat we veel, erg goeie dingen hebben gezien. Diverse activiteiten voor geestelijke zorg en gevoel van welzijn waren in de drie tehuizen een verankerde routine. In het nieuwe tehuis moeten we daar nog wat meer inzage in zien te krijgen. Ook over de medische procedures en begeleiding zijn er geen klachten. We vinden het tot slot dus erg belangrijk dat de zorg goed laat zien wat er gebeurt, zodat de naaste familie daar vertrouwen in kan opbouwen.
Iet de Vroome zegt:07-07-08 om 21.20 u
Na 28 jaren als verpleegkundige en praktijkopleider in een verzorgingstehuis gewerkt te hebben, kan ik niet zeggen, dat de zorg er beter op geworden is.Ik heb een fusie met een verpleeghuis meegemaakt en toen kwam de verandering.
Er werden zorgdossiers ingevoerd. De computer deed zijn intree.
Maar het niet aannnemen van helpenden[niveau 2] laagst geschoolden vond ik erg.
Daarvoor in de plaats kwamen de vrijwilligers. Ergernissen in de avonddienst door verkeerde houding naar bewoners en personeel.
Er kwamen meer cursussen voor vrijwilligers dan voor het personeel.
Met 4 personeelsleden brachten we om 19 u. de eersten van de 54 meest dementerende bewoners al naar bed en tussendoor bellen en tel. opnemen.
Om 22u. met 2 pers.leden verder tot 22 u. Om 23 u.overdracht aan de 2 nachtdiensten, vaak lagen een aantal van de 106 bewoners nog niet allemaal in bed.
De zorgdossiers namen zeker 15 min. meer tijd in beslag, dan ons oude centrale avondrapport.
Maar er waren ook goede veranderingen.P.G bewoners werden beter begeleid en overdag kwam de meerzorg, die de hele dag activiteiten uitvoerden met deze mensen.
In de avonddienst werd de werkdruk steeds hoger. Veel pers.leden belandden in de ziektewet.Maar daar kwam dan pers. uit het verpleeghuis ons versterken.Veel collega’s[Verzorgenden niveau 3] zijn naar de thuiszorg gegaan.
Leiding was erg weinig aanwezig, want er werd constant vergaderd. Het rommelde maar aan en er werden fouten gemaakt, zonder dat ze ooit boven tafel kwamen.
Momenteel is er vlgs. oude collega’s nog een manager af en toe aanwezig en moet het nog lang niet goed draaien, maar de werkelijkheid weet ik niet, omdat ik 9 jaar geleden ben met 60 jaar ben gestopt.
Maar dat houdt niet in dat ik het werk niet met plezier heb gedaan.
Het bleef prachtig werk en de mensen blijven altijd hetzelfde.Iedere
dag in de zorg is anders en het zijn de mensen in de zorg die alles draaiende houden.Laten we hopen dat het een aantrekkelijk beroep blijft
en niet alles door ongeschoolden laten doen in de toekomst.
Sinds november 2007 bestaat er een website en een meldpunt over onderzorg aan ouderen in instellingen met verblijf (zie website http://www.laatjenietkisten.com).
Familieleden, patienten, maar ook professionales kunnen via het meldpunt op deze website onvrede over bejegening, behandeling, informatieverstrekking en problemen rond klachtbehandeling of andere problemen en onvrede over verpleeghuizen en verzorgingshuizen melden.
Inmiddels heeft het meldpunt sinds haar prille bestaan ruim 2000 reacties ontvangen.
Na de spraakmakende uitzendingen van EENVANDAAG, RONDOM 10 en ZEMBLA waar familieleden voorbeelden van wantoestanden en structurele tekortkomingen in tal van verzorgings en verpleeghuizen aantoonden, volgde er bij het meldpunt een hoos aan meldingen.
Waarbij een groot aantal reacties van professionals in de zorg, waaronder die van verzorgenden en verpleegkundigen.
Een aantal van hem meldden dat hun arbeidsveugde aangetast is, omdat ze zich niet gehoord voelen door politiek, managers en bestuurders.
Een veel gehoorde uiting van onvrede door professionals is dat ze de zorg in de praktijk ervaren als zorg op papier.
Familieleden van bewoners geven daarentegen aan dat zij een verpleeghuis willen dat luistert.
Een veelgehoorde klacht van familieleden is over disfunctinerende verpleeghuisartsen.
Er komen veel meldingen binnen over het niet komen of te laat komen van verpleeghuisartsen of het niet adequaat reageren op vragen over medicatie en behandeling.
Een andere ergernis van familieleden is dat zij het raar vinden dat zij nergens heenkunnen om wanprestaties van bestuurders aan de kaak te stellen.
LAATJENIETKISTEN heeft een actieve werkgroep in het leven geroepen waarin verontruste familieleden en nabestaanden actief een bijdrage leveren aan de verbetering van de leefbaarheid, zorg en bejegening in verpleeg- en verzorgingstehuizen.
Er vinden op inititief vanuit de werkgroep gesprekken plaats met beleidsmakers en Tweede Kamerleden.
En worden brieven geschreven aan zorgaanbieders, zorgkantoren, verzekeraars en indien noodzakelijk aan de Koningin en verantwoordelijk ministers.
Mocht de NOS interesse hebben voor een interview met de leden van de werkgroep dan horen we dit graag via info@laatjenietkisten.com
tot slot:
‘Het niveau van de beschaving van een samenleving kun je afmeten aan de wijze, waarop met ouderen wordt omgegaan’
Simone de Beauvoir
Hallo,
Weer staat even de verpleeghuis zorg “centraal” en met wat voor eindresultaat ???????????? Ik werk al wat jaren in de zorg op verschillende werkplekken maar het is altijd weer schrikken. Op de werknemers ligt altijd een druk om altijd maar weer te werken onder een tijdsdruk, alles in het belang voor de bewoner. Er is altijd te weinig tijd voor de bewoners en bij personeels te korten wordt het zo uitgespeelt dat de werknemer wel moet gaan werken omdat hij/zij anders met een schuldgevoel thuis blijft zitten. Op de tv serie van de nos zullen wel weer de goede werknemers aan het woord komen. Dat de kwaliteit van personeel in de zorg afneemt is een feit, dat goede normale zorg wordt gegeven mag je hopen, zorgplannen van een bewoner stellen niets voor, dat bewoners te weinig vocht binnen krijgen op een dag kan normaal zijn, poep onder de nagels is “normaal”. Ik vraag mij weleens af, wie controleerd nog eens een verpleeghuis arts? zijn de teamleiders en zorgmanagers wel van een goede kwaliteit om leiding te geven? waarom vliegt er altijd zoveel geld uit bij de hogere functies, wie controleerd nou eens echt een verpleeghuis? en zijn de cijfers van de huizen over decubitus en ongevallen/incidenten altijd wel juist. De verpleeghuizen zijn vaak een eigen wereld met eigen regels. Tot slot roep ik BIG BROTHER op om ongevraagt beelden te maken in verpleeghuizen. Elke avond zie ik ziekenhuis beelden maar nooit eens verpleeghuis beelden.
Het is nu schijnbaar een hobby van journalisten om eens te vertellen/laten zien wat er allemaal mis gaat in de verpleeghuiszorg.
Dat de NOS dit nu op deze manier doet is allen leuk voor directie en ministers, want wie gaat er nu vertellen wat er mis is/dat er iets mis is als je een camera op je gezicht gericht krijgt????
Verzorgenden en verpleegkundigen hebben immers ook een hypotheek(je).
In plaats dat de beeldende en schrijvende pers eens in den Haag gaan klagen en echt opkomen voor de oudere medemens, aan wie zij oa ook hun journalistieke vrijheden te danken hebben, praten ze nietnadenkend zappend Nederland een mening aan over oa ondervoeding en decubitus.
Nu, mijne dames en heren van de pers zal ik u eens wat verklappen:
In den haag, in de tweede kamer, is ook decubitus en het heet kontdecubitus.
Oorzaak: te veel op je stoel zitten ipv echt kijken wat er leeft in een verpleeghuis en wat er schort aan de zorg.
Echt, je kijkt zo door zo’n reportagereeks heen, maar aangezien half nederland zijn mening uit de ochtenkrant haalt lijkt het net of de NOS het goed bedoelt.
Beste Gea, wil je graag in een instelling werken en woon je bij ons in de buurt? stuur mij een mail, naar m.van.jaarsveld@warandeweb.nl Dit geldt ook voor andere mensen die bij ons willen werken in de directe bewonerszorg. Ook als je nog geen opleiding in de zorg hebt zijn er mogelijkheden.
Zembla had de grootst mogelijke moeite om in tehuizen te mogen filmen. Dat er goede huizen zijn, dat wil ik wel geloven. Dat er nu wel verpeeghuizen willen meewerken, geeft aan dat zij iets aan het slechte imago willen doen, maar ook dat zij kijkend Nederland zand in de ogen willen strooien.
Er zullen niet al teveel tehuizen zijn, waar je geen urine ruikt op de afdeling, waar bewoners niet in vuile kleding en luiers zitten, ongeschoren en met ongekamd haar en gemiddeld 1x per week douchen. Of het nu oude of nieuwe tehuizen zijn, aan de hygiene ontbreekt veel te veel. Handen schoonmaken voor het eten maken wij niet mee, maar met ontlasting aan de handen eten wel.
De kwaliteit van de zorg gaat zienderogen achteruit, de kwaliteit van de opleiding ook. Hoe lager opgeleid hoe beter, dan is de zorg goedkoop en blijft er destemeer over voor het management. Of beter andersom. Het management verdeelt de grote koek en de kruimels blijven over voor minimale zorg, die geen basiszorg meer mag heten. Verzorgsters zeggen zelf vaak dat ze er niet aan moeten denken dat hun eigen ouders onder zulke omstandigheden in een tehuis zouden moeten wonen. Niet alleen familieleden zijn ontevreden, ook het personeel is dat. De enige die niet ontevreden zijn, dat zijn de directies. We hebben het gezien, zelfs bewijzen van stucturele situaties worden afgedaan als incidenten.
Natuurlijk wil geen een sector dat de vuile was buiten gehangen wordt, maar dan moeten de directies van deze instellingen eens een herweging maken van wat goede zorg is en dat die in ontwikkeling blijft omdat het leven niet stilstaat. Ook de veranderingen in de maatschappij niet.
Waarom doet het ene tehuis het goed en het andere niet, terwijl de samenstelling van bewoners en geldvoorziening overeenkomen? Waarom heeft het ene tehuis 16% overheadkosten en het andere 50%? De ene directie gaat voor het welzijn van de bewoners en de andere voor die van henzelf.
Het wordt tijd dat het macimum aan overheadkosten eens vastgesteld wordt, dan kon de zorg eindelijk eens naar een hoger niveau.
Vaak worden familieleden van bewoners ervan beschuldigd dat ze abnormale eisen zouden hebben. Het is geen abnormale eis dat je je familielid, schoongewassen wilt zien in een luier, die droog of weinig nat is, dat je wilt dat ze een paar keer per dag naar het toilet gebracht worden om ze nog continent te laten blijven, goed geschoren, in kleding zonder vlekken. Er is niets bijzonder aan een normale smakelijke maaltijd.
Mensen zouden zich eens moeten realiseren wat bewoners van een verpleeghuis nog over hebben in dit leven. Dat kan kort en krachtig. Een bed, een (rol)stoel, eten en drinken(afgepast en vaak te weinig), muziek die het personeel leuk vindt en verder zitten ze doelloos in een stoel te wachten op het einde. Zelfs mensen die thuis achter de geraniums zitten, moeten zich maar eens realiseren dat ze nog rijk zijn.
Mijn moeder zit nu 3 jaar in een verpleeghuis in Den Haag. Mijn zus en ik gaan 2 keer per dag om haarte verzorgen, want het personeel laat te wensen over. Ik en mijn zus hebben ook nog een full time baan en dat is soms best heftig, maar als we niet komen dan krijgt mijn moeder koud eten en zit in haar eigen urine en ontlasting, want daar is bij het personeel allemaal geen tijd voor. Terwijl er wel afspraken over gemaakt zijn. De prullebak in het toilet loopt over van de vieze luiers en er staat er al week een emmer met water in de douche met washandjes die vol ontlasting zitten.Het is gewoon schandalig dat dit kan gebeuren.
Ik hoop niet dat ik ooit in zo’n situatie terecht komt, want ik heb geen kinderen die voor mij kunnen zorgen en dan heb je in een verpleeghuis toch een probleem hoor, een vies probleem.
Het wordt tijd dat er eens aandacht wordt besteed aan de mensen die in de zorg werken.
Mijn partner werkt en een verpleeghuis waar al in 2006 door de inspectie werd geconstateerd dat de mensen onder zeer zware werkdruk stonden te werken. Mijn partner kreeg een burnout. In plaats van hulp van de afdelingsleiding volgden verwijten, omdat mijn partner zijn werk niet goed zou verrichten.Dat is niet gek wanneer je burnout bent! De toenmalige bedrijfsarts gaf aan dat het hoge ziekteverzuim zou komen doordat er slechte leidinggevenden zouden werken, maar deze man is weg en een nieuwe bedrijfsarts sommeerde mijn partner aan het werk te gaan. Wat er daarna allemaal gebeurd is is teveel om hier te schrijven. Het enige wat ik kan zeggen is dat een heel gezin meelijdt van een organisatie die kost wat het kost door wil gaan en zijn kop in het zand steekt voor de dingen die er gebeuren. In plaats van mensen te motiveren worden ze aangapakt.
Op dit moment is de situatie thuis schrijnend, maar mijn partner blijft kost wat het kost doorgaan, omdat mijn partner zich verantwoordelijk voelt door te blijven gaan.
De mensen die in een verpleeghuis werken willen dat de patiënten goed verzorgd worden, maar als het personeel er niet is moeten ze roeien met de riemen die ze hebben. En dat zijn er in veel situaties te weinig!
Staken komt in deze branche niet voor, dat heeft zelfs de scheidende voorzitter van de Raad van Bestuur een keer geschreven in een blad voor het personeel.
Misschien is het wat wanneer de families van patiënten en verzorgenden eens een keer iets van zich laten horen!
We willen toch allemaal dat patiënten goed verzorgd worden en ook dat het personeel gewaardeerd wordt om wat ze doen.
Laat de regering eens de ogen opengaan, of moeten we wachten tot ze zelf in een verpleeghuis terecht komen en ervaren hoe alles er daar aan toe gaat.
Sterkte aan iedereen die in een verpleeghuis zit en werkt!
Marion
Ik wil even reageren op het verhaal van de Wittenberg:
Wat ik daar heb gezien is personeel die zich voor 100% inzet voor alle bewoners. Die hoe dan ook al is de bezetting nog zo minnimaal zeker 3x per week verse soep kookt.Die het eten opdient op dekschalen om zo een huiselijke sfeer te creeeren. Mensen die hart hebben voor de (dementerende) ouderen!!
Natuurlijk zullen er dingen zijn waar verbetering op zijn plaats is. Maar mijn ervaring is dat er ten alle tijde geluisterd word en men graag meewerkt aan verandering.
Als aanvulling zou ik mensen aan willen moedigen om eens een kijkje te nemen op een van de snoezelkamers van de afdelingen.
Was het niet de Wittenberg die daar de prinses Margriet prijs mee heeft gewonnen!!??
Ik vind het verhaal van mw Reijers-de Vries eenzijdig vandaar dat ik ook de andere kant wil laten horen.
Ik neem mijn petje af voor alle mensen die zich ondanks alle bezuinigingen en hoge werkdruk zo inzetten voor deze groep mensen.
Dat de zorg achteruit gaat is mede te danken aan de belachelijke regels die er zijn. Bureaucratie idem. Zelf denk ik dat loyaliteit het wint van de werkelijkheid bij de zorgverleners, het “grote” vrouwencultuur waar alleen in word gezorgd maar nauwelijks word gestreden tegen de mis verstanden van het dagelijks bestuur en management. Ze zeggen dan, we kunnen er niets aan doen, we raken onze banen kwijt. Besef echter goed dat er in de zorg voldoende werk is, besef ook dat als mensen op stappen je dan een duidelijk signaal laat zien aan he bestuur/management, dan gaan ze hem pas knijpen. Echter word de client hier de dupe van, helaas is dat dan niet anders. Clienten maar vooral familie die meestal hun monden niet in de zak hebben zitten klagen veel bij de zorgverleners maar niet bij de verantwoordelijke. Ik zie dus graag familie en zorgverleners samen strijden tegen dit onrecht wat uiteindelijk de clienten niet ten goede komt.
Daarnaast ben ik voor afschaffing van de verpleeghuizen/verzorgingshuizen. Kleinere woonvormen moeten er komen voor oudere mensen, waar de zorg individueel is verdeelt en op maat. Deze kleinere woonvormen zie ik het liefst in de wijken, zodat de ouderen zich geintergreert voelen in de samenleving i.p.v grote fabrieken te bouwen in bossen of aan de rand van de stad. Dat moeten ze maar doen met gevangenen.
Ook het afschaffen van managers ben ik voor, managers bereiken uiteindelijk niets aan het daadwerkelijke resultaat, dat doen wij! samen roosteren en vergaderen moet kunnen in kleinere teams. Geef de verzorgenden dus meer inspraak in hun werk.
Wat dat betreft kunnen we een voorbeeld nemen aan kleine woonvormen voor gehandicapten, daar kan het ook, nu nog deze settingen.
Daarnaast vind ik dat helpenden in deze instellingen niet nodig zijn. dit klinkt hard maar in weze is er weinig tot geen verschil tussen een helpende en een verzorgende. Een verzorgende mag de verpleegkundige handelingen doen, echter is het vervelend voor deze groep dat zij telkens de helpende moeten aflossen voor dit soort klussen. Ik ben voor afschaffing van niveau 2 in deze huizen. Allemaal niveau 3/4. Dit puur omdat het efficienter blijkt in de praktijk en omdat we zo allemaal gelijk zijn in onze functieprofiel. Daarnaast moeten we concluderen dat 80% van de helpenden uiteindelijk doorstromen naar Verzorgende.
Salarissen kunnen wat mij betreft omhoog. Echter zie ik dit niet gebeuren. Laat ze dat geld maar inversteren in de bovengenoemde ideen.
Daarnaast zijn de salarissen niet het punt, echter wel de arbeidsomstandigheden.
Er valt veel te veranderen, maar samen staan we sterk. Ik ben voor een totale omschakeling in de zorg, we moeten allemaal inzien dat het zeker beter kan.
Steve