Lullewijk
“Wat, wat, wat? O nee! Zoveel stemmen voor die Lullewijk!” Mijn zoontje van negen heeft zijn computerspelletje op mijn laptop onderbroken en kijkt over zijn schouder naar de televisie waar zojuist de lokale omroep heeft gemeld dat de lijsttrekker van de PvdA in Amsterdam, Lodewijk Asscher, meer dan 51.000 voorkeurstemmen heeft gekregen. Domweg omdat hij bovenaan op het formulier stond natuurlijk, maar toch.
“Die stomme rotpartij”, bromt mijn nazaat nog en buigt zich weer naar het scherm vóór hem waar hij probeert de vijanden van ene Aaron Stone te verslaan. Het zal voorlopig niet meer goed komen tussen deze toekomstige stemgerechtigde en de sociaal-democraten. Anderhalve maand geleden ging het mis.
20 januari begon de Nationale Voorleesweek, een woensdag. Mijn zoontje was er een paar dagen eerder al mee bezig. Op een toon die weinig vertrouwen in mijn stiptheid impliceerde zei hij maandag, toen ik hem net op tijd bij school afleverde: “Ja, precies op tijd, maar overmorgen moet ik veel vroeger zijn. Dan beginnen de Voorleesdagen en dat is steeds om kwart over acht. Dus een kwartier vroeger, papa! Lekker voor je!”
Die maandagmiddag wilde hij, eenmaal weer thuis, op internet eens even kijken hoe Lodewijk Asscher eruit zag. Hoezo dat dan? Hoezo Lodewijk Asscher? Nou, dat was de prominente Amsterdammer die op zijn school de Nationale Voorleesdagen zou openen, de meester had het zelf gezegd.
Na wat gegoogle trok hij zijn conclusies: de minister-president van Amsterdam en een vriend van Wouter Bos. Reden om eens te meer te smeken woensdag echt veel vroeger van huis te gaan. Hij kreeg me net niet zo gek om voor de zekerheid ook dinsdag maar vast vijftien minuten eerder te vertrekken.
Natuurlijk, in al onze oppassendheid zat Koen, want zo heet hij dus, de bewuste woensdag zelfs al om tien over acht in het grootste lokaal van zijn school, een ruimte waar met een beetje moeite inderdaad alle klassen in passen. Uit de opmerkingen van wat andere kinderen bleek dat nog meer leerlingen zich in de biografie van de politicus hadden verdiept.
Om tien voor half negen werden laatkomers begroet met de geruststellende mededeling van wakkere vriendjes en vriendinnetjes dat ze nog niets hadden gemist, omdat ook de vooraanstaande gast zich kennelijk wat had verslapen.
Om half negen stapte de hoofdonderwijzer binnen, vrolijk als immer. Hij had goed nieuws: de leraar die het beste kon voorlezen zou de Voorleesdagen openen. Maar de gast dan, meneer Asscher? Tja, die had afgebeld.
De avond ervoor had hij in een televisieprogramma gezeten, Pauw en Witteman, dat was nogal laat geworden. Bovendien had de wethouder laten weten dat hij niet zo goed bij stem was. En donderdag zou een van de juffen voorlezen en vrijdag de hoofdonderwijzer zelf. “Nogal zwak vond ik”, zei de directeur later tegen mij over Asschers afwezigheid.
Een kranteninterview van de zaterdag daarop leek nadere uitleg te bieden. Daarin vertelt de man die weleens wordt genoemd als toekomstig premierpretendent namelijk: “Ik ben op mijn best als er strijd is.” Maar de school van mijn zoontje is een zogenoemde zwarte school, op basis van het verleden mag je daarom aannemen dat een meerderheid van de ouders vanzelf PvdA stemt, thuiswedstrijd voor Asscher, geen strijd, geen uitdaging, hij zou niet op zijn best zijn geweest.
En het latertje bij Pauw en Witteman verklaart ook wel wat, want het PvdA-boegbeeld met Onderwijs in de portefeuille laat de journalisten optekenen: “Als je moe bent… sluipt er arrogantie in, ben je niet meer empatisch.” Hij vertelt hoe zijn vrouw dat dan naderhand weer corrigeert. Dus dat hij wat later toch in een lokale krant stond afgedrukt als voorlezende hotemetoot omringd door aandachtige kinderen van een andere school, een school die hij klaarblijkelijk niet had afgezegd, is begrijpelijk.
Het was trouwens toen, doordat ik een stukje uit het interview hardop voorlas, dat Koen de naam van de wethouder naar eigen inzicht aanpaste: “Lodewijk Asscher? Lullewijk Asscher zul je bedoelen.” Er volgde geen vaderlijke vermaning.
De confrontatie
Drie weken later, in februari, had ik een interview met Asscher in het kader van een voorbeschouwende reportage over de gemeenteraadsverkiezingen in Amsterdam. Binnen tien minuten had hij drie keer verteld hoe vaak hij wel uit de ivoren toren aan het Waterlooplein komt om scholen te bezoeken en te praten met leerkrachten en leerlingen.
Ja, toen hield ik het niet meer en confronteerde hem met zijn verzuim op 20 januari, de opening van de Voorleesdagen. Hij schrok even, maar gaf toen toch zijn kant van de zaak. Hij was echt ziek geweest en echt niet bij stem. Hij had vervangers aangeboden, maar die waren door de schoolleiding afgewezen. Hij zegde liever een afspraak met een bankdirecteur af dan een afspraak met kinderen. Hij had op de scholen waar hij de volgende dagen wèl had voorgelezen na een paar zinnen het woord overgedragen aan assistenten, zo moeilijk viel het spreken hem ook toen nog. En hij zou zeker op zeer korte termijn alsnog langsgaan op de school van mijn zoontje.
Datzelfde zoontje vroeg mij de dag na de verkiezingen, toen ik dertien uur lang verslag had gedaan van de stembusgang in de districten 121 tot en met 124 wat ik eigenlijk zelf had gestemd. “Toch niet op de PvdA?” Ik stelde hem gerust: “Ik heb op dezelfde partij gestemd als die hele oude mevrouw die jij zo aardig vond.”
Koen keek wat ongelovig: “Op de Dierenpartij? Gelukkig.” Eigenlijk had ik dat al besloten bij de opening van de Voorleesdagen. Want de Partij voor de Dieren is tegen de Noord-Zuidlijn. Zelf ben ik voor de nieuwe metro, maar de PvdA en Asscher ook, vandaar. Kinderachtig, zeker, geef ik toe. Net zo kinderachtig als een wethouder die zijn belofte aan 200 kinderen niet nakomt en dat dan ook niet zo snel mogelijk goedmaakt. Asschers aankondiging dat hij gauw op de school langs wil gaan kon mij niet op andere gedachten brengen, dat wachten we eerst maar eens af.
Bij dezelfde lokale zender waar ik dit stukje mee begon hebben ze een programma dat precies zo heet: “We Wachten Af…” Er wordt dan een minuut lang een statisch beeld van een misstand getoond, een kapot verkeersbord bijvoorbeeld of een onverklaarbaar opgebroken stoep waar alle voorbijgangers over struikelen. Een enkele keer komt het programma daar een paar weken later op terug. Dan zie je dat de misstand is opgelost. Een enkele keer.
Zo zie je maar, een klein foutje bij een klein kind heeft soms grote gevolgen. Zelf heb ik, toen ik 13 was, bij alle banken in het dorp – 5 stuks – een rekening geopend. Je kreeg namelijk be het openen van een rekening een paar gulden extra cadeau, die je na 3 maanden kon opnemen.
Zeer leerzaam, en wat ik toen gemerkt heb, kleurt nog steeds mijn keuze voor bank – sparen, betalen en hypotheek.
Ha…eindelijk een NOS-er die zegt wat hij stemt. Een proteststem weliswaar – anders was het namelijk gewoon PvdA geworden – maaar toch.
Omdat NOS-ers het zo geweldig vinden om al hun ontboezemingen op NOS weblogs te delen met Tout Nederland (geschreven in werktijd op uw kosten natuurlijk), zou het leuk zijn om te vernemen wat al die andere NOS-ers hebben gestemd. En of dat wederom – een belangrijk toelatingscriterium bij de NOS – PvdA, GroenLinks, SP of D66 is geweest?
Beste Gerri, die zoon van jou heeft een scherp verstand. @Vreemans: wat ben je toch een azijnzeiker, get a life!
@ Marcel Vreemans;
jij insinueert hiermee dat de NOS een links bolwerk is? Ik vind dit schandalig, ten eerste is het bekend en regelmatig beschreven dat 80% van de journalisten zichzelf als ‘links van het midden’ omschrijft, daarnaast moet je maar zo denken;
Journalisten zijn over het algemeen de mensen die het beste op een logisch correcte manier, hoofd- en bijzaken van elkaar dienen te onderscheiden. Begrijpend lezen is het grootste deel van hun werk. Zou het dan wellicht mogelijk zijn, dat ze misschien ergens gelijk hebben qua hoe ze over de politiek denken?
Hulde aan Gerri Eickhoff btw, dit stukje was vermakelijk en het geeft wederom aan hoe simpel en direct kinderen een oordeel ergens over vellen. Omdat ze nog niet geremd worden door allerhande conventies die wij als volwassenen meestal WEL hebben.
Verder mag best wel gezegd worden dat Lodewijk Asscher een lul is ja, die gast maakt het CDA in Amsterdam overbodig door zich als een vergelijkbare burgertrut op te stellen (zie zijn aanpak van de Wallen etc.).
Ikzelf heb mijn buik al langer vol van meneer Asscher. Dit mannetje dat pretendeert sociaal te zijn voert doodleuk een asociale maatregel uit: winkels open op zondag. Dit onder het mom om de kleine zelfstandige tegemoet te komen: die kunnen dan zelf kiezen of ze extra open kunnen gaan.
Deze in mijn ogen meer VVD-maatregel is echter helemaal niet bedoeld om de kleine zelfstandige tegemoet te komen. Nee, de grote supermarktketens varen hier wel bij. Die gooien zonder het met hun personeel te overleggen doodleuk de winkel elke zondag open. Het personeel dient vervolgens op te draven en hebben helemaal geen sociaal leven meer. En de kleine zelfstandige? Die zit hier helemaal niet op te wachten. Zij kunnen helemaal niet concurreren met de grootgrutters en klagen steen en been. Ze moeten hun personeel 200 % betalen en maken nauwelijks omzet. Dus de enige die de heer Asscher met deze belachelijke maatregel tegemoet komt zijn de grote winkels. Niks voor de kleine zelfstandige, maar alleen om de toch al dikke portemonnee van de grote warenhuizen te spekken. En als er dan een proces wordt aangespannen door dezelfde kleine zelfstandigen voor wie Lodewijk pretendeert op te komen, wordt dit doodleuk door een eentweetje tussen politiek en de rechtbank ongegrond verklaard. Triest. Zij beslissen, jij hebt het maar te slikken.
Op 9 april heeft Asscher alsnog een bezoek aan de school van mijn zoontje gebracht. Met de groepen 7 en 8 heeft hij besproken wat hij tegenwoordig als plaatsvervangend burgemeester zoal doen. Koen heeft hij niet voor zich gewonnnen, want groep 6 was niet uitgenodigd, dus het leuke verzetje ging aan zijn neus voorbij. Ondanks een goed gesprek is hij van plan, wanneer hij over een jaar of negen stemrecht krijgt, op D66 te stemmen. Want die hebben ruzie met Lullewijk.
Gerri Eickhof