Helse zeiltocht
Laura. De dertienjarige die in haar zeilschip de wereld om wil. Ook dit weekend weer haalt ze de voorpagina’s. Er zijn kijkers die er genoeg van hebben. De verhalen over het zeilmeisje. Anderen worden door haar geconfronteerd met eigen herinneringen. Een van die verhalen wil ik u niet onthouden. Van Bob. Die zeker weet dat als Laura zijn dochter was hij haar nooit zou laten gaan. En daar zo zijn reden voor heeft.
“Het was 1973 en ik was zestien jaar oud. Ik had een passie: zeezeilen. Iemand belde met de vraag naar Turkije te komen om een zeilboot naar Griekenland te varen. Ik was dolenthousiast. De prachtige zee, zon, natuur en natuurlijke de wind. Mijn ouders hadden reserves.
Ik zou met een oudere man gaan, die minder goed ter been was. Echter, niets zou mij mijn reis af nemen. Na een aantal gesprekken besloot mijn moeder dan maar mee te gaan onder het motto: Ik hou ook van zeilen. Ik sputterde tegen. Eigenlijk vond ik het een beetje stom. Met je moeder gaan. Maar er was geen echte keus. Het was dit of niets. Ook vond ik het wat overbodig, ik voelde me al heel vertrouwd met die zonnige en vriendelijke Middellandse Zee.
Het was mijn hobby, als jong bemanningslid zwierf ik daar al enige jaren rond. Waarom dan nu al die zorgen?
De start was zonnig. De wind rustig. Tot wij vertrokken van het eiland Kastellorizo, vlakbij de Turkse grens. Daar kwamen wij in een vliegende storm terecht. In hoog tempo ging alles mis. Zeilen aan flarden, helmstok gebroken , ruiten kapot, motor stuk geslagen. We werden mee gesleurd in een kolkende zee, met huizenhoge golven. De boot werd een speelbal. Het heeft tien dagen geduurd voordat wij werden gevonden door een vliegdekschip van de Amerikaanse vloot dat naar ons op zoek was. Wij waren inmiddels als vermist opgegeven.
Terugdenkend waren die tien dagen een fysieke en psychische uitputtingsslag zonder weerga. Ik ben er zelfs in belangrijke mate door gevormd. (Ik kan tegen een stootje omdat ik weet dat het altijd nog erger kan.) Het leven daarna beschouwde ik heel lang als een “extra”.
De psychische druk die dagen in 1973. De fysieke uitputting, maar vooral ook de confrontatie met de oerangst dood te gaan.. Ik wilde overboord springen om een eind te maken aan een uitzichtloze situatie. Immers je weet niet of er redding komt. Vooral tijdens de zwarte nachten waarin je uitsluitend de woeste zee hoorde en verder niets zag en wanhopig probeerde het kapseizen te voorkomen. De golven die permanent over het schip sloegen.
Als jonge man was ik in fysiek opzicht de sterkste aan boord, maar psychisch gezien een kind met te weinig ‘echte’ ervaringen. Terugdenkend was het daar vooral een psychisch gevecht dat daar geleverd werd. De geestelijke veerkracht van mijn moeder vocht mij er als het ware door heen en hield mij overeind. (De oudere man lag met hartproblemen in de kajuit.) Opgeven was er voor haar niet bij. Ik moest verder.
Inmiddels ben ik zo oud als mijn moeder toen en heb kinderen van middelbare schoolleeftijd.
Wat zou ik nu doen als vader? De bijna dood ervaring heeft mij sterk gemaakt.
Ik had het nooit alleen aangekund, daar op zee. Met die ongekende psychische druk. De band met mijn moeder, de liefde die ik voor haar voel, is door dit avontuur definitief geworden en onuitsprekelijk. Zij heeft mij toen gered.
Als Laura mijn dochter was zou ik haar de wereldreis uit liefde verbieden.
Mooi weer..je mag er niet van uitgaan. “
Sjonge jonge, wat een riooljournalistiek. Totaal niet objectief.
En zo is het maar net!
Jannenman en Ronald, wat een zielige en niet ter zake doende commentaren.
Een ervaringsdeskundige aan het woord, maar ja dat past niet in jullie straatje naturlijk.
Die meid moet gewoon de mond houden! Naar school en anders niet!! 13 jaar…pfff….snotneus!
1) Ze neemt het eenzijdige verhaal van iemand met een bepaalde voorkeur. Daar staan zat ervaringsdeskundigen tegenover die anders beweren.
2) Daarnaast spreekt de aangehaalde man uit een ervaring van 1973; over een “vliegende storm”. Er zijn geen vliegende stormen meer. Dit begrip slaat op een onbegrip, het niet kennen van het weer. Begin jaren 70 waren druksensor/tempsensor/zender en voeding nog zo groot dat het op een grote boei moest geplaatst. Weersatellieten waren er nog amper. Computers waren nog grote mainframes, met lage rekencapaciteit.
Tegenwoordig kost een PT sensor twee kwartjes, zend en ontvanger effeciënter, voeding veel lager en dus kleiner. De oceanen liggen er vol mee. Er zijn een boel satellieten die continu het weer aanschouwen vanuit een geostationaire baan. Daarnaast nog talloze vliegtuigen en ballonnen. En al die data wordt op allerlei plaatsen op aarde continu verwerkt in krachtige computers die aan de hand van steeds betrouwbaarder modellen, met steeds grotere waarschijnlijkheid weer voorspellen op elke plek op aarde.
Vliegende stormen bestaan alleen nog voor mensen die zich niet informeren over te verwachten weer.
Het weer is geen spontaan ding, maar een chaotisch systeem dat ook onderhevig is aan oorzaak en gevolg. Bill van pas, gaat niet ineens terug naar Afrika, of naar de noordpool. Indien het ding niet aan land gaat in de VS, gaat het de oceaan over en landt aan de europese noordwestkust. Dat zijn hele grote waarschijnlijkheden.
Maw, de ervaring van de man in het verhaal is niet relevant, omdat de wereld inmiddels totaal is veranderd mbt dit.
Ook ik ben, net als Bob, ervaringsdeskundige. Mijn kinderen zijn zeilend opgevoed en nu volwassen; maar terugkijkend zou ik ze indertijd NOOIT toestemming hebben gegeven voor een soortgelijke tocht.
@ janneman
Men kan n og niet eens het weer van nmorgen voorspellen dus de kans dat je een storm niet kan ontwijken (zeker met een klein zeilbootje) is dan ook levensgroot aanwezig en zeker niet iets wat een meisje van 13 geestelijk danwel fysiek aan kan. Ik geloof best dat ze goed kan zeilen , maar ze heeft gewoon de fysieke en geestelijke volwassenheid niet.
Daar gaan we weer. Het is toch komkommertijd, dus de journalisten halen een oud verhaal tevoorschijn.
Maar wel een geweldig verhaal. En natuurlijk is het niet waar. Zo’n pubermeisje van 13 kan het – echt waar hoor – echt veel beter dan deze mensen…
En vliegende stormen? Die zijn er niet meer. Katrina was er ook niet. Dat was een soort virtuele storm.
Wat een gezwets allemaal.
Sorry, Jannenman, JOUW verhaal is niet relevant. Er zijn hooguit wat meer technische en communicatieve mogelijkheden dan destijds, maar de wereld is NIET veranderd en het weer is en blijft zoals het altijd geweest is: onvoorspelbaar. En daar stel je een kind van 13 niet in de door haar gewenste omstandigheden aan bloot.
Beste Jannenman,
1. Dit is een WEBLOG en geen journaal-item of krantenartikel.
2. Ja inderdaad hebben we tegenwoordig moderne meetapparatuur etc etc, desondanks zijn deze niet correct en op zee (en in de bergen) kan weer ineens geheel onverwachts omslaan. Maar goed, u zult wel ervaringsdeskundige zijn en het beter weten.
Zo zie je maar eens , zelfs met je moeder heb je nog altijd doods angst te beleven , en dat zegt wel genoeg .
Over het systeem , als er geen stroom meer is dan houd het zeil avontuur ook snel op , ziekte , eenzaamheid , overmoedig , vermoeidheid , ik vraag me niet eens af hoe je dat ligt bij een zeer jong meisje , je moet een kind niet aan zulke gevaren bloot stellen, .
@Jannenman
” Ze neemt het eenzijdige verhaal van iemand met een bepaalde voorkeur. Daar staan zat ervaringsdeskundigen tegenover die anders beweren.”
Die ervaringsdeskundigen die jij bedoelt, kennen haar ook alleen maar van TV, wat weten die lieden nou over haar, niks dus. Het is gewoon lulkoek wat die uitkramen.
Ik kan me meer vinden in het standpunt van Laura’s moeder. Kinderen van 13 zijn nu eenmaal nog niet volwassen en op die leeftijd heb je de neiging om jezelf vreselijk te overschatten in je kunnen. Jeugdige overmoed noemt men zoiets. Psychologie heeft toch bepaalde wetmatigheden die je niet kunt negeren. De voorstanders van Laura’s zeereis dichten haar allerlei kwalificaties toe die nergens op gebaseerd zijn. Zijzelf heeft met haar reacties op de ontwikkelingen blijk gegeven dat ze inderdaad nog een pubermeisje is dat de rijkweidte van deze onderneming niet kan inschatten.
Ik ben overigens benieuwd wat je verstaat onder objectiviteit.
….reikwijdte….
Even een correctie: ik schreef zo is het maar net! in reactie op de laatste zinnen van het stuk. Nl.dat je niet van mooi weer mag uitgaan.
Dat het vervolgens op instemmen met de bovengeplaatste ” Janneman” lijkt is jammer. Maar niets is minder waar. Het maakt deze Janneman nooit uit wat er wordt geschreven als ie zijn geborneerde meningen maar kwijt kan, is mijn mening,
Sommige mensen moet je verbieden kinderen te fokken.
weer wordt het overheidsstandpunt verdedigd in ruil voor subsidie, net als in die enge ‘volks’krant’.
Bemoei je er gewoon miet mee
Objectief is niet 1 ‘ervaringsdeskundige’ aan het woord laten die duidelijk stelling kiest. Dat heet subjectief.
Objectief is een aantal ervaringsdeskundigen hun standpunten laten vertellen, gelijkelijk verdeeld qua standpunten; voor en tegen.
Mike Perham is meer ervaringsdeskundig en schreef op zijn blog dat hij niet zag waarom iemand van 13 en ihb Laura het niet zou kunnen. (zomaar een voorbeeld, er zijn er zat)
Als men ertegen is, moet men dat om de juiste reden doen.
Weersvoorspellingen zijn behoorlijk accuraat intussen, voor een periode van enkele dagen, maar soms niet accuraat voor lokaal weer. Men kan het voorspellers niet kwalijk nemen indien men zegt “droog met hier en daar een bui” en u zit uren in motregen en elders valt geen spetter. Het gaat om gebieden.
Katrina was redelijk goed voorspeld. Misschien ligt de verwarring in het feit dat deze orkaan aan land zoveel slachtoffers maakte. Het is voor mensen aan land een keuze om te blijven, of niet. Dat huizen doorgaans niet mobiel zijn speelt daarin een rol. Op zee zijn weinig schepen vergaan, terwijl deze orkaan op een gegeven moment de gehele golf van Mexico besloeg qua oppervlakte.
Als men zo’n ding ziet aankomen (waarschuwing dagen tevoren) is het wijs niet op volle zee te gaan, ihb in het pad van zo’n orkaan.
Maar het blijven allemaal waarschijnlijkheden. Zo is het ook onwaarschijnlijk dat er straks een vrachtwagen uw huis in rijdt, maar niet onmogelijk.
Douwina, waar staat dat deze bob Laura wel kent, anders dan van tv e.d.?
Nogmaals, als iemand vindt dat ondanks alle techniek het risico nog te groot is voor een 13 jarige, dan is dat niet te weerleggen. Of een risico aanvaardbaar is, is in ultimo subjectief. Maar het moet wel redelijk zijn. Dwz, bedrijven en de (semi) overheid werken met risico-modellen, waarin risico’s voor mensen mbt allerhande onderwerpen als data worden geinterpreteerd en waarbij arbitraire grenzen worden gehanteerd. Men dient dan niet veel af te wijken van deze grenzen. Doet men dat toch, dan zal men daarvoor een gegronde reden moeten hebben. Bv, we stellen per definitie risico voor onder de 16 anders dan risico voor boven de 16. Maar dan moet ook verklaard worden waarom men deze grens hanteert.
Nimh´s Eiland is ook een sprookje…
Dan moeten we dus alles gaan verbieden!
Ouders die kinderen op de fiets naar school sturen!
Ouders die hun kinderen naar het leger en Afghanistan laten gaan.
Ouders die hun kinderen op crossmotoren grasbaanraces etc laten rijden.
Ouders die hun kinderen laten parachutespringen
etc.
Sorry Ronald, ik had het verkeerd begrepen.
Uitspraak of niet, gewoon gaan zou ik zeggen, als je vrij wil zijn, moet je zeker geen gevolg geven aan een uitspraak van iemand die niets met jou te maken heeft. Van iemand die in het leven is geroepen door mensen die ook niets met jou te maken hebben. Laat je eigen leven niet door anderen leiden die denken dat ze over een ander kunnen beslissen op grond van regeltjes die mensen hebben opgesteld die ook al niets met jou te maken hebben. Jij bent jij, en jij bent uniek, en daar kunnen ze niet tegen, want het past niet in hun straatje, een straatje dat door hun is bedacht. Echte dingen die er toe doen, worden vergeten omdat ze alle zeilen willen bijzetten om jou in dat hokje te krijgen en te houden, zodat ze weer gerust kunnen slapen, en weer tot de orde van hun saaie dagen kunnen terugkeren. En wat betreft de moeder; Dubieus dat zij nu pas haar mond open doet…
Nooit iedereen over èèn kam scheren. Het is jammer dan van dat moederkindje, maar dat zegt niets over Laura.
Juist als mams er bij is, kan een kind danig in de war raken en negatief beinvloed worden door mams zelf. Het kind zal minder zelfverzekerd zijn omdat mams er zonodig bij moet zijn, omdat het kind het zogenaamd niet aan kan. En dat is dan ook de uitstraling van mams naar haar kind toe. Kortom, de moeder zal het kind geestelijk alleen maar zwakker maken, waardoor de zelfverzekerdheid van het kind schade oploopt, en de reis samen met mams zelfs nog een hele klus lijkt, die hij/zij nooit zonder mams had kunnen volbrengen. Het zou dus voor het kind juist in zijn/haar uppie veel makkelijker zijn geweest.
langzaamerhand begin ik ook te twijfelen over de motieven van Laura.
Als ze werkelijk wilde gaan dan was ze eerst vertrokken en had dan haar reis pas aangekondigd.
Ze kan ook nu nog gaan.
“En wat betreft de moeder; Dubieus dat zij nu pas haar mond open doet…”
Heel normaal verschijnsel na scheidingen dat een van de ouders “geen mening” meer heeft hoor. Zeker als het kind het grootste deel van de tijd bij de andere ouder is (die waarschijnlijk ook nog de meeste financiele armslag heeft, en het kind alles kan geven wat ze maar wil). Uit angst je kind helemaal kwijt te raken doe je dan gekke dingen, en hou je dus je mond als je maar even bang bent dat je anders je kind nooit meer zal zien. Kinderen maken daar ook misbruik van, en heel vaak de andere ouder ook. Soms hebben kinderen er ook geen erg in wat er tussen ouders speelt, terwijl de ouders er wanhopig van worden.
Maar dat snap je pas als je zelf in zo´n situatie bent (geweest). Ik heb het wat dat betreft met mijn 50% co-ouderschap en vriendschap met mijn ex getroffen, maar zelfs dan heb je wel eens momentjes dat je denkt “als ik nu NEE, dan…..”.
In ieder geval lijkt het erop dat Laura zowaar een beetje lacht op deze foto. Op alle anderen kijkt ze als Damian in The Omen. En we weten wat die deed als hij zijn zin niet kreeg.
Zo’n reis kost geld Dan. Voorwaarde van dr vader was dat ze zelf sponsors zocht. Dat heeft ze gedaan, maar sponsors willen vaak hun investering terugzien, met winst, en reklame is de manier waarop dat moet gebeuren. En reklame werkt(e) ook financieel in haar voordeel, want dat leidt tot nieuws sponsors.
Wat dat betreft hoef je niet te twijfelen aan haar motieven.
Die Bob heeft een goede les geleerd, maar ik zou dit mijn kinderen beslist verbieden. Een meisje van zestien hoort naar school te gaan.
Laat Laura haar droom verwerkelijken. Met een goede voorbereiding en studie moet het lukken. Heel veel succes Laura.
Nou Tim, ik zit/zat in die situatie. Als de moeder er echt op tegen was geweest, had zij dadelijk aan de bel getrokken,en niet gewacht op de uitspraak van de rechter. Waarschijnlijk om een wit voetje te halen bij de kinderbescherming of zo, want dat denk ik.
Nou Ada, ik zal het je nog sterker vertellen, ze is 13 jaar!
@Meindert Marinus
Meestal heeft de ouder die de kinderen heeft gelijk (ook als het niet zo is). Dat is in dit geval de vader (wat opzich al een wonder is in Nederland). Volgens mij was de letterlijke tekst van de moeder: Liever mijn kind niet zien, dan een dood kind.
Maar goed…PAS OP, EEN OLIETANKER !!! *crash*
Die was 16, geen 13. Je reactievermogen wordt minder als je ouder wordt he…
Dag Tim,
De vader (die het kind heeft), heeft dus volgens de rechter niet gelijk in deze(voorlopig), en toen kwam de moeder op de proppen, en dat vind ik vreemd. Mooie tekst van die moeder, maar een moeder die denkt dat haar dochter ten dode is opgeschreven, gaat niet eerst in de stoel achterover hangen lijkt mij. En hoeveel volwassenen overlijden er wel niet per jaar in het verkeer of andere ongelukken? Als je volwassen bent zit een ongeluk òòk in een klein hoekje. Daar hoef je niet alleen kind voor te zijn.
Scrijver van het artikel gaat ervan uit dat kinderen of jongeren minder mentaal weerbaar zijn. Ik vraag me af of je dat wel zo kunt stellen. Misschien zou de schrijver het er nu slechter vanaf brengen dan toen hij de reis maakte. Mensen zijn over het algemeen mentaal slecht bestand tegen levensbedreigende situaties. Individuele verschillen zijn er wel, maar die blijken pas als de situatie zich voordoet. En training voor zover dat mogelijk is, lijkt ook te werken.
Eje heeft gelijk, mond houden en ga naar school, dit is aandacht trekken wat een snotneus en als vader (goede vader)moet je zoiets niet toe staan, wel eens aan gedacht als er iets gebeurt lijk wel of ze op deze mannier geld binnen willen halen ????????????????????????????????