Verboden foto’s uit Indie
Tanks rukken op, met Nederlandse militairen. En in de berm staan dorpelingen die de soldaten toewuiven. Er is geen twijfel mogelijk. De opmars op Java kan rekenen op de warme steun van de plaatselijke bevolking.
De werkelijk was anders dan het Polygoon Journaal het bioscooppubliek in 1947 deed geloven. “De noodzakelijkheid werd ingezien politioneel in te grijpen” spreekt de commentator. En de beelden moeten de dringende noodzaak onderstrepen. Door “extremisten” vernielde rijstvoorraden, uitgebrande fabriekscomplexen. De Nederlandse militair wordt gepresenteerd als brenger van vrede en vrijheid. “Overal waar nodig werden Rode kruis posten ingericht” meldt het commentaar.
Een van de grootste verrassingen voor Louis Zweers, kunst- en fotohistoricus, bij het onderzoek in de archieven in Jakarta was dat uit foto’s van Indonesische fotografen blijkt hoe breed in 1946 de steun reeds was voor de revolutie. Wat was er gebeurd als die foto’s de Nederlandse pers wel hadden gehaald? Waren de militairen, de dienstplichtigen (tachtig procent werd opgeroepen) met lood in de schoenen gegaan? Bladerend door het boek met foto’s die NIOD historici René Kok en Erik Somers en fotohistoricus Louis Zweers samenbrachten, foto’s die zelden of nooit de Nederlandse pers haalden, bekijk je de gezichten. Jongens, regelrecht van het Zeeuwse platteland, of geboren en getogen in hartje Utrecht, nooit de stad uit geweest. En dan ineens in een regelrechte guerrillaoorlog. Sluipschutters, bermbommen. Op wacht ’s nachts in de pikdonkere tropennacht vol onbekende geluiden.
Deze maand, precies zestig jaar geleden dat Indonesië onafhankelijk werd, is er veel aandacht voor de laatste jaren van de kolonie. En voor de militairen die toen naar Indie moesten. Sommigen hielden aan die periode een fotoboek over. Het NIOD heeft er enkele van. Soms met keurig batikkaft en in drukletters “Souvenir uit Indie” , als van een vakantie-uitje. De inhoud toont het dagelijks leven en ook wat uit de kranten, de tijdschriften en bioscoopjournaals werd gehouden. Begrafenissen.
Lees hier het artikel over de gecensureerde foto’s.
Dat er zwaar werd gecensureerd is niet nieuw. Louis Zweers bijvoorbeeld publiceerde er uitgebreid over. Zoals zijn boek over Hugo Wilmar een van de fotografen die de politionele acties vastlegde. En “Strijd om Deli”, de verboden foto’s van de koloniale oorlog op Sumatra.
Nu worden de verboden foto’s samengebracht met enkele nooit gepubliceerde. En pagina’s uit die albums. De albums van de mannen die er later in de familiekring veel over spraken, of zwegen omdat de herinnering te pijnlijk was. Of hun mond hielden vanwege het onbegrip. Dat werd gevoed door de censuur. Het thuisfront immers zag louter militairen, de mouwen opgestroopt op patrouille in het Indie van de wuivende palmen, de wolkenloze luchten. Niets aan de hand. Ze hadden het er goed gehad.
Zestig jaar later is er ook de andere werkelijkheid.
De schrijvers van het fotodocument hebben daarom terecht binnenkort ontmoetingen met veteranen. Om te horen wat de confrontatie met de ontbrekende beelden bij ze los maakt.
Bent u veteraan en herkent u zich wel of niet in de berichtgeving over de strijd in Indië? Reageer!
ik ben een zoon van een KNIL militair. Mijn vader is helaas overleden, maar hij heeft altijd opnehartig over zijn tijd in Indie gepraat. Er gebeurden verschrikkelijke oorlogsmisdaden in die tijd en er mocht eigenlijk niet over gepraat worden op straffe van krijgsgerecht (doodstraf). Eeen vader van een kameraad heeft ook in Indie geweest als dienstplichtig soldaat en kon er met zijn zoon en familie hier niet over praten en is daardoor zwaar getraumtiseerd, Mijn vader kon het gelukkig wel.
Ik hoef die foto’s en films niet te zien over de Hollandse gruweldaden. Het is niet verwonderlijk als ik nogal opgefokt raak als ik die veteranen zie in hun pakkies bij ons monument in Den Haag. Excuses aanbieden… ho maar, he balkenende met je voc mentaliteit.
mijn vader heeft gediend in Indie. Helaas is hij overleden en heeft hij nooit over de tijd in Indie gesproken. Ook tegenover mijn moeder niet. ik ben nu al enige jaren bezig om uit te vinden wat daar precies gebeurd is. voor mijn vader, mijn moeder maar ook voor mijzelf, om te weten wat hij met zich meedroeg. ik weet dat vele militairen uit indoneschie veel te vroeg gestorven zijn, omdat over hun geestelijke problemen niet mocht en kon gesproken werd.ook konden zij zich in huislijke kring daarover niet uitlaten. ik hoop over deze oorlog toch nog antwoorden te krijgen
zou graag willen weten welke verhalen niet komen van “overleveringen”. Schandelijk dat 60 jaar na dato nog wordt getracht de gehele groep dienstplichtige militairen zwart te maken. Hebben ze daarvoor jaren van hun vrijheid opgeofferd? Is het niet meer dan erg dat gewonde vrienden nu nog moeten lijden over hetgeen door enkelen werd misdaan?
En waar vinden we de foto’s van de mishandelde en gedoodde vrienden?
Het is meer dan walgelijk dat de hetze nu weer begint.
Mijn broer Eef Hillebrand is als Hollandse militair in 1946 gesneuveld op Bali, na een oproep in Strijdend Nederland ben ik in contact gekomen met Inge Wolters-van Trigt.
Inge heeft met behulp van Tom Visser een dagboek van haar vader Jan van Trigt uitgegeven getiteld ,,Duizend Dagen Indië”
In dit boek staan veel bijzonderheden over de jongens in Indië in, ook het sneuvelen van mijn broer op 11 augustus 1946. Op 27 april 2007 mocht ik het eerste exemplaar ontvangen!
Een bijzonder boek over de verloren/vergeten oorlog in Ned. Indië!
Een aantal foto”s zijn al (veel)eerder gepubliceerd!
Boek : operatie Kraai, SDU uitgevers 1995, de getoonde foto in het hospitaal met de krassen.
Dode marinier, mariniers in opmars gepubliceerd in het boek:
De Politionele acties van pierre heyboer uitgave unieboek 1979
De Sinterklaas is ook bekend.
Dus NIOD nog even goed de uitgave controleren.
Met vriendelijke groet,
Gerard Romijn
Ik ken de vader van Ron Velberg uit Gemert. Praten we over dezelfde man?
Mijn vader is in de periode 1946-1948 op Java gestationeerd geweest.
Op een van de foto’s met Sinterklaas heb ik het idee, dat hij aan de linkerkant van het paard loopt.
ik ben een dochter van een knil militair mijn vader is ook overleden toen ik 6 jaar was en heb ik hem nauwelijks gekend en mijn moeder kan er ook niets over vertellen omdat hij er nooit over wou hebben .nu naar die uitzending optelevisie begrijp ik het een beetje en ik zou graag met iemand in kontact komen die hem gekend hebben.
Mijn vader heeft ook in Indonesië gediend als marinier. Hij laat er niet veel over los maar wat naar buiten komt getuigt van gebeurtenissen die zeer veel emotionele impact op hem hebben gehad. Ik hoop met dit boek een beter begrip te krijgen van wat hij daar heeft meegemaakt.
mvrgr
Wim
mijn vader heeft in de politionele aktie gediend. Hij wou er nooit over praten. Ik begrijp nu, omdat het te pijnlijk was.
Mijn vader moest tegen zijn zin in naar Indie, zoals veel jongens van zijn leeftijd.
Een dwang die hem duur is komen te staan in zijn verdere leven en hij, die altijd wars was van alles dat met geweld had te maken.
En inderdaad, hij was stil, maar ik was zijn kind en voelde zijn leven lang zijn stille verdriet.
ik zat naast hem toen hij zijn laatste dagen sleet, ziek in bed, bijna in coma, schreeuwend over Indie.
Natuurlijk werden alleen de mooie verhalen verteld over de saamhorigheid, het mooie land, maar als ik naar hem keek als hij zat te dagdromen, zag ik iets heel anders.
Als hij s”nachts in zijn herbelevingen kwam, zag ik iets heel anders, hoorde ik iets heel anders.
Het heeft zijn leven getekent en diepe sporen nagelaten, hij werd een slachtoffer tegen wil en dank.
Een overlever, streng voor zichzelf,onvoorspelbaar ook door al het verdriet, geen erkenning, maar een schop na, de oorlog had immers voor Nederland helemaal niet bestaan???????
De doofpot van defensie en onze regering was te makkelijk te dichten helaas.
Drie lange jaren, met natuurlijk plezier ook, maar wie wist er van zijn pijn, die er niet mocht zijn??????/
In Nederland werd verwacht, doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg, ze hadden net zelf de tweede wereldoorlog achter hun kiezen er was geen plaats voor militairen die terugkwamen uit die mooie tropen.
Niet zeuren maar gaan, was het devies, je mond houden, stil zijn.
En later nog een trap na krijgen, het is verraad geweest en dat blijft het altijd,
Ik ben de dochter van zo”n Indie veteraan en zal nooit vergeten wat de Nederlandse regering mijn vader heeft aangedaan en dus ook mij.
Trauma”s zoals mijn vader ze opliep, gaan tot in de derde generatie door en dan maar niet te spreken van wat Defensie nu opnieuw doet met “onze jongens” in missie”s.
Ze hebben weinig geleerd helaas en de nazorg is ogenschijnlijk goed. Maar als de echte PTSS om de hoek komt kijken moeten heel veel jongens zich opnieuw kapot vechten voor erkenning van defensie.
En deze mannen hebben ook weer kinderen en huwelijken gaan ook kapot door hun traumatische ervaringen.
De geschiedenis is op herhaling, maar daarover wordt niet gesproken, net als toen.
Alleen over het nut van onze jongens in dat verre land.
Zodra ze zich melden op zoek naar een baan bij defensie wordt er een beeld geschetst van de uitzending, alsof het een vakantiepark is.
En hoelang zal het nu weer gaan duren voor het werkelijke verhaal boven tafel komt?????
Weer zestig jaar??????
En ondertussen worden hele generaties de dupe van een ongelijke strijd.
Worden levens verwoest en wordt er weer geleerd dat een echte vent niet moet zeuren, zo is het gegaan in Indie en de tijd erna.
In het burger bestaan liegt een veteraan altijd en overdrijft, omdat de berichten niet overeenstemmen met de werkelijkheid.
Ja, defensie is heel slim met zijn censuur.
Maar ik zou niet graag degene zijn die dit op mijn geweten heeft.
Er is zoveel meer aan de hand dan wij als Nederlanders kunnen vernemen via de pers.
Daar is hard aan dacht voor nodig!
Zodat heel veel jonge mannen er niet intrappen om als speelbal van defensie een srijd te strijden waarvoor ze vaak niet eens worden erkent.
Ik heb een aversie van alles dat met oorlog heeft te maken en welk geweld dan ook, maar ga niet onze veteranen verwijten waartoe zij werden gedwongen onder een valse voorlichting.
De hele Indie zaak stonk, maar dat neemt niet weg dat mijn vader heeft gedaan wat er van hem werd geeist, ja, geeist.
Want ik kende hem, hij was een zachtaardige man, die moest leven met zijn trauma”s, die er niet mochten zijn.
Daarom is het goed dat de waarheid boven tafel komt, maar ook dat de erkenning voor onze onder dwang gestuurde veteranen in ere wordt gehouden, de dochter van een veteraan.
mijn vader heeft in de politionele aktie gediend. Hij wou er nooit over praten. Ik begrijp nu, dat het te pijnlijk was.
Geachte Gerard Romijn,
Inderdaad, er zijn foto’s die eerder werden gepubliceerd.
Zoals ik ook schrijf in mijn weblog.Louis Zweers bijvoorbeeld maakte eerder een boekje over de `verboden foto’s’ uit Sumatra. Dit boek brengt de foto’s die indertijd niet door de censuur kwamen samen. Daar is een aantal foto’s bij dat nooit eerder, ook niet in deelstudies werd gepubliceerd. Ook laat men foto’s zien die wel door de keuring kwamen. Zoals de door u genoemde foto van een Sinterklaas,
met vriendelijke groet
Pauline Broekema
Er is daar heel veel gebeurd wat niet door de beugel kon en verzwegen moest worden.het is allemaal de schuld geweest van de Nederlandse leiders die gelogen hebben tegen het volk.je kunt nu eenmaal niet een land koloniseren en onderdrukken.Indonesiers wilden op grond van gelijkheid met nederland verder en niet op de oude voet verder gaan.maar de v.o.c.geest liet dit niet toe.de rekening werd gepresenteerd.
Ik denk nog steeds na hoe ik belazerd ben door vadertje Drees die mij tegen mijn zin naar Indnesie transporteerde.Ik heb altijd de goed willende indonesiers geholpen Wij moesten vechten voor ons eigen behoud.Ik word vaak wakker in de nacht als ik denk aan mijn 4 vrienden die gesneuveld zijn afgemaakt zijn geslachtsdelen afgesneden handen afgehakt ogem uitgestoken ecetra opeen dag ik hoor nog de doodskreet van een van hen die om zijn moeder riep. Nogtans op vele plaatsen waar wij gelegerd waren na dat wij de orde hersteld hebben vele vrienden hebben gemaakt onder de bevolking
Mijn vader heeft ook gediend als marinier in Indonesië.Hij heeft er met mij nooit over gesproken.Hij zat emotioneel heel moeilijk in elkaar.Niemand heeft hem ooit begrepen, hij kropte ook altijd veel op.
Ze zeiden dat hij altijd met iedereen ruzie zocht.
Een keer heb ik iets opgevangen over wat hij zei: We moesten op mensen schieten maar we deden maar alsof.
Hij is helaas overleden.Nu denk dan ook, dat hij misschien ook wel zwaar getraumatiseerd is geweest.Ik heb thuis wel wat foto’s gezien van de tijd dat hij daar zat.Hij had daar een tam aapje waar ik zo over gezeurd had als klein meisje, waarom hij dat aapje toch niet mee naar huis genomen had.
Mijn vader is uiteindelijk heel alleen en onbegrepen gestorven.
Wat die man misschien wel niet heeft verdiend.
‘Ein frischer fröhlicher Krieg’, een gezegde uit WO I, moest het lijken voor de voor de bevolking. Leugens en propaganda zijn ook nu nog steeds de ingrediënten om de bevolking te belazeren en de media doen daar hard aan mee.
In een oorlog of conflict sterft altijd, zonder uitzondering, als eerste de waarheid.
Dat doe je op de volgende manier:
“Voice or no voice, the people can always be brought to the bidding of the leaders. That is easy. All you have to do is tell them they are being attacked and denounce the pacifists for lack of patriotism and exposing the country to danger. It works the same way in any country.”
” Stem of geen stem, de mensen kunnen altijd tot de wil van de leiders worden gebracht. Dat is gemakkelijk. Alles wat u moet doen is hun vertellen dat zij worden aangevallen, zeggen dat de pacifisten een gebrek hebben aan patriottisme en dat het land is blootgesteld aan gevaar. Het werkt op de zelfde manier in om het even welk land.”
Hermann Goering (1893 – 1946)
Ik ben zoon van ouders die beide geboren en getogen zijn in Nederlands-Indië, er de oorlog hebben meegemaakt en na een korte repatriatie teruggekeerd zijn naar hun vaderland, totdat ze in 1957 na een verlof in Holland de toegang werd ontzegd. Ik ken in zekere zin het leven in NI uit eerste hand en heb me er later verder in verdiept om er achter te komen wat er nou echt was gebeurd, wat de kolonie zelf en het leven in NI nou precies inhield. Ronduit schokkend vond ik en vind ik nog altijd hoe met name (maar zeker niet alleen) links Nederland vanaf zo ongeveer de jaren zestig het beeld deed omslaan naar een koloniaal verleden met de Nederlander als houwdegen en een vaderland dat het arme Indië leegzoog. Ik hoop van harte dat degenen die zich nu zullen bezighouden met dit fotomateriaal, van NIOD tot pers, niet nogmaals in deze valkuil van platitudes en politiek correct herhalen van het voor-of-tegen-denken zullen stappen. Het werkelijke verhaal is alleszins de moeite waard en kent net als elke andere gebeurtenis vele kanten.
Als marinier III z/m was ik van januari 1949 tot april 1950 op Oost Java. Vertrokken met mooie ideeën over hoe ik zou bijdragen aan de bevrijding van Indië, zoals de Canadezen ons bevrijd hadden. Zo slecht was ik op de hoote van wat er speelde. Pas twintig jaar later toen Hueting op de TV vertelde over hoe hij had geleden door de wandaden van nederlandse militairen heb ik beseft dat ik niet de enige was. Ik heb een .pdf bestand gemaakt van de brieven die ik in die tijd aan mijn ouders schreef. Als mevrouw Broekema mij haar e-mail adres geeft wil ik haar dat bestand wel toezenden.
Alle achting aan de militairen die daar zaten, dezelfde achting aan de Indonesiërs. Geen achting aan een regering die liegt en bedriegt, ik noem ze ronduit lafaards! Landsbelang? Leugenaars!!!
Mijn eigen vader zat op de laatste vaart van de Zuiderkruis en Staat der Nederlanden liet de Papoeas uit Nieuw Guinea letterlijk dood-leuk aan hun lot over. Als politici ooit nog iets oorlogzuchtigs willen moeten ze zelf MET HUN DIERBAREN
Ik was een zgn.buitenkamps kind doordat mijn moeder in verschillende ziekenhuizen(MALANG EN SURABAJA)werkte in de linnen kamer.Het was veel honger en dorst en angstig
leven.Ben ook door een kempetaiman in de tuin gemarteld met cigaretten peuken,en waarom,vond het leuk denk ik.
In Nedeland aangekomen in 1946 was er weinig begrip voor
ons want hier was een hongerwinter.Was dat overal??De
volwassen mensen die ik sprak wisten alleen dat er zwarte
mensen wonen en vroegen waar ik het nederlands geleerd had.Onze kinderen hebben mijn soms driftige buien moeten
ondervinden en ik slaap nog steede alleen in een bed omdat ik in mijn slaap regelmatig wild om mij heen sla en trap!!Kan nu maar beter stoppen.
Veel respect.. voor alle nederlandse militaire die daar destijds die strijd gestreden hebben. Veel zijn er gesneuveld.., te veel! Politionele actie’s werden het netjes genoemd. Heel netjes hoor…!!! In nederland is alles keurig netjes.., daar horen geen gruwelbeelden bij. Een gerilja was een betere benoeming voor deze oorlog waar al die jonge jongens in terecht gekomen waren.
Bij thuiskomst konden zij hun verhaal niet kwijt zelfs niet bij hun naaste en geliefden. alles moest weer netjes Want Nederland was net uit de Tweede wereld Oorlog gekrabbeld, die zich waarschijnlijk naar hun inzien alleen in nederland afspeelde.
Trots ben ik als dochter van een O.V.W. veteraan. Van april 1946 tot dec 1950 heeft hij als militair daar gezeten. Deze zeer slechte periode uit zijn leven….., heeft hem het allermooiste gebracht. Hij trouwde daar in 1949 met een javaanse schoonheid. Kreeg een vooraanstaande adelijke schoonfamilie.., een plopper als zwagen…, een T.N.I soldaat als zwager en ook nog een chinees als zwager. Hij nam twee kindertjes mee daar ben ik er een van. En weet je? Die oorlog is bij deze familie allang uitgepraat bijgelegd en verzoend .Maar niet vergeten..!! Wij hebben er veel van geleerd en wij praten er nog veel over, zelfs met onze kinderen. Zijn nu bijna uitgepraat. Mijn vader is op dit moment 87 jaar gelukkig zeer gezond. Zijn zwarte doos met heel veel foto’s en paparassen uit die tijd, die hij 60 jaar bewaard heeft.., heeft hij kort geleden aan mij gegeven. Dit bezit was zijn kostbaarste herinnering, uit een overspanne tijd,Uit een mooi land Met verfijnde bruine mensen, Heerlijk eten, en een goed klimaat, Prachtige avonden,een mooie natuur. En er woonde andere Nederlanders dan in Nederland!!
Een aanrader is het boek ”Last van de oorlog” De Nederlands oorlogsmisdaden in Indonesië en hun verwerking, van de uitgeverij Balans geschreven door Stef Scagliola 2002.
Het heeft mijn belangstelling omdat ik in Makassar, Celebes in 1947 geboren ben en de verhalen van de politionele acties van mijn ouders heb gehoord. Wij hebben in 1950 moeten vluchten naar Ned. Mijn vader was KNIL militair van 1940 tot 1945 en geïnterneerd op Nagasaki Japan.
Nu weten we ook wat we kunnen verwachten van de berichten uit Irak en Afghanistan.
Ik heb in de psychiatrie en verslavingszorg al veteranen gesproken die daar andere dingen deden dan schooltjes bouwen. In ieder geval zaken die niet in de krant komen.
Mijn vader is als jong onschuldig broekie van 20 de Indonesien oorlog ingegaan.
Heelhuids is hij thuisgekomen,maar emotioneel was hij kapot.
Dit in combinatie met drank was het uitkijken geblazen.
Hij trouwde pas op zijn 4o ste met een sprankelende levenige mooi vrouw die 20 jaar jonger was dan hemzelf Ze kregen dochters.
Omdat zijn trieste verschijning medelijden opriep bij de buitenwerdel kregen wij vrouw en kinderen de schuld van zijn toestand.
Niemand “begreep” de werkelijke reden of wilde deze zien. Dat hij er me niemand over heeft durven spreken heeft ook niet erg meegeholpen
Maar waarom moesten wij hier voor opdraaien?waarom zijn wij door samenleving en familie uitgekotst?
Dat onrecht zou ik graag rechtgezet willen zien!!!!!!!
Ik ben blij om te mogen meemaken dat uiteindelijk de waarheid over nederlands-indie (langzamerhand) boven water komt. Voor de javanen alsmede ook voor de oud militairen die naar ons land werden gelokt. Gelokt, anders kan ik het niet noemen wanneer men het doet voor komen als of je een goede daad gaat verichten en ze je vervolgens (onder dwang) de meest gruwelijke daden laten plegen. Dit spelletje word nu nog steeds gespeeld, kijk maar naar Iraq, Afghanistan. Tot op de dag van vandaag wordt aan een ieder nog steeds voorgehouden dat “we” naar oorlogsgebieden gaan om “te helpen/opbouwen”. Tot op de dag van vandaag komen er nog steeds onschuldige jongens en meiden (doorgedraaid)terug uit een situatie die voor de gemiddelde mens niet voor te stellen is. En die ook niet voor te stellen is, daar er in nederland een geheel andere voorstelling wordt voorgehouden.
Als zoon van een KNIL militair en als iemand die op jonge leeftijd zelf in voormalig Ned.Indie heeft gewoond valt mij telkens opnieuw op dat steeds alleen de slechte kanten van onze politiek worden belicht.Zonder dit te willen goedpraten merk ik op dat het vaak voorkwam dat onze jongens reageerden op wandaden van de Indonesische strijders. Het zal gelukkig nooit kunnen worden bewezen maar hoe zouden al die zgn. verontwaardigde schrijvers reageren als zij zelf een kameraad, Nederlandse vrouw en/of zelfs kind vinden die op allerlei manieren zijn gemarteld en na het vermoorden vreselijk zijn verminkt? Details zijn te gruwelijk om hier te worden vermeld. Wanneer houdt men eens eindelijk op met te wijzen op alleen de kwalijke kanten van een oorlog die destijds werd geleverd in opdracht van politici waarvan alleen de strijders, zowel de Indonesische als onze jongens, de dupe waren. Overigens blijkt uit contacten die ik nog steeds met Indonesiers (zowel jong als oud) heb dat zij veel beter met het verleden omgaan dan sommige Nederlanders die maar niet schijnen te kunnen leven met een volgens hen slecht geweten a.g.v. gebeurtenissen waar zij zelf geen deel aan hebben gehad en dus zeker geen anderen over kunnen veroordelen.
W.Logt zegt: 07-12-09 om 14:41
Aan de zijde van oorlog voeren zit alleen maar een kwalijke kant,
zelfverdediging (wat de javanen deden) is een heel andere zaak. Men worstel heden dag zelf in dit land met mensen die niet wenselijk zijn al hier (de moslims) en dat terwijl zij slechts onderdanen zijn van de staat der nederlanden. De daden van de javanen waren een reactie op de acties vanuit de nederlandse hoek en niet andersom. En als “verontwaardige schrijver” (zoals u dat stelt) weet ik donders goed hoe het voelt als groten delen van je familie worden uitgemoord. En idd, laat de details maar achterwegen, want die zijn idd te gruwelijk om te vermelden. Als javaanse vind ik het jammer om toch steeds maar weer te moeten zien dat er nog heel wat mensen (nog steeds) zijn, die maar niet willen in zien dat een ander zijn land innemen, verkeerd is!
Graag zouden we u uitnodigen om naar ons website te gaan. http://www.kukb.nl
Met vriendelijke groet,
Sekertariat yayasan K.U.K.B.
Ik ben een zoon van een indië veteraan, Er is daar heel veel gebeurd wat niet door de beugel kon en verzwegen moest worden.Zelf praat mijn vader er bijna nooit over(zoals de politionele aktie’s enz)Dit jaar in maart is mijn moeder na een ernstige ziekte overleden(kanker.)Pas toen na het overlijden begon hij er iets meer over te praten,als een soort verwerking.Ik begrijp nu, dat het te pijnlijk was en er daar heel veel gebeurd moet zijn.
Ook ik ben een zoon van een dienstplichtig militair. Mijn vader was in voormalig Nederlands Indië van 1948 t/m 1950.
Hij was gestationeerd op (midden) Java bij de A.A.T. (Aan- en Afvoer Troepen).
Als kind vroeg ik regelmatig naar die periode. Nooit kreeg ik een bevredigend antwoord. Later, toen ik een jaar of 17, 18 was zei hij, toen ik er weer eens naar vroeg: “luister eens, het was schieten of geschoten worden”.
Terecht of niet terecht, daar blijf ik vanaf, maar wie weet hoeveel hij heeft moeten (raak)schieten om zelf te overleven.
Helaas is hij in 1994 op 67-jarige leeftijd overleden.
Mijn moeder heeft nog een joekel van een fotoalbum liggen. Daar ga ik deze week nog eens doorheen spitten. Misschien wel iets voor het NIOD.
Het lijkt een goede zaak dat de waarheid boven komt. Of dit weergegeven wordt door (deels bekende)foto’s is de vraag. Oorlog is een gruwelijke zaak. Alleen door te vechten onder de gordel win je de strijd. (Zoals het Nederlandese leger de strijd in Indonesië won, maar politiek verloor!) Dit is geen waarde oordeel over de (dienstplichtige) soldaten. Dit is een gegeven. Het positieve van deze publicatie is dat duidelijk gemaakt wordt dat ook “wij” onze handen vuil (moesten) maken.Je gaat niet om te verliezen;bovendien “beter blo Jan dan do Jan” zullen de realisten gedacht hebben.Los hiervan staat dat de “gewone zandhaas” respect verdient. Keuze was er (bijna) niet toen, je had maar te gaan. De discussie maatschappij moet nog geboren worden. Een minister werd (nog) met exellentie aangesproken. Een journalist wachtte zijn beurt af! Een soldaat volgde bevelen op.
Een feit wordt weinig boven gehaald in deze discussie.Indonesië strekt zich uit over een lengte die ongeveer gelijk is aan de afstand tussen Finland en noord Afrika. Het is dus ook begrijpelijk dat veel soldaten nooit geconfronteerd werden met extreem geweld.
Naar aanleiding van de reakties van kinderen van veteranen vraag ik mij af of er mensen zijn die willen delen in deze ervaring.
Uiteindelijk hebben wij ons ook stil moeten houden en geleefd met het stille verdriet.
Heeft het ook veel gevolgen gehad voor ons leven, onze jeugd en de partners van deze veteranen.
Ik bedoel dit niet in de verwijtende sfeer naar de veteranen toe, want ook zij waren slachtoffers, maar meer als erkenning voor deze kinderen
Met vriendelijke groet, H.van Vuuren.
Het geen mevr. van Vuuren aandraagt zou ik graag op in willen haken, het lijkt een goed initiatief om Indien veteranen, partners, kinderen een uitgebreider podium te geven om ervaringen te delen.
Te beginnen met de nog in leven zijnde veteranen en getuigen, het woord te geven dmv een televisie uitzending ter ere van het 6o jarig jubileum.
Al jaren probeer ik er achter te komen wat er gebeurd is bij Bandar Buat, niet ver van Padang op Sumatra. In een film van Gerard Bueters verhaalt een veteraan over het bombardement op de markt daar, dat aan mogelijk honderden mensen het leven heeft gekost.
Wie weet hier meer van?
Bedankt Esther voor je reaktie,
Lijkt mij ook heel hard nodig.
Er is veel stil leed en ik wil er eigenlijk ook iets mee.
Inderdaad samen met de veteranen.
Maar als ik zo het journaal van tien uur hoorde is het misschien ook een mogelijkheid om het samen te doen met ook andere mensen.
Deze mensen, de nabestaanden, die het slachtoffer zijn geworden van de uitzending van onze vaders.
Maar misschien gaat dat hen te ver, ik natuurlijk ook niet of zij dat willen, maar samen zijn we sterker.
Maar we zijn allemaal het slachtoffer geworden van de grote leugen toch??????????
De grote leugen van onze regering, die ons en vele anderen voor het leven heeft getekent, maar vooral de slachtoffers en onze vaders in de eerste lijn.
We moeten ook denken aan het leed dat nabestaanden is aangedaan.
Het moet een eerlijk verhaal zijn, waar iedereen de ruimte krijgt met respect.
Ja, ik vind het zeker een onderwerp voor de televisie.
Het is heel belangrijk voor hoe Nederland verder omgaat met onze missie”s.
Alleen al daarom is het belangrijk onze stem te laten horen!
Dit mag nooit meer gebeuren zullen we zeggen, maar helaas, het is al gebeurd in het voormalig Joegoslavie.
Maar goed, dat is een ander verhaal, maar ik wil hiermee zeggen, laten we ze wakker houden en iets doen met de kennis die wij tegen wil en dank hebben opgedaan,met vriendelijke groet.
Ik vond dat het journaal het met veel respect presenteerde, heb je het gezien?
Ook ik ben een zoon van een trotse marinier die daar gedient heeft,wat ik begreep uit de verhalen van vrienden van mijn vader was ,want mijn vader sprak er liever niet over,is dat de nederlandse overheid zich vooral liet piepelen door de amerikanen omdat die daar ook veel belangen hadden en het om veel geld ging en men bang was dat indonesië zich naar china zou keren en wat er ook gebeurd is het is natuurlijk makkelijk om te oordelen thuis in de luie stoel ,het was in ieder geval niet makkelijk om daar te zijn.
‘Door soldatenogen’ 27 december Nederland 2 19.20 uur
De speciale Andere Tijden uitzending, ‘Door soldatenogen’ , vertelt het verhaal van de Nederlandse soldaten en hoe zij de werkelijkheid van die tijd hebben ervaren. In de Nederlandse propaganda heten ze ‘Brengers van Recht en Veiligheid’. Maar de jongens die in de periode 1945 – 1950 als soldaten naar Indonesië gaan, voelen zich vaak in de eerste plaats ontheemd in een tropisch land ver weg van huis. Bij menigeen dringt pas langzaam de omvang en de achtergrond van het Nederlands-Indonesisch conflict door. Ze schrijven over hun soms schokkende ervaringen in dagboeken en brieven naar familie en geliefden. Gebaseerd op die persoonlijke teksten en met gebruik van veel niet eerder vertoonde amateurfilms (deels in kleur) wordt de oorlog door de ogen van de militairen zelf verteld.
Bedoelt u de presentatie van het boek verboden foto’s bij het zondagavond nieuws op 6 december mevr. van Vuuren? Die heb ik wel gezien, ook de aanstaande uitzending door soldaten ogen op 27 december is mij bekend. Verder weet ik nog van Niets!
De koloniale oorlog biedt een breed spectrum aan menselijke gevoelens die de moeite waard zijn om verder uit te werken en kans op herhaling voorkomen.
Crisis in loyaliteit staat daarbij op nummer 1 met als gevolg het afschuiven van de schuld en schaamte op de toen jonge dienstplichtige militairen die hun leven en inzet gaven.
Er kon niet terug gekeken worden op iets wat heeft bijgedragen tot een verbreding of groei van Nederland en dat ligt zwaar. Terecht of onterecht dat mogen we uitzoeken.
De verantwoordelijkheid van deze last, is voor iedereen die er direct of indirect mee te maken hebben gehad en mag niet worden afgeschoven worden op individuen.
De onafhankelijkheidsoorlog ging de menselijke maat te boven, de schuld en schaamte zijn afgeschoven en de erkenning over het verborgen leed is er nog niet.
Mensen die het hebben meegemaakt zijn nu niet meer in de gelegenheid om de strijd voor erkenning aan te gaan, of willen/kunnen die helemaal niet, maar de tweede generatie kan het stokje overnemen en er energie in steken.
Het borrelt anders toch steeds weer omhoog!
Ter nagedachtenis aan mijn vader en mijzelf wil ik er zijn.
Aan al die mensen die enkel het lijden van de misdadigers belichten en daar zelf onder lijden… stel je voor dat de Javanen hier waren gekomen met hun leger en tanks en vlammenwerpers om ons terug te onderwerpen wie zou er dan getraumatiseerd zijn?
Het lijkt hier gvd wel de omgekeerde wereld, de daders worden hier afgeschilderd als slachtoffers, in een opzicht ga ik daarin mee: wie burgers gaat afmaken in een vreemd land is zelf geestelijk gestoord (en achter Befehl ist Befehl mogen zeker alleen de Duitsers zich niet verschuilen?)
Ja,Dan, ik kan mij uw reaktie voorstellen.
Maar als het zo eenvoudig lag, dan was het vast heel anders gegaan.
Ontkenning van de fouten die zijn gemaakt, nee.
Het was geen vrijwillige missie, vergeet dat niet!
Geen enkele oorlog is normaal, neemt niet weg dat er aan beide kanten slachtoffers zijn.
Waar het uiteindelijk hier om gaat is erkenning van de foute inschatting van onze regering en hoe zij er daarna mee zijn omgegaan met zowel de slachtoffers, nabestaanden en veteranen.
In de hoop dat het in de toekomst anders zal gaan en er een meer weloverwogen beslissing zal worden genomen in dit soort grote missie”s
Een reaktie op het schrijven van mevr. E. Lunter.
Zelf heb ik nog geen idee eigenlijk op welke manier we dit kunnen gaan doen, maar dat er iets mee moet, zo voel ik het wel.
Inderdaad om herhaling hopelijk te voorkomen in de toekomst en misschien is dat ijdele hoop, maar zonder hoop is alles verloren.
Heb je misschien zelf een idee, ik zal er ook over nadenken.
Ik bedoelde de berichtgeving van het NOS journaal van die dag, waarin de aanklacht tegen de staat werd uitgezonden,op een ander weblog van deze site te zien.
Ik vond de berichtgeving zo goed, omdat over zowel de slachtoffers als de veteranen met respect werd gesproken in de berichtgeving,
met vriendelijke groet.H. van Vuuren.
De oorlog is er gekomen, met heftige gevolgen voor slachtoffers en daders.
Als de reflexen waarop Nederland destijds tot dit besluit is gekomen worden afgepeld en veranwoordelijkheid wordt genomen ,exuses gemaakt dan …………..
Tuurlijk, het individu is slim genoeg om de schuld af te schuiven op de beslissingen en de misleiding door de regering. Natuurlijk kon je zo’n prachtkolonie niet aan de wilden overlaten waar deze overduidelijk door God hemzelf aan die Christelijke Hollanders was geschonken.
Natuurlijk wordt je maar bestuurd door je meerdere op het moment dat je de trekker overhaalt of een tiental hutten met inhoud met vlammenwerpers neerbrand.
Zo lust ik er nog wel een paar.
In NL is alles VRIJWILLIG! Iedereen die besluit om 12.000km verderop in een land waar hij nog nooit was, bruintjes te gaan neerpaffen heeft die keuze VRIJWILLIG gemaakt. De regering is in zoverre schuldig dat ze door misleiding en propaganda de beperkten van geest en moraalgedepriveerden het zetje heeft gegeven om zich te laten inschepen.
Overigens zou ik wel onder de indruk zijn geweest als wij zoveel geweld hadden gebruikt tegen de Duitse invasie.
Maar ja het is altijd verleidelijker om een weerloze tegenstander neer te slaan.
Ik lees hier veel reacties van kinderen van hen die meegedaan hebben aan de politionele akties. “Onze jongens” an destijds reageren nauwelijks. Omdat ze iets te verbergen hebben, er niets over willen zeggen of schrijven of omdat ze niet meer leven. Ik vind daarom dat het hoog tijd wordt dat met behulp van beeld, geluid en documenten naar buiten komt wat “onze jongens” daar destijds werkelijk uitgespookt hebben. Het is hoog tijd dat wij het ware verhaal horen, de geschiedenis kunnen herschrijven en naar mijn vaste overtuiging het allerbelangrijkste kunnen gaan doen wat er is, excuses aanbieden aan de slachtoffers.
Als 3e generatie oorlogskind snapte ik nooit waarom er geen mensen bij ons over de vloer kwamen. En er werd niet gepraat maar meteen geslagen als je niet luisterde.
Naarmate je ouder wordt ga je je er meer in verdiepen en snap je het een beetje.Waarom opa nooit over de oorlog sprak, waarom de ogen van oma vuur spuwden als ze het over de Jappen en het kamp op Java had.( buigen voor de bezetter en anders slaag…)
Heel, heel weinig hebben ze losgelaten. De dompelaar en trapnaaimachine die oma illegaal in het kamp had en onder de zinken teil bewaarde. De vlucht waarbij opa met een geladen pistool onder zijn kussen sliep, de ontberingen etc etc. Mocht iemand mijn grootouders Hiddie en Koos Schuurman uit Groningen gekend hebben dan hoor ik dat héél graag.
Met veel respect en een diep ontzag les ik de verhalen van de militairen en nabestaanden. Wat zijn zij door de regering bedonderd. En nu, met de missies naar Afghanistan etc gebeurt weer hetzelfde….SCHANDE !
Tja, wat kan ik zeggen dat nog niet is gezegd. Mijn vader was een stoot-troeper in het voormalig Indië.
In reactie op Ponsen is het makkelijkst om aan te geven dat de meeste mensen die destijds als KNIL”er, dienstplichtig of als vrijwilliger gingen, inmiddels zijn overleden.
Diegenen, en dat lijkt me het meest aannemelijk, die nog in leven zijn hebben volgens mij als vurigste wens een stuk erkenning dat wat zij in naam der Koningin hebben moeten uitvoeren, tegen eigen wil en wens is geweest.
Wat was de keuze? Niet doen en zelf worden veroordeeld tot Joost mag weten wat, met daarbij ook nog eens informatie die niet deugde? Terwijl je hoe dan ook met lede ogen moest aanzien hoe je kameraden werden afgeslacht?
Oorlog is per definitie niet juist en een verloren kwestie voor alle betrokken partijen.
Mijn vader, als hij wel eens iets vertelde, werd erop uit gestuurd met een sectie om “obstakels” welke op de weg voor de “hoofdmacht” lagen te verwijderen. Om in de jungle te patrouilleren, dagenlang, met alle kans op sterven.
Hij leeft nog, maar ik heb dingen meegemaakt als zoon van hem, die het daglicht niet kunnen verdragen.
Nog erger: hij heeft dingen meegemaakt die het daglicht niet kunnen verdragen. Niet in het minst de verguizing bij terugkomst na 3 jaar in deze omstandigheden te hebben geleefd.
Spandoeken aan de mond van de rivier waarop te lezen stond “moordenaars”.
Opmerkingen zoals Dan maakt zijn wat mij betreft zeer ongepast. En geven tegelijkertijd aan hoe dringend het nodig is om mensen duidelijk te maken wat de veteranen, echtgenoten en hun nageslacht daadwerkelijk hebben meegemaakt.
Dat deze mensen de aandacht moeten krijgen die ze verdienen.
Ik zie ook wel wat in het idee dat Vuuren oppert om iets te doen.
Je zou kunnen beginnen met bijvoorbeeld een website. Waarbij een ieder die daar iets aan wil toevoegen dat beschikbaar is uit zijn/haar collectie. Zodat men een beeld kan krijgen dat meer gestalte geeft aan wat er is voorgevallen. En dat duidelijk maakt wat het allemaal doet met het nageslacht.
Bovendien kan het mensen zoals hierboven iemand, wellicht de gelegenheid geven om in contact te komen met mensen die iets weten over zijn/haar ouder.
Tot mijn spijt kende ik deze gruwelijke historie van Nederland niet. Tot dat ik een aantal jaren geleden een gesprek had op een beurs met een dame uit Papoea Nieuw Guinea. Zij was geboren en getogen aldaar en vertelde mij het gruwelijke en aangrijpende van wat zich daar allemaal heeft afgespeeld.
Ik heb in de jaren negentig op de middelbare school gezeten en vind het schandelijke dat hier (toen) niet over werd onderwezen. Hoop dat dat inmiddels is veranderd.
Ook mijn vader moest als jonge knul naar Indië.
De leuke verhalen vertelde hij, maar het drama, de moeilijke momenten verzweeg hij.
Wat er precies is gebeurd weten wij niet want er werd over gezwegen.
Hij had een dienst-kameraad ( meer als veertig jaar vrienden), met wie hij die tijd kon delen. Samen in het hospitaal, jonge jongens zonder medische achtergrond hebben dingen gedaan en gezien die menig arts toen en nu in Nederland nooit heeft gezien of te zien zal krijgen. Terug in Nederland kwam de klap. Je werd niet gewaardeerd, geen opvang, geen begeleiding. Dus jaren later veel problemen die niet serieus genomen werden. Toen onze jongens na de Golf oorlog thuis kwamen zagen de Indië gangers het grote verschil en kregen ze weer eens een trap na. Zeker ook nu nog in een niet gekende oorlog, waar veel onschuldige jongeren het leven hebben gelaten en nooit zijn gewaardeerd of geholpen.
Zelfs nu 2009 willen we het over die oorlog liever niet hebben en al helemaal niet over de dienstplichtigen die niets anders hadden in te brengen dan te gaan. Mijn vader leeft niet meer maar heeft de laatste jaren van zijn leven vele nachten weer “doorgebracht” in Indië. Met de daarbij behorende moeilijke dagen die volgen op zulke nachten.
Ook dat waren geen makkelijke dagen voor mijn moeder.
Met interesse dit artikel en eerder genoemde zaken op deze site (en voorganger, dus) gelezen. Ik had al sinds 1994 Louis Zweers’ boek over Hugo Wilmar en het nieuwe onmiddellijk begin december besteld. Eerlijk gezegd vind ik natuurlijk de censuur van toen niet erg ‘netjes’ maar toen begrijpelijk. Om mij ‘voor te stellen’: direct na de bevrijding van Den Haag Mei 1945 gemeld als oorlogsvrijwilliger en kort erna naar Engeland voor opleiding infanterie (EM)en instructeur 3-inch mortieren op (bren)carriers. Kerst 1946 naar NL en te Assen bij Dpl.batljon 4-4 R.I. geplaatst als Sergeant. Mei 1947 naar Indië, Zuid-Sumatra waar wij 2 1/2 jaar verbleven, daarna nog 2 maanden Batavia/Jakarta. Bijna steeds op buitenposten en beide Pol.Acties meegemaakt. Meestal patrouilles met de carriers gereden, maar ook nu en dan enkele maanden gewoon patrouille gelopen. Ja, nu en dan beschoten worden en laatste jaar veel berm-trekbommen/mijnen. Prima dienstplichtigen hadden wij. Grootste deel Friezen, Groningers en wat Drenthen en 3 Hollanders . . . Tamelijk veel meegemaakt (het Bat. verloor 20 man), maar ik meen dat wij samen ‘ons mannetje wel stonden’. Teruggekeerd met enorme kater: een 3 jaar van onze jeugd (en dat na 5 jaar oorlog en onderduiken + hongerwinter) verloren en Indië verloren! En de ontvangst in 1950 in Nederland was bedroevend, Pas vele jaren later verkreeg ik (inplaats van bij demobilisatie) het boekje ‘In een Notedop’ met al onze rechten. Daar echt via de sociale dienst van Den Haag niets tot nauwelijks iets van gemerkt. Nog groter kater! Dat slik je dan maar en vergeet de droefenis. Gelukkig helemaal geen angsgevoelens noch schuldgevoel ooit gehad. De eerste reünie van ons Bat. was 1973. Grote vreugde elkaar weer te ontmoeten en soms alweer contact te leggen. In ‘t algemeen geen tijd gehad er verder mee bezig te zijn. Zoals de meesten heb ik thuis niet over de Indiëjaren gepraat, maar ik geloof niet dat mijn kinderen daar iets nadeligs van overgehouden hebben. Na in 1997 met 4 makkers op eigen gelegenheid terug gegaan te zijn naar Z-Sumatra ging ik 2002 samen met zoon (toen 37jr)weer terug en wij bezochten nog enkele bijzondere locaties “vertel het je kinderen, veteraan” was het motto dat jaar. Gewoon de moeite waard en alleen maar vriendelijke mensen ontmoet en zelfs echte tegenstanders van toen; een belevenis!
Maar verder, ik maakte er in 1947/50 een 1200 z/w foto’s (kleinbeeld) en een 75 kleurendia’s. Staan ook wel foto’s bij, natuurlijk, die gecensureerd zouden zijn. Maar dat was en is mijn foto-dagboek, stuk van mijn leven. Ja, er nog steeds trots op mijn en ons ‘handwerk’ effectief en goed gedaan te hebben. En ik meen dat onze dienstplichtigen het echt niet zó erg gevonden hebben (hoop ik).
nederland zou nooit iets doen voor veteranen die hebben hun nut bewezen en moeten verder niet zeuren daar is geen geld en tijd voor onze regering heeft het enkelle jaren geleden weer bewezen met sebrenica de jongens die de kooltjes uit het vuur mochten halen krijgen een schop na de werkelijke schuldigen die de orders ondertekennen die zitten hoog en droog op het pluche die komen niks te kort en waar zouden ze zich druk ommaken we laten ons toch alles welgevallen onze grieven komen niet verder dan onze voordeur dus waarom zouden onze regeerders zich druk maken veel beloven en weinig geven doet een volk in vreugde leven VETERANEN hebben recht op na zorg vrijreizen en de beste behandeling die men zich maar kan voorstellen mits men geplichtsgetrouw zn dienst heeft gedaan misdadigers die hebben nergens recht op die zouden geen aanspraak moeten kunnen maken maar dat is hier in nl net anders om in de penetiaire inrichtingen in ons landje word men de gehele dag bezig gehouden met sport spel en ontspanning 3x per dag een maaltijd en zeer goede geestelijke zorg in de bejaarden tehuizen mogen ze blij zijn dat ze een keer per week gedoucht worden en de voedselbanken komen te kort en wat gaan we er aan doen over 60jaar lullen we nog net zo.
voor iedereen die In het tijdschrift van het nfg “fotografisch geheugen” staan pas ontdekte foto’s van de politionele acties vanuit de visie van de Indonesiers. Het lijkt mij zeldzaam materiaal.
Dit is een vervolg op mijn eerdere mailtje: de foto’s blijken afkomstig te zijn uit het paleis van Soekarno!
Een Nederlander heeft het fotoalbum in 1948 uit het Paleis van Soekarno gehaald. Er schijnen honderden foto’s in te staan vanuit het perspectief van de Indonesische vrijheidstrijd.
Zijn er nog familieleden van dienstplichtige militairen die in het 2de mitrailleurbataillon, 3de compagnie, 1ste peloton hebben gediend. De compagnie had bijnaam de Grafklauwen. Ik zou graag iemand die dit peloton heeft gekend spreken. Mijn vader zat erin.
In 1949 en 1950 heb ik als dienstplichtig militair in Indonesië gediend. Praktisch al die tijd gedetageerd geweest bij het KNIl; in Salatiga en Magelang. Al die tijd ben ik geen getuige geweest van misstanden.In tegendeel: de KNILeenheid bouwde bruggen die waren vernield en met de bevolking waren er steeds goede kontakten.In mijn eigen onderdeel waren er wel enkelen die zich misdroegen met betrekking tot vrouwen;,maar zij waren een uitzondering.Over het algemeen heb ik mijn diensttijd overzee als prettig ervaren en ik ben heelhuid weer thuis gekomen; zonder trauma`s.