Bevallen, mag het wat veiliger?
Het is heel on-Hollands. Maar ik ben niet zo van de thuisbevallingen. Dat schijn je wel te moeten zijn in Nederland. Gezellig in eigen bed op klossen. Kaarsen er bij. Muziekje. Vertrouwde vroedvrouw binnen handbereik.
Toch is bevallen meestal niet zo gezellig. Het is heel hard werken en een klus waar de nodige risico’s aan verbonden zijn. Natuurlijk, de indrukwekkendste ervaring van je leven. Na een bevalling, met een kind, is het leven nooit meer hetzelfde. Maar om dat nu allemaal thuis te doen?
Vroedvrouw
Het ziekenhuis is beter, vind ik. Maar dan moet het in een ziekenhuis wel op orde zijn, zodat de risico’s zo veel mogelijk worden beperkt. Met vroedvrouw en arts aan je bed die van wanten weten.
En dat is het niet altijd, zo blijkt. Drie dagen geleden nog, een vreselijk verhaal gehoord. Van een oma die nog niet is toegekomen aan de vreugdevolle gedachte dat ze oma is. Want ze was bijna haar dochter kwijt.
Dochterlief was in een Nederlands ziekenhuis bijna doodgebloed, en verbleef daarna dagen op de intensive care.
Zorgen
Een andere grootmoeder met een vijf maanden zwangere dochter maakt zich grote zorgen. De vroedvrouw heeft het thuis bevallen aanbevolen. In een appartement, op twee hoog. “Ik heb liever dat ze naar het ziekenhuis gaat,” aldus de bezorgde moeder. Die vervolgens haar tweestrijd aangaf. Want als dochter onverhoopt ’s nachts naar het ziekenhuis moet, is er dan dat team om haar op te vangen?
Zo zijn er meer verhalen. Natuurlijk, ook over bevallingen die vlekkeloos verliepen. Twee uurtjes in het eigen bed en ’s avonds al het hoogste woord bij de eerste kraamvisite. Of die van “zo wil ik er nog wel tien.”
Marteling
Maar ook de vriendin die twee dagen martelde. In een universitair ziekenhuis, met een besluiteloze co-assistent. “Natuurlijk had het een keizersnee moeten zijn”, zegt ze nu. En zo werd dus ook haar tweede kind geboren.
Binnen een kwartier moeten zwangeren worden geholpen door een verloskundige of een gynaecoloog. Is het advies van een stuurgroep. Zo moet de extreem hoge babysterfte in Nederland worden teruggedrongen.
We willen graag weten wat u er van vindt. En al is het, zo met de feestdagen, misschien niet het moment er aan terug te denken. Maar toch: we willen graag van uw ervaringen weten.
Hierbij mijn reactie.
Ik ben de gelukkige moeder van vier kinderen. waarvan de oudste twee geboren zijn in het ziekenhuis, en je jongste twee thuis.
Ik heb geen nare dingen meegemaakt, zowel in het ziekenhuis als thuis.
Maar ook ik ben van mening dat ze je soms lang kunnen laten tobben….
Vooral bij een eerste bevalling.
met vriendelijke groet,
Hermien van Gorsel
Ik vind het schokkend te horen dat het nu blijkbaar nog niet zo is dat er binnen een kwartier een gynaecoloog moet zijn. Voor een spoedkeizersnede als de hartslag van het kind plotseling daalt, of als er een bloeding optreedt, of als het kind er gewoonweg niet uit kan.
Zwangerschap en baren is een natuurlijk proces, wordt (vooral in Nederland) vaak gezegd. Zeker, maar doodgaan tijdens een bevalling is ook een natuurlijk proces. Dat zien we wel in Afrikaanse landen. En dat willen we toch liever voorkomen als het binnen onze mogelijkheden ligt?
Natuurlijk is het fantastisch dat veel vrouwen in Nederland in hun vertrouwde omgeving een kind kunnen krijgen, maar er moet ook een adequate reactie zijn op complicaties.
Helemaal eens. Bevallen in Nederland gaat nog op een bijna vooroorlogse manier.
Dat komt vooral door de vroedvrouwenmaffia die bij hoog en bij laag volhoudt dat thuisbevallen én pijnlijden de beste manier is om met je kind te binden.
11 Jaar geleden kreeg ik mijn dochter. Ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen maar heb met door de vroedvrouw ervan laten overtuigen dat ik beter thuis kon blijven.
Na 16 uur verschrikkelijke weeën was er nog bijna geen ontsluiting maar bleek wel dat het kind in het vruchtwater had gepoept. Dus midden in de nacht alsnog naar het ziekenhuis. Dat was gelukkig een groot academisch ziekenhuis waar was een ploeg klaar stond om me op te vangen en de bevalling te begeleiden. Het kind moest zsm worden ‘gehaald’ en dat werd uiteindelijk een vacuumverlossing. Mijn dochter kwam gezond ter wereld maar wel op een manier die voor moeder én kind traumatisch was.
Commentaar van de verloskundige achteraf; jammer dat ik er in het ziekenhuis niet bij mocht blijven. Dan had ik wel een keer extra op je buik gedrukt en was de vacuumpomp niet nodig geweest…
Het is voor ons bij 1 kind gebleven maar ik zou een volgende bevalling nooit meer thuis zijn ingegaan. Liever vanaf het begin in een ziekenhuis. Met pijnbestrijding. Maar dan moet je er dus wel van op aan kunnen dat er dan een deskundig team voor jou en je kind klaarstaat.
Ongeloofelijk
Zo’n tien jaar geleden verhuisde ik van Duitsland naar Nederland.
Het fenomeen ‘thuis bevallen’ was toen compleet nieuw voor mij.
Vol ongeloof luisterde ik naar het verhaal van een Nederlandse vriendin die tijdens haar bevalling –op 3 hoog in de Amsterdamse Pijp- door de brandweer uit een raam moest worden getakeld. Er waren complicaties opgetreden. Op het nippertje kwam die vriendin terecht in een ziekenhuis. Moeder en kind konden worden gered.
Als ik dit verhaal aan Duitse familie en vrienden vertel, worden er regelmatig grote ogen opgezet. In Duitsland bevalt 98 % van de zwangere vrouwen in het ziekenhuis.
Thuis bevallen moet verboden worden.
Ze halen je blindedarm er toch ook niet thuis uit?
Het gaat hier verdorie om een open wond, met bloedverlies en een nieuw kwetsbaar leven, dat MOET met de grootst mogelijke zorg en kennis omgeven worden.
Ik ben van allebei mijn kinderen, op eigen wens, bevallen in het ziekenhuis. Omdat ik een tijd in Duitsland heb gewoond, heb ik de optie om thuis te bevallen niet eens overwogen. In Duitsland werd ik gechoqueerd aangekeken als ik vertelde dat veel vrouwen in Nederland thuis in bed bevielen en dat ruggenprikken zelden werden toegediend.
Ik heb goede ervaringen met mijn ziekenhuisbevallingen. Mijn oudste kind werd, nadat de weeën niet wilde vorderen, met behulp van wat medicatie met de navelstreng om haar nek geboren (gelukkig in het ziekenhuis dus). De bevalling van mijn tweede kind verliep vlekkeloos.
Een paar weken geleden heb ik zitten kijken naar een uitzending van Zembla over het hoge sterftecijfer onder baby´s kort voor, tijdens en na de bevalling. Waar ik vooral van schrok (en waarvan ik me ook niet bewust was tijdens mijn eigen bevallingen), is dat er in de meeste ziekenhuizen, buiten kantooruren, geen medisch team beschikbaar is.
Daardoor komt een vrouw, als de pijn haar te veel wordt, niet in aanmerking voor een ruggenprik (die wordt door een anesthesist toegediend) en wat nog erger is, als ze medische hulp nodig heeft, moet ze vaak (te) lang wachten.
Wie thuis wil bevallen, prima. Maar als er iets misgaat, moet er in het dichtstbijzijnde ziekenhuis een medisch team aanwezig zijn. En voor iedereen die in een ziekenhuis wil bevallen moet dat zonder problemen, in het ziekenhuis naar wens, mogelijk zijn.
Mijn ervaring is dat veel verloskundigen het liefst alles in eigen handen houden.
Tijdens de zwangerschap van onze oudste dochter (nu 1,5 jaar) kreeg ik bij 34 weken te maken met hypertensie wat in week 39 leidde tot zwangerschapsvergiftiging. De volgende morgen werd ik ingeleid, de bevalling verliep moeizaam, ik was moe, had enorme hoofdpijn en nauwelijks kracht voor de bevalling. Door alle apparatuur en controles kreeg ik last van angst wat de bevalling ook zeker niet soepel deed verlopen. Gelukkig werd onze dochter gezond geboren. Na de bevalling werd ik ziek van Streptokokken A en B en Stafilokokken. Onze vraag is altijd geweest waarom is er zo ontzettend lang gewacht met inleiden? Steeds kregen wij het antwoord ‘het is goed om de natuur zijn gang te laten gaan’. Maar is het dan niet minder belangrijk hoe de conditie van de moeder is na de bevalling? En hoe snel de baby nu na 1,5 jaar nog overprikkeld is?
Na deze ervaring dachten we genoeg argumenten te hebben om bij een tweede bevalling in het ziekenhuis te bevallen. Na veel praten kregen wij het voor elkaar, dit omdat het protocol van het ziekenhuis is na ziekte door streptokokken A en B en omdat deze weer actief aangetoond waren in mijn bloed. Met 36 weken weer hypertensie. Daarbij kwam in de 37 weken zwangerschapssuiker bij waarvoor het op dat termijn te laat was om te behandelen en werd de hypertensie zwangerschapsvergiftiging door aantoonbaar eiwit in mijn urine. Gelukkig een andere gyneacoloog dan de vorige keer, we mochten direct een afspraak maken om diezelfde week ingeleid te worden. Gelukkig werd onze tweede dochter gezond geboren.
Nu 10 maanden verder, zijn we met onze beide dochters in behandeling bij een sensorisch intergratie therapeute i.v.m. het feit dat zij beide zeer gevoelig zijn in het verwerken van prikkels.
De laatste weken van de zwangerschap en de bevalling zijn voor onze meisjes erg zwaar geweest. Met alle gevolgen van dien na de bevalling; huilen, passief gedrag, niet willen drinken. Het werd hun te veel…
Ook zelf heb ik na de bevalling te maken met veel hoofdpijn, geheugen en concentatieproblemen. Hiervoor heb ik onlangs een bloedonderzoek, MRI-scan en een E.E.G. voor laten maken in opdracht van de neuroloog. Want ook langdurig met hypertensie blijven lopen kan ernstige gevolgen hebben zoals bloedingen etc. En daar bijkomend een bevalling met zeer veel risico’s.
Het is een heel verhaal geworden.
Gelukkig hebben wij een heel warm gezin, en genieten we elk moment van de dag met elkaar. Maar de angst blijft je bij, en is dat in onze situatie nodig geweest? Iedereen zal gedacht hebben goed werk te leveren, maar het blijft belangrijk dat ook naar statistieken gekeken wordt, en dan moet je als deskundige misschien een andere stap zetten dan je eigen ervaring leert.
Hartelijke groeten,
Hanneke
Ik heb zelf geen kinderen, maar houd me wel op de hoogte van de stand van zaken in de medische wereld. Als sociaal-geograaf ben ik daarnaast beroepshalve bezig met demografische gegevens.
Wat mij op valt is dit: er is reeds tientallen jaren een onomstotelijk bewezen link tussen de gezondheid van pasgeboren kinderen, en de leeftijd van hun moeder.
In Nederland worden vrouwen te oud moeder, meestal rond hun 30e. Dat is belachelijk. Breng die leeftijd terug naar 25, en de kindersterfte neemt al enorm af. Daarnaast levert dit voor vrouwen meer op dan alleen een gezonde baby;
- het glazen plafond verdwijnt;
ze duiken direct vanuit hun studietijd het kraambed in, en kunnen een jaar later, of 2 jaar later, als er nog een kind komt, meteen zonder onderbreking economisch actief worden.
- ze maken de meest stressvolle periode van het opvoeden mee als ze begin 40 zijn, dus de kans dat ze mentaal eronderdoor gaan aan problematische pubers is veel kleiner.
- Nederland zal minder snel vergrijzen: als de leeftijd dat men kinderen krijgt, 5 jaar daalt, is dat een daling van ongeveer 15-20% ten opzichte van nu. Dus verjongt de bevolking zich met een vergelijkbaar percentage sneller.
Kortom: dit is geen medisch probleem, maar vooral een demografisch probleem met een medisch randje.
Ik ben ruim 4 jaar geleden bevallen in het ziekenhuis. Mijn vliezen waren gebroken en heb bijna 2 dagen met gebroken vliezen gelopen en toen moest ik sowieso naar het ziekenhuis, maar er bestond wat ons betreft geen twijfel over. Ik zou NIET thuis bevallen. Ook mijn verloskundige doet geen bevalling van van een 1e kindje thuis. In het ziekenhuis was alles in de buurt. Mijn dochtertje is niet zo goed ter wereld gekomen waardoor zuurstof toegediend moest worden en zij een week in het ziekenhuis moest blijven. Moet er niet aan denken om tijdens heftige weeen nog even van mijn slaapkamer de trap af te lopen en in de auto naar het ziekenhuis te gaan. Liggend is de bevalling al een hel en kan je niets hebben, laat staan dat je dan ook nog eens moet lopen etc. Een verloskundige kan heel veel, maar is nog altijd geen kinderarts en gynaecoloog. Bij ons komt er geen 2e, maar als dat wel zo zou zijn dan weer in het ziekenhuis. Rustige muziekjes en kaarsjes hadden mij niets gedaan hoor:-) Een bevalling is niet relaxen, maar hard werken en je concentreren op jezelf en de pijn!!! Anders word je gek! Ik had een zware bevalling, maar er is nog nooit een kindje geboren zonder dat de moeder pijn had volgens mij. In het ziekenhuis was het ook relaxed hoor. Heel lief waren ze voor me.
Groetjes,
Anita
@ Anita;
waarom geven die mutsen je dan ook geen narcose? In het buitenland is een bevalling helemaal niet pijnlijk omdat er vrijwel altijd een fatsoenlijke verdoving of zelfs algehele narcose wordt gebruikt.
Narcose is geen oplossing tegen de pijn. Dan ben je helemaal van de wereld en dat is alleen maar slecht voor het ongeboren kind! Ook in ziekenhuizen ben je niet geheel veilig, wel eens aan de andere zieken (lees bacterien) die zich er bevinden, gedacht?
Verloskundigen zijn zo opgeleid dat ze ook in noodsituaties veelal goed uit de voeten kunnen en die situaties komen ze gelukkig niet wekelijks tegen!
Extra begeleiding tijdens de bevalling zou een doula kunnen zijn, een vrouw die verstand heeft van wat wel en niet normaal is en weet wanneer je de verloskundige direct moet waarschuwen… Ze laat je tijdens de bevalling niet alleen en weet allerlei alternatieven om de weeen aan te kunnen. Want als je dat al op een cursus hebt geleerd, tijdens de weeen weten 9 van de 10 ouders niet alles meer terug te halen.
Ik heb 1 kindje van 2 jaar en ben toen in het ziekenhuis bevallen. Het was een zware bevalling en was ik niet in het ziekenhuis geweest dan was mijn kindje gestorven.. Gelukkig had ik 3 familieleden bij mijn bed die mij enorm hielpen, want de gyneacoloog rende voortdurend weg naar de verloskamer naast mij, omdat daar ook een zware bevalling was die zij moest regelen.. dan liet ze mij alleen achter met de nodige paniek. We hebben wel 20 keer gesmeekt of ze weer terug kwam, echt een hele ellende, zo bevallen wil ik nooit meer, en toch willen we nog graag een tweede kindje………
Ook wil ik nog even opmerken dat dat kwartier ook geldt voor de verloskundige als je thuis bevalt hoor!!! Gister is mijn nichtje bevallen, en haar verloskundige wilde zeker nog even uitslapen.. in alle nood is haar moeder gekomen, en vanaf de weeén begin tot en met de geboorte duurde amper maar 2 uurtjes, het kind floepte eruit en ademde niet. De moeder heeft het geholpen geboren te worden en heeft het met op rugje kloppen aan het ademen gekregen, maar als leek sta je daar maar terwijl de verloskundige zich nog lekker in bed omdraait.. schande gewoon!! Dit moet gewoon niet kunnen zo!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Hopelijk komt hier verandering in,
de nodige eerbied en hulp voor barende vrouwen moet gewoon aanwezig zijn, daar heb je recht op. Tegenwoordig laten ze je ook tot 3 weken over de uitrekendatum doorlopen, dit verhoogt veel risico’s en ook dat zorgt voor onnodige babys die niet levend door de geboorte heen komen, kan dat ook niet eerder geholpen worden?!
Wens jullie veel succes bij de strijd om ons vrouwen, die toch bijna allemaal eens hiervoor komen te staan, tenslotte weet je nooit van te voren hoe de geboorte gaat lopen.
Ik wil ook nog even reageren op die Peter met zijn domme leeftijdopmerking:
Je kan dan wel nuchter gezien gelijk hebben, maar je heb het in je leven niet altijd zelf voor het zeggen als je een kindje wilt hoor!!! Ikzelf ben nu 43 en heb heeeel lang moeten wachten tot het lukte om zwanger te worden, heb nu een gezond kind en ben er dol gelukkig mee!!
Wacht maar Peter, je heb nu nog geen kind vermeld je, maar wat als jou/jullie het ongewilt ook zo overkomt? Roep je dan ook “belachelijk” naar jezelf en je vrouw?????? Denk a.u.b. eerst erover na voordat je iets schrijft waar je veel vrouwen enorm pijn mee doet!
Groetjes,
Elisa.
Bij ons ziekenhuis in Vlissingen sluiten ze gewoon de kraamafdeling… geen geld! dus moet 80% van walcheren in Goes bevallen wat soms wel 45 min. rijden is.
ach je geld wat stom is maakt recht wat krom is… er is al een’snelweg bevallingen’ geweest.
Thuisbevallen verbieden? Waarom?
Als alles de hele zwangerschap goed gaat, de verloskundige geen problemen ziet en je het zelf wilt, wat is er dan verkeerd aan de keuze om thuis te bevallen?
Ik ben zelf thuis bevallen, dat was ook onze keus! Maar al had ik naar het ziekenhuis gewild, er was niet eens tijd voor: zo snel en makkelijk is het bij mij gegaan!
Laat aan iedereen de keuze vrij, zorg dat vrouwen zich prettig voelen op de plek waar ze gaan bevallen. En dan ben ik het eens met iedereen die zegt: zorg dat er een medisch team ter plaatse is dat zijn werk goed doet! Gelukkig ken ik in mijn omgeving geen slechte verhalen…
Mijn oudste dochter is net 2 en mijn jongste nog geen half jaar. Beide keren ben ik, op eigen wens, thuis bevallen met hulp van mijn man en een fantastische verloskundige en een lieve kraamverzorgster. De verloskundige was heel duidelijk in welke gevallen we naar het ziekenhuis zouden gaan, dat een kwartiertje rijden weg ligt. Ik heb me geen moment onveilig gevoeld en, nog belangrijker, ik ben van mening dat ik mijn dochters hier geen tekort mee gedaan heb. Mijn mening: laat ieder bevallen zoals ze zelf wil, maar zorg wel dat er een deskundig team 24 uur paraat is in een ziekenhuis zodat bij calamiteiten zo snel mogelijk ingegrepen kan worden. Een goede verloskundige neemt bij thuisbevallingen geen onnodige risico’s en zal je vroeg genoeg naar het ziekenhuis laten gaan.
Bij de eerste droomde ik van een thuisbevalling. De dag voordat ik twee weken over tijd was, begonnen de weeën en ik was dolblij, want nu mocht ik nog thuis bevallen. Helaas bleek mijn zoon in het vruchtwater gepoept te hebben, zodat we alsnog richting ziekenhuis moesten. Daar aangekomen vlotte de uitdrijving niet, zodat de gynaecoloog uit zijn bed moest om een vacuümverlossing te doen. Hij was waarschijnlijk niet helemaal wakker, had niet ingeknipt. Maar alles leek in orde. Later kreeg ik echter pijn. Steeds meer pijn. Het was druk op de kraamafdeling, er moesten vrouwen naar huis en voor mij was weinig tijd: ik moest de tanden maar even op elkaar bijten. Na uren kreeg men aandacht voor mij. Toen mijn moeder voorstelde om maar eens bloed te prikken en het HB veel te laag bleek, ging het opeens snel. De gynaecoloog (die op zaterdagochtend niet op de afdeling is) werd gebeld en verzocht te komen. Toen hij eindelijk kwam, bleek ik een inwendige bloeding te hebben (hematoom) en lag ik binnen een half uur op de OK… Daarna volgden 10 dagen ziekenhuis (na een keizersnee ben je binnen 5 dagen vaak alweer thuis), geen kraamhulp meer en nog drie maanden moeten herstellen.
Bij de tweede op mijn verzoek al met 37 weken naar de gynaecoloog om te zorgen dat mijn dossier daar klaar lag. Alles doorgesproken wat wel en wat niet te doen. Ik zou niet meer overtijd bevallen, en geen vacuümverlossing meer. Toch hebben ze me pas na 41 weken ingeleid, maar de bevalling verliep vlot en voorspoedig. Mijn tweede bevalling heeft veel leed goedgemaakt!
Tegenwoordig schijnt het ziekenhuis met betere protocollen te werken m.b.t. bevallingen. Als ik nu een keuze zou moeten maken: zeker in het ziekenhuis en als het even kan voor de bevalling al controle bij de gynaecoloog zodat men weet dat je eraan komt!
Thuisbevallen? Nee! Ik zal u uitleggen waarom ik of wij er zo over denken.
Wij zijn heel blij dat we 2 keer (zonder reden) ZELF gekozen hebben om naar het ziekenhuis te gaan. En gelukkig dat we daar waren (achteraf gezien, weliswaar, maar toch)! Ik zal het in het kort samenvatten:
Geboorte 1: 6 dagen over tijd (zegt al genoeg) in een van de warmse zomers van NL (aug 2003). De weeen begonnen om 04.00 uur s’nachts. De hele dag zijn de weeen gebleven maar uiteindelijk om 23.30 maar naar het ziekenhuis gegaan (op ons verzoek). Uiteindelijk na weeenopwekkers, etc. wordt onze dochter geboren om 05.00 uur (25 uur dus bezig!). Ik probeerde de geboorte te filmen. Ben er noodgedwongen mee moeten stoppen daar onze dochter levenloos werd geboren. Totale meconium in het vruchtwater welke niet uit te zuigen viel, zoveel was het. Maar belangrijker nog: Totaal geen reactie, geen gehuil, geen ademen!!
Levenloos ging ze weg en we hebben ze vervolgens 3 uur niet gezien. Als ouders blijf je ontredderd achter. Onze dochter, kantje boord liggend, heeft het uiteindelijk overleeft. We hebben het er samen wel eens over wat er was gebeurd als we thuis waren geweest. Conclusie: onze dochter had dit niet overleeft. Nu, 6 1/2 jaar later is onze dochter gezond maar heeft aan het hele zuurstofgebrek wel een eenzijde doofheid aan overgehouden. Maar, zo denken wij dan maar, relativerend, ze leeft nog!!
Geboorte 2: Weer een verhaal apart. Geleerd van de 1e ervaring waren we overtuigd dat de bevalling dit keer ZEKER weer in het ziekenhuis zou plaatsvinden.
Mijn vrouw, weer 6 dagen over tijd, nu echter in dec 2004, krijgt weeen omstreeks 15.30 uur. We gaan direct naar het ziekenhuis met de verloskundige en er wordt getracht om onze zoon op de normale manier ter wereld te laten komen. Op zich niets verkeerd aan, echter hij woog ‘slechts’ 5760 gram. En dat op een normale manier!!! Dat kan natuurlijk niet, maar ja, geen echo bij de verloskundigepraktijk, dus ze zien dit totaal niet aankomen! Ja, hij zal wel een 8 pond worden hadden ze geschat. Als mijn vrouw mag gaan persen om 19. 15 uur (nog geen 4 uur na het begin!) zit mijn zoon ‘vast’. Maar ja, je kunt niet meer terug, he? Dus met 3 man op de buik duwen, en ja, uiteindelijk na het totaal doorscheuren van het schaambeen bij mijn vrouw komt onze zoon ter wereld. Dit wens ik niemand toe. Wat een ellende heeft mijn vrouw – en dus ook onze hele gezin – meegemaakt! Dat mijn vrouw dit alles heeft overleeft is een geluk bij een groot ongeluk. Achteraf gezien zijn er vele fouten gemaakt door de verloskundige. Tja, het ziekenhuis zegt meteen: dit had op een normale manier nooit geboren mogen worden, nee, dat begrepen wij inmiddels ook wel. Het mannetje was een bezienswaardigheid in het ziekenhuis, iedereen wilde die 11,5 ponder wel eens even komen zien. Maar blij waren wij niet! Dit heette een TRAUMATISCHE bevalling, en ja dat was het! IK zal u de details besparen. Ikzelf kreeg naar 5 dagen ziekenhuis een vrouw thuis, een baby die zijn moeder niet accepteerde, een vrouw welke niet meer kon lopen, in een bed beneden moest slapen, vervoerd moest worden in een rolstoel, een jaar met 2 krukken heeft moeten lopen, en 2 jaar heeft moeten revalideren, etc, etc. Tja, en dan met een invalide vrouw, een baby en een kleine van 1,5 valt het allemaal niet mee. En het werk gaat gewoon door, he? Nu, 6,5 jaar later zijn we blij dat we elkaar hebben en 2 min of meer gezonde kinderen hebben. Mijn vrouw wilde best een derde maar ik niet meer. Als je 2 keer zoiets meemaakt is het goed zo!
Conclusie: Een geboorte is iets wat in het ziekenhuis hoort en zeker niets is om thuis te doen. Als wij bij beide keren thuis waren geweest was de 1e keer mijn dochter overleden en de 2e keer mijn vrouw. Kortom, mensen, denk goed na. Ga naar een ziekenhuis. Daar zijn alle voorzieningen, en moet je door compicaties alsnog naar het ziekenhuis, dan kan het zijn dat je gewoon te laat bent. En dat, vergeef je jezelf echt niet! Het idee dat je het had kunnen voorkomen moet je dan vervolgens met je hele leven meedragen. Nogmaals, beslis een ding zeker: ik ga bevallen in het ziekenhuis!
Helaas is het zo dat Nederland ver achter loopt met de zorg voor een zwanger vrouw. Alles moet en zal op de natuurlijke weg worden geboren, pas als het dreigt fout te gaan wordt er actie ondernomen. Of, zoals in ons geval niet, en wordt alles afgedaan als “we dachten alles onder controle te hebben”. 5 jaar verder, rechtzaken achter de rug, met een (ondermaatse) straf voor de gynaecoloog, mag de man nog steeds zijn beroep uitoefenen, met als gevolg wederom bewezen fouten (wederom bestraft) met de dood tot gevolg.
Programma’s als Medische Missers, waarin vorig jaar erg veel aandacht aan dit topic is besteed, hebben hopelijk bijgedragen aan dit besluit.
De acties zoals nu komen te laat voor velen, maar voor velen anderen op tijd.
Peter: Statisch mag je dan gelijk hebben, maar je slaat de plank totaal mis. Je bent nog wel een punt vergeten, wat veel in de publiciteit is gebruikt, het aantal allochtonen wat toeneemt en dus de kans op sterfte ook. Mijn inziens weer een handgreep van de onderzoekers, om de betreffende medische goeroes de hand boven het hoofd te houden. Ik zie het al voor me: Na de inentingen, griepprik en onderzoek naar borstkanker het verplicht steriliseren van vrouwen boven de 25, en wat doen we met de mannen, sta jij als eerste in de rij om “sjakie” te laten beetnemen?
Nee, het is goed dat er nieuwe regels komen, beter gisteren dan morgen. Helaas ben in een ervaringsdeskundige.
Ik heb drie kinderen gekregen, allemaal gezond en allemaal poliklinisch geboren. De eerste twee met de eigen verloskundge die érg goed en professioneel was. Nummer drie onder supervisie van de gynaecoloog, ingeleid omdat ze overdragen was. Op medische indicatie dus, omdat er wat ‘aan de hand’ was hoewel gelukkig niet ernstig. Maar wat schetst mijn verbazing, ik kreeg een jong studentje, net arts-assistent zonder ervaring. De enige begeleiding was een infuusfles oxytocine die elke 20 minuten verder werd opengedraaid, terwijl ik al tegen het plafond zat van de weeen omdat ik ‘veel te weinig ontsluiting had’ en zelf ging ze weer weg. 20 minuten later was het kind er nadat iemand op de gang is gaan gillen dat ik persweeen had. In onze nieuwbouwwijk circuleerden er meer van dit soort verhalen (soms nog veel dramatischer) met klachten over de onervaren studentjes die je voor je kreeg op het moment dat je onder supervisie van ‘de gynaecoloog’ moest bevallen in het (provinciale) ziekenhuis. Je kon 100 keer beter met een ervaren verloskundige de baartafel bestijgen…Volgens mij ligt hier ook veel te verbeteren….
Ik heb zelf nog geen kinderen, maar ik ben verloskundige in opleiding.En studeer als Nederlander in Belgie. Ik volg het nieuws over de babysterftecijfer op de voet.
Ik heb het forum eens doogelezen en ik schrik bij de uitlatingen zoals “thuisbevallen zou verboden moeten worden”. Ja ik ben een voorstander van thuisbevallen anders had ik maar gynaecoloog moeten worden i.p.v. verloskundige, maar er zijn grenzen. Ik ben er van overtuigd dat het een combinatie van veel verschillende factoren is waardoor, wij als medisch zeer goed ontwikkeld land, zn hoog babysterftecijfer hebben. Ik vind dat zowel de gynaecologen als de verloskundige nauwer moeten gaan samenwerken, beter moeten gaan communiceren (ook naar de zwangere toe) en dat de protocollen verbeterd moeten worden.Ook de regering moet een handje gaan helpen. Op het financiele gebied dan. Meer geld uittrekken voor ziekenhuizen(Ipv voor oorlogje voeren in Irak.) zodat er 24 uur per dag 7 dagen per week een OKteam klaarstaat.
En Peter… Ik denk dat jou reactie bij veel mensen de gevoelige snaar raakt. Jij bent alleen maar met cijfertjes bezig en vergeet hierbij, volgens mij, de werkelijkheid. Zwanger worden heb je niet altijd zelf in de hand. Het is en blijft een wonder wat je moet overkomen. Dus de uitlating, en volgens jou ook de oplossing tegen hoge babysterfte, dat vrouwen maar eerder aan kinderen moeten beginnen is een onterechte conclussie. Ga zelf maar eens een kijkje nemen in de wandelgangen van een verloskundige of gynaecoloog. Dan weet je misschien wel beter.
Ik vind dat heel veel mensen oordelen over dingen waar ze geen verstand van hebben. Je kunt uit een ervaring niet oordelen over het systeem dat hier in Nederland gehanteerd wordt. Een verloskundige wordt geacht binnen een kwartier aanwezig te zijn vanaf het moment dat bij haar de telefoon gaat. Ook is zij continue met risicoselectie bezig. Zij vraagt zich continue af wat elke daad als gevolg zou kunnen hebben en ze controleert op zoveel mogelijk punten. Ook blijkt uit veel onderzoeken dat in het ziekenhuis bevallen helemaal niet veiliger is dan een thuisbevalling. In het ziekenhuis liggen ook ZIEKE mensen die voor bacteriën en virussen kunnen zorgen bij een barende vrouw. Die zieke mensen zijn er helemaal niet bij een thuisbevalling. Daarnaast is pijnstilling niet altijd beter tijdens een baring. Een vrouw baart al eeuwen zonder pijnstilling en juist door pijnstilling kunnen er vaak extra complicaties optreden.
Er heersen heel veel taboeverhalen rondom een bevalling een babysterfte, vind ik. En men kan helaas niet realistisch de cijfers van vroeger met nu vergelijken, want vrouwen beginnen nu eenmaal op een latere leeftijd aan kinderen. Verhalen van jonge moeders waarbij de bevalling niet gaat als gepland hoor je zelden.
Helaas zijn er veel te veel mensen die verhalen rondbazuinen zonder er van te voren over gelezen te hebben of er uberhaupt verstand van hebben… Heel jammer
Student verloskunde
Ik ben momenteel zwanger en bijna aangekomen op de uitgerekende datum, van mijn tweede kind. Mijn eerste is 2,5 jaar geleden geboren en voor mij waren deze cijfers al bekend. Ik werk zelf in het medische wereldje en hoorde van cijfers als meer dan 50% van de thuisbevallingen moeten alsnog met spoed naar het ziekenhuis, elke dag sterft er een baby onnodig in Nederland vaak door afwachtendheid van de verloskundigen, gyneacologen, co-assistenten en noem maar op. Nu is dit door het 2 jarig onderzoek bevestigd en ik kan niet anders zeggen dat als ik het zelf bij mijn vorige geboorte niet zo goed heb gedaan het heel anders met mijn dochter en misschien met mij was afgelopen. Al waren het dan misschien achteraf ook “lichtere” complicaties.
Er werd al verteld dat het kind groter dan normaal zou zijn. Evengoed werd er t/m de 42e week gewacht met ingrijpen van de verloskundige, met weeen en met spoed naar het ziekenhuis rijden, omdat het kind in moeilijkheden was gekomen, als gevolg. Ik vroeg nog wel rond de 40e-41e week om eerder in te grijpen, maar zij wildden lievr wachten op een natuurlijk verloop.
Mijn mening is dat er veel te gemakkelijk wordt omgegaan met mensenlevens en dat er nu eindelijk ingegrepen wordt is hard nodig, maar hard voor de al onnodig overledenen.
Het blijft natuurlijk een onvoorspelbaar gebeuren, maar wetende dat het nog niet goed geregeld is in Nederland maakt mij erg nerveus en het kan tijdens de bevalling misschien meer angst opwekken dan nodig.
Wat ik ook gek vind is dat wij vlakbij een ziekenhuis wonen die goed staat aangeschreven als het om gyneacologie, pijnbestrijding tijdens bevallingen enzo gaat mede vanwege de grotere groep allochtonen die zij zien er vaak voor mensen uit de buurt geen plaats meer is. Ik moest nog zeker 15-20minuten rijden met de auto naar een ander ziekenhuis.
Ik had geen keuze en toen het er om ging moest ik nog ver weg ook. Heel slehct vind ik dat. Ik heb dit meer gehoord in mijn omgeving en dit staat dan ook niet op zich.
Ik wil toch even reageren. Ik ben bevallen van twee gezonde dochters en beide bevallingen hebben thuis plaatsgevonden. Ik vind het een prettig idee dat je de ruimte krijgt om te kiezen waar de bevalling zal kunnen plaatsvinden.
Bij beide bevallingen ben ik goed geholpen door mijn verloskundigenpraktijk. Ze hebben met goed geholpen. Ik beide gevallen denk ik dat ik langer begeleid ben dan als ik in het ziekenhuis zou bevallen.
Bij de eerste dochter (bevalling duurde 24 uur) heb ik 3 keer overdag bezoek gehad en zijn ze de laatste 3 1/2 uur van de bevalling niet meer van mijn bed geweken. Bij de tweede bevalling (5 uur) heb ik een keer bezoek gehad en zijn ze de laatste 1 1/2 uur bij mijn bed gebleven. Wat ik hoor om mij heb je dat niet in het ziekenhuis.
Ik weet dat ik twee ‘probleemloze’ bevallingen heb gehad, maar ik vind het heel prettig dat ik de keus heb gehad over de plek van de bevalling. En ik voelde geen druk van de verloskundigen dat ik thuis moest bevallen.
Ik ben overigens op mijn 28ste bevallen van mijn eerste dochter. Het is moeilijk om een oordeel te hebben over dit onderwerp, ik hoop alleen dat ik evt bij een volgende zwangerschap kan kiezen of ik thuis of in het ziekenhuis wil bevallen.
Ik vind de aanbevelingen van de stuurgroep erg goed. Ik heb zelf de ervaring dat naar mij als zwangere vrouw slecht is geluisterd. Ik heb zelf vier kinderen, waarvan de derde met 8 maanden is doodgegaan. Ik was toen 35 jaar. Voor het weekend (op donderdag) belde ik de verloskundige op dat ik de baby onvoldoende vond bewegen en mij zorgen maakte. De verloskundige zei, maak je geen zorgen. Kom maar even langs, dan luisteren we even naar het hartje. De harttonen waren te horen. Er was niets aan de hand. ‘s Maandags zei ik tegen mijn man, het is niet goed. Ik voel geen beweging meer. Weer gebeld. Kom maar langs. Het was inderdaad niet goed. Doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar bleek dat het niet goed was. Ik ben in het ziekenhuis opgenomen om te bevallen.
Achteraf heb ik het mijzelf heel kwalijk genomen dat ik mij had laten geruststellen door de verloskundige en niet tenminste gevraagd had om een hartfilmpje of iets dergelijks.
Het 45 jaar geleden dat ik mijn eerste kind in Haarlem in het diaconessenhuis gekregen had ook 3 dagen heen en gesleept tussen mijn ouders huis en het ziekenhuis.
,en uiteindlijk zonder verdoving een tangverlossing kreeg en het arme kind bont en blauw en een gedeukt koppie de wereld in kwam.
En nu moet ik lezen dat het er nog steeds zo toegaat.Wat is dat erg.
De situatie in Amerika waar ik al 30 jaar woon is ook niet idiaal.
Maar 3 dagen martelen is erger.Naderhand was je al blij dat je het overleeft had ,,,allebei!!!
Bevallen in het ziekenhuis zou veiliger moeten zijn dan thuis bevallen, maar daar plaats ik vraagtekens bij. Als je als zwangere niet in een academisch ziekenhuis ligt en er ‘s nachts geen gynaecoloog aanwezig is, loop je evengoed grote risico’s.
Zelf ben ik in week 33 opgenomen met pre-eclampsie in een (klein) streekziekenhuis. Dat is de grootste fout van mijn leven geweest. De pre-eclampsie ontwikkelde zich tot het Hellp-syndroom. Op het moment dat ik plotseling ondraaglijke pijn kreeg, was er alleen een zuster aanwezig die niet ingreep. De verloskundige was met een bevalling bezig en de gynaecoloog lag thuis op een oor. Ik heb toen ‘s nachts uit pure angst mijn ouders opgebeld in de veronderstelling dat ik het niet zou redden. De pijn sloeg op mijn borst en ademhalen ging steeds moeizamer. Zij, op hun beurt, hebben midden in de nacht de huisarts ingelicht. Ongelooflijk, ik had meer vertouwen in mijn eigen huisarts dan in het ziekenhuspersoneel.
Uiteindelijk is er na 6 uur (!) ingegrepen d.m.v. het toedienen van magnesiumsulfaat. De pijn bleek te komen van mijn lever. Een paar uur later was de toestand van mijn kind zodanig kritiek dat er een spoedkeizersnede werd uitgevoerd.
Al met al heb ik een zeer slechte ervaring gehad. De manier waarop je als zwangere benaderd wordt, vond ik ronduit beledigend. De sussende en betuttelende manier waarop je angsten en zorgen worden weggewuifd, terwijl je lijdt aan het syndroom dat jou en jouw kind fataal kan worden, is bijna schandalig.
Het lange herstel viel mij erg tegen. Ik dacht vaak terug aan de periode in het ziekenhuis en beleefde mijn angsten en pijn telkens opnieuw.
Het gevolg was niet alleen dat ik het boekje ‘Zorgen baren’ heb geschreven en uitgegeven, ook leidde mijn ervaring ertoe dat ik besloot een coachingspraktijk op te zetten voor vrouwen die een gecompliceerde zwangerschap en/of bevalling hebben doorgemaakt (www.zwangerschapscomplicaties.nl).
Want dat is een onderwerp dat ook aandacht verdient: het lichamelijk en psychisch herstel van de bevallen vrouw!
De ellende die iedereen heeft meegemaakt vind ik oprecht heel erg, maar zoals aan alles zitten ook aan deze kwestie vele kanten. Het feit dat we in Nederland kunnen kiezen voor een thuis- of ziekenhuisbevalling moet gekoesterd worden. De kwaliteit van de medische zorg in sommige ziekenhuizen, en het kiezen voor een thuis- of ziekenhuisbevalling vind ik twee verschillende discussies. Thuisbevallingen verbieden vind ik een belachelijk idee; er bestaat ook nog zoiets als eigen verantwoordelijkheid en eigen keuze. Na zowel een thuisbevalling als een geplande keizersnede vind ik dat ik recht heb van spreken.
De meneer van de cijfertjes moet de zaken misschoen ook wat ruimer bekijken; ik was 34 toen onze eerste zoon geboren werd. We zijn nog dagelijks blij dat we géén 20 meer zijn en dat we bijzonder bewust onze kinderen groot kunnen brengen. Een beetje levenservaring alvorens je papa en mama wordt lijkt mij minstens zo belangrijk. En betrek het echtscheidingscijfer er maar eens bij; hoeveel van de bejubelde moeders onder de 25 jaar hebben nog een gezin zoals ze dat ooit gedroomd hadden? Natuurlijk moeten kinderen gezond geboren worden, maar ze moeten ook nog ópgevoed worden. Bij voorkeur door de ouders…
Na een traumatische eerste bevalling; thuis gepland, hele heftige weeeen, maar niet genoeg ontsluiting, naar het ziekenhuis.. Daar wegvallen weeeen; infuus, ondanks ontbreken persdrang, toch moeten persen… enfin.. kind lag dusdanig klem dat het nooit op een normale wijze geboren had kunnen worden.. uiteindelijk keizersnede. Omdat het kind zoveel te lijden had gehad was het eerst nog de vraag of het kind gezond was en of het verwrongen gezichtje nog goed zou komen…
Gelukkig is dit allemaal goed gekomen. Kind is supergezond en heeft hier niets aan overgehouden.
Na deze traumatische ervaring zou kind 2 op basis van medische indicatie in het ziekenhuis geboren moeten worden. Dus bij aankondigen van weeen naar het ziekenhuis. Daar gebleven, maar op het moment dat persweeen kwamen was er op de gehele afdeling maar één verloskundige die haar aandacht moest verdelen. Ga maar vast persen werd gezegd, het kind valt er niet zomaar uit.. wij komen dadelijk wel weer eens kijken. Pas na herhaaldelijk aandringen van onze kant werd een gynacoloog opgetrommeld, die na een half uurtje mij kwam verlossen.
Wellicht geen alarmerende situatie, maar na zo’n traumatische ervaring hoop je gewoon in het ziekenhuis op een goede begeleiding te kunnen rekenen.. Niets is minder waar. Ik heb mij knap “alleen” gevoeld tijdens mijn bevalling. Dan heb je thuis met een verloskundige die er alleen voor jou is wel meer support. Gelukkig liep het voor ons goed af, maar ik vond ook de laatste situatie knap “onveilig”. Geen argument om voor de veiligheid in het ziekenhuis te gaan bevallen ! Tenzij je eigen verloskundige meegaat en deze je goed begeleid.
Ik heb zelf geen kinderen, maar een aantal vriendinnen die wel 1 of meerdere kinderen hebben (en ik heb echt niet zo’n grote vriendenkring). Allemaal hebben ze een schrikverhaal. Al ruim 24 uur bezig zijn met bevallen en zware weeen en dan halsoverkop naar het ziekenhuismoeten voor een keizersnee. De ander, bevalling in ziekenhuis maar er op het laatst achterkomen, dat het bekken te smal is, daardoor keizersnede uitgevoerd onder narcose, naar ik heb vernomen een traumatische ervaring voor de moeder, het kind was bijna overleden. Weer een, ziekenhuisbevalling: te lang doorlaten lopen, zwangerschapsvergiftiging. Bijna moeder overleden in kraambed. Slechts 1 van mijn vriendinnen had een positieve ervaring met bevallen, in haar eigen bed. Inderdaad veel de klacht dat de verloskundige te lang alles zelf in de hand wil houden. Het woord vroedvrouwenmaffia heb ik ook regelmatig uit hun mond horen komen. Maar dus ook slechte ervaringen in ziekenhuis. Ik weet het niet hoor maar het lijken wel de middeleeuwen. Het is toch te gek dat de kindersterfte in Nederland het hoogst is van Europa. Overigens is de leeftijd van mijn vriendinnen dat ze bevielen wisselend, van in de twintig tot halverwege de 30. Het argument dat de kindersterfte zo hoog is vanwege de hoge leeftijd van moeders gaat hier dus niet op.
Ik ben het er mee eens dat de regels vernieuwd moeten worden!
Maar het thuis bevallen verbieden? vindt ik geen noodzaak!
Wel scheelt het volgens mij al ontzettend veel ellende als er aan het einde van de zwangerschap een echo wordt ingelast!
Om te zien hoe het kindje ligt (= geen garantie maar een vrouw voelt zelf wel of het kindje daarna nog draait)
Om te zien of het kindje echt nog wel goed heeft daar binnen (placenta/vruchtwater).
Om te zien of het geen 11,5 ponder is!
Wat ook zou schelen is de keus voor het ziekenhuis gratis maken!
Nu zou het mij 500 euro kosten als er geen medische reden is!
En die 500 euro kunnen wij te hard gebruiken, ik ‘hoop’ dat er een reden zal zijn waardoor ik naar het ziekenhuis mag!
Ervarings Mama
Bevallen in mei 2009 en als alles goed gaat a.s juni 2010
Ik ben erg blij alle vier mijn kinderen in het ziekenhuis te hebben mogen krijgen. Bij mijn eerste werd ik naar het ziekenhuis verwezen in verband met een stuitligging. Toen ik, rond de 42e week, heftige klachten rondom mijn buik kreeg,zijn we ‘s nachts toch maar even naar het ziekenhuis gegaan. Helaas…geen dienstdoende gynaecoloog waarna ik na telefonisch overleg met een gynaecoloog buitenshuis naar huis werd gestuurd met de mededeling dat ik morgen maar terug moest komen. Wat bleek de dag erna, na een heftige nacht op advies onder de douche te hebben gezeten: HELLP-syndroom (zeer ernstige zwangerschapsvergiftiging waarbij je hele stolling, nieren,lever en bloeddruk op z’n kop staan). Mijn zoon en ik kunnen het gelukkig nog navertellen maar er zijn vrouwen die dit niet kunnen. Ik heb nog vaak gedacht: hadden ze me maar daar gelaten en was er maar een deskundig iemand geweest die me niet naar huis had gestuurd. Want dat ik die avond voor opname en bevalling al een HELLP had, was wel degelijk duidelijk. En vanaf een telefoon kun je niet zien hoe een zwangere vrouw ervoor staat. Dus, ziekenhuisbevalling: ja maar dan wel met meer mensen aan bed!!
Thuis bevallen kan best! Ik ben ook thuis bevallen en het is allemaal heel goed en snel gegaan. Maar de meeste mensen staan zo ongelofelijk ver van de natuur af dat ze niet eens meer zonder een beetje pijn kunnen! Als het te erg wordt is het prima dat er pijnstilling is, maar kom op zeg! Hoe beter je bent voorbereid en hoe minder angstig je bent hoe makkelijker je bevalt!
En we kunnen allemaal de verloskundige en gynaecologen de schuld gaan geven, maar kijk eens naar jezelf. Je wilt niet weten hoeveel mensen met flink overgewicht een kind krijgen! Dat geeft al risico’s voor je kindje. En we beginnen véél en véél te laat met kinderen krijgen, precies wat peter ook zegt. Dat geeft nog veel meer riscio’s. Tel daar het roken en alcohol drinken tijdens de zwangerschap bij op en genoeg redenen om ook eens naar jezelf als zwangere te kijken!!!!
Natuurlijk, elk kind dat sterft is er één te veel. En lang niet altijd is er iemand verantwoordelijk. Maar ik hoop dat mensen héél gauw eerst eens zorgen dat ze geen overgewicht hebben en tussen hun 25e en 30e hun eerste kind krijgen en niet roken. Dan is er al heel veel winst behaald!
Voor ik iedereen woest maak: Natuurlijk moet de zorg rond zwangerschap en bevalling veel beter geregeld worden. Maar waarom thuisbevallen verbieden? Het is allang bewezen dat thuis bevallen, mits er geen aanwijzingen zijn voor complicaties, net zo veilig is als in het ziekenhuis. Ik heb nog geen kinderen maar ik en mijn drie broertjes (waaronder één van 10 pond) zijn zonder problemen thuis geboren. Het enige punt is dat de verloskundige natuurlijk gewoon uit bed moet komen als er wordt gebeld en als een vrouw, of dat nu al van tevoren besloten was of niet, in het ziekenhuis aankomt moet er meteen een medisch team klaarstaan.
Ik schrik erg van alle nare en traumatische ervaringen. Lijkt me heel heftig om je niet gehoord te voelen en het idee te hebben dat je onder barbaarse omstandigheden bent bevallen.
En ik snap ook dat als iemand alleen maar goeie bevallingen heeft gehad, de neiging om te reageren veel kleiner is.
Ik ben zelf moeder van 3, 2 thuis 1 in het ziekenhuis. En ik ben verloskundige. Opgeleid om zwangeren te screenen of alles normaal verloopt of niet. Ervaring in het begeleiden van de natuurlijke bevalling naar keuze thuis of in het ziekenhuis. In de 12 jaar dat ik werk, heb ik natuurlijk ook spannende dingen gezien en meegemaakt. En ik ben ervan overtuigd dat de manier waarop wij begeleiden goed werkt. En dat het ook beter kan, vooral in het geval er iets niet goed is, de overgang van thuis naar het ziekenhuis. Of zelfs de overgang van verloskundige naar gynaecoloog als er tijdens een ziekenhuisbevalling extra hulp nodig is.
Ik juich de aanbeveling dan ook van harte toe dat er 24 uur per dag een gynaecoloog en medisch team in het ziekenhuis is.
Ook de huisbezoeken bij 34 weken zwangerschap zullen we zelf gaan invoeren. Ik had al de overtuiging om de barende continu te ondersteunen, dus dat zullen we dan ook zeker handhaven en aanscherpen.
De term vroedvrouwenmaffia is pakweg 10 jaar geleden geboren. Dat was in de periode dat we met zijn allen de wens op pijnstilling minder serieus namen. Maar dat is allang achterhaald.
Dat de kindersterfte in Nederland omlaag moet, staat als een paal boven water. En ik hoop voor alle as moeders en vaders (en voor mezelf) dat dit met alle aanbevelingen ook gaat lukken.
Hallo,
Ze hebben het wel over dat er meer ziekenhuis personeel moet komen.
Nou dan heb ik ook een voorstel:
Laat die artsen eens een keer goed luisteren naar de a.s. moeders!
Zelf heb ik drie kinderen waarvan ik de laatste kwijt was als mijn verloskundige er niet op had gestaan dat ze perse een echo wilde.
Ze houden het vaak alleen op een STG, maar een echo zegt veel meer. En de artsen moeten eens ophouden te doen alsof ze alles weten en dat a.s moeders zich aanstellen.
Nee, het is hun lichaam en zij weten wel beter hoe het er binnen is.
Ja ik ben nog boos want het is tweede keer ze met mij de fout in zijn gegaan.
Ik heb geluk gehad met mijn verloskundige.
En ben haar eeuwige dankbaar!
Maar we zien het het kan ook mis gaan.
tweeling gekregen
tijdens de zwangerschap en bevalling gehad: zwangerschapssuiker
zwangerschapsvergiftiging
totaal ruptuur
inwendige bloeding
kraamvrouwenkoorts
incontinentie
instabiel bekken
kapotte urether
Wat mij na zeer lang verblijf is het ziekenhuis duidelijk was
is dat mannen en vrouwen in witte jassen onvoldoende naar hun
patiënten luisteren.
Als arts-assistent (overigens iets anders dan een co-assistent, namelijk een wel al afgestudeerd arts) ben ik erg blij met de publiciteit rondom de gepresenteerde cijfers. Ik heb zelf ruim 100 bevallingen begeleid, waarvan een groot aantal in de nachtelijke uren. Deze vrouwen bevielen allemaal op medische indicatie met uiteenlopende redenen. Ik kan u vertellen dat ik ontzettend veel peentjes heb staan zweten en altijd blij was als het kind er gezond uit was. Het was ronduit belachelijk hoe ik na 5 dagen inwerken diensten ging doen op de verloskamers, alleen! In het ziekenhuis bevallen is een schijnzekerheid. Ik wist van toeten noch blazen, kon nauwelijks een CTG beoordelen en was nog helemaal niet vaardig in het begeleiden van de uitdrijving. Er waren gynaecologen die je prezen als je de hele nacht niet belde en die bijna boos werden als je wel belde. Er was zelden een gynaecoloog aanwezig in het ziekenhuis, een OK-team evenmin. Ik vertrouwde op de ervaring van de verpleging! Ik ben een groot voorstander van 24-uurs aanwezigheid van een gynaecoloog en de OK.
Het is bij mij gelukkig altijd goed afgelopen, maar ik ben vaak door het oog van de naald gekropen. Onnodige stress, niet in de minste plaats voor de barende vrouw!
(arts-assistenten zijn geen ‘studentjes’ maar artsen, ze hebben alleen inderdaad niet zoveel ervaring als een tweedelijnsverloskundige)
Het nieuws in de media omtrent dit onderwerp deed me weer mijn eigen bevalling van 17 maanden geleden herbeleven.
Ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen en had heel lang van tevoren een gevoel dat het niet makkelijk zou zijn.
Doordat ik al lang bij de gynaecoloog liep vanwege een aantal zaken had ik medisch indicatie.
De bevalling begon donderdag op vrijdagnacht en eindigde na 21 uur in een spoed keizersnee op vrijdagavond.
Dat het zo was gegaan had helemaal niets te maken met de zaken waarvoor ik bij een gynaecoloog onder behandeling was! De baby was te groot en kon er niet uit. Daarnaast steeg mijn temperatuur (en dus ook die van de baby) in rap tempo.
Gelukkig een gezond kindje, het had ook anders kunnen zijn.
Een aantal maanden later had ik ook evaluatiegesprekken met een aantal leden van het team die mij tijdens de bevalling hadden bijgestaan. Ik wilde voor mezelf die periode goed kunnen verwerken. Ik had lang nodig om zowel lichamelijk als geestelijk-emotioneel te herstellen.
Ik vind dat vrouwen de keuze moeten hebben waar ze willen bevallen en ook hoe. En dat ze daarbij het recht hebben om zo goed mogelijke “professionals” om zich heen te hebben, of het nou de verloskundige is of de gynaecoloog.
Een professional betekent niet alleen technisch goed zijn in je vak, maar ook op het minder tastbare vlak, het contact met je patiënt (en partner), luisteren naar elkaar en elkaar serieus nemen!!
De nieuwe plannen gaan in 2012 pas van kracht lees ik, van mij mag het morgen, als het kan.
En geld?………. een mensenleven is alles waard!
Ook ik ben blij met het rapport van de stuurgroep, maar vindt het wel aan de late kant.
Ik ben acht weken geleden bevallen van mijn tweede kind.
Beide bevallingen vonden op mijn verzoek in het ziekenhuis plaats. Bij de eerste poliklinisch Ik vroeg pijnbestrijding en kreeg er geen. Maar de verloskundige was trots op me dat ik het na twee uur persen, met een een forse ruptuur ‘helemaal zelf had gedaan’.
Bij de tweede was er inmiddels door de wetgeving geregeld dat een vrouw er zelf iets over te zeggen heeft als ze pijnbestrijding wil (hoera, en dit in 2008…). Maar ook toen moesten we nog erg assertief zijn om een ruggenprik te regelen. Uiteindelijk verliep alles naar wens, tot de placenta niet losliet en ik erg veel bloed kwijtraakte. De gynaecoloog werd opgebeld, en pas na de Zembla uitzending besef ik dat ik blij mag zijn dat hij vlakbij woonde.
Ik heb respect voor een ieder die thuis en zonder pijnbestrijding wil bevallen. Maar ik vindt dat er meer naar de vrouw geluisterd mag worden. En dat het kind voorop komt staat niet ter discussie.
Hopelijk voeren ze de nieuwe regels snel in, dat wens ik alle vrouwen die na mij gaan bevallen in Nederland toe.
Voor ons komt er zeker geen derde.
Ik was 34 jaar en het was mijn eerste zwangerschap.
Met 24 weken en 3 dagen kreeg ik s’ morgens om 7 uur buikkrampen en ik verloor een beetje water en bloed. Dit was de slijmprop , maar toen wist ik nog niet veel van zwangerschap.
Om 8 uur belde ik de verloskundigenpraktijk. Ze zei dat het vanzelf over zou gaan als ik op de bank ging liggen.
Om half 9 voelde ik aan de regelmaat dat dit geen gewone buikkrampen maar weeën waren. Ik belde weer naar de verloskundigepraktijk.
Om 11 uur kon ik langskomen want dan was er een verloskundige.
Om 11 uur was ik er maar moest ik nog een kwartier wachten.
Ze stuurde me direct naar het ziekenhuis. De verloskundige zei dat ze de gynaecoloog zou bellen dat ik er aan kwam.
Aangekomen in het ziekenhuis werd ik door een verpleegkundige aan apparatuur gelegd dat de weeën meet en de hartslag.
Om 12.30 uur, ruim een uur na aankomst, kwam de gynaecoloog.
Toen kon ik pas mijn man bellen, want ik was al die tijd alleen.
Nadat een hartfilmpje van mijn hartslag was gemaakt kreeg ik weeën-remmers.
Toen was het 13.00 uur. Na een half uur stopte de weeën.
Ik werd met een ambulance naar Veldhoven gebracht.
Rond middernacht, toen mijn man net weg was, begonnen de weeën opnieuw. Ik drukte op de bel en de verpleegkundige zei dat ze iemand ging halen.
De weeën waren heel pijnlijk en heftig maar er kwam niemand. Ik kon mijn man niet bellen want ik zou de volgende dag pas telefoon krijgen. Ik heb meerdere keren opnieuw op de bel gedrukt. Steeds keek de verpleegkundige alleen maar vanuit de deuropening en riep (toen ik voor de derde keer belde snauwde ze heel boos) dat er iemand aan kwam.
Om ongeveer half vier, na uren alleen te zijn geweest met verschrikkelijke weeën, kwam de verloskundige van het ziekenhuis.
Ik werd naar de verloskamer gebracht, daar kon ik eindelijk mijn man bellen. Hij kwam meteen.
Hij was er net een kwartier toen de baby in de vliezen geboren werd. Het meisje, Claudia, huilde even.
En overleed binnen een kwartier.
Er zijn hier heel veel fouten gemaakt.
Eindelijk eens aandacht rond de enorme hoge risico`s voor zwangeren en bevallen in Nl!! Zelf ben ik Belgische en verpleegkundige en woon nu ruim 7 jaar in Nl. Heb 2 kinderen van 5jaar en 2jr, die beide in Belgie geboren zijn. Toen ik tijdens mijn zwangerschap vernam hoe het hier allemaal gaat (waar ik enorm van schrok), een bezoek aan de verloskundige duurt 5min. hoe gaat het?, even wegen , even aan de buik voelen en je staat weer op straat. Inderdaad je hebt geen ziekte, maar bent zwanger, luidt het verdict!Nou toen was bij mij de beslissing om in Belgie te gaan bevallen inclusief de opvolging gedurende 9maanden bij de gynaecoloog snel genomen! En maar gelukkig ook. Bij mijn tweede is op 28 wkn van de zwangerschap zwangerschapssteatose ontdekt,dankzij de alerte en adequate controles van mijn gynaecoloog in Belgie. Ik moest onmiddellijk opgenomen worden in Universitair ziekenhuis in Antwerpen, heb iedere dag de beste zorgen en controles gehad, mijn dochter is dan met 32 wkn gehaald omdat mijn leverwaarden zo slecht waren, als dit toen niet ontdekt was, door WEL naar mij te luisteren en onmiddellijk een bloedname te doen, had ik mijn dochtertje ws nooit in de armen kunnen sluiten. Als ik in Nl bij een verloskundige was en vertelde dat ik enorme jeuk had, dan zegt ze ; dat dit normaal is tijdens de zwangerschap de zogenaamde “zwangerschapsjeuk”. Ken heel veel jonge vrouwen hiet in Nl die bijna allemaal traumatische ervaringen hebben omtrent bevallen. En iedereen zegt ook dat de verloskundigen niet naar ze luistert. Ik heb mij hier ook meer in verdiept omtrent zwanger en bevallen in NL, het is echt niet te geloven wat er allemaal mis gaat, en dit terwijl het echt allemaal niet hoeft! Meer echo`s, bloednames, controle op GBs bacterie…ruggeprik!!! En een echo is niet schadelijk voor de baby! Wat wel schadelijk is als het kindje gepoept heeft in het vruchtwater en er nog enkele dagen in zit, of onverhoopt met de vacuumtang. Ik denk dat er nog heel wat moet veranderen wat betreft het beleid bij zwangeren en bevallen in Nl, willen ze niet de hoogste sterftecijfers van Europa hebben.
Ik ben moeder van 4 kinderen door endometriose is er één na 17 weken zwangerschap te vroeg geboren na een operatie waarbij de baarmoeder los gemaakt moest worden van het kleine bekken. Waarom is door geen een huisarts gezien wat ik heb? Dit is niet alleen mijn vraag maar ook de vraag van vele vrouwen met dezelfde ziekte. Dit kostte onze oudste zoon het leven. Ik ben al vele jaren donateur van de vbok. Het leven moet beschermd worden. Niet alleen van kinderen die te vroeg geboren worden maar ook van hen die niet mogen leven. Ik heb daarna nog drie kinderen gekregen, waarvoor ik God dankbaar ben. De oudste dochter is verloskundige en van haar hoor ik dat er veel vrouwen in achterstandswijken te laat komen. Ik hoop dat er meer voorlichting komt, die ook op de goede plaats komt. Dat had 28 jaar geleden mijn kind kunnen redden en nu alle kinderen die verwacht worden.
Moeder van 3 dochters. Twee in 2001 en 2002 in Duitsland geboren. Zorg was uitstekend. Derde dochter in Nederland. En ik vond de zorg waardeloos. Kindje lag de hele zwangerschap dwars. Met week 38 nog een versie, maar er was geen aanleiding voor inleiding. Een dag later lag het kindje weer dwars (natuurlijk!). Versie was voor niets. Met week 42 brak mijn water. Zeer veel water verloren en meconium. Ik voelde meteen dat mijn kindje zich niet goed voelde, daar het zeer weinig bewoog. Toch vond verloskundige dat ik en mijn man op eigen houtje naar het zieken
sorry…
huis konden rijden. Het lag goed, vertelde de verloskundige mij. In mijn paniek, begreep ik hier niets van. Een emmer met vruchtwater verloren, maar het kindje lag met het hoofdje naar beneden? Onmogelijk! In het ziekenhuis aangekomen lag het kindje natuurlijk niet goed. En ze had het goed benouwd gehad. Apcar score van 1, 7, 9. Gelukkig ben ik zo plat mogelijk gaan liggen in de auto. Dat lees je toch zo veel? Dwarsligger en gebroken vliezen??? Plat blijven liggen! Potver. Ik word er nog boos om. En met de ruggenprik zit je voorovergebogen met geronde buik. Wel 5 minuten lang. Waar zit hier de logica? En als je de artsen vraagt dan krijg je een standaard antwoord…”ach ach mevrouw, wij kunnen niet verklaren waarom uw kindje het bij de bevalling moeilijk had’.
Wij zijn onnodig onze dochter in september 2002 verloren. Ze was doodgeboren. Dit omdat ik niet bij 42 weken werd ingeleid en tot maandag moest wachten.
In dat weekend is onze dochter overleden en zonder aanwijsbare reden. De moederkoek was op. Maar helaas, omdat we op een vrijdag kwamen en er niet naar mij geluisterd werd, dat ik veel pijn had en gewoon op was en zo graag wilde bevallen, zijn wij naar huis gestuurd.
Toen ik moest bevallen wilde het ziekenhuis mij niet in eerst instantie een ruggenprik geven. Ik voelde me al zo ellendig en dan zou ik ook nog de ‘fysieke’ pijn moeten voelen.
De overgang van verloskundige naar ziekenhuis ervoeren wij als rommelig en niet goed. En in het ziekenhuis voelden wij ons niet serieus genomen.
Het deed mij heel veel pijn om vanavond weer te horen hoe zinloos en onnodig de dood van onze dochter is/was.
Ik hoop echt dat er verandering komt.
Wij hebben dat toen geprobeerd te veranderen met een brief aan de klachtencommissie van het ziekenhuis.
Veel sterkte…
Helemaal mee eens!
Ik ben inmiddels zes jaar geleden bevallen van een zoon in Bronovo Den Haag.
Om vijf uur ‘s middags werd ik opgenomen, er was maar 2cm ontsluiting en ik had heftige weeën.
Mijn water werd gebroken door de verloskundige. De hele nacht ontzettend geleden zonder verdere ontsluiting en er was niemand om te helpen, geen dokters aanwezig in het ziekenhuis.
Om half negen ‘s ochtends kwam de arts eindelijk en bleek het een noodsituatie te zijn. De baby had een knoop in de navelstreng en er kwam geen zuurstof meer door.
Door de algehele paniek kreeg ik plots weeën opwekkers en werd ik opengeknipt en er werd 3 of 4 keer met de pomp getrokken om mijn zoontje eruit te krijgen.
Gevolgen: Mijn zoontje had een apgarscore van 3, wat later bijtrok naar een 8 en uiteindelijk een 10.
Drie dagen later, toen ik alweer thuis was, is mijn zoontje opgehaald met de ambulance. Hij had zoveel gewicht verloren omdat hij niet kon drinken vanwege een hersenschudding door de pomp!
Hij heeft 12 dagen in het kinderziekenhuis gelegen om bij te komen.
Zes weken later werd ikzelf met spoed naar het ziekenhuis gebracht vanwege een dubbele longembolie door de zware bevalling.
Gelukkig is mijn tweede kindje in Frankrijk geboren. Met alle medische hulp die ik maar kon wensen, zowel tijdens de zwangerschap als tijdens de bevalling.
Een betere zorg had ik mij niet kunnen wensen.
Vive la France!
Daar kan Nederland een puntje aan zuigen!!!!
In deze dagen vind ik het lastig om kort samen te vatten wat ons overkomen is. Vera is op 27-12 geboren en op 01-01 gestorven. Volkomen onnodig, omdat het ziekenhuis buiten kantoortijden niet de nodige hulp kon bieden. Het hele verhaal staat op http://www.veravankempen.nl
Voordat ik ging bevallen heb ik mij goed laten informeren en besloten om in het ziekenhuis te bevallen voor het geval er zich onverwachte complicaties zouden voordoen.
De informatievoorziening van het ziekenhuis was uitstekend, een presentatie, uitgebreide brochure inclusief een rondleiding door de luxe kraamsuites.
Mijn verloskundige vertelde dat het in principe weinig uitmaakt of je in het ziekenhuis of thuis bevalt, er was voor mij immers geen medische indicatie. Het zou neerkomen op als het ware een kamer huren in het ziekenhuis en na de bevalling weer naar huis gaan.
Zij zou de bevalling in beide gevallen begeleiden.
Ik besloot te kiezen voor het ziekenhuis, ik kon me altijd nog bedenken op het moment zelf, zei ze.
De bevalling begon met het breken van mijn vliezen. Na 20 uur gebroken vliezen en matige weeën kon ik voor een CTG en check-up naar het ziekenhuis.
In de veronderstelling daar ook te kunnen blijven, het was inmiddels al 21.00 s’ avonds (en zondag, geen handige beval-dag) op naar het ziekenhuis.
Aldaar was het erg druk en na lang wachten kon ik aan het CTG. Volgens de verloskundige aldaar waren de weeën nog niet heftig genoeg om te kunnen blijven. We moesten weer naar huis! Als er de volgende dag nog niks was gebeurd konden we om 15.00 weer aan het CTG..
Thuisgekomen is de verloskundige meteen gekomen en toen ging het vrij snel allemaal en was het verstandiger om toch thuis te blijven.
Ik zal een lang verhaal kort houden, het was na een aantal uur toch noodzakelijk om naar het ziekenhuis te gaan, met persweeën, centimeter ontsluiting, midden in de nacht in de auto.
Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, om 3.45 u, werd na een half uur toch besloten over te gaan tot een keizersnede.
Pas om 5.30 lag ik in de operatiekamer.
Het was nog erg lastig onze dochter eruit te krijgen, ze zat door het lange persen vacuüm in mijn bekken..
Wij zijn ontzettend dankbaar dat onze dochter na een bevalling van ruim 29 uur gezond ter wereld is gekomen. Maar het had ook heel anders kunnen lopen.
Mijn verhaal is niet uniek.
Ik hoop echt dat er wat aan gedaan gaat worden.
Het zou goed zijn als er meer verloskamers/suites in ziekenhuizen zouden komen. En je er ook zonder medische indicatie meteen terecht kan. En wat langer blijven.
De verschillende lijnen (1e naar 2e lijn en vervolgens de gynaecoloog) dragen ertoe bij dat het allemaal te lang duurt en er belangrijke informatie verloren gaat.
Kortom beperkte capaciteit, slechte communicatie en bezetting in de weekenden is onze ervaring.
Ik vind het ook een heel eng idee, nu je weet wat er allemaal kan gebeuren en hoe het hier in Nederland geregeld is.
Mocht er ooit een volgende keer komen, ben ik blij dat ik een medische indicatie heb (al zegt dat natuurlijk niet alles).
Erg jammer alleen voor diegenen die dat niet hebben en alle stations moeten passeren voordat ze eindelijk de juiste treffen.
Daarvoor is een mensenleven te kostbaar.
Er moet echt wat veranderen in dit systeem!
Ik verbaas me enigszins over dit artikel. Er zijn een aantal voorbeelden gegeven die op onjuistheden zijn gebaseerd.
1. Een besluiteloze co-assistent lijkt me zeer onwaarschijnlijk aangezien co-assisisten geen stem hebben in het beleid. De supervisor (lees een ervaren gynaecoloog) is hoofdbehandelaar en bepaald het beleid.
2. Bovendien is het erg kortzichtig om de hoge babysterfte die in Nederland is gerapporteerd te wijten aan de voorkeur om gezonde vrouwen thuis te laten bevallen. Dit verband is nooit statistisch danwel causaal aangetoond. De hoe babysterfte is niet het gevolg van medisch handelen maar van het hoge aantal a-priori risicovolle zwangerschappen.
De babysterfte is namelijk een direct gevolg van de hogere gem leeftijd waarop vrouwen zwanger worden, het aantal fertiliteitsbehandelingen en hogere frequentie van meerling zwangerschappen.
mvg mt
Ik ben super blij met het initiatief van de stuurgroep en zou zelfs wel willen ondersteunen! Reden: verzuim van verloskundigen werd mij tijdens de eerste bevalling en mijn zoontje tijdens de tweede bevalling bijna fataal!! De impact daarna was groot! De eerste thuisbevalling was voor mij bijna fataal door een fluxus post partum na een vastzittende placenta. De verloskundige stuurde mij niet naar het ziekenhuis na een uur, maar begon hard te trekken aan het restje navelstreng, waarna ik begon te bloeden en zij de baby begon te verzorgen! Mijn man moest aangeven om 112 te bellen, dat deed zij rustig en zij meldde zelfs dat er geen spoed nodig was! In de ambulance raakte ik bijna in shock. Achteraf bleek ik ongeveer 3 liter bloed verloren te hebben. Ik hoorde van ambulance personeel, dat ik veel geluk had, dat zij nog infuus konden aanleggen, vanwege het al lage bloedvolume in de aderen. Acheraf haalde de verloskundige haar schouders op! Haar werk bestond immers uit leven en dood, anders kon zij haar vak niet uitoefenen! Geen excuses konden eraf, evenmin aangeven, dat ze bij de volgende zwangere wel tijdig zou verwijzen!
Tijdens de tweede zwangerschap had ik een bloeding in week 26! Vervolgens had ik ruim 6 uur per dag buikpijn alsof ik menstrueerde. Ook voelde ik nauwelijks leven in mijn buik. De drie verloskundigen uit het maatschap te Deventer wimpelden mijn klachten weg, omdat mijn buikomvang groeide en ze het hartje van de baby hoorden. Ook had ik slechts 1x een bloeding gehad. Voor hun was er pas reden om door te verwijzen naar meerdere bloedingen! Dat ik geen leven voelde, kwam volgens hun, omdat mijn zoon in een stuitligging lag. Vreemd, de meeste baby’s draaien pas vlak voor de bevalling in de juiste positie! Ze hebben slechts 1x een echo laten maken, om te controleren of ik een voorliggende placenta had. Achteraf hoorde ik van de gynaecoloog, dat ze meerdere echo’s hadden moeten laten maken, om de groei in de gaten te kunnen houden! Dan hadden ze kunnen constateren, dat mijn zoon vrijwel geen voeding kreeg via de placenta.
Zelf nam ik rust in acht, wanneer ik moe was. Ook at ik heel gezond en at geen producten die slecht voor de baby konden zijn. Zelf rook ik niet en ik dronk geen druppel alcohol. Mijn gezonde levensstijl was de redding voor mijn zoon volgens de kinderarts, omdat ik eigenlijk drie maanden plat had moeten liggen in het ziekenhuis.
Mijn zoon werd na 39 weken geboren in het ziekenhuis (moest na de eerste bevalling) en was extreem dysmatuur. Hij woog 2000 gram. Mijn zoon moest direct naar de couveuse. Zelf moest ik geopereerd worden, weer vanwege een vastzittende placenta. Na een week werd ons door de kinderarts medegedeeld, dat wij er rekening mee moesten houden, dat hij het niet zou halen! Hij was te zwak, ondanks preventieve antibiotica kuren. Na zo’n mededeling ga je als ouders door de grond! In de Margriet las ik een berichtje van een moeder, dat haar zoon de bevalling niet had overleefd, bij een geboorte na 39 weken en met een gewicht van 2000 gram. Dat had ons ook kunnen overkomen!
Onze zoon redde het! Maar vervolgens huilde hij 18 uur ontroostbaar per etmaal!!! Dit duurde vijf jaren voordat hij hier stap voor stap overheen gegroeid was! Na een jaar had ik nog maar slechts 3 tot 5 uur slaap per etmaal, voortdurend onderbroken! Nu besef ik wat slaapdeprivatie met je doet (een martelmethode onder militairen!). Overdag liep er nog een zoontje van 2 jaar bij mij over de vloer, die ook aandacht nodig had! Soms werd ik heel depressief en wilde letterlijk rust! Ik kon mezelf wel wat aandoen, zeker nadat ik soms de zorg voor hem niet meer volhield en soms gedachten had, dat ik hem wel wat aan kon doen. Dat wilde ik niet, want hij was en is zo gewenst! Dan zocht ik hulp bij de kinderarts en voelde mezelf een waardeloze moeder! Dan liepen de tranen mij over de wangen!!
Gelukkig betekenen gedachten niet, dat je ze uitvoert, het is wel een alarmbel om hulp te zoeken!! Dat je het niet langer volhoudt!
Naar aanleiding van mijn colleges bij professor Luc Stevens bood ik mijn zoon troost, ten behoeve van een veilige hechting tussen ouder en kind. Dit ten behoeve van zijn sociaal-emotionele ontwikkeling op lange termijn. Mijn doel is bereikt, zo veel als hij toen huilde, zo veel lacht hij nu! Hij is vrolijk, lief en ontwikkelt zich nu goed! Hij is inmiddels tien jaar! Van elke lach van hem geniet ik nu dubbel!! De weg ernaar toe was heel zwaar. Ook heb ik in die eerste vijf jaar niet kunnen werken! Het had een enorme impact op mijn geheugen en concentratie en energie niveau. Het had zo anders kunnen zijn, wanneer wij wel tijdig naar het ziekenhuis verwezen waren! Dan was hij mogelijk minder dysmatuur geweest!
Van neuroloog dr. Marcel Smits hoorde ik, dat dysmature kinderen door extreem voedingstekort een neurotransmitter kunnen missen in de hersenen, waardoor zij zowel een slaapstoornis als een angst- en paniekstoornis hebben. Dit kan het eigen lichaam compenseren, maar het kan vijf tot acht jaar duren voordat het kindje hieroverheen groeit!
Bij deze wil ik nogmaals iedere hulpverlener bedanken, die heeft bijgedragen aan het redden van ons leven!! Super, zo adequaat als het ambulance personeel infuus aanlegde en niet reageerde toen ik in de ambulance aan hen vroeg de baby van mijn borst te halen, omdat ik geen kracht meer had om hem vast te houden! Ik was bang, dat hij in de bocht van mij af zou vallen. Door de baby niet van mij over te nemen, moest ik me kwaad maken om mijn zoon te kunnen vasthouden en moest ik wakker blijven en kon ik niet wegzakken, omdat ik zo moe en slap werd. Bedankt! Dit was nodig, weet ik vanwege mijn eigen EHBO cursus!
Bedankt, die ene politie agent, die mijn man toch door liet rijden naar het ziekenhuis, ondanks zijn snelheidovertreding. Mijn man heeft alle rijbewijzen en reed wel goed volgens de agent. Mijn man gaf zijn visitekaartje, zodat de bekeuring doorgestuurd kon worden. Dat werd niet gedaan! Gelukkig kon hij bij de geboorte van onze tweede zoon zijn, wat dus evengoed fataal had kunnen aflopen.
Bedankt, kinderartsen en de gyneacologen en het medisch OK team!
Onze zonen zijn super! De jongste geniet van zijn leven en zegt regelmatig: “mam, ik vind het allemaal zo leuk, dat ik het nog wel een keer wil doen!”
Vanuit mijn ervaringen wil ik zelf iets positiefs bijdragen voor anderen. Daarom:
Momenteel geef ik als ervaringsdeskundige en professional advies en ondersteuning aan andere ouders van baby’s die overmatig huilen! Hulp dient gericht te zijn op kind en ouders!
Algemene adviezen kunnen hun doel voorbij schieten, want elk kind is uniek en ontwikkelt zich in eigen tempo! Er zijn vele oorzaken voor het overmatig huilen van baby’s. Wanneer te snel het advies ‘inbakeren’ gegeven wordt n.a.v. de implementaties van het onderzoek vanuit het WKZ, dan kan dit leiden tot slechts symptoombestrijding van het huilen in plaats van het opsporen en wegnemen van de oorzaak van het huilen. Dit is ongunstig, wanneer de fase van hypothesetoetsende diagnostiek wordt overgeslagen! Een diagnose maakt veel verschil voor de mogelijke behandelplannen! Er zijn namelijk wel verschillende manieren om een baby die overmatig huilt te behandelen!
Juist in die fase van het opsporen en/of uitsluiten van oorzaken van het huilen hebben kind en ouders ondersteuning nodig en advies. Om het vol te kunnen houden!
Wanneer de oorzaak reflux niet tijdig behandeld wordt indien een baby veel huilt en het kindje ingebakerd wordt, dan helpt inbakeren niet en kan een onbehandelde reflux zelfs leiden tot een ontstoken slokdarm en een verstoorde ouder-kind interactie!
drs. Erna Brinkman-Spoelder, orthopedagoog gespecialiseerd in psychosociale problemen van kinderen en in leerproblemen.
Ik ben moeder van vier kinderen. Alle vier zijn thuis geboren. Geen tien wilde paarden hadden mij hiervoor een ziekenhuis in gekregen. Bevallen is iets heel natuurlijks en ja, het doet pijn. Dat hoort er gewoon bij. Als het zo verschrikkelijk zou zijn zou er nooit een vrouw meer dan één kind hebben gekregen.
Natuurlijk, als er complicaties optreden tijdens een zwangerschap of bevalling moet een ziekenhuis prima toegerust zijn om hiermee om te kunnen gaan. Maar als een jonge vrouw zwanger is dan is de kans hierop niet erg groot.
Waarmee we meteen bij de kern van de zaak komen. Volgens mij worden de zaken hier nogal omgedraaid. Het probleem is helemaal niet de hoge kindersterfte in Nederland, het probleem is dat vrouwen hier veel te laat kinderen krijgen. Eerst moet er carrière gemaakt worden, een huis gekocht en drie keer per jaar op vakantie gegaan kunnen worden. Als een vrouw dan een eind in de dertig is en het lukt niet meer om op een normale manier zwanger te raken dan moet er IVF aan te pas komen en vervolgens moeten al die bevallingen ook nog in een ziekenhuis plaatsvinden. Wat dat allemaal kost!
Ik stel voor dat vrouwen hier gewoon weer op normale leeftijd kinderen gaan krijgen. Zo rond de 24 jaar ben je lichamelijk het meest geschikt eraan te beginnen. Bijkomend voordeel is dat je kleinkinderen nog een oma zullen hebben in plaats van dat je kinderen een moeder hebben van die leeftijd. Het vele, vele geld wat we besparen aan technische kunstgrepen die nodig zijn om veel en veel te oude vrouwen veilig door een zwangerschap en bevalling heen te slepen zouden we aan ziekenhuizen in ontwikkelingslanden kunnen schenken, waar ze met èchte problemen te maken hebben.
De verhalen en gebeurtenissen die op dit weblog staan raken me…
En dit is nog maar een topje van de ijsberg.
Los van de enkele positieve reactie bij iemand waar het allemaal goed is gelopen is de tendens duidelijk.
Het systeem in Nederland werkt niet naar behoren en ik ben blij dat de Stuurgroep dit inziet.
Waarom zo door blijven gaan? Gooi het roer om, dit scheelt kinderlevens en drama’s voor vaders en moeders.
Laten we kijken en leren van de landen om ons heen, die doen het stukken beter, dat valt niet te ontkennen! Dus alle geboorten in het ziekenhuis en onder leiding van een gynaecoloog.
De oorzaak van de hoge babysterfte ten opzichte van andere Europese landen is multi-factorieel.
Alhoewel ontkent door de Nederlandse verloskundigen speelt de thuisbevalling ongetwijfeld een rol.
Complicaties die thuis optreden leiden regelmatig in het ziekenhuis tot grote problemen. Daarnaast is wellicht de belangrijkste factor stijgende leeftijd van de moeder op het moment van haar eerste bevalling. Boven de dertig neemt het aantal complicaties bij moeder en kind exponentieel toe. Overigens werkt de gezondheidszorg en de overheid hier aan mee doordat er tot op steeds hogere leeftijd van de vrouw fertiliteitsbehandelingen plaats vinden. Hierdoor creëren we een populatie oude moeders met potentieel ernstige risico’s op complicaties rondom de partus.
De oplossing ligt dus niet in allerlei lapmiddelen maar structureel: een publiekscampagne om je eerste kind op tijd te krijgen. Voor je dertigste. Bevallen in het ziekenhuis. En het beperken van kunstgrepen om zwanger te worden.
Ik was 28 jaar en in heel goede conditie toen onze dochter werd geboren.
Toch deden er zich problemen voor tijdens de laatste fase van de bevalling, volgens de verloskundige niet te voorzien.
Volgens de gynaecoloog, had het na een half uur persen al duidelijk moeten zijn dat ze nooit door het geboortekanaal had gekund.
Doordat ik na de check bij het breken van mijn vliezen niet in het ziekenhuis kon blijven heeft de bevalling veel te lang geduurd.
Ze zat helemaal klem in mijn bekken door het lange persen en ik kreeg haar moeilijk uit mijn buik.
Dit kan iedereen overkomen en heeft niets met leeftijd te maken.
Het brengt teveel risico’s met zich mee om thuis te bevallen.
Zoals het systeem nu is, dat je wordt je weer overgedragen aan de volgende lijn. En voordat je de gynaecoloog te zien krijgt is er onnodig veel tijd verstreken, met alle risico’s van dien.
Ook het heen en weer reizen naar een ziekenhuis kost veel tijd. Thuisbevallen is alleen leuk als alles volgens het boekje gaat en je daar kan blijven.
Helaas loopt het voor veel mensen in de praktijk vaak anders en gaat het te vaak fout.
Helemaal mee eens,Stefan.
Ik heb zelf nog geen kinderen, maar verbaas me niet over de reacties. Ik heb de zwangerschap en bevalling van mijn zus van dichtbij meegemaakt.
Ook zij had het geluk in het weekend te bevallen, waardoor er niemand aanwezig was in het ziekenhuis. Alleen twee verpleegsters die al snel met theepauze gingen en mijn zus en ons alleen liet.
Nu had mijn zus hevige rugpijn, maar pijnstillers konden niet. Toen met elke perswee de hartslag van de baby sterk daalde vonden wij het als aanhang maar nodig om toch de verpleging op te zoeken.
Die was nergens te bekennen.
Na een half uur, kwamen zij terug van pauze en besloten dat toch een keizersnede nodig was.
Vier uur later werd mijn zus naar de operatiekamer gereden, voor een keizersnede. De kleine is gelukkig gezond geboren, echter duurde het erg lang voor mijn zus terug kwam. Ze had veel bloed verloren en mocht na 5 dagen pas naar huis.
Mijn zus was geen ‘oude’ moeder zoals sommigen hier stellen. Bovendien vraag ik me af of Nederland dan echt het enige land is waar we op latere leeftijd moeder worden. In de ons omringende landen schijnen deze vrouwen hier dan toch minder problemen te hebben.
Of speelt dan toch misschien mee dat we in Nederland vinden dat je pas een goede moeder bent als je pijn lijdt tijdens de bevalling.
Dit hebben onze ouders en grootouders tenslotte ook gedaan. Gaat het niet allemaal om het hebben van de vrije keus, gecombineerd met goede (objectieve) voorlichting en de beschikbaarheid van alle moderne voorzieningen?
De keren dat er hier in de Polder bevallen werd met kaarslicht? NIHIL..
De keren dat ik blij was dat ik de barende mocht helpen, KON helpen met het doorstaan van de bevalling? TALLOOS!
Lees http://www.poldervroedvrouw.blogspot.com , niks Romantisch, maar toch prachtige verhalen, ik doe wat ik doe, omdat ik ben wat ik ben: VERLOS-KUNDIG!
Vriendelijke Groet en een goed begin van 2010 gewenst,
Marianne Wigbers, verloskundige
Hai Peter,
Ik begrijp wel wat je bedoelt met vrouwen die op vrij late leeftijd moeder worden. Ik ben daar ook één van. Op m’n zesendertigste.
Ik heb ondervonden dat je, als je jonger bent, flexibeler bent en meer kan hebben! Als ik eerder een partner had gehad waarmee ik een kindje wilde dan had ik zeker niet gewacht tot na mijn dertigste. En ik zou ook iedereen aanraden om er jong mee te beginnen!!
Hierover zijn de meningen zeer verdeeld en ik spreek uit ervaring. Niet dat ik er spijt van heb, maar ik vermoed dat ik dat niet uit hoef te leggen. Dat is dus ook de reden dat ik geen tweede kind wil. Ik ben nu veertig en vind dat echt niet kunnen!
Ik voel me nu al een relatief oude moeder. Ook de redenen die jij aanvoert zijn acceptabel en zeker de moeite waard om over na te denken..
Ik vind het jammer, als moeder van drie kinderen, om te lezen dat het ziekenhuis-bevallen zo verheerlijkt wordt in de meeste reacties.
Alsof het per definitie veiliger is. Gelukkig merkt de columniste wel op: “het zou veiliger zijn als de zaakjes overal op orde waren”. Ik vraag me werkelijk af of momenteel in sommige gevallen het thuis bevallen onder leiding van een ervaren verloskundige niet veiliger is dan het bevallen in een ziekenhuis met een “halve arts” die in de nacht (worden dan niet de meeste baby’s geboren?) een verloskamer draaiende mag houden en met lood in zijn schoenen moet bellen indien zich echt noodgevallen voordoen.
Ik ben zelf met de eerste bevallen in het ziekenhuis vanwege meconiumhoudend vruchtwater. The place to be op dat ogenblik. Mede ook omdat later bleek dat weeenopwekkers en pijnstilling nodig was.
Ik wilde graag thuis bevallen maar al met al was het een fijne ervaring. Zo fijn, dat ik bij de tweede vooraf persé poliklinisch wilde bevallen. Echter, met 4 cm ontsluiting zag ik mezelf niet meer verkassen en besloot thuis te blijven. Het voelde goed. Het klinkt lekker vaag, maar het moedergevoel zit vaak goed. En het werd een van de mooiste ervaringen van mijn hele leven. Wat een rust, wat een pijn, maar zoveel meer draagbaar in mijn eigen setting met vertrouwde mensen om me heen. Deze bevalling zou ik iedereen willen toewensen: na 8 uur, zonder kleerscheuren een 54cm grote zoon van 4500 gram er “uitgepoept”!
Toen kwam nummer 3. Die had toch wat meer voeten in aarde. Met 37 weken ben ik in verband met hoge hartslag en vermoedelijke besmetting met het parvovirus overgedragen aan de gyneacoloog. In hetzelfde ziekenhuis als de eerste bevalling overigens. Wat een ongelooflijke janboel! Zelfs tijdens de controles was amper aandacht, er werd nagenoeg niets nagekeken en bevoeld en de gynaecoloog nam klakkeloos over wat de co-assistent zei! Ik moest de aandacht vestigen op de hoge hartslag van de baby (wat ik zelf hoorde via de doptone) en pas dan werd er zuchtend door de gynaecoloog naar geluisterd en werd ik maar wééééer aan het CTG gelegd. En er was al helemaal geen ruimte voor klachten die ikzelf had. Ach, met 41 weken zwangerschap al 2 weken lang flauwvallen elk uur….dat hoort er gewoon bij. Omdat de baby het goed deed (????) gingen ze echt niet inleiden.
Toen kwam de bevalling op medische indicatie. Vooraf hadden we afgesproken dat de baby na de geboorte door de kinderarts zou worden nagekeken i.v.m. de virusinfectie en de hoge hartslag. Helaas was er op 7 april om kwart over 12 ‘s nachts geen kinderarts aanwezig. Deze taak werd toen overgenomen door een stagair verloskunde! Gelukkig bleek achteraf alles goed met onze kleine meid maar ik vind het daadwerkelijk onverantwoord en onbeschoft dat gemaakte afspraken niet werden nagekomen. Wat als het niet goed was geweest en de stagiair dit over het hoofd zou hebben gezien?
Ik heb me in deze periode bij de gynaecoloog zo machteloos gevoeld en ik kan nog steeds niet zonder emotie terugdenken aan de bevalling. Ik ben dan ook erg voor de voorgestelde betere opvang voor zwangere vrouwen in het algemeen. Maar ik hoop wel dat we de keuze kunnen houden waar we willen bevallen. Dat vind ik persoonlijk echt een verrijking van de Nederlandse beval-cultuur. Al zal ik er nooit meer gebruik van maken….drie is genoeg, ook als de derde op een fijnere manier ter wereld was gekomen.
Dank je wel, Daphne.
De eerste zet van de Stuurgroep is gezet.
Nu is het hun taak de tweede zet te plaatsen: en dat is dit logge systeem van thuisbevallingen met behulp van verloskundigen verder te analyseren en het vervolgens te elimineren.
Het hoofddoel is duidelijk: elke bevalling in het ziekenhuis onder leiding van een gynaecoloog!
Van mijn zoon ben ik thuis bevallen.
Volgens de verloskundige deed ik alles goed, maar moest het toch even anders. Want liggend in bed kwam mijn zoon niet verder.
Op de baarkruk, nog geen 10 minuten.
Het laatste stukje ging zo snel dat hij viel, in plaats van dat de verloskundige hem aanpakte.
Een gezonde zoon, maar ik was vier kanten op uitgescheurd en de verloskundige wilde mij thuis niet hechten.
Anderhalf uur heb ik op de ziekenauto moeten wachten. En nog eens een half uur op de tweede omdat ik niet zelf kon lopen en flauw viel. In het ziekenhuis was de communicatie tussen gynaecoloog en verplegend personeel zo slecht dat ze twee keer (in twee uur tijd) mijn dossier kwijt waren (knap he!). En de afdeling niet wist dat ik niet (goed) kon lopen. En de nachtzuster me daarom weigerde te helpen met lopen en het oppakken van mijn zoon.
Ben nu zwanger van de tweede en wil en niet thuis en niet in het ziekenhuis bevallen!!!
Hi Stefan,
Ben ook volledig met je standpunt eens, bevallen in een ziekenhuis onder leiding van een gynaecoloog.
Ben zelf twee keer vanuit Nederland naar België gegaan om te bevallen. Wat een wereld van verschil met Nederland. Heb van alle mensen die ik ken,die in België bevallen zijn nog geen enkel traumatisch verhaal gehoord,(alles gebeurd daar heel sereen, zonder pijn met een gynaecoloog en een kinderarts die klaar staat in geval dit toch onverwachts nodig zou zijn), terwijl ik hier in mijn vriendenkring en van collega`s niets anders hoor. Zelfs op school van mijn zoontje zitten kinderen met een handicap, die als ze tijdens de zwangerschap betere opvolging hadden gehad nu niet door het leven moesten met hun handicap. En dan spreken we nog niet over de ellende die vader en moeder hebben meegemaakt.
Conclusie; het is allemaal niet nodig die traumatische gebeurtenissen, er moet hier echt iets gaan veranderen en snel!!!
Allereerst moet gesteld worden dat er volgens het gepresenteerde rapport een andere houding moet komen t.a.v. het huidige zwangerschaps- en bevallingsbeleid.
Echter uit alle verhalen die in deze weblog naar voren komen, is het niet per definitie zo dat thuis bevallen onveilig is en in het ziekenhuis bevallen veilig is.
Ook alle verhalen van het buitenland zijn goed om te horen,maar om daarmee aan te geven dat alles daar beter is en dat in Nederland alles slecht is onjuist.
Je kunt er voor kiezen om alle zorg rond de zwangere te medicaliseren. Echter dit heeft consequenties. Veel controles en aanvullend onderzoek hebben ook een prijs. Niet alles geeft alleen maar zekerheid. Het inschatten van een situatie van een zwangere als verloskundige en gynaecoloog blijft mensenwerk gebaseerd op ervaring en kennis.
Opvallend is dat veel mensen ( zwangeren) zich niet gehoord voelen en erg alleen tijdens de bevalling. Ik hoop dat hierin echt verandering komt.
Voor allen die in 2010 gaan bevallen. Er zijn nog altijd tal van verloskundigen, gynaecologen , arts-assistenten ( ook die) , verpleegkundigen en ok-teams die als zorgprofessional zich ook dit jaar voor 100% zich zullen inzetten om goede en op maat gerichte zorg te geven!
@Vanessa
Wat een berg onzin, als een kind gehandicapt is, is dat niet te wijten aan de manier waarop de bevalling begeleid wordt, maar bijvoorbeeld door slechte leefgewoontes zoals roken en drankmisbruik van de moeder, of door toeval. De natuur is ook niet altijd perfect.
Ik ben 3 jaar geleden bevallen van mijn eerste kind. De verloskundige kwam, ikhad 2 cm en ze is vervolgens bij me gebleven. Ik vond dat heel prettig, ze zat gewoon rustige op de bank, maar ze had het onmiddellijk in de gaten wanneer ik iets nodig had. 3 uur later is mijn zoon gewoon thuis geboren.
Vorig jaar is mijn 2e zoon geboren. We wonen inmiddels ergens anders. Mijn vliezen waren meer dan 1 dag gebroken, dus ik moest ingeleid worden. Wat een rotbevalling. Ik lag op bed, verplicht. Had vreselijk veel pijn, maar de zuster kwam zo nu en dan binnen en zei dan: oh dat goed hoor. NIemand die echt aandacht had, we houden op het scherm uw baby in de gaten werd er gezegd. Een arts assistent deed uiteindleijk de bevalling en door zijn geklungel ben ik vreselijk ingescheurd. Toen oest de ynaecoloog van huis komen om me te hechten.
Ik heb me bij de eerste een heel stuk veiliger gevoeld dan bij de 2e. We hopen echt nog een derde kind te krijgen, maar ik ga niet naar het zieenhuis als het niet heel strikt nodig is.
Ik ben ook niet van de thuisbevallingen, mocht er wat misgaan, dan zit je mooi maar thuis zal ik maar zeggen, hoe goed de verloskundige ook mag zijn. Onlangs ben ik zelf bevallen van mijn eerste, de vliezen braken ‘s nachts, ‘s nachts ook het ziekenhuis ingegaan. De weeen werden steeds heviger, na 2 uur kwam er eens een co-ass en een arts-ass kijken, ik had 1 cm. Vervolgens ben ik in rap tempo naar de 10cm gegaan, in de tussentijd (van 1 naar 10cm) heb ik zowat gesmeekt om pijnbestrijding, het liefst een ruggeprik, dat kon niet want er was niemand om em te zetten. De pijn was niet te hachelen, ik wist natuurlijk niet dat ik een weeenstorm had, want er was niemand die me dat kon vertellen, geen zuster, geen arts. Op een gegeven moment de zuster maar weer geroepen, maar het leek wel of die mij niet geloofde, ik MOEST wat hebben. Kreeg uiteindelijk een prik in mn been, maar daar werd ik soort van stoned van, pijn nam zeker niet af. Uiteindelijk kwam er dus weer een arts-ass, echter, alleen maar om te zeggen dat ze werd afgelost door de volgende arts-ass. Toch maar even snel kijken en vol ongeloof zegt de ze tegen de zuster, het is al VO, ja het is al VO…! Snel de overdracht gedaan en de schorten gingen aan, en ik mocht persen. Na een klein uur was mn kind er.
Al met al, achteraf valt alles natuurlijk mee, maar het feit dat ik A, niet geloofd werd met mn pijn en B. ik nagenoeg geen arts heb gezien omdat er nog meerdere verloskamers gevuld waren, heeft me een beetje een nare nasmaak gegeven. Desondanks was de zorg tijdens het persen en de zorg na de bevalling uitstekend te noemen. Op die ene nachtzuster na heb ik geweldige zusters gehad. Traumatisch is het allemaal niet, maar ik ben het er zeer zeker mee eens dat er altijd een gynaecoloog, anesthesist (voor de ruggeprik) en chirurg voor een K-snede (of doet de gynaecoloog dat zelf?) aanwezig moet zijn voor eventuele spoedeisende ingrepen. Het is natuurlijk van de zotte dat er wordt gezegd dat een ruggeprik nu altijd kan in NL, behalve als je ‘s nachts aan het baren bent, dan heb je gewoon mooi even pech gehad, jammer joh…Ik dacht bij mijn bevalling echt toen ik hoorde dat ik al VO had, oke, dat wordt dus geen ruggeprik, daaahaag ruggeprik…..Was gewoon een beetje pissed als het ware.
Maar goed, ik had dus niet thuis willen bevallen, want mijn kindje moest dus vrij rap naar de couveuseafd. Was ik thuis geweest had het nmlk nog wel even geduurd eer we in het ziekenhuis waren aangekomen, is toch nog zo’n 20km rijden.
Pro ziekenhuisbevallingen dus, het liefst met een paraat en deskundig team aanwezig!
Hai Peter,
Ik lees jouw stukje en denk meteen: dan moet ik maar snel beginnen.
Ik ben nu 23 jaar en heb geen vriend, toch zou ik volgens jou over 2 jaar een kind moeten hebben of het anders maar moeten vergeten. Dit is nog tijdens mijn studie, ook niet erg handig.
Ik voel me behoorlijk beledigd door jouw opmerking, soms is het gewoon niet mogelijk om eerder kinderen te krijgen, zelfs als de wil er wel is.
Dan over het gebrek aan een gynaecoloog: ik studeerde geneeskunde en kreeg college van een gynaecoloog, een ding kon deze man niet, dat was luisteren. Totaal negerend wat de groep eerstejaars dacht, speelde hij een filmpje af met een flinke inscheuring, toen mensen later zeiden wat ze daarvan vonden, was de opmerking: zo gaat dat in het echte leven ook!
Later leerden we dat het een fout van de begeleider van de bevalling was, dit was echter een verloskundige die ons uitlegde hoe het wel hoort te gaan. Ik weet niet zeker of ik wel wil bevallen met een gynaecoloog naast mijn bed! Goede opleiding betekent niet meteen ook goede begeleider!
Natuurlijk is het belachelijk dat er in een ziekenhuis geen mensen aanwezig zijn die in kunnen grijpen als er iets mis gaat, deze regeling is zeker noodzakelijk, maar verplichten in het ziekenhuis te bevallen (zoals door enkelen wordt gezegd) vind ik erg ver gaan.
@ Peter K
Over onzin gesproken: dit is een weblog. Pas op dat je mensen niet onnodig beschadigd. Misschien heb je het niet door, maar door je opmerkingen zo te omschrijven doe je ongewild mensen pijn. En dat is vast niet je bedoeling, toch? Natuurlijk kan een handicap wel het gevolg zijn van een bevalling. Lees hierover maar mijn eerdere verslag! En zo zijn er helaas velen meer en onstaan ze procentueel veel te veel bij thuisbevallingen.. Je hebt wel gelijk in het feit dat indirect ongezond leven zijn weerslag geeft op de ontwikkeling van de foetus en het ongeboren kind. Daar is absoluut geen twijfel over en daar heb je zeker een punt. Maar daar kies je zelf voor.
@ Vanessa,
Ik ben het volledig met je eens.
In Belgie is de zorg aanmerkelijk beter inclusief een betere voor- en nazorg vanuit het ziekenhuis en de gynaecoloog. Natuurlijk, overal gebeuren ongelukken en werk je met mensen, ook in een ziekenhuis. En mensen maken ook wel eens een verkeerde inschatting. Die gebeuren thuis en in het ziekenhuis. Met dien verschil dat je in het ziekenhuis – zonder reistijd – de directe noodzakelijke hulp ter beschikking hebt zoals een IC afdeling en een kinderarts. Onderschat de reistijd niet. Na de bevalling zijn de eerste minuten cruciaal. Stel, als er wat is, waar ben je dan, als je fijn thuis bent bevallen? Je zou willen dat je voor het ziekenhuis had gekozen. Ja, als het allemaal goed gaat wil iedereen wel thuis bevallen. Maar dat weet je toch niet zeker? Dat risico moet je in NL nu zelf inschatten. En de verloskundige wil dat je het liefst thuis bevalt. Zij moeten anders de huur betalen van de kamer in het ziekenhuis. Als elke seconde er een is, en jouw kind vecht voor zijn leven, dan sterf je 1000 doden onderweg, en had je gewild dat je anders gekozen had. Ik heb het meegemaakt, en ik was blij dat wij in het ziekenhuis waren. Mijn dochter had het anders niet overleefd. Hoe vaak is men niet te laat als men alsnog naar het ziekenhuis zou moeten? Hoeveel levens zou dit kunnen schelen? Natuurlijk gebeuren er in het ziekenhuis ook fouten en werk je met mensen, maar laten we eerlijk zijn. Alle nodige apparatuur en mensen zijn wel aanwezig.
Na het lezen van deze weblog en de aanbeveling van de Stuurgroep zie ik maar 1 goede oplossing voor de toekomst. Elke bevalling in het ziekenhuis en onder leiding van een gynaecoloog. Feitelijk is het al bekend, maar dit zal in NL elk jaar honderden (men schat 400) slachtoffers voorkomen. Elk overlijden is een trauma voor vader en voornamelijk de moeder. Laten we dit niet vergeten!
Zo zit het leven in elkaar, de een komt er zonder kleerscheuren vanaf en de ander heeft grote pech. De ene heeft het geluk om in een rijk land te worden geboren, met rijke ouders, de ander in een arm land en heeft al een ernstige ziekte voor de geboorte. Het leven is oneerlijk, hard en meedogenloos en dat zal nooit veranderen. En mensen maken fouten, dat zal ook altijd zo blijven. Je moet er gewoon het beste van maken.
Mijn ervaring is dat ziekenhuis bevallingen en thuisbevallingen beide voor en nadelen hebben. Heb drie kinderen, een ervan thuis en twee in het ziekenhuis. Eerste keer ziekenhuis was een ramp, dochter stopte met ademen na de geboorte en ik stond er met een onervaren doktersassistente in de wasruimte te wassen op dat moment. Trut kon nog niet eens nadenken en de artsen erbij roepen. “Ja, wat moet ik nu doen” vroeg ze me. DUH !! Ik heb een deur open gesmeten en de arts en verloskundige erbij geroepen die in hoog tempo een couveuze hebben laten komen.
Zoon is thuis geboren. Was na het eerste ziekenhuis debacle voor mijn vrouw op dat moment een heerlijk idee. Ze was zat van ziekenhuizen, en eigen verloskundige was veel meer vertrouwd. Bevalling ging prima, geen complicaties gehad.
Derde kind van nieuwe vrouw in ziekenhuis, in zitstand. Veruit het beste, ook een hele prettige stand voor bevallen en uitstekende verzorging. Toch wel door ziekenhuis wat bacterieen dus evengoed couveuze.
Wat belangrijk is is de persoonlijke beleving van de moeder mbt begeleiding. Als je een hele prettige verloskundige hebt waar je al maanden contact mee hebt en die verlies je omdat je opeens in een ziekenhuis moet, is dat vervelend. Echter, kan die mee naar het ziekenhuis (laatste keer) en daar ook bij helpen, dan heb je de perecte situatie eigenlijk.
Mijn enige bezwaar tegen ziekenhuizen is hygiene en onervarenheid van personeel dat vaak door arrogantie leidt tot irritatie. Waarom 10x hetzelfde intake gesprek omdat er WEER een ander ingewerkt moet worden. (met alle respect) rot op, zorg dat de bevalling goed loopt en doe je werk, maar stop met mensen lastig vallen voor de zoveelste keer.
Conclusie: Bevallen, Mag het wat minder veilig?
Ik heb twee kinderen en in beide gevallen moest ik naar het ziekenhuis, terwijl ik liever thuis was bevallen. De eerste keer was het kind niet voldoende ingedaald en adviseerde mijn verloskundige naar het ziekenhuis te gaan. Zij heeft de bevalling geleid en dat ging prima en was prettig. De tweede keer lag het kind in een stuit en dan is bevallen in het ziekenhuis verplicht. Dit gebeurde aan het einde van mijn zwangerschap en dat was rond de feestdagen. Ik ben voor de bevalling drie maal bij telkens een andere gynacoloog geweest en bij de bevalling ontmoette ik nr vier. Ik moest ‘s nachts daarnaartoe omdat de vliezen waren gebroken, maar de gynacoloog zag ik ‘s morgens om 8 uur voor het eerst. Daarna heb ik ‘m nog gezien toen mijn dochter werd geboren. In de tussentijd werd ik “bijgestaan” door de ziekenhuisverloskundige. Het niveau van de begeleiding was dus hetzelfde als thuis en als er ‘s nachts iets was misgegaan dan had ik een probleem gehad, want de verloskundige was toen zeer druk en de gynacoloog niet aanwezig.
Ik denk dus dat het feit dat er geen goede begeleiding is in het ziekenhuis vaker tot kinderstarfte leidt als de thuisbevallingen. En als het pijnbestrijding gaat, dan is dat voor iedereen anders. Feit blijft dat bij een normale bevalling het natuurlijk wel pijn kan doen, maar die pijn is van voorbijgaande aard. Daarom zijn er veel meer vrouwen die geen enkele behoefte hebben aan pijnbestrijding. Zij roepen alleen niet zo hard.
Wat fijn dat er eindelijk gewoon over dit onderwerp gesproken kan worden en dat er hopelijk in de niet al te verre toekomst echt iets gaat veranderen!
Ik en mijn man, beiden nuchter en met gezonde dosis verstand, werden na het doen van de zwangerschapstest volledig overgeleverd aan de gezellige zorg van de gezellige verloskundigenpraktijk. Aardige mensen, daar niet van, maar hun enige medische gereedschap tijdens de bevalling (het washandje) vertrouwde ik al niet helemaal.
Maar goed, elke keer een gezellig praatje. Wat gezellige adviezen. Er werd wat gevoeld, beetje geluisterd en we stonden weer gezellig buiten.
Natuurlijk wilden wij in het ziekenhuis bevallen wat ons verbaasde blikken opleverde. Hè, wat ongezellig.
We gingen eens naar een voorlichtingsavond. Daar werden de voor en nadelen van een thuisbevalling in een gezellige powerpoint-presentatie op een rijtje gezet. Ook de voor en nadelen (?) van pijnbestrijding kwamen aan de orde. Natuurlijk was elke vorm van pijnbestrijding slecht voor het kindje, maar ja, als jij echt vond dat het niet meer ging…. Kon jij gezellig tv kijken en je moeder bellen, dat je daarmee je kind ernstig tekort deed dat moest je dan maar zelf weten. En door een ruggenprik kun je niet meer persen. En bij een roesje wordt je kind gedrogeerd. Geen wonder dat pijnbestrijding wordt gezien als een zwaktebod (een vriendin, nota bene hoogopgeleid, verklaarde na een helse bevalling met uiteindelijk ruggenprik: ja, andere vrouwen hadden het misschien wel volgehouden… )
Gelukkig gingen we ook naar de voorlichtingsavond in het ziekenhuis. Waar ze natuurlijk precies het tegenovergestelde zeiden.
En ook dat er pas echt hechtings-problemen ontstaan door traumatische bevallingen, uitgeputte moeders en wat voor ellende nog meer (voor voorbeelden zie hierboven zou ik zeggen).
Een moeder is meer dan de verpakking van de baby. Moeders zijn het allerbelangrijkste voor het kleintje. Wat heb je eraan om moeders 24 uur te laten lijden en doodsangsten te laten uitstaan? Daarna moeten ze namelijk ook nog op verzoek (! maar dat is een ander verhaal) borstvoeding geven 14 keer per dag.
Dus HELP ze alsjeblieft!
Betere medische zorg, meer steun, laat ze niet lijden.
Maar zorg voor een echt gezellige bevalling, met alle middelen die we anno 2010 tot onze beschikking hebben.
In het rapport “Een goed begin” dat vandaag is aangeboden aan minister Klink worden een aantal voorstellen en speerpunten weergegeven om de zorg voor de zwangeren te verbeteren.
Sinds kort is er in Nederland een nieuwe beroepsgroep, nl. de doula of bevallingscoach. Wereldwijd is de doula al langer een fenomeen; “Mothering the mother” is een eeuwenoud principe dat misschien wel juist in hectische tijden meer dan ooit nodig is. Immers: EEN GOED BEGIN is niet alleen wenselijk voor die specifieke moeder en haar baby, maar voor de gehele samenleving. Moeders die met meer tevredenheid terug kunnen kijken op hun bevalling, maken in de hechting met hun baby een aanzienlijk betere start. Investeringen op dat gebied kunnen veel problemen en daaruit voortvloeiende kosten voorkomen. Amerikanen zeggen daarover: “Peace on earth begins at birth”.
Doula’s overal ter wereld en sinds kort ook in Nederland weten het al lang: continue begeleiding is van onschatbare waarde, leidt tot minder medische ingrepen, een kortere bevallingsduur en vooral tot meer vrouwen die met een positief gevoel terug kunnen kijken op hun bevalling, wat weer leidt tot versterking van de band tussen moeder en baby.
Doula’s bieden die continue één-op-één-begeleiding, ook al is het 24 uur of nog langer, betrekken de partner er actief bij, werken met een geboorteplan, doen veel aan voorlichting vooraf, tijdens en na de bevalling, zowel individueel als in groepsverband werken al vaak met “probleemgroepen”, komen bij de zwangeren thuis. Doula’s geven misschien wel meer dan wie ook de bevalling terug aan de vrouw, gewoon door haar vertrouwen te geven in eigen kracht. Doula’s zijn flexibel inzetbaar en nog eens relatief goedkoop ook! Dr. John Kennell, prof. Pediatrie uit Ohio, heeft berekend dat de gezondheidszorg enorm zou besparen aan kosten van niet noodzakelijke keizersneden, epidurale anesthesie en maatregelen om infecties bij pasgeborenen te voorkomen, als de eenvoudige maatregel van ondersteuning door een doula gemeengoed zou worden. Hij constateerde:” Als een medicijn hetzelfde effect zou hebben, zou het onethisch zijn het niet te gebruiken.”
Wij hebben in 2009 alle zorgverzekeraars benaderd, maar wie een doula wil moet het voorlopig nog gewoon zelf betalen; en in dit nieuwste rapport wordt de doula niet eens genoemd. Kan iemand mij uitleggen waarom?
Natuurlijk heeft de Nederlandse Beroepsvereniging voor Doula’s (www.NBvD.nl) inmiddels contact gezocht met de voorzitter van de Stuurgroep en met minister Klink. Het rapport “Het nut van doulabegeleiding” is beiden ter hand gesteld. Wij hopen dat ook in Nederland de rol van de doula geïntegreerd gaat worden. In het ziekenhuis wordt de doula gelukkig steeds bekender en geaccepteerder.
Er zijn al ziekenhuizen die interesse hebben getoond om een doulapool op te zetten. Er zijn verloskundigen die sceptisch zijn over alweer iemand er bij aan het bed, maar steeds vaker omarmen ze de doula. Ze ontdekken dat het ook voor henzelf plezierig is om een bevallende vrouw achter te kunnen laten, wetend dat er iemand met verstand van zaken bij haar is, die wel een seintje geeft als het nodig is. En die -als het een goede doula is-, weet wanner ze een stapje opzij moet doen. De krampachtige angst van andere beroepsgroepen verdwijnt gelukkig steeds meer.
Ook medewerkers van Sociale Diensten, moeder-en Kindprojecten of Bureaus Jeugdzorg schakelen steeds vaker de doula in, die dan betaald wordt vanuit de Bijzondere Bijstand.
Maar het belangrijkste is dat de meeste vrouwen die zijn bevallen met een doula erbij daar zeer positief over zijn. Dat zijn onze ambassadeurs en daar zullen er steeds meer van komen, zeker als ze dat niet langer uit eigen zak hoeven te betalen, zoals tot nu toe.
Vrouwen in Nederland: In dit rapport zitten hele goede voorstellen. Maar je hoeft niet te wachten tot alles een keer geregeld wordt. Neem je eigen verantwoordelijkheid: laat je voorlichten over wat je zelf kunt doen om een bevalling positief te beïnvloeden, stel een geboorteplan op, zorg dat er iemand constant bij je is als je bevalt. Heb vertrouwen in jezelf en in ons gezondheidszorgsysteem! Laten we elkaar niet gek maken door krantenkoppen die een bevalling in Nederland neerzetten als GROOT RISICO!
Ik heb een geweldig beroep en het baren van een kind is een geweldige ervaring. Ik hoop dat allen op dit terrein de krachten bundelen en dat de doula nu eindelijk ook een serieuze plek gaat krijgen in Nederland.
Jetty Kuiper, doula – trainer – uitvaartbegeleider
Dit hele onderzoek en de publiciteit eromheen slaan bij mij in als een bom. Alle gebeurtenissen van 10 jaar geleden komen als een film voorbij. En bevestigt word wat ik al vanaf het eerste moment dat het fout ging wist…als er goed was gehandeld was mijn zoontje niet overleden! In 2000 was ik (29 jaar) 38 weken zwanger van mijn 2e kindje. Destijds was ik onder controle van de verloskundige (praktijk), en ik had een onbestemd gevoel dat er iets niet in orde was. Voelde minder leven in mijn buik, en maakte me zorgen. Een aantal keren gebeld met de praktijk. Er werd zonder verdere controle sussend gereageerd, maakte me waarschijnlijk zorgen om niks “je voelt het toch bewegen…al is het ietsje minder?..de baby bereidt zich op zijn manier voor op de bevalling, dan is het normaal dat hij zijn krachten spaart in de periode die eraan vooraf gaat”…kreeg ik te horen. Weer een dag later eindelijk op controle. Een kort gesprekje waarin ik mijn zorgen benadrukte, harttonen werden gehoord. “Zie je wel, zorgen om niks..bereid je maar voor op een thuisbevalling” Ik drong aan op nader onderzoek in het ziekenhuis. De verloskundigde weigerde pertinent. “Äls we iedere vrouw op deze basis gaan doorsturen wil het zieken huis niet meer met ons samenwerken vanwege gepruts” werd me met een kleinerende toon meegedeeld…Nog geen 2 dagen later ging het op zondag helemaal mis. De pijn die ik eerst zag als voorweeen werden scherper en harder. Het voelde fout. De dienstdoende verloskundige (een andere) kwam thuis, geen harttoon. Meteen naar het ziekenhuis. PANIEK. Eenmaal daar..op zondag…geen gyneacoloog aanwezig. We moesten wachten in een kamertje (geen verloskamer) en werden alleen gelaten. Twee uur wachten terwijl er voor je gevoel iets moet gebeuren…mn kindje moest gered worden? DOE IETS. Maar nee, al die tijd geen onderzoek of zoiets. Twee uur later dus kwam de duidelijk geïrriteerde (want zijn vrije dag) arts binnen, die me met een koud praatje meedeelde dat er geen leven meer in mijn buik was. “Ga maar naar huis, en rust maar wat uit voor morgen, dan wordt de bevalling ingeleid”. Een dag later, maandag, ben ik bevallen. Mijn zoontje bleek achteraf zaterdagavond te zijn overleden. Een aanwijsbare oorzaak is, ook tijdens verder onderzoek, niet gevonden. Ik rookte niet, hield me aan alle regeltjes, geen alcohol. Zijn hartje was goed, placenta in orde, het mannetje was mooi volgroeid. In het ziekenhuis is me later verteld dat tijdens een uitgebreid ctg die vrijdag met grote waarschijnlijkheid onregelmatigheid zichtbaar was geworden, waarbij ze hadden kunnen ingrijpen. Het was dus zeer wel mogelijk geweest om mijn zoontje te redden, mits de verloskundige mij serieus had genomen. Zijn overlijden had dus in de dagen daarvoor voorkomen kunnen worden.
Dit besef is moeilijk te verdragen. Collega’s van de verloskundige vonden na onderzoek van mijn ‘case’ ook dat deze onjuist had gehandeld. Wat bleek…ze had eerder deze zelfde inschattingsfout gemaakt, met dood van kindje tot gevolg. Enkele weken na de dood van mijn kindje is ze uit de maatschap gezet. Mij werd nog aangeboden een gesprek met haar aan te gaan. Dit heb ik geweigerd, ik kon het niet aan. Wat moest ik haar zeggen? Was te gebroken om op dat moment die confrontatie aan te gaan. Wat zou het opleveren…mijn kindje kreeg ik er niet mee terug. Op ‘excuses vanuit opgelegd fatsoen’ zat ik al helemaal niet te wachten.
Heel goed dat dit onderzoek is gedaan, waardoor de aandacht gevestigd wordt op de vele misstanden die er zijn rondom bevallingen en omgang met zwangere vrouwen. De uitslag is schokkend, maar niet nieuw. Het was mij 10 jaar geleden al duidelijk (en velen met mij) dat er heel veel niet pluis is met de lakse en kleinerende houding richting dames die op het punt staan te bevallen/bijna uitgerekend zijn.
Jarenlang is deze gang van zaken in stand gehouden, en zijn er onnodig veel baby’s en vrouwen overleden.
Dit is niet te verdragen.
Ik vind het jammer dat de reacties en de sfeer is alsof de thuisbevalling een rol speelt in de perinatale sterfte.
Er is herhaaldelijk onderzoek naar gedaan en de thuisbevalling speelt géén rol in het hoge sterftecijfer. Het is een complex geheel waarbij de media ongenuanceerd bericht. Het sterftecijfer wordt berekend vanaf 22 weken zwangerschap en in een tijd dat de SEO (20 weken echo) combinatie test geen gemeengoed was. Als je alleen kijkt naar de sterfte na 37 wkn en de sterfte t.g.v. een aangeboren afwijkingen er vanaf trekt daalt het sterfte cijfer naar zo’n 1:650. Dat is nóg teveel. En het is heel goed dat er goed naar gekeken wordt wáár zaken verbeterd moeten worden. Zoals 24uur per dag beschikking over een OK, maar ook in de zorg van de verloskundigen, huisartsen en gynaecologen is verbetering mogelijk en nodig. Dat gaat gebeuren. Maar de sfeer van de discussie zoals die nu gevoerd wordt is onterecht. Soms hoor ik verhalen van bevallingen waarbij ik het schaamrood op mijn kaken krijg en dat moet in de toekomst niet meer kunnen! Maar soms klopt de beleving niet met de waarheid zoals het verhaal van de Belgische dame gister in het NOS journaal. Dat is lastig te bestrijden als het zo ongenuanceerd wordt uitgezonden in een journaal waarvan ik altijd dacht dat het degelijk was!
Antsje (07-01 11.27): Helaas speelt dat ook een rol, vanwege de rol van de verloskundige praktijken en de wijze waarop ze controle’s uitvoeren (of in mijn geval..weigeren mee te werken aan verdere controle’s, met de dood van mijn zoontje als gevolg. Het heeft te maken met methode’s die gehanteerd worden. Deze zijn te beperkt en achterhaald. De praktijk wijst uit dat uitvoeriger onderzoek helpt. Ipv luisteren naar en serieus nemen (!) van de signalen die vrouwen geven gebeurt het maar al te vaak dat ze vasthouden aan hun eigen ideeen. “Het zal wel meevallen allemaal…”
Je overtuiging dat het allemaal wel meevalt met thuisbevallen komt waarschijnlijk door: of je bent zelf verloskundige..of je hebt (gelukkig) goedverlopen bevallingen zonder complicatie’s achter de rug.
Wordt wakker Atsje: niet alle thuisbevallingen verlopen zonder complicatie’s. En uit onderzoek blijkt dus..dat wanneer thuis tijdens bevalling complicatie’s optreden er vanalles misgaat in de praktijk. Of hulp komt te laat, of men is te laat in het ziekenhuis, of de overdracht tussen verloskundige/ziekenhuispersoneel verloopt chaotisch met alle gevolgen vandien.
Thuisbevallingen, en het die kant uitsturen, speelt dus zeker een rol.
Het wordt hoog tijd dat dit nu eindelijk eens wordt onderkend!
@Mirjam
Maar hetzelfde is te zeggen voor ziekenhuizen. Ik ken gevallen zat van mensen die ondanks een ziekenhuis bevalling toch hun kind kwijt raakten. Ik heb zelf mijn oudste blauw en zwart zien worden onder mijn handen waar een co-assistente naast stond die werkelijk geen idee had wat ze aan het doen was.
De uiteindelijke problemen komen door de onwil van verloskundigen om ziekenhuizen in te schakelen door de arrogantie van gynaecologen. En dit klinkt misschien te zwart/wit en dat is het ook, maar daar zit wel een heel groot ding vast.
Vergeet ook niet dat verloskundigen “van huis uit” een religeuze achtergrond hebben (vroeger deed men het zo) en gynaecologen staan voor wetenschap. Dat is een oude kloof die we weliswaar wel naast ons neer hebben gelegd, maar die toch stiekem doorwerkt onderhuids.
Voor mij is het ideale om een vertrouwenspersoon (verloskundige waar je voor basis controles heen bent geweest en die je inmiddels als je een goede hebt getroffen vrij goed kent) mee kan om je bevalling onder medische begeleiding in het ziekenhuis te laten gebeuren. Dan moeten gynaecologen echter de verloskundigen eens niet als kwakzalvers gaan behandelen en zelf van hun voetstukje af durven stappen en menselijk worden.
Hallo Mirjam,
Wat vreselijk voor je! Helemaal verschrikkelijk wanneer je het gevoel hebt of weet dat het anders had kunnen aflopen!! Daar zijn geen woorden voor.
Zo’n ervaring tekent de rest van je leven en dus ook de manier waarop je tegen de zorg aankijkt.
Mijn bevalling was vreselijk en ja ik ben verloskundige. Mijn bevalling was vreslijk, óndanks goede zorg, want soms zijn er zaken die niemand kan voorkomen.
Ik heb ervaring met meer dan 1000 bevallingen, ken de cijfers, heb het rapport wat pas verschenen is gelezen en de onderzoeken naar de on/veiligheid van de thuisbevalling, wat gedegen uitgevoerd is. Zou de thuisbevalling niet veilig zijn zouden we de thuisbevalling gelijk laten vallen! Want de gezondheid van moeder en kind staat voor iedereen voorop.
Verbetering is nodig! Dat zei ik en dat zeg ik.
Daarnaast heb je in alle beroepsgroepen verschil in hoe mensen met mensen omgaan en luisteren, hoe ze leren van nieuwe onderzoeken en kennis en durven veranderen. De zorg die je krijgt zou niet afhankelijk moeten zijn van wie je treft in de gezondheidszorg en ook niet in de verloskunde. De zorg moet goed zijn en toegespitst op díe situatie.
Het is heel goed dat er gekeken wordt naar wat beter moet en wat er anders moet. en ik blijf erbij, dat is niet de thuisbevalling. Wel moeten we als verloskundige o.a. kritisch(er) zijn op wie thuis mag bevallen (woonomstandigheden en risicoselectie)en in het ziekenhuis moet een team zijn wat je opwacht als dat nodig is. Dat gaat en moet ook veranderen. Ik verzin niet dat de thuisbevalling net zo veilig is. O.a. omdat je 1 op 1 zorg hebt en er minder virussen en bacteriën om je heen zijn. Die 1 op 1 zorg gaat gelukkig in de ziekenhuizen ook komen.
Élk kind dat onterecht sterft is het waard om keihard voor te vechten dat zoiets nooit meer gebeurd! en dat gaan we doen! maar daarvoor moeten we kalm kijken naar wáár de steken vallen en dat verbeteren.
Hartelijke groeten, Antsje
Ik ben nu voor het eerst zwanger en me rot geschrokken van de medische zorg hier in Nederland. Ik heb al vanaf het begin duidelijk gemaakt bij de verloskundigen dat ik in het ziekenhuis wil bevallen. Maar daar blijkt niet eens 24 uur per dag een medisch team klaar te staan! Wachten tot 42 weken vind ik ook onzin. Wij zijn in staat om in dat geval naar Duitsland of Belgie te rijden.
Beste Pauline Broekema, aan het enorme aantal reacties is te zien dat dit onderwerp enorm leeft. Aan de journalistiek de taak om de misstanden aan de kaak te stellen.
Wij hebben drie kinderen.
De eerste, een zoon, is thuis geboren. Het was dus mijn eerste bevalling, en de verloskundige is niet langer dan een uur aanwezig geweest. Toen ik al uren weeen had, belden we haar, maar ze zat te eten, dus komen kon ze niet. Toen eindelijk doorkwam dat we haar echt nodig hadden, kwam ze, maar zat ze zeer lange tijd op de gang aan de telefoon, een andere vrouw te begeleiden. Onze zoon was er binnen een uur na aankomst van de verloskundige. Ik kan niet zeggen dat ik enige steun van haar heb gehad.
De tweede werd op aandringen van onszelf in het ziekenhuis geboren.
Bij binnenkomst (ik had hevige weeen) werd er aan ons gevraagd of we niet naar huis konden gaan!! Je wordt dus gewoon niet serieus genomen.
Twee uur na aankomst werd onze dochter geboren, na weer ziels alleen zonder enige verpleging of zo in de kamer gelaten te zijn. De verloskundige kon de baby nog net opvangen, omdat ik schreeuwde dat er nu toch echt iemand moest komen.
De derde is in Engeland geboren in het ziekenhuis. De bevalling ging weer snel, het kindje is in de onderzoekskamer geboren.
Maar wat een heerlijkheid: hier kreeg ik lachgas, en ik heb daardoor zoveel goede herinneringen aan deze bevalling. Ik was totaal niet uitgeput, want het lachgas scheelde zoveel pijn. De verloskundigen en verpleging waren totaal verbaasd hoe ik na afloop van de bevalling over de afdeling liep, heel vief, dat zagen ze niet zo vaak. Ik bleef maar zeggen : hoe kan het nou zo makkelijk gaan?
Voor mij is de conclusie dat de verloskunde als geheel heel wat meer
werkforce nodig heeft om zwangeren de noodzakelijke zorg te geven.
In Engeland is de zorg rondom de bevalling goed geregeld met genoeg personeel de hele week door. Maar er is geen kraamzorg zoals in Nederland, dat je lekker op krachten kan komen de eerste dagen.
Prioriteit moet zijn dat moeder gezond blijft en kind levend en gezond ter wereld komt. Genoeg artsen, verloskundigen en verpleegkundigen aan het werk dus!! De hele week plus nachten door!! Anders moet je zo’n kraamafdeling niet eens openen!
Ik had misschien wel vier kinderen gekregen als ik altijd lachgas/pijn bestrijding had gekregen.
Je ziet immers na zo’n minder pijnlijke ervaring niet meer zo tegen een volgende bevalling op.
Maar drie prachtige kinderen, ze zijn een grote zegen.
Als ik die verhalen zo lees (en andere verhalen van vriendinnen/familie) heb gehoord, word ik enkel bevestigd in wat ik al jaren denk:
Nooit een kind baren, en als het echt moet, dan in Duitsland of Belgie.
Maar kun je daar zelf voor kiezen, als Nederlandse, om de controle en bevalling/keizersnede op verzoek in Duitsland te laten plaatsvinden?
Heeft iemand daar ervaring mee?
Hallo,
Onze ervaring is helaas slecht.
Door te laat of eigenlijk NIET ingrijpen van de gynaecoloog is onze dochter bij een zwangerschap van 34 weken overleden in mijn baarmoeder.
Ik had zwangerschapscholestase.
Door veel te laat erkennen en luisteren naar mijn verhaal aan de kant van de gynaecoloog zijn ze te laat achter de cholestase gekomen.
Toen dit wel bekend werd, is er niet ingegrepen.
Door een “grens” dat op internet staat, die is 38 weken zwangerschap, werd niet naar mijn persoonlijke situatie gekeken.
Het kon nog geen kwaad werd mij verteld.
nog geen 2 dagen later was onze dochter overleden.
Achteraf bleek dat de waarde wel degelijk schadelijk is geweest.
Deze waarde zou pas gevaarlijk zijn vanaf 40, maar op het moment van meten bleek deze zelfs al boven de 80 te zijn..
En dat terwijl het aantonen van deze waarde in je bloed al schadelijk kan zijn!!
Nu willen we toch zsm proberen zwanger te worden ( dit hele verhaal is pas afgelopen 5 en 6 april geweest) en gaan we met alle uitslagen naar een gespecialiseerde gynaecoloog in maastricht.
Al met al doen we dit, omdat zelfs NA dit incident onze gynaecoloog nog durft te zeggen tegen ons, dat ze niet weten om te gaan met deze situatie, omdat het zo zeldzaam is…
Waar halen ze het lef vandaan!!!
Wees gespecialiseerd in je vak of doe het niet!
hoi lieve mensen
ik heb slechte ervaringen met ziekenhuisen
me eerste bevalling ging in princiepe wel ok maar in januarie dit jaar heb ik mijn zoontje verloren met 37 weken omdat de gynogoloog niet luistert !!!
ik heb 2 dagen mijn zoontje niet gevoeld ik voelde aan me hele lichaam dat het niet goed was en toen ik naar het ziekenhuis ging hebben ze een echo gedaan van 5 min en het was goed ??? ga maar naar huis als je toch niet vertrouwd bel dan even
de volgende ochtend dus weer gebeld dat ik weer niks voelde naar het ziekenhuis gegaan en na 60 min hartslag meten bleek het niet goed te zijn een echo gedaan en was helemaal mis ik moet wel zeggen dat ik inderdaad met 15 min op de OK met veel dokters om me heen dus dit hebben ze inderdaad wel verbetert in nijmegen maar was het helemaal mis te laat dus en mijn zoontje overleed 10 uur later
dan hoor je later van een andere dokter waarmee ik even wat dingen door nam van als je gisteren was geweest had hij het misschien gered IK WAS ER EEN DAG VAN TE VOREN !!!! en toen wist ze in een keer niks meer te zeggen en ze moest in eens weer weg?
dit is niet het enige geval ik hoor medere verhalen dat vrouwen voelen dat het niet goed gaat en dokters het allemaal beter weten ,vertikken te luisteren en bloed testen te doen etz en als eind punt verliezen wij er onze kinderen door!!!!
dit zijn fouten die dokters niet mogen maken !!!!!!!
zijn er toevallig mensen die dit al aan kaarten?? ik vind dat hier meer aandacht aan moet worden besteed als de dokters hadden geluistert dan was zoiezo mijn zoontje van 53 cm en 7 pond er nu nog geweest ! en was het kindje van mijn vriendin er nog geweest !! en waarschijnlijk nog veel meer kinderen en dierbaren !!!
ik vind dat hier iets aan moet gebeuren en ben niet bang mijn mond open te trekken laat me maar weten als je een manier weet hoe we duidelijk kunnen maken dat we er klaar mee zijn en dat nederland nu moet veranderen!
ik zou graag mensen willen horen die hier ook ervaringen mee hebben jullie kunnen mij mailen op vlinderkinderen@live.nl
Dag,
Ik ben van een andere medische wereld afkomstig. En nu is het zoveel jaar dat ik naar alles wat rond het geboorte betreft kijk: de onderzoeksartikelen, de richtlijnen van de verschillende vakgroepen, de hoorcolleges van hooggeleerden etc.
Ik vraag me af of allerlei hooggeleerden het hoogste probleem niet zien of er niemand daarin geïnteresseerd is? Waarom op de samenwerkingsterrein waar de minuten van belang zijn verschijnt als een eerste een net afgestudeerde zonder enig ervaring assistent ? Hoe kan die leren zien en doen als er niets wordt uitgelegd of getraind? In mijn ogen is de geneeskunde geen zelfstudie project met meerkeuze vragen waar je alleen maar moet gokken…
“Onderzoeker Gouke Bonsel pleit voor een intensieve samenwerking tussen beide beroepsgroepen in alle fases van de zwangerschap”
Waarom wordt er niets over de andere twee betrokkene beroepen( kinderartsen en anesthesiologen) gezegd?
Wat laat, maar ik wil toch nog even reageren.
Peter en medestanders;
Best mogelijk dat het sterftecijfer bij bevallingen mede hoger is doordat moeders tegenwoordig ouder zijn dan vroeger bij de bevalling van hun eerste kind.
Maar zoals al eerder geschreven, het kan je niet gegeven zijn om vóór je 30e zwanger te worden. Of, zoals in mijn geval, was de situatie er gewoon niet naar. Niet omdat ik carriere moest maken of 3x per jaar op vakantie, maar omdat ik vóór mijn 30e, zoals zovelen, niet in een relatie zat die stabiel genoeg was om een kind in op te laten groeien.
Nu zit ik al 5 jaar in een stabiele relatie en heb ik het aangedurfd om zwanger te raken. Door problemen in het verleden met mijn eierstokken en een zeer onregelmatige menstruatie was volgens mijn dokter de kans groot dat het erg lang zou gaan duren (of zelfs helemaal niet zou gaan lukken). Dan zou ik dus nog wat jaartjes ouder zijn geweest als ik nu ben.
Voor mij geen reden om dan maar helemaal niet eraan te beginnen!!!
(Wel hebben mijn vriend en ik een grens getrokken, niet langer dan een bepaalde periode “proberen” en alleen op de natuurlijke manier, anders niet. Maar dat moet iedereen voor zich bepalen!)
Bovendien was ik tussen mijn 20e en 25e nog helemaal niet klaar om voor een kind te zorgen, ik was nog veel te onvolwassen.
Ik zie om me heen veel ellende met (te) jonge moeders, die “per ongeluk” zwanger raakten, of gewoon niet volwassen genoeg waren om de zorgen en verantwoordelijkheid die een kind met zich mee brengt te overzien voordat ze zwanger raakten. En nu is het kind de dupe…
Hiermee wil ik niet zeggen dat een jonge moeder per definitie een slechte is, het is per individu verschillend, de ene is volwassen en verantwoordelijk genoeg op haar 20e, de andere pas op zijn 30e!!
Dus er zitten 2 kanten aan het verhaal, het leven bestaat niet alleen uit cijfertjes, maar zit iets gecompliceerder in elkaar!
Bovendien: in duitsland is dat sterftecijfer lager, terwijl hier de vrouwen, net zoals in Nederland, ook ouder zijn dan vroeger….
Dat zegt ook wel wat!
Als laatste wil ik hier aan toevoegen; ik woon in Duitsland en ben blij dat ik in een Duits ziekenhuis ga bevallen!! Het is hier gewoon allemaal wat beter geregeld, meer controles, begeleiding vanaf het begin van je zwangerschap door een gynacoloog enz enz.
De “Deutsche gründlichkeit” zeg maar…
Thuisbevallingen kennen ze hier eigenlijk bijna niet.
Hallo,
Ik heb alle bijna alle reacties gelezen en moet even denken aan mijn vader, die zei altijd: mijn moeder heeft de erbarmelijkste bevallingen gehad en het wordt ieder jaar erger……….
Ik ben twee keer thuis bevallen en vergelijk het niet met een blinde darm of andere ziekte. Het is een natuurlijk gebeuren. Zeker niet zonder pijn, maar zo vergeten Dit onder begeleiding van een verloskundige. Geweldig toch lekker in eigen omgeving. Wat debk je van alle bacterien die een kindje meekrijgt vanuit een ziekenhuis.
Hier nog een erg late reactie! Ben even bezig geweest met het doorspitten van bovenstaande berichten. Wil toch nog graag even reageren.
Ik ben in 1995 bevallen van mijn eerste kind in de week dat ik 26 werd. Dit was op medische indicatie, daar ik zwanger was geraakt na ruim 2 jaar hormoonbehandelingen. Tevens werd er tot aan de bevalling gedacht dat mijn kind in een onvolkomen stuit lag. Dus de prenatale zorg had ik al in het ziekenhuis, om en om, de ene keer de verloskundige van het ziekenhuis en de andere keer de gyneacoloog. Heb dus ook regelmatig echo’s gehad, ik had er alle vertrouwen in.
Maar helaas, beval beter niet in het weekend! Ik kwam op zondagochtend om 11 uur aan, na 5 uur rustige weeen. Een uur aan de weeen-activiteitmeter gelegen, ondertussen ook nog een echo gehad en er werd 2 cm ontsluiting geconstateerd, daarop werd ik terug naar huis gestuurd. Na 20 minuten weer thuis voor de voordeur te staan met een heftige weeenstorm die niet meer zou gaan ophouden. Mijn (ex)man het ziekenhuis gebeld, meteen terug. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest van de pijn, maar stond tussen alle bezoekers op de gang te creperen want er was geen kamer vrij. Uiteindelijk kwam een verpleegkundige mij weg halen van al die gretige blikken en hebben we zo’n 3 kwartier doorgebracht op een kantoor, niemand die naar ons om keek.
Uiteindelijk naar een verloskamer gebracht waar ik plat op m’n rug moest blijven liggen, terwijl ik verging van de rugweeen. Maar er moest een band om mijn buik om alles in de gaten te houden, dus wat moet dat moet. In hele korte tijd bleek ik ineens 8 cm ontsluiting te hebben! Maar, ik moest het doen met een arts-assistent, die ontzettend lief was, maar nog nooit een stuitbevalling had gedaan. Helaas, ondanks die 8 cm duurde het nog tot diezelfde avond 19.00 uur. We zijn vooral heel veel alleen geweest en hebben wat op het belletje gedrukt als ik het niet meer voor mogelijk hield, soms kwam er dan een verleegkundige om ff te helpen met mijn ademhaling.
En toen kwam het moment van persen met de arts-assistent. Grote schrik en paniek alom na een tijdje, 2 voetjes werden als eerst geboren en daar hield het even mee op. Verpleegkundige rende weg en kwam terug met de gyneacoloog (eindelijk). Deze schreeuwde de arts-assistent aan de kant, ze knipte me gigantisch in, de verpleegkundige duwde op mijn buik en ik moest persen. Paniek alom, hoe kan dat nou, een volkomen stuit? Ik heb het altijd gezegd maar ik werd niet geloofd. Maar goed, daar was mijn kindje, maar hij maakte geen geluid, helemaal niks. Meteen weg bij mij. Even later komt een kinderarts hem met een rijdende couveuse halen, vader gaat mee. Bij mij is het intussen wachten op de placenta, wat goed gaat en er moet het nodige gehecht worden. Daarna op een ander bedje gelegd, schoon, bij de deur. En daar is men mij gewoon vergeten…..
Thuis zou het niet goed afgelopen zijn, maar de zorg in het ziekenhuis, en dan praat ik over 15 jaar geleden, kan/moet toch echt wel beter!!!!!