Thuis of tehuis
Nu gaat het echt niet meer. Zo begint het. En vroeg of laat staat er dan een verhuiswagen voor de deur. Of eigenlijk: een verhuiswagentje, want die paar spullen die je mee kunt nemen naar het verpleeghuis… Tja, voor de meeste mensen is het niet iets om naar uit te zien. Trouwens, ook de overheid wil het liefst dat mensen zo lang mogelijk thuis blijven wonen. Maar dan lees je de krant en zie je deze kop: ‘Thuiszorg neemt geen nieuwe klanten meer aan’. Het geld is op. Dus vader of moeder moet dan misschien toch maar naar een tehuis. Tenzij de familieleden – de mantelzorgers – nog een stapje harder gaan lopen. Maar ja, dat lukt natuurlijk ook niet altijd: te ver weg, geen tijd, te belastend. De Bosrank in Bilthoven (onderdeel van de Schutsmantel) biedt daarom sinds kort de mogelijkheid om je oude vader of moeder (of partner) overdag naar de dagsociëteit te brengen. Noem het vooral geen dagzorg of dagverblijf, want dat is voor zieke en gebrekkige mensen…
Op het terras bespreken de deelnemers (zo worden ze genoemd) het nieuws van de dag. Mevrouw Kroon praat graag mee. Het bevalt haar uitstekend in de Bosrank. Ze heeft hier nieuwe vrienden gemaakt. Meneer Van Zelhem komt één dag in de week. Om te kletsen en te biljarten. ’s Middags krijgen de deelnemers een goede warme maaltijd, ook niet verkeerd, want thuis komt het daar niet altijd van.
Aanvankelijk zat de sociëteit in het bestaande gebouw van de Schutsmantel, maar vanwege de grote toeloop is er een nieuw stuk bij aangebouwd. Jolanda Spierings is blij met deze mogelijkheid. Haar dementerende moeder woont bij haar thuis, maar soms is dat bijna niet vol te houden. Daarom gaat ze nu vier dagen in de week naar de Bosrank. Om een uur of vier komt ze dan weer naar huis, lekker moe door alles wat ze gedaan heeft. Een hele zorg minder voor Jolanda die de dag nu ook weer op haar eigen manier heeft kunnen besteden. En zo kun je de gang naar het tehuis nog even uitstellen, zegt ze.
Erg mooie aflevering vond ik dit.
Goed ook om die mensen zo ‘normaal’ over Alzheimer te horen praten.
Waarom dringen we onze ouderen toch steeds onze nieuwe eisen op.
Elke dag douchen is een wens van de kinderen niet van degene die het betreft.
Waarom staat op een pakje sigaretten rokers sterven jong terwijl een mevrouw van bijna 100 daarom niet meer mag roken.
IK werk als Spw’er met mensen die gemiddeld rond de 90 zijn. Deze mensen willen we graag aan onze eisen laten voldoen. Waaarom? Gun ze wat ze zelf willen en je werkt een stuks relaxer wat ten goede komt aan de bewoner.
Met interesse het 20.00 uur journaal gevolgd, met name de reportage over verpleeg- en verzorgingshuizen. Er is een gebrek aan zorgminuten; tijd en handen aan het bed; te weinig mensen; verdriet en eenzaamheid en geen tijd om met de ouderen leuke dingen te doen, zoals wandelen.
In de verpleeghuizen zijn er in Nederland zo’n 60.000 ouderen en nog eens 100.000 in verzorgingshuizen. Tja, voor ons van de stichting azië zijn deze feiten bekend. En het wordt alleen maar erger, want het vergrijzingsprobleem wordt groter en groter. Niet alleen in Nederland, maar wereldwijd. Over 7 jaar al zijn, volgens berekeningen, zo wat alle (!) schoolverlaters nodig om het personeelstekort in de zorgsector op te lossen. Evenzo zijn alle (!) nieuw te bouwen woningen nodig voor het woningentekort voor ouderen. Dat is natuurlijk niet realistisch. Daarom zijn woningcorporaties, projectontwikkelaars, welzijn- en zorginstellingen nu meer en meer met elkaar om de tafel om strategieën uit te denken hoe men in gaat spelen om deze groeiende vraag naar ouderzorg in de toekomst.
Tja, … zoals ik al zei in het begin is de vergrijzing een wereldwijd probleem. Zo zal in Japan in 2015 één op de vier bejaard zijn. In Indonesië zijn er nu al 17 miljoen bejaarden en zal dat in 2040 zo’n 67 miljoen zijn! Wauw, weer een tsunamie, maar dan in de vorm van enorme aantallen bejaarden. En wie springt er in de bres voor hen? Nu, zult u zeggen: “Ach, in hun cultuur zorgen de kinderen voor hun bejaarde ouders!”. Dat is helaas ten dele waar, want gemiddeld krijgt een vrouw in Indonesië bijvoorbeeld nu nog maar 2,6 kinderen (en vroeger zo’n 6 kinderen). Hun pensioensysteem is als het ware gehalveerd. Daar komt bij dat kinderen door steeds verder weg gaan wonen en werken van hun ouders. Kortom, er moet ook wat gedaan worden voor ouderen in Azië. Dat doet de stichting azië @home residences. Kijk hiervoor op http://www.stichtingazië.org
Heerlijk als er positieve verhalen boven water komen. Ze zijn er ook, vast en zeker. De randstad is moeilijk, hoor ik nog al eens.
Mijn ervaring is erg negatief. Bewoners worden niet goed verzorgd, zitten met vieze nagels en in veel te nat incontinentiemateriaal. Er is alleen personeel op de huiskamer tijdens eet- en drinkmomenten en dan vind je nog volle bekers bij mensen, die niet zelfstandig kunnen drinken.
Medische hulp van buiten af wordt niet ingeroepen, verpleeghuisarts kun je niet te spreken krijgen en al helemaal niet alleen. Brieven van bewoners worden opengemaakt. Met zorgen van familie over veiligheid en toezicht wil men niets van doen hebben. De zorg is goed, zeggen ze dan.
Vallen er daarom zoveel mensen? Mijn moeder zit voortdurend met blauwe plekken en ook erg grote, maar nooit kan het personeel mij vertellen hoe dat komt. Het personeel is niet goed opgeleid voor de omgang met PG bewoners. Ze hebben ook geen tijd om aandacht aan ze te besteden. Dat betekent vervolgens dat diabetici niet goed geobserveerd worden en met een te lage waarde zitten.
Een deel van het personeel doet haar stinkende best, maar helaas is niet iedereen zo goed met de zorg bezig. We hopen na vele jaren voor betere zorg vechten, dat er uiteindelijk verbeteringen zichtbaar worden.
Ik ben het helemaal eens met Marja. Heb precies dezelfde ervaringen. Ook vind ik het vreemd dat er twee verpleeginrichtingen zijn bezocht buiten de grote steden. Niemand heb ik nog iets horen zeggen over het met 4 bewoners op een kamer slapen. De bewoners zijn gescheiden door een gordijn dat nooit (of zelden) gesloten is. Er is totaal geen privacy. De opmerking van de mijnheer van de Alzheimerstichting dat het in het buitenland niet beter is, daar koop ik niets voor. Het is mijn partner die hier wordt verpleegd.