De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Tekening voor Tajiri

Knoop op het Mediapark
In de auto terug van het voetballen hoor ik het nieuws. Eenmaal thuis wordt het herhaald door mijn dochter. “Tajiri is overleden. Weet je nog dat ik een tekening voor hem heb gemaakt?”

Wat was ze nog klein toen. Onbevangen. Zoals ze zonder aarzeling voor een van de grootste hedendaagse beeldend kunstenaars een tekening maakte. Ze mocht mee, bij wijze van hoge uitzondering, die dag naar Baarlo.

Onderweg in de auto, dat lange eind naar Limburg vertelde ik van hem. Verwant aan Cobra. Die groep kunstenaars. Copenhagen, Brussel, Amsterdam. Appel, Corneille, Asger Jorn die altijd vergeten wordt, maar zo veel prachtig werk maakte. Amerikaan, van Japanse afkomst. En daarom, in de jaren dertig en veertig in Amerika, een tweederangs burger. Als militair naar Europa, in Italië zwaar gewond geraakt. Er is een documentaire waarin hij terug gaat naar de brug waar hem een kogel trof.

Of ze het allemaal begreep weet ik niet, maar ze beleefde daarna uren die ze zich nu nog herinnert. We waren een middag zijn gast. Een voorrecht. In Baarlo, het Limburgse dorp, waar hij in een kasteeltje woonde omgeven door een wilde tuin.Het atelier, wat leger dan anders omdat veel werk in het museum in Nijmegen was voor een overzichtstentoonstelling.

Cameraman Math van Even vond een prachtige plek voor het interview, in de schemerige woonkamer waar een groot televisietoestel de ruimte domineerde. In het strijklicht.Tajiri vertelde. Dat hij het niet zo op had met veel collega’s en hun geborneerde kunstpraat. Dat hij steeds maar door moest, omdat hij zo snel genoeg kreeg van een onderwerp. Waarmee hij zijn enorme productie verklaarde.

De talloze mijlpalen in de geschiedenis die hij beleefde: de Tweede Wereldoorlog, de Vietnamoorlog die hij in beeld en woord fel had bestreden, Berlijn, waar hij doceerde aan de academie in de tijd dat de Muur er nog stond, hij had het gehaald 1989, de Val. En de nieuwe eeuw, ook die grens was hij gepasseerd.

Honderd wilde hij worden, vertelde hij. En blijven werken. Werken en televisie kijken. Zijn nieuwsgierigheid blijven voeden. Films, documentaires, praatprogramma’s, zoveel mogelijk zien, wilde hij. En dan, voor het slapen gaan, nog een half uurtje lezen. We gingen na het gesprek de tuin in, waar achter iedere struik, iedere boom iets van hem stond. In steen en metaal.

Terug in huis gaf mijn dochter haar tekening waar ze het hele interview mee bezig was geweest. Hij bekeek hem aandachtig. En legde hem voorzichtig op de boekentafel.

Nu is hij er niet meer.

Ik zal nog vaak aan hem denken.

Dat ligt voor de hand.

Voor de ingang van onze redactie, buiten, staat een van zijn befaamde knopen.

Metershoog.

Als het regent glad en glimmend, als de zon schijnt, stralend.

Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


1 reactie op “Tekening voor Tajiri”

  1. Ik vindt het geen kunst wat hij maakt en al helemaal niet wat op de foto staat. Ik vindt dat het hedendaagse kunst door elke gemiddelde nederland ontworpen had kunnwen worden, net zoals elke bekende nationale en internationale kinderboeken kan schrijven en schilderijen kan verven. Ik vindt de hedendaagse kunst veel te duur. De regering moet stoppen het te subsidieren tenminste totdat de financiele crisis over is. het is zonde van al het belasting geld.

Geef een reactie