De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Het was zijn schuld…Het lag aan haar…

12112008751.jpgEr werd gekonkeld, gedreigd, gehaat..Een van de hoofdrolspelers in de tragedie meldt `Soestdijk is gehorig en de hofhouding lekt grondig.’ Het is Van Heeckeren. Uit het Juliana-kamp. Hij praat spottend over `een luchtbrug voor journalisten’ die de prins in voorjaar en zomer van ’56 onderhoudt.

Hij doet z’n beklag bij prof van Hamel die zich dat najaar opwerpt als bemiddelaar, als de adviezen van de Commissie van Drie, onder leiding van Beel weinig lijken uit te richten. We mogen de Van Hamel dossiers inzien. Bij het Nationaal Archief. Vijftig jaar terug in de tijd. Doorslagen van brieven, verslagen. En een handgeschreven brief van Juliana uit Italië op het postpapier van het hotel. Een soepel handschrift, ze geniet vanwege de afleiding.

Het materiaal is vrijgegeven door de familie. Nu Fasseur het heeft ingezien en verwerkt in zijn boek. De bejaarde jurist Van Hamer observeert en noteert. Houdt een dagboek bij. In vlekkerig balpenschrift en met de vulpen. Twee dagboeken, met aandoenlijk blauw plastic kaft en een slotje. Hij noteert de dreigementen van het verzet om korte metten te maken met de Hofmans kliek. Voor Juliana heeft hij vooral een luisterend oor:

‘’s Middags bij HM heel heerlijk gezeten op het zonnige terras bij de vijver.’ De spanningen matten haar af. Soms is ze zo moe dat ze ’s avonds niet meer kan denken. Dan is Van Hamel er weer met een opbeurend woord. `Ik heb H.M opgemonterd.’

De Amsterdamse journalist Spaan bestookt hem met observaties en gewichtige adviezen. Het Nederlandse bedrijfsleven snakt naar een einde van de crisis. Hij weet bovendien te melden dat het Koningshuis `te goedkoop’ is geworden. Met te weinig stijl. En weet Spaan: Bernhard kijkt bij officiële gelegenheden zo onverschillig en verveeld dat het iedereen opvalt. De nijvere chroniquer op zijn beurt is weer gescreend door de Amsterdamse politie.

Het rapportje zit in het Van Hamel dossier. Johannes Spaan blijkt nogal een opschepper, een fantast. Vroeger een `uitgaander’. Koningsgezind, dat weer wel, vlaggen doet hij ook, een trouw kerkganger maar zijn buren groet hij nooit.
Nederland midden in een kwestie die nog steeds doordreunt.

Fasseurs boek verdeelt lezers
Fasseurs boek zal de lezers verdelen. Was de Hofmansaffaire wel een crisis rond een gebedsgenezeres? En niet vooral de tragedie van een kapot huwelijk dat niet mocht breken omdat een koningin nou eenmaal niet scheidt?
Trouwde Bernhard uit liefde of was het berekening? En was de bijna breuk zijn schuld of droeg ook zij haar steentje bij? Ze wilde hem toch zo graag? Tot over d’r oren verliefd. Had ze haar ogen maar beter de kost moeten geven. In de verlovingstijd en later, die eindeloze huwelijksreis, toen hij haar op dieet liet zetten en door een styliste een nieuwe garderobe liet aanmeten.

Soestdijk was in twee kampen verdeeld, het lezersfront zal ook scheuren:
Het was zijn schuld. Het lag aan haar..
Hij was het, met de vriendinnen die mee moesten op wintersport. De secretaresse die dag en nacht klaar stond. Hij die vanuit Londen zijn echtgenote in Canada kledingvoorschriften verstrekte. Die, soms, om te jennen, zijn vrouw die de titel haatte, aansprak met Majesteit.

Maar zij dan? Met haar woedeaanvallen. En waarom moest ze, uitgerekend net begonnen aan die loodzware baan, in zee gaan met een gebedsgenezeres die haar in vage hokus pokus taal van advies diende. Zodat ze zich blameerde door tegen alle staatsrechtelijke regels in haar ministers op appel te roepen. Stuk voor stuk.

Of je leest en denkt mismoedig wat moet ik hier mee? Verhalen over een bijna gestrand huwelijk waar kinderen zich gedwongen zien partij te kiezen. Met een oude, gepensioneerde grootmoeder die met lede ogen aanziet hoe haar oudste kleindochter haar verjaardag viert bij de concurrentie, de andere oma, waar het zo veel gezelliger is.
Een drama dat onwaarschijnlijk eindigt. Ineens was het allemaal weer goed.

Van Hamel beschrijft de eerste Koninginnedag na de ellende. Het is dan 1957. Het volk juichend op het gazon voor het paleis. De prins achter het stuur van een jeep, naast zich zijn vrouw, de vier meisjes achterin. `Zonnig en fleurig’schrijft van Hamel. Alle ellende voorbij? Er zit veel waarheid in die ene zin die dan volgt.

`De mensen willen er niet meer aan denken’

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


5 reacties op “Het was zijn schuld…Het lag aan haar…”

  1. Erwin zegt: 13-11-08 om 13:00

    Dat het niet handig is van een staatshoofd om zich in te laten met vage figuren is evident.Maar een ex nsdap,-er die alles neukt wat los en vast zit,zich laat omkopen,en zich tegen de wil van het kabinet bemoeid met buitenlands beleid (Nieuw Guinea) en ook nog van alles lekt aan de buitenlandse pers over ons staashoofd valt toch waarachtig ook iets te vewijten!

  2. If they ask what love is,
    say; the sacrifice of will.

  3. pieter vs zegt: 13-11-08 om 21:25

    Ja hoor, wij – de mensen – denken er wel aan, en met plezier ook. Een majesteit is ook maar een mens en dat hebben de oranjes keer op keer bewezen. Goed Zo. Bernhard was er een. Claus heeft toch ook wat bewerkstelligd. Het maakt het tot wat het is. Menselijk.

    Een kleurrijk rijk zou ik het willen noemen.
    En laat het dat vooral blijven.

  4. mp put zegt: 14-11-08 om 14:59

    een heel lieve koningin als juliana,zo neer te zetten foei beatrix,en bernhard,de vrouwendief,die zijn vrouw zo belazerde op te hemelen,bah,schaam je.

  5. Johan zegt: 14-11-08 om 16:51

    Er schijnt nog altijd een bepaald slag mensen te bestaan die omwillens van verkoop-kijkcijfers de stront over het land verspreiden
    Houd ermee op OUWE KOEIEN UIT DE SLOOT TE HALEN en laat de betrokkenen
    aub in Vrede rusten

Geef een reactie