‘Emotioneel was hij kapot’
Het was daags na de uitzending van de reportage over de gecensureerde oorlog in Indië dat ik het verhaal van een collega hoorde. Een Indië-veteraan. Opgenomen in een ziekenhuis. Hij lag bij te komen van een operatie. Niets aan de hand.
Tot in de ziekenzaal een stoel omging. Met een klap. De patiënt schoot uit z’n bed, verdween door het raam. Werd teruggevonden in de tuin, in een greppel. En had geen idee wat hij daar deed.
Een oorlog die op onverwachte of kwetsbare momenten opduikt.
Zoon van een veteraan H. van Vuuren schrijft in reactie op het weblog ‘Verboden foto’s uit Indië’ over zijn vader: “Ik zat naast hem toen hij zijn laatste dagen sleet, ziek in bed, bijna in coma, schreeuwend over Indië.”
‘Uitkijken geblazen’
A. Gerrits had een vader van wie werd gezegd dat hij altijd met iedereen ruzie zocht. En Esther Lunter over haar vader: “Heelhuids is hij thuisgekomen, maar emotioneel was hij kapot. Dit in combinatie met drank was het uitkijken geblazen.”
De foto’s die destijds niet door de censuur komen, maken veel los bij kinderen van veteranen. Foto’s van gevechten, van gewonden en doden. Van verhoren. Angst op gezichten. Aan beide kanten. Eindelijk kan ik me voorstellen wat hij heeft meegemaakt, schrijven kinderen.
Er zijn er die graag met lotgenoten willen praten. Op internet zijn daarvoor nog niet zo veel mogelijkheden. Er is de betrekkelijk nieuwe site voor kinderen die in Indië door Nederlandse soldaten werden verwekt, www.oorlogsliefdekind.nl. Mede mogelijk gemaakt door het ministerie van Volksgezondheid Welzijn en Sport. Er zijn particuliere initiatieven. Zoals de website www.sepatoeroesak.nl van Marianne Lankhuizen. Die na veel geduld haar vader aan het praten kreeg over zijn soldatenjaren in Indië.
Oost west, thuis best?
Huiselijke ruzies. Onvermogen over de jaren in Indië te praten. Drankverslaving. Problemen op het werk. Echtscheidingen. Soms werd de druk zo zwaar dat een Indiëveteraan een einde aan zijn leven maakte. Cijfers ontbreken. Het is een onderwerp waar veel meer onderzoek naar moet worden gedaan, zegt Stef Scagliola.
Ze is een van de schrijvers van de bundel ‘Oost west, thuis best?’, een uitgave van het Veteraneninstituut. En van de veel geprezen studie ‘Last van de oorlog’, dat ook door een kijker, Robert Frans Egter van Wissekerke, ter lezing wordt aangeraden.
Maar een enkeling wees op de noodzaak van nazorg. De Landmacht psycholoog Barnhoorn sloeg in 1947 al alarm. Over de meerderheid van de gedemobiliseerden die “volkomen ontworteld is en volkomen ongeschikt om zo maar weer hun plaats in het gewone leven in te nemen.” Hem werd verweten dat hij schromelijk overdreef.
In de war
Een vader schreef de sociale dienst van zijn gemeente. Die wilde zijn zoon weer aan het werk hebben. De jongen was volkomen in de war teruggekeerd uit Indië. “Hij houdt nu de tuin wat schoon. Fietst eens. Helpt de een of ander wat.” Of ze hem de tijd wilde gunnen bij te komen.
In de uitgave van het Veteraneninsituut staat een gedicht van een thuisgekomen soldaat aan zijn makkers in Indië. “Het is te nauw, te duf en te bekrompen. Te klein behuisd, ’t is net een fröbelschool.” Hij raadde ze aan maar lekker te blijven waar ze waren. In Indië, ver weg van het krappe Nederland.
Wie helemaal niet kon aarden, doorgedraaid was en psychisch beschadigd uit de oorlog kwam, werd opgenomen in Austerlitz. Daar stond het Militair Neurose Hospitaal. Er waren groepstherapieën waar opvallend veel gezwegen werd. Of men werd aan klusjes gezet.
Veel beschadigde mannen gingen gewoon terug naar huis en haard. Hoe het ze verging hield de overheid niet bij. Maar, schrijft Scagliola ,“het is echter op zijn minst aannemelijk dat een percentage van de naar huis gestuurde militairen alsnog klachten ontwikkelde.”
En daar weten talloze kinderen van toen alles van.
Mijn vader was geen veteraan. Mijn ouders hebben in het verzet in Nederland gezeten. Maar mijn ouders zijn na de oorlog na Indonesië geëmigreerd (in onwetendheid) en zijn daar tussen de politionele acties terechtgekomen. Deze ervaring en die van de tweede oorlog heeft van mijn vader een gebroken man gemaakt.
Eerst werd hij behandeld voor oorlogstrauma bij Stichting 45 door prof. Bastiaans en later voor vroegtijdige dementie. Ons gezin is daardoor ontwricht geraakt met alle gevolgen vandien. Wat mij bij is gebleven is de grote machteloosheid op allerlei gebied.
Pauline.
Goed dat je al deze onverwerkte shit aankaart.
Ik ben nieuwsgierig naar je drijfveren.
Pauline complimenten voor dit onderwerp, mijn vader als tewerkgesteld in Duitsland kwam als een verwilderde jong man uit de oorlog, er was geen opvang, geen begeleiding, geen behandeling .
Dus op later leeftijd een man zien worstelen met het trauma, en niet in de rust en het verkrijgen van mooie evenwichtige wijsheden bij mensen die op een juiste wijze oud mogen worden.
In de laatste jaren toen alle puzzelstukje van het verleden op zijn plaats lagen, was het te laat, de beste man mocht niet op een rustige manier oud worden, het ontbrak aan alle mogelijke hulp in die achterliggende 50 jaren.
En nu in dit artikel na zo’n lange tijd een stukje herkenning en erkenning van de afschuwelijke tragiek die zich voltrekt na een oorlogsperiode.
Uit de reacties van een Min. van Defensie zie ik hedendaags nog steeds een grote hoeveelheid onbenul, en onvermogen voor het verkrijgen van inzichten m.b.t. personeel in oorlogsgebieden en de verwoestende werking bij burger slachtoffers.
Pauline,
Excuses voor mijn vraag.
Dit was al bekend in de 60er jaren en er mocht niet over geschreven
worden. Goed dat jij er nu aandacht aan ‘mag’ besteden.
Mevr.Broekema
Ben niet zo goed met de p.c. en heb jaren geleden een zwaar ongeluk gehad en hersenletsel opgelopen.Heb contact met
Elise Lengkeek naar aanleiding van haar boek ”Ik beken ”
Hoewel ik een zgn.. buitenkamps kind ben en de oorlog op
een andere wijze beleefd heb was ik na het lezen van dat
boek helemaal van de kaart. Het hele gebeuren in de stad
Soerabaja vanaf de zgn. bevrijding, was alsof ik erbij was
en raakte ik helemaal van de kaart. Werd heel emotioneel
ondanks mijn leeftijd van 77 jaar!!Over de vlucht naar
Singapore en alles wat er is gebeurd is weinig bekend.
Tegen mijn kinderen,die er weinig van weten zeg ik weleens: ”ik kan er een boek over schrijven”.
Door uw aandacht heb ik even zitten janken, gelukkig
heb ik een vrouw die het helemaal begrijpt terwijl zij een Nederlandse is.
Met vr. gr.Hr de Kanter
Koloniale misdaden begaan door Nederland: De toenmalige regering heeft haar eigen mensen voorgelogen, en naar Indonesië gestuurd
Mensen die niet voorbereid waren, hooguit wat propagande gehoord hadden. Niet vreemd dat er vreselijke daden begaan zijn, daden die enerzijds begrijpelijk zijn, maar anderzijds niet vergeten mogen worden.
Helaas, onze huidige regering erkent nog steeds niet dat Indonesië in 1946 onafhankelijk was – en dat dus de oorlog daar – onder de versluierende naam politionele acties – een misdaad was.
Ik schaam mij voor deze regering
Ik ben een andere mening toegedaan.
Eenieder die naar Indie ging had hier het onrecht van de oorlog meegemaakt.
Iedereen was dus persoonlijk op de hoogte van de misdaden van de Nazi’s.
Toch heeft iedereen die daar naar toe ging zelf bepaald of hij ging en of hij mensen wilde vermoorden.
Verschuil je niet achter een foute regering.
Weinig aandacht voor onze eigen misdaden tegen een onschuldig volk, maar wel wekenlang die ene halve terrorist in het nieuws die wraak wil nemen op VS en NL vanwege de vele doden door onze oorlog in Afghanistan, pure propaganda.
In Afghanistan gebeurt dit nu ook nog, uit eerste hand vernomen: “wij schoten vanaf 1 km iemand neer, of dat een man of vrouw of vijand was konden we natuurlijk niet zien.”
Walgelijke zinsnede: “beide kanten begingen excessen..” Ja, dan lijkt het net of de oorlog een gelijkwaardige strijd was op neutraal terrein.
Zo proberen jullie journalisten nu toch weer de schuld bij de Indonesiers te leggen!
Het was een vrijheidsstrijd tegen een bezettingsmacht!
Het blijft blijkbaar steeds weer interessant om dit onderwerp weer eens voor de zoveelste keer uit de kast te halen.
Draagt het iets bij aan de toenmalige situatie ?
Een dienstplichtig veteraan.
In de Tweede Wereldoorlog zat pa ondergedoken, en toen MOEST hij naar Indië. Niets keuze.
Ze waren de eersten die heen gingen en de laatste die terugkwamen. Wat er van het bataljon over was tenminste.
Ik ken hem niet anders als een man vol angsten en nachtmerries.
Hij was daar niet omdat hij wilde, maar omdat hij moest.
Liefdevol praat hij over de Indische mensen met wie hij contact had, die ze probeerde te helpen. Jaren van zijn leven zijn gestolen en toen hij terug kwam werd hij verguist. Een sinaasappel en tien gulden en zie maar dat je thuis komt!
Mensen veroordelen hem en zijn makkers en oordelen, terwijl ze niet weten. Vreselijk vind ik dat. En ja, ik ben 53 jaar en het verleden heeft een behoorlijke stempel op mijn leven gedrukt door het verleden van pa.
Nooit heeft hij hulp gehad om te verwerken wat hij heeft moeten doormaken. Hij kreeg een lintje voor zijn tijd in Indië. Dat heeft hij in de kachel gesmeten en verbrand.
Hij was niet trots op waar zij toen gedwongen werden.
Ik wil respect voor mijn vader en niet van die walgelijke opmerkingen als Dan schrijft. Het is makkelijk oordelen als je er zelf niets mee te maken hebt of hebt gehad
Ook mijn vader kwam getraumatiseerd terug uit Indonesië.
Hij had een kast, die altijd op slot zat en waarvan hij de sleutel had. Soms liep de stress zo hoog op en werd de kast geopend.
Mijn vader liet dan foto’s zien, waarvan hij zei dat die niet openbaar gemaakt mochten worden.
Na zijn eerste hartaanval is hij begonnen alles te vernietigen wat in de kast verborgen zat. Toen ik een aantal jaren geleden probeerde uit te vinden wat er met hem is gebeurd liep ik tegen een muur op. De enige gegevens die boven water te krijgen waren gingen over over erfelijke ziekten. Verder beriep men zich op de wet op de privacy.
Ik probeer er nog steeds achter te komen wat zijn rol is geweest en waarom hij vervroegd eervol is ontslagen.
Mijn vader vertoonde alle verschijnselen van de gevolgen van opgelopen trauma’s. En is een paar keer opgenomen geweest.
O.k, beide kanten begingen excessen, maar één kant (Ned) opereerde niet op eigen grond en had er niets te zoeken, behalve landje pikken.
Mijn vader was in Indie, samen met zijn beste vriend en latere zwager.
Ze konden het nooit los laten. Beiden spraken Maleis als ze samen waren. Dat deden ze ook in de laatste dagen van hun leven.
Mijn vader stierf aan een hersentumor. Mijn oom aan slokdarm kanker.
Ik zelf ben er van overtuigd dat dit komt door de slechte behandeling die ze kregen op de schepen.
Daar zijn ze meerdere keren behandeld met DDT.
Mijn vader was 39 jaar toen hij overleed.
Van mijn moeder en andere vrouwen weet ik dat de meeste mannen geleden hebben onder dit alles. En dat ze zich (de weduwen) afgekocht voelden met wat geld (zwijggeld).
Ik koester zijn foto’s en een klein stukje dagboek van de reis naar Indie.
Van mijn oom weet ik dat er verschrikkelijke dingen gebeurd zijn.
Het ergste verhaal wat me bijgebleven is gaat over een doofstomme oude vrouw. Ze was zeer geliefd bij alle soldaten daar. Ze werd dood geschoten, in het donker, omdat ze niet reageerde op het “Halt” van de wacht. De opdracht was: alles wat niet stopt en zich niet meldt doodschieten.
Dat ik niet meer in Nederland woon, maar in Portugal is de invloed van mijn vader.
Ik ben nog nooit in Indie geweest, maar voel me sterk verbonden met het land. Iets wat ik niet verklaren kan. Vermoedelijk moet mijn vader me toch dingen verteld hebben toen ik klein was.
Ik heb veel van mijn vader gemist en mis hem nog steeds. En ik geef de oorlog daar de schuld van. En denk dat de onmenselijk reis onder in het ruim en het slechte eten, schuldig is aan zijn vroege dood.
Ik ben geboren tijdens de terugweg van mijn oudste broer vanuit Indonesië. Mijn andere broer was nog daar. Mijn oudste broer maakte beide politionele acties vooraan in de frontlinie mee.
In mijn jeugd was Indonesië zo ongeveer dagelijks het gesprek thuis. Mijn ouders hebben mijn oudste broer na zijn diensttijd nooit meer zo gekend als vóór de tijd. Schuw en angstig is hij jarenlang door het leven gegaan. Inderdaad, zoals Joke zegt, jaren zijn van deze mensen gestolen. Trauma’s en frustratie werden door niemand begrepen, zeker al niet door de regering.
Ondanks alle ergernissen hebben ook mijn broers altijd met respect over de Indonesische bevolking gesproken. Respect wat ze zelf hier van niemand, en niet op de laatste plaats van onze regering, hebben mogen ontvangen.
Eén broer van mij kreeg in 1991!!! hiervoor nog het ereteken van Orde en Vrede. Eenenveertig jaar na dato!!!
Ik ben nu net terug van een vakantie in Indonesië, ik heb alle plaatsen bezocht waar ook mijn broers waren. Ondanks wat er die tijd allemaal gebeurt is viel het mij op dat de mensen daar nog steeds erg vriendelijk en gastvrij zijn voor ons Nederlanders.
Omdat ik er nu geweest ben kan ik nog meer respect opbrengen voor de jongens die MOESTEN gaan en wordt ik boos dat onze regering dit veel te lang niet heeft op kunnen brengen.
Nooit vergeten – Djangan Lupa
Ik ben ook een zoon van een Indië veteraan.
Tot mijn grote verdriet is hij 13 oktober j.l. onverwachts aan hartfalen overleden.
In zijn leven heeft oorlog als een rode lijn door zijn leven gelopen.
Opgegroeid in de tweede wereldoorlog en daarna zonder voorbereiding met zijn tweelingbroer naar Indië gestuurd.
Waarvoor was hun in Nederland niet echt verteld.
Ze hadden begrepen om de Indische bevolking te helpen.
Echter de legerleiding heeft ze in opdracht van de Nederlandse regering
regelrecht voorgelogen.
Mijn vader heeft zijn tweelingbroer als verminkte oorlogsgewonde naar huis zien gaan.
Hij is zelf gevangen genomen door de TNI(vrijheidstrijders) en gemarteld, en heeft daarbij zijn maten op een gruwelijke manier zien sterven.
Door zijn ijzeren wil heeft hij het overleefd en heeft tijdens zijn ontsnapping ook vijanden gedood en is daarbij ook zelf levensgevaarlijk gewond geraakt.
Hij heeft altijd zeer liefdevol over de Indische bevolking gesproken,
geen kwaad woord over hen.
Ik heb hem regelmatig dingen gevraagd over zijn tijd in Indië, maar hij wilde daar niet over praten.
Mijn oma zij altijd:”Ik heb twee gewone jongens naar Indië zien gaan, maar ik twee gewonde jongens teruggekregen,een lichamelijk gewond en de andere (mijn vader)geestelijk gewond”.
Mijn vader heeft na zijn diensttijd nooit contact willen hebben met zijn oude dienstmakkers.
Zijn foto’s en spullen uit die tijd heeft hij bijna allemaal weggegooid.
Nu begrijp ik dat dit uit zelfbescherming is geweest.
Mijn vader heeft altijd hevige nachtmerries gehad(en vreselijke hoofdpijnen) over die tijd gehad.
Mijn moeder was dikwijls bang als hij weer een nachtelijke aanval had omdat hij dan in het Maleis en Nederlands begon te schreeuwen en om zich heen begon te slaan.
Tegenover ons als kinderen was hij bijzonder liefhebbend en was hem niets teveel.
Ik heb hem dikwijls voorgesteld om psychologische hulp te gaan zoeken maar dat weigerde hij.
De Nederlandse regering heeft sowieso nooit klaar gestaan om de Indië-veteranen op te vangen na hun terugkomst uit Indië, laat staan hen enige vorm van respect te geven.
Graag had hij in plaats van eenmalige uitkering van een paar honderd Euro, veertig jaar na dato, eens een stuk respect een begrip willen zien van de Nederlandse regering.
Dit is hem en vele anderen tot op de dag van vandaag onthouden.
De laatste maanden voor zijn dood is mijn vader een beetje losgekomen en wilde af en toe zelf praten over hetgeen hem daar is overkomen.
Hij werdt steeds emotioneler en liep dikwijls te huilen als we aan het praten waren.
Waarschijnlijk was er een vorm van opluchting voor hem.
Hij heeft zijn verleden echter nooit kunnen verwerken.
Het heeft er in mijn optiek ook toe bijgedragen dat hij nu recent plotseling is overleden.
De psychische kwelling was hem gewoon te veel geworden beseffen we ons als familie achteraf.
Eigenlijk zijn wij als familie en kinderenvan Indië-veteranen indirect ook oorlogslachtoffers.
Zelf loop ik bij een psycholoog omdat ik onverwerkte emoties en gedragingen heb die regelrecht zijn terug te voeren op mijn vader.
Het is in de wetenschap al aangetoond dat mensen die in hun leven schokkende ervaringen hebben meegmaakt(o.a. concentratiekampslachtoffers) dit genetisch overdragen op hun nageslacht.
Voor mijn lieve vader is het nu te laat, maar ik hoop dat de huidige veteranen wel de opvang en hulp krijgen die ze vaak erg hard nodig hebben.
Respect pa!!
Zoals ik me voorstel zijn de meesten van mijn generatie, geboren in ’56, opgegroeid met de oorlogservaringen van onze ouders. Ik vergeet echter nooit hoe op de lagere school, in 1966, onze hoofdmeester geschiedenisles gaf over de tweede wereldoorlog. De verhalen over de Duitsers en ons land in ’40-’45 waren ons niet geheel onbekend–hoewel ze ons allen erg raakten. Nadien echter, vertelde hij ons over de politionele acties in Indonesie waar hij heen gestuurd werd. Hij werd heel emotioneel en boos en vertelde ons dat er geen lesboekjes waren die een echt beeld gaven van wat Nederlandse soldaten daar ondergingen en uitspookten. Bijna schreeuwend vertelde hij ons dat hij meegemaakt had dat soldaten trots foto’s lieten zien, foto’s van Indonesiers met handen omhoog en een Nederlandse militair met zijn geweer op hen gericht. En dan lieten ze trots de volgende foto zien, waarop een militair lachend met het hoofd van diezelfde man in de hand stond. Ik krijg er nog kippenvel van! Hij vertelde ons dat in oorlog of opdracht mensen tot dingen in staat zijn die wij ons nooit zouden kunnen voorstellen, en nooit te vergeten dat wat de politionele acties waren. Alles voor het vaderland…
Over welke uitzending hebben jullie het precies? Ik wil hem graag zien.
Ik lees hierboven ‘beide kanten begingen excessen’
In mijn ogen waren de daden van de Indonesiërs exact even gerechtvaardigd als die van het Nedelrandse verzet een jaar of 5 eerder
Niemand zal een verzetsstrijder uit WOII aanpreken op welke daad dan ook tegen de bezetter. Net zo vind ik het ronduit schandalig omo Indonesiërs aan te spreken op verzetsdaden die begaan zijn in hun gerechtvaardigde strijd tegen een bezettingsmacht.
Alleen, ik wil de betrokken Nederlanders, die in mijn ogen slachtoffer zijn van een regering die absoluut lak had aan de rechten van Indonesiërs EN Nederlanders uit de lagere sociale klassen, niet aanspreken. Alleen de regering
De bedoelde uitzending is te vinden op
http://nos.nl/artikel/113022-v.....indie.html
Of anders op de startpagina http://www.nos.nl in de zoek-rubriek zoeken op verboden foto’s indie
met vriendelijke groet
Pauline Broekema
Mijn broer sneuvelde in 1946 op Bali op 20-jarige leeftijd, ook hij was er van overtuigd dat hij voor een rechtvaardige zaak vocht!
De reactie van mijn ouders op het sneuvelen waren van dien aard dat ik als 10 jaar jongere broer hierover maar zelden wat hoorde zij hebben het nooit kunnen verwerken!
Toen ik in 2003 het ereveld in Soerabaja bezocht waar mijn broer is bijgezet. kreeg ik ook pas een idee van dat er zoveel jongens hier begraven liggen, het was een ontroerend moment!
En dan te bedenken dat alles voor niets is geweest, krijgen we een herhaling van deze onzinnige oorlog in Afganistan of elders?
Regering bedenk voor dat je begint dat je met mensen speelt!
Jan Hillebrand
Mijn vader, als 19 jarige eind 1944 al vrijwillig vertrokken naar Indië om “de Japanners eruit te gooien” wist niet waar hij aan begon.
Vier jaar oorlog achter de rug, geen informatie over de situatie, de drang om ook eindelijk wat te doen.
Na 3 jaar kwam hij terug als ex-Stormtroeper. Kaal, zijn uitbundige krullen voorgoed kwijt.
Hij heeft er nooit iets over gezegd, behalve als hij andere Indië-gangers sprak. Toevallig luisterde ik dan mee. Het waren geen fraaie verhalen en waarschijnlijk het topje van een ijsberg. Later ontdekte hij dat koloniale- en economische belangen belangrijker waren dan de Japanners bevechten.
Ook verder bleef hij emotioneel gesloten. Ik denk nu sterk dat een PTSS niet onwaarschijnlijk was. De officiële gedenkboeken waren lovend en juichend en de gesneuvelden werden genoemd maar niet getoond.
Mijn vader is in 1996 overleden zonder ooit verder iets te hebben verteld of gezegd, behalve dat zijn medailles waren verleend voor Moed, Beleid en Dronkenschap!!!
Natuurlijk is het erg als je getraumatiseerd terugkomt, maar wat deden ze daar eigenlijk? Hele dorpen (vrouwen, mannen, kinderen, ouderen) uitmoorden in naam der koningin en het grote geld. Ze hebben daar niks anders gedaan als de bevolking uitbuiten en het land leeghalen
Daar hebben onze “helden ” voor gevochten. Het is niet bepaald een vredesmissie geweest.
Ik hoop dat deze mensen zich altijd blijven herinneren wat ze deze onschuldigen hebben aangedaan.
hans
@Jan Hillebrand,
Mensen denk eer je blind de leugens van je regering volgt.
In Maria Hoop (Limburg) is op 29 mei 2009 een monument onthuld voor 3 van de 9 jongens uit ons dorp die niet meer zijn teruggekomen na de politionele acties.
Ter gelegenheid hiervan heeft Margareth Adama, zelf geboren in Indonesie (1950) onderstaand gedicht geschreven en voorgelezen tijdens de herdenking die in het teken stond van verzoening.
Verzoening
1 stem stijgt op
in de Hemelpoort
de stem van verzoening
de stem dat na zoveel leed
elkander aangedaan
licht- en liefdeskracht
nu zal overwinnen
Vanuit onze harten met
de nog bloedige korsten
van het zinloos verlies,
van de niet erkende heldendaden,
van de onzichtbare gewelddaden
rijst 1 stem op:
Verlos ons van het kwaad
het is nog niet te laat
iedere dag vloeit het zinloos geofferd bloed
voor het vermeende goed
of het onterechte gelijk
waarvoor altijd de zwakkere bezwijkt
uit onmacht, uit onwetendheid, uit medeplichtigheid
uit wraak, uit moed
het is niet het waarom dat er nog langer toe doet
maar het verenigd verlangen
niet langer te tolereren
dat men elkander in geweld iets aandoet
Wat is daarvoor nodig?
een klein begin
een groots gebaar
houd van elkaar
in je verschillen
dat maakt al het verschil
tussen oorlog en vrede
zomaar hier in Maria Hoop
waar de zielen
vanuit de Hemelpoort toekijken
naar dit prachtige oord
Er is maar 1 wens
als je eenmaal Daarboven bent
dat de mens elkander liefde schenkt
en verzoening
om Dat wat men innerlijk als waarheid weet
dat God niemand vergeet
en Zijn genade schenkt
ook al hebben wij als mens gefaald
door God zijn zij binnen gehaald
in hun naakte menselijkheid
de plicht, het licht, de trouw, het berouw.
Alles is nu 1 geheel
wij allen hebben deel
aan de oprechte verwerking van verdriet
maar ook het verzoeningslied:
Leef nu voort zonder moord
dan is ons leed niet vergeefs geweest
onze zielen stralen naar U uit
kijk en dans, vlecht een krans van
eenheid in onbreekbaar vertrouwen:
Ik Ben in Wezen onvernietigbaar!
Maria Hoop, 31 maart – 29 mei 2009
tekst: Madama kunstenares en medium
Ter verantwoording
Dit gedicht is ontstaan uit een diep medegevoel
vanuit het verlies van mijn grootvaders/ooms
van beide kanten in Indonesië door W.O II (Birmaspoorlijn).
Ach mw Adama,
Wat teleurstellend al dat gedicht door de eeuwen heen, altijd weer eerst oorlog en waanzin om daarna de boel weer recht te kunnen dichten.
Ik heb wel eens een goed Duits praatprogramma gehoord waarin de sprekers tot de conclusie kwamen dat wij ons beschaafd noemen omdat we na zeer onbeschaafd gedrag dit later tot onderwerp van kunst en cultuur weten te verheffen.
Wat een eer he dat die Indonesiers zijn afgeslacht door een cultureel hoogstaand volk, daar moeten ze het dan mee doen.
En stop nou eens met dat zelfbeklag!
@Dan,
Daar ga je wel heel kort door de bocht met je berichten over dat Indonesiërs zijn afgeslacht. Duidelijk heb jij geen referentiekader, anders had je wel anders gepiept.
Natuurlijk was het een vrijheidsoorlog. Geen enkel volk dient onderdrukt te worden, vandaar dat er in Nederland een verzet was tegen de bezetter. Ja, veel Nederlandse soldaten hebben gruwelijke taferelen uitgevoerd, NET ZOALS DE TNI, die niet alleen de Nederlandse soldaten onder handen nam, maar ook de koloniale bevolking: de Indische Nederlanders. Deze moesten notabene na de onafhankelijkheidsverklaring in ’45 zelfs voor hun eigen veiligheid in dezelfde concentratiekampen blijven, beschermd door Jappen en geallieerden. En dat terwijl ze daar voorheen gedwongen geïnterneerd waren door de Jap.
Het waren niet alleen de politionele acties. Er was daarvoor zelfs nog de Bersiap. Een onrustige tijd, waarin veel Indonesische jongeren, aangemoedigd door de Japanse bezetter, Indischen en Nederlanders vermoorden, verkrachten, beroofden, in naam van Indonesië. Zelfs na de overdracht had ‘ons volk’ daar nog te leiden door Indonesiërs. En de meesten zijn allemaal of naar Nederland, of naar Amerika, Australië, Zuid-Amerika, Zuid-Afrika geëmigreerd. Zonder veel geklaag, want men moest hier hard aan de wederopbouw werken: voor nazorg was geen plaats. Als je geen (klein)kind was van een KNILer, een Indische of een Nederlander die in Indië woonde, was er nauwelijks besef van hun ervaringen.
Het is een zeer ingewikkelde kwestie, omdat er zoveel meer bij komt kijken. Het zijn niet alleen de oorlogsveteranen, ook het volk dat geen thuis meer had na de onafhankelijkheid kampt met PTSS, en dat zie ik nog dagelijks in mijn omgeving. Ik denk dat de unanieme conclusie is, dat de Nederlandse regering onvoldoende tot geen verantwoordelijkheid heeft genomen voor alles wat er is gebeurd. Dan kun je wel zeuren dat het verleden tijd is, maar het heeft nog altijd z’n nasleep gehad. We zijn immers geen robots.
Een goede tip: Doe nooit aan een oorlog mee, behalve als je jezelf er uit moet vechten.
17-12-09 83jaar overleden mijn vader indonesie 47-48-49 de laatste jaren veel tot dan toe onbekende verhalen eerder ook wel hij kon er goed over praten degene die iets uitgevreten hadden kwamen niet op reuni’s
Mijn vader is ook in Indonesië geweest, helaas geen grote prater.
Mijn jeugd heeft veel angst momenten gehad, door zijn opgelopen trauma’s.
Gelijk bleef ook het land hem trekken, en is daar op later leeftijd veel naar toegegaan. Heeft een blindenschool geholpen met leermiddelen, blindenstokken en brillen.
Na deze bezoeken werd hij ook rustiger voor zichzelf en zijn omgeving.
Maar gepraat over wat er gebeurd is heeft hij nooit.
groet
Voor de goede orde: De eerste Nederlandse vrijwilligers gingen naar Indië om Indonesië van de Japanse bezetter te bevrijden en de Nederlanders en Indische gevangenen uit de Japanse gevangenissen te bevrijden.
Toen Japan zich overgaf en Sukarno, onder dwang van de pemoeda´s (zie: mijn homesite), de Republiek uitriep ontstond er een chaos en werden door de pemoeda´s duizenden onschuldige mensen (chinezen, Indische en Indonesiche burgers) op brute wijze vermoord).
Zie: op internet Bersiap periode.
Op mijn site kunt u, als u ook de ´linken´ raadpleegt nazien hoe de geschiedenis zich verder heeft voltrokken.
Zoals u op mijn site kunt lezen ben ik een dienstplichtig militair geweest. De strijdmethoden van onthoofden en geslachtsdelen afsnijden was voor ons volkomen vreemd al hadden wij de Tweede Wereldoorlog meegemaakt. Er zijn aan beide zijden misdrijven gepleegd, dat wordt ook door niemand ontkent. Er is dan ook een Ordonnantie door Indonesië en Nederland getekend, dat deze misdrijven niet zullen worden vervolgd.
In elke oorlog komt het voor, dat een aantal militairen er een trauma van overhouden.
Nu is daar aandacht voor, maar wij werden aan ons lot overgelaten. De Regering heeft dat ook erkend, zie de bijlagen onder aan mijn site.
Ik ga niet in op ongefundeerde en historische onjuistheden, die hier worden vermeld en al helemaal niet op reacties van deelnemers die hun naam niet volledig vermelden.
Hartelijke groeten,
Wim Balijon
(dpl. soldaat/chauffeur 7 decemberdivise)
http://members.home.nl/w.balijon/index2.html
@Peter K
En zo zijn we het dus soms nog wel met elkaar eens.
Ik heb deze tip ter harte genomen door me expres af te laten keuren toen ik op moest voor mijn nummer. De hele kast aan mogelijkheden opengetrokken want alhoewel ik niet onverdienstelijk met een vuurwapen kan omgaan, net als eigenlijk met de meeste wapens, heb ik een hekel aan oorlog en vechten.
Als afkeuren niet was gelukt, zou ik dienstweigeraar geworden zijn. Niet omdat ik mijn land niet wil verdedigen en mijn gezin, maar wel omdat ik daarbij de landsgrenzen niet over wens te gaan.
Indonesië blijft moeilijk. Ik beschouw het altijd nog als een stukje Nederland, net als dat ik dat met Suriname doe. Niet omdat ik vind dat Nederland er nog de baas zou moeten zijn, ik steun het onafhankelijke staat stukje helemaal, maar er ligt een heel groot stuk van onze geschiedenis. Komt bij dat ik een geadopteerde nicht heb uit Indonesië.
De veteranen en families die er vandaan naar Nederland kwamen, de KNIL militairen. Moet ik die mensen iets verwijten? Ja, ze hebben gevochten om land, ja er zijn slachtoffers gevallen en zoals in iedere oorlog zijn er alleen verliezers. Dat is triest genoeg. Ik kan alleen medelijden hebben met die mensen die er op de harde manier achter zijn gekomen dat een oorlog niet stopt als de geweren opgeborgen worden. En zeker zij die voor hun nummer gingen verdienen vele malen meer respect en begrip dan dat ze krijgen voor de problemen die ze erna gekregen hebben.
Ik denk dan aan (een andere oorlog) Goodnight Saigon van Billy Joel. Als ik die teksten lees, en de onmacht die daaruit op te maken is. De afkeer van wat je moet doen omdat je anders voor de krijgsraad komt of gewoon dood geschoten wordt druipt daar vanaf.
Ook als je spijt hebt van je daden, of zelfs niets hebt gedaan of kon doen om ze te voorkomen, je komt er nooit meer af.
Ga naar Indonesie kijken zijn daar nog armer dan voorheen.
Ziet er geen vogeltje vliegen opgegeten van de armoe.
En oorlog?
Niet meegemaakt? Waar praat je dan over?
BERSIAP-periode. Niet de daden van de militairen waren verwijtbaar maar de daden van Koningin en Vaderland zijn in mijn ogen te verwijten!
Er zijn beloftes gedaan en door Wilhelmina bevestigd 6 dec 1942 radio oranje,, er zijn Indonesiers hoog opgeleid en toen ze mee wilden doen werden ze geinterneerd! Dit heeft niets te maken gehad met de oorlog tegen japan! De regering beweerde dat de USA ons tegenwerkte , maar die hadden al veel eerder een grote afschuw voor kolonieen maar zonder de USA zouden de jappen de baas in de wereld worden , dus dank USA.
Het wordt tijd voor meer helderheid, we hebben nu andere tijden het kan nu !!