De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Zijn de idealen van Prem haalbaar?

prem_anp-8208549.jpgDe school van Prem. Vorige week de discussie. Want hoe kon het ook, tien kinderen met serieuze leerachterstanden die in tien weken werden bijgespijkerd. Intensieve begeleiding in een kleine groep. Sleutelen aan zelfvertrouwen met als resultaat hogere scores op de Cito-toets dan in groep 7 door de entreetoets was bepaald. Ze moeten het na de zomer gaan waarmaken. 

Volgens Prem is het onderwijs laf en zouden kinderen vaker naar een hoger niveau gestuurd moeten worden. Als blijkt dat het te ingewikkeld voor ze is kunnen ze altijd nog terug. Die teleurstelling, daar worden ze alleen maar hard van. De AOB is het daar niet mee eens. Het is de taak van een leraar om een advies te geven waar kinderen verantwoordelijkheid voor kunnen nemen. Wel wordt er grif toegegeven dat “veel aandacht voor het individuele kind leidt tot veel betere resultaten.” Maar de leraar van vandaag heeft nu eenmaal geen tien, maar twintig of meer kinderen in de klas. En die moeten allemaal leren.

En toch, gisteren een documentaire over de Roosevelt Academy bij Tegenlicht met sprankelende titel, ‘Oxford in Zeeland.’ Geen primair onderwijs maar een universiteit met aspiraties. Kleine groepen studenten die aan de aandacht van de professor niet kunnen ontsnappen. Regelmatig werkstukken, korte presentaties en tentamens. Met als gevolg: betrokkenheid van docenten én studenten. De drang om boven het maaiveld uit te steken en een extra stap te zetten.

Kleinschaligheid lijkt te werken. Een open deur misschien. En met een lerarentekort dat in 2020 de top bereikt misschien niet zo realistisch en, help, onderwijsvernieuwing … Dijsselbloem, niet aan willen beginnen maar een knagend gevoel blijft. Meer lef en kleinere groepen. Haalbaar of droomideaal?

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


3 reacties op “Zijn de idealen van Prem haalbaar?”

  1. bas zegt: 18-03-09 om 10:14

    Zelf sta ik ernstig ambivalent tegenover het initiatief van Prem.

    Aan de ene kant weet ik dat intensief onderwijs in kleine groepen veel betere resultaten bereikt als grote klassen

    Aan de andere kant vind ik dat ‘probeer het hoog, je kunt altijd een stapje terug doen’ getuigt van een totaal gebrek aan begrip van psychologie. Ik denk echter dat dit wellicht een journalistieke uiting is en geen citaat

    Echter Prem is Amsterdammer. Ik denk dat hij, zoals in elk geval het vooroordeel wilt, er van uitgaat dat de rest van Nederland net zo is als Amsterdam, en dus het bezoeken niet waard. Uiteraard klopt dat niet.

    Juist op het gebied van onderwijs blijkt dat de grote steden minder presteren. Ik denk door de problemen die de kinderne elders hebben, indien je vader net vermoord is, is dat proefwerk volgende week namelijk niet belangrijk meer – maar voor de opleiding van het kind in kwestie toch wel

    Een kleine klas maakt het mogleijk hier flexibler op in te springen, daarnaast leidt een kleinere klas to minder uitstraaleffecten: overleidt een klasgenootje, dan presteert die klas niet meer. Of die klas 20 of 30 kinderen telt, betekent dan wel of er 20 of 390 kinderne even stil staan – een significant verschil

    Van docenten hoor ik dat tegenwoordig veel planmatiger gewerkt wordt dan vroeger. Komt een kind bij diologieles met ene vogelnestje aanzetten, terwijl het schema voorschrijft dat nu over voeding gesproken wordt, en volgende week pas over vogels, dan mag er niets mee gedaan worden

    omgooien van het schema zou, waarschijnlijk, beter zijn

  2. Hannes Minkema zegt: 06-04-09 om 07:52

    Het enige dat Prem wist te bereiken, was het – voorspelbare – Hawthorne effect. Dat is het gedrag dat mensen vertonen zodra ze weten dat ze onderdeel zijn van een onderzoek, en dat anderen hun gedrag volgen. Het effect is, behalve voorspelbaar, ook in een ommezien weer verdwenen zodra het onderzoek is afgelopen.

    Het gaat ook nog eens om een *klein* effect. Zoals elke psycholoog en statisticus je kan vertellen, zorgt dom toeval ervoor dat als ‘zwak’ te boek staande leerlingen bij een vervolgtoets beter scoren. Regressie naar het midden, heet dat. Daarmee rekening houdend, is het aantal leerlingen dat Prem in deze wel zeer ideale omstandigheden wist te bereiken, bepaald bescheiden.

    De man zelf niet, natuurlijk. Maar dat wisten we al.

  3. Willem de Bie zegt: 09-04-09 om 14:11

    @ Hannes Minkema

    U zegt dat het enige dat Prem wist te bereiken, was het – voorspelbare – Hawthorne effect. (Er is al een tijd controverse over die proeven van Hawthorn.)
    Maar in mijn ogen is dat ook zijn bedoeling, sterker nog het staat ook het artikel.

    Uw “kleine” effect regressie in het midden gaat in dit artikel niet op. Aangezien er niks wordt vermeld over de ouders.

    De term werd voor het eerst gebruikt door de Engelse antropoloog Francis Galton. Hij merkte namelijk op dat kinderen uitzonderlijke eigenschappen van hun ouders overerven, doch dat er een tendens bestaat van “regressie naar het midden”. De kinderen nemen de eigenschappen van hun ouders namelijk in afgezwakte mate over. Zo hebben lange ouders, lange kinderen, en korte ouders korte kinderen, maar steeds minder uitgesproken. Galton ontdekte dit verband door het toepassen van de methode van de kleinste kwadraten en noemde ze naar het door hem bestudeerde fenomeen, regressie-analyse. Later verfijnde Karl Pearson de rekenmethode en behield de door Galton aangewende psycho-antropologische terminologie. (bron wikepedia)

    Kleinschaligheid in het onderwijs is volgens mij helaas onhaalbaar. Alhoewel er met creatieve oplossingen veel bereikt kan worden.

Geef een reactie