Win dat wk, één keertje maar, alsjeblieft
De vreugdeschreeuw na de halve finale kwam van diep. Heeft er decennia over gedaan om eruit te komen. Een oerbrul. Zo moet het heelal zijn ontstaan, met maar één doel, ooit Nederland wereldkampioen laten worden.
Nu nog die ene wedstrijd: de finale.
Even voorstellen: Jaap Leemeijer. Eindredacteur Achtuurjournaal. Hartstochtelijk Oranjefan, 50 jaar oud. En met stress in lijf en leden. Want één keer, één keertje maar, toe, alsjeblieft, wil ik meemaken dat Nederland wereldkampioen wordt.
Waarom die obsessie? Want zo mag je het best noemen.
Even terugspoelen. Het WK van 1974.
Ik was 14 en met mijn ouders op vakantie in Hirzenhain, Duitsland.
Ik herinner me geen enkel uitstapje meer. Wel elke wedstrijd van Nederland. Wat keek ik tegen onze mannen op. Hippe helden waren het. De kapsels, de superieure arrogantie waarvan ik me toen nog niet bewust was maar die ik wel heel stoer vond, de doelpunten, de overtredingen. Neeskens was mijn favoriet.
Voor elke wedstrijd was ik nerveus. Behalve voor de finale. Vraag me niet waarom. Ik zie de stoel nog voor me waar ik op zat, het appartement, het foeilelijke behang, dat zo uit een Toppopdecor had kunnen komen. Mama had blokjes kaas gesneden, met een zilveruitje erop, een glas sisi op tafel.
Het verlies.
De volgende dag met het hele gezin naar de supermarkt in de Fiat 850. We werden nagetoeterd met ons Nederlandse nummerbord. Het was meer plagen dan pesten. Zeg ik nu. Maar toen voelde het anders.
De verloren finale van 1974. En ook die van 1978. Ze zitten diep. Is dat een verklaring voor mijn hunkering naar de wereldtitel? Het is een redeloos en radeloos smachten.
Hard bewijs heb ik niet, alleen instemmend geknik van enkele generatiegenoten, die Nederland-Brazilië afsloten met een brok in de keel.
Dat onbestemde gevoel dat dit grote verlangen meer speelt bij mensen die als kind en puber de WK´s in Duitsland en Argentinië bewust hebben meegemaakt.
Klopt dat?
Vertel hoe u de finales van 1974 en 1978 hebt ervaren als jongen of meisje, als tiener. En of dat nu nog van invloed is op uw beleving van dit WK?
Het heeft geen invloed meer op mijn beleving van het WK om de doodeenvoudige reden dat ik het hele oranje-gedoe lichtelijk hysterisch begin te vinden en maar daar mateloos aan erger. Ik doe er niet aan mee, kijk ook niet. Dat was toen wel anders, intens meeleven en nog intenser verdriet na de finale. Ik weet het nog zo goed, ik was alleen thuis en lag op de bank te kijken. Niets gegeten of gedronken, geen tijd. Maar ja, toen was ik 15 jaar en gek van Johnny Rep en de rest.
Toch jammer eigenlijk dat alles om het voetballen heen, het eigenlijk voor mij heeft verpest. Ik vond het altijd zo leuk.
Ik ben 13 jaar als het WK van 1974 gespeeld wordt. Cruijff en Krol zijn mijn helden. De nederlaag tegen Duitsland in München doet gruwelijk veel pijn. De pijn en het verdriet van dat verlies worden tot een een litteken dat ik mijn hele leven al meedraag.
De overwinning op Duitsland in het Volksparkstadion te Hamburg, op 21 juni 1988 tijdens het EK heeft de pijn van het WK verlies in 1974 een beetje verzacht. Maar een EK is nu eenmaal geen WK. Alleen een Wereldtitel zal de pijn van dat litteken uit 1974 echt weg kunnen nemen.
Gaat het zondag dan eindelijk gebeuren? Eindelijk verlost te worden van die pijn uit 1974. WoW dat zou toch geweldig zijn.
Han
Ik weet het nog precies wat ik die dag deed in 1974.We gingen er allemaal voor zitten om de duitsers een lesje voetbal te laten zien.maar
wat is verschrikking.Dit vergeet je nooit meer.Maar laat Snoeks a.u.b. blijven.Dit is een perfecte verslaggever die nog een beetje humor wat zeg ik veel humor heeft.Die andere verslaggevers die noemden alleen maar de namen van de voetballers.Dat weten wij ook wel.Snoeks je krijgt van mij een grote pluim.Ga zo door.
Ik was 12 toen Nederland in ’74 voor het eerst echt een potje kon breken op een WK. De 2-0 tegen Urugay, het gelijkspel tegen Zweden, later de winst op Brazilie….
En dan de finale. Binnen twee minuten lag de bal op de stip. Sepp Maier kon de bal van Neeskens best houden, maar dat had hem dan z’n leven gekost denk ik. Alle machtig wat hard. En toen begon, wat zo mooi heet ,
het temporiseren. Als de heren toen hadden doorgezet dan hadden ze Duitsland kunnen opvreten. Maar nee, de swalbe en de pijn.
Na die verloren finale heb ik eigenlijk nooit meer het echte Oranjegevoel gehad. Niet in ’78. Dat was alleen maar een bevestiging.
Nederland kan ver komen in een toernooi, maar haalt gewoon de prijzen niet.
Dat gevoel van opperste euforie heb ik 32 jaar lang niet meer gehad. Bang, denk ik, om weer zo teleurgesteld te worden als toen in 1974.
Want toen deed het echt pijn.
Ik ben dan ook bij dit toernooi sceptisch gebleven. Allemaal mooi dat winnen van die voorronde, en de vervolg wedstrijden…Maar eerst zien en dan geloven.
Nu, na de halve finale tegen Urugay heb ik het ineens weer. Het volle vertrouwen dat ‘we’ het kunnen. Onze jongens spelen in Duitsland en kennen de Spaanse competitie! Die gasten zitten, wie het ook gaat worden, in onze broekzak!
Martin
1974. Ik ben 17 jaar oud. Ik woon in Heerlen. Onze buren komen uit Duitsland. Bij het Nederlandse doelpunt kloppen we hard op de tussenmuur. Bij de twee Duitse doelpunten wordt er van hun kant geklopt. Maar minder hard. De rivaliteit leeft meer bij ons….
Ik gun iedereen zijn pleziertje. Echt
Maar op het moment dat de idioten de straten oranje maken, hoop ik maar 1 ding: dat het zo snel mogelijk over is.
Helaas, het gaat maar door
ach, die pijn komt voort uit misplaatste arrogantie
wij zijn een klein land, zowel in aantal mensen als in oppervlak
die voorbereiding naar 74. Ach niemand had er vertrouwen in tot plots een fabelachtige oefenwedstrijd tegen ? . Ik was 26 en voetbalfanaat. Ik zag die cup wel zitten. Mooie wedstrijden. De finale tegen Duitsland, wat een opening van Cruijf cs. Prachtig!
In 78 zonder Johan. Toch vond ik dat we er recht op hadden die cup te winnen. 2x een finale verliezen, dat zal toch niet. Maar ja , weer was het thuisland de gelukkige.
Ha, nu is er geen thuisland, Dus gaan wij die cup pakken. Niet om pijn weg te nemen, maar omdat 3x scheepsrecht is!!!
Ik was destijds te jong om het bewust mee te maken, Maar ondertussen er zoveel van gezien en gehoord, dat je de pijn en teleurstelling van toen nog ervaren hebt. Maar ik geniet nu zo ontzettend! Ik zie het WK, ook door de ogen van onze kinderen van bijna 12 en 9. Ik hoop zo dat ze zondag Nederland zien winnen!
Ik was een jochie van ruim 11 en op vakantie in Zuid-Limburg. Die 7e juli staat in mijn geheugen gegrift om 2 redenen: de finale (uiteraard) en dan kijken op een kleurentv!!!! En daar had een 3e reden bij moeten zitten: winst. Helaas, het liep anders. Tot op de dag van vandaag snappen mijn broers (een stuk ouder) niet waarom ik op voetbalgebied een “hekel” aan de Duitsers heb. Maar Franz B. en cs. hebben die dag grondig verziekt en dat doet nog steeds pijn. Helaas maakt mijn vader de finale niet meer mee, maar in gedachten zit hij naast me en zien we samen hoe Oranje alsnog wereldkampioen wordt!
74 was ik nog niet zo oud dat ik het allemaal meekreeg. Ik mocht niet kijken, ik was pas 6. Ik voetbalde zelf wel al (mocht nog niet, maar wat je vader allemaal al niet voor elkaar kon krijgen als slager was ongekend). Vader ging iedere zondag naar Feyenoord terwijl het ouderlijk huis van mijn moeder praktisch tegen de Meer aanstond. Zelf was ik voor FC Amsterdam. Verloren, jammer, het besef van wat een Wereldcup was was er nog niet. Wel leuke voetbalplaatjes sparen, dat wel.
1978 was duidelijker. Allemaal samen bij de ouders van mijn beste vriend destijds. Opa van hem erbij, hoedjes met scheurstripjes zodat je bij ieder doelpunt er een kon afscheuren. Ontzettend Rensenbrink fan maar ook veel waardering voor Mario Kempes. Tot hij natuurlijk won van ons, toen was het de vijand.
Deed het zeer? Ja, ik denk het wel. Maar ik heb altijd met trots terug gekeken naar de videobanden die ik later heb gekocht. Klein land, 2x finale, ongekend.
Ik denk dat mijn teleurstelling groter was toen we ons daarna niet eens kwalificeerden. 1982 was ik dan ook voor Italie met Paolo Rossi. Shirt gekocht, zat in Ierland in een “Belgisch” restaurant toen ze wereldkampieon werden tegen de Duitsers.
Ik denk dat toen mijn echte “Hup Holland” spirit gebroken is. 1987 zelf gestopt met voetbal, was het zat om iedere Zaterdag mank van het veld te komen omdat ik te hard liep (en mijn tegenstanders dat niet konden waarderen). Ben het wel blijven kijken, maar mijn fanatisme was inmiddels wel weg. Zelfs in 1988 kwam dat niet meer echt terug. Ga niet meer op de banken, maar pink wel een traantje weg bij het volkslied en stond dan ook gisteravond naast mijn vrouw voor de TV hardop mee te zingen. Wat voetbal al niet met je kan doen soms.
Ik zal destijds vast wel gekeken hebben naar beide wedstrijden, want mijn man was een voetbalfreak en ik gunde hem zijn pleziertje van harte. Maar ik kan me er absoluut niets meer van herinneren. Tenzij het ging om die ene wedstrijd waarbij Cruijff meteen na de aftrap door vijandelijk gebied slalomde en binnen de minuut Nederland op 1-0 zette. Of die waar Neeskens (?) met een poeier vanaf 25 meter (of was het meer?) doel trof. Dat zijn de enige twee momenten die ik me herinner, maar of dat momenten van het WK waren…?
Verder interesseert het voetbal me totaal niet. En de Oranjehype eromheen is me een totaal raadsel en ergert me eigenlijk nogal. Ik had dus hoop dat Oranje er na de voorronde uit zou liggen, om weer verlost te zijn van die oranje gadgets en “versieringen” van hele straten. Maar nu ze toch zo ver gekomen zijn vind ik dat ze die cup toch maar moeten binnenhalen, om het even ten koste van wie….
In 1978 was ik maar een paar maanden oud. Dus het zou top zijn als we winnen. Je moet alles een keer in het leven meemaken. Ook wereldkampioen worden.
18 jaar was ik en op vakantie in de Eifel. Bij familie Wagner de wedstrijd bekeken. 0-1 in de eerste minuut, wat zaten we ze te sarren, onze gastheren. Maar na afloop was het andersom, veel geplaag maar gelukkig ook veel bier om het leed te verzachten.
22 jaar was ik, studeerde en zat op de societeit met vrienden de finale te kijken. Na afloop veel tranen, ook van jongens waarvan ik het totaal niet verwachtte. Ongelooof, we waren toen ook toch veel beter!?
32 jaar was ik, genietend van de overwinning op Duitsland en de doelpunten van Van Basten en Gullith. Samen met mijn 3 jarig zoontje en 1 jarig dochtertje.
54 jaar ben ik, kijkend met mijn kinderen (24, 22, 9 en 6 jaar), zou het dan echt gaan gebeuren? Het verschil tussen toen en nu is dat ik de Duitsers echt goed vind spelen. Ik houd mijn hart vast, maar het moet kunnen!!
Ik lees hier leuke verhalen over de finale in ´74.. Moet denk ik een heel bijzondere ervaring zijn geweest.
Ik hoop dat al die pijn (Mijnheer Abbing, mijnheer Bouwman, Helena, …) straks in één keer verdwijnt als we de finale winnen. Hoef ik hier straks over 30 jaar niet over ´de pijn´ van 2010 te schrijven =)
We woonden in een flatgebouw in Kerkrade, pal naast de grens met Duitsland. Samen met een aantal buurkinderen en hun ouders hebben we gekeken naar de wedstrijd. Na afloop volgde het getoeter van de auto’s aan Duitse kant, zoals dat tegenwoordig nog steeds gaat. Het is traditie geworden.
Het toeval wil dat ik getrouwd ben met een Duitser die niks om voetbal geeft, de rest van ons gezin des te meer. Onze oudste zoon Peter wordt 11 juli(!) 12 jaar en een groter cadeau heeft hij zich niet kunnen wensen. Hij is dolblij dat Nederland in de finale speelt en we gaan er dan ook een knalfeest van maken!
Ik was 12 op dat moment en wij waren op vakantie in Zuid Frankrijk.
Ik kreeg de hele sfeer wel mee,maar voetbal interesseerde me (nog) niet
Mijn vader heeft buiten met een radiootje aan zijn oor de finale gevolgd.
Heb alleen sfeer meegekregen en geproefd,maar dat er iets heel belangrijks gaande was was wel duidelijk !
1974. Je hoorde ze al van ver aankomen, maar van marcheren was geen sprake meer. Lallend, brallend, straalbezopen en heel gelukkig keerden ze terug naar de jachthaven. Ze waren met een hele groep naar een van de kroegen van Stevensweert geweest, om op TV die Manschaft Weltmeister te zien worden. En ik zat te balen op de steiger achter de boot van mijn vader. “Ihr wart besser, aber wir haben gesiegt”, vertrouwde een Nachbar me toe. Een “gratuliere!” kreeg ik er niet uit.
1978. Ik vraag me nog altijd af of het Nederlands elftal levend uit het stadion zou zijn gekomen als Rob Rensenbrink in die laatste minuut van de wedstrijd de bal rechts van de paal had weten te plaatsen in plaats van er bovenop.
1988. Het was warm in Amsterdam. Deuren en ramen van balkons stonden overal wijd open. Iedereen keek naar DE REVANCHE. Je hoorde de hele stad godveren toen Duitsland scoorde. Hier (en daar) vloog een TV het venster uit. Tegen het einde van de wedstrijd een enorme geluidsexplosie. Ik begreep dat Nederland de Duitsers moest hebben verslagen. De finale was eigenlijk niet meer nodig.
2010. Afgelopen weekend in Aken geweest. De mensen waren uitzinnig, die Manschaft had zojuist Argentinië met 4-0 naar huis gestuurd. “Wir treffen uns im Endspiel” zei de kastelein. “Wieso, sind sie Spanier?”, was mijn reactie. Na vanavond denkt hij misschien aan me terug. Mocht dat niet zo zijn, dan hoop ik dat Nederland de finale tegen Duitsland zeer belabberd speelt maar wint. Kan ik ook eens zeggen: “Ihr wart besser, aber wir haben gesiegt!”.
Ik ben 49 en ja, het zit diep. Niet alleen 74 en 78, maar bv ook de hoge verwachtingen, prachtige voetballers, mooiste voetbal in de jaren 90 o.a.
Ik heb ergens toen nog toeterend in kolonne door de straten gereden, want nu ging het gebeuren. En weer niet.
Dit maakt dat ik er nu erg sceptisch ben ingestapt. Geen oranje vlaggetje in huis of tuin, geen hoedje, alleen het oranje kopje voor op je antenne, nog uit de jaren ’90, zit sinds toen klem in het dashboard en lijkt elk jaar treuriger te kijken.
Ik was ook best kritisch nu, op ons niet zo mooie spel, maar ach het valt wel mee en nu we zo dichtbij zijn voel ik wat hoop. Een keer winnen zou erg veel goedmaken. En verdomme, gister boos geworden vlak na de wedstrijd omdat mensen kritiek leverden. “Hou je domme smoelen”, zei ik. “Nederland had al twee keer moeten winnen. Wij verdienen dat. Dus laat niemand zeggen dat er iets niet goed is.” Niet nu, niet meer, we kunnen winnen nu.
Als ik dan de zeeuw zie gister, godver. De vechtlust is er in het team. Ze spelen als team, ze werken, ze vechten en dan kan het.
Aan de andere kant; Nees speelde toen door met 1 testikel in zn buikholte geschopt en een gebroken neus. Er is maar 1 belang meer nu en dat is WINNEN. Het maakt me niet uit of ze iemand zn poten breken nu van de tegenpartij uiteraard, als we maar winnen.
En o, wat heeft NL dat nodig. Om een klein beetje dat minderwaardigheidscomplex kwijt te raken. Om trots te kunnen zijn op ons volk (al zitten er wat allochtonen bij ;p).
Ok, zal niet verder afdwalen in het politieke, maar ja zeker voel ik het nu.
Maar ik durf nog steeds geen oranje ophangen. Ik toeter niet. Ik heb zelfs het commentaar uit staan tijdens de wedstrijd. Het is hier vooralsnog stil.
Want oh wee als we weer verliezen. Nee ik durf nog niet.
‘t Is wel grappig op te merken dat voor mij het doel eigenlijk al wel geslaagd. Potverdikkie zeg, de finale! Maar ja, ik ben dan ook in 1981 geboren…
In 1974 zie ik Nederland nipt verliezen in de jeugdherberg in Vejle, Denemarken. Daarna ga ik nog even de stad in en overal waar ik me als Nederlander kenbaar maak willen de Denen me troosten met een drankje. Duitsland was daar toen niet zo populair. En de volgende dag met een stevige kater weer op de fiets.
In 1974 was ik 7 en nog helemaal niet geïnteresseerd in voetbal. Dat was anders in 1978. In die tijd ging een 11-jarige normaal gesproken nog braaf om 21.00 uur naar bed, maar voor de finale mocht ik uiteraard opblijven, óók voor de verlenging. Het beeld van Rensenbrink die op de paal schiet staat in mijn geheugen gegrift. Maar een ‘trauma’ of iets dergelijks heb ik er niet aan overgehouden. Heel erg jammer, dat was het natuurlijk wel, maar niet meer dan dat. Het blijft natuurlijk maar een spelletje.
Dat was het ook in 1988. Vanwege mijn werk zag ik de finale vanaf het middenterrein van de TT in Assen. Nooit vergeet ik die 100.000 motorfans met transistors aan hun oren die met hun gejuich het gebrul van de motoren meer dan overstemden. De rit daarna naar huis – met veel meer mensen langs de snelweg dan bij andere TT’s, en nu bijna allemaal in oranje gestoken – was al net zo onvergetelijk.
En nu, anno 2010? Het voetbal is niet mooi, maar zo verekt effectief. Laat ze daarmee dan nu de wereldtitel binnen, en daarna weer gewoon mooi gaan voetballen. Want het is en blijft natuurlijk een spelletje!
De finale van ’74 herinner ik me nog goed als 11-jarige, we waren op vakantie in Spanje en hadden en plekje in een strand cafe gevonden voor het kijken van de finale. Altijd toch wel het gevoel gehad dat het goed zou aflopen, maar dat was niet zo. In ’78 had ik echt het gevoel dat we niet goed genoeg waren om de finale te winnen. Na de bal op de paal dacht ik echt dat de verlenging wel gewonnen ging worden. Ook dat liep anders af. Deze finale bij familie gekeken, een oranje gekte kan ik me niet herinneren in ’78.
Ik was 19 en had net verkering…samen met mijn vriendin, toekomstige schoonouders en zwager zaten we in een vakantiehuisje in Zeeland op een klein zwart-wit toestelletje naar de finale te kijken. Ik was stik zenuwachtig en we gilden het uit bij de penalty in de 1e minuut.
Wat een super teleurstelling dat we verloren en dan diezelfde ellende weer in ’78….het “trauma” van verliezen tegen de Duitsers zit nog steeds diep, ondanks de winst in de halve finale van ’88. Ik hoop dus eigenlijk op een finale tegen Spanje!!! Ik wil die ellende van vroeger niet nog een keer mee maken!
1974, ik was net 15 jaar en zat thuis met Moeder, tante en broertje van 12 op de bank. Ik was “into voetbal”. Elke wedstrijd was een feest, wat een voetbal en wat een helden waren Rep, Cruijff, neeskens, Haan, van Hanegem etc. !! Na de 1-0 van Neeskens werd de fles champagne al geopend. Niets kon er nog misgaan. Na elke elke gemiste kans na de 2-1 kwamen de tranen op. Na het fluitsignaal ben ik naar mijn kamer gegaan en heb heel, heel lang op bed liggen huilen
1978 ik was 19 en had eigenlijk nog nauwelijks een wedstrijd gezien dat toernooi. Ik was “voetbal af”. Ik was het eens met Bram en Freek en er waren vele eindexamenfeesten, dat was veel leuker. Bij mijn voetbalgekke oom heb we met de familie de finale gezien (“maar niet de hele tijd over politiek lullen, he”). Het “argentiniëdeuntje” ging hard aan na de 1-1. Na de 3-1 waren alle aanwezigen in zak en as, terwijl ik toen vrolijk zei: “jongens, ik ga nog een biertje drinken ergens, houdoe war”.
1988. Ik werkte op de universiteit in Nijmegen. Ik speelde weer voetbal bij FC Kolping en we hadden een vaste kliek vrienden. De wedstrijd tegen Ierland in Gelsenkirchen gezien, na NL-Duitsland was ik gek van vreugde en tijdens de finale was het bier geloof ik tijdens de rust al op. Daarna in fonteinen gesprongen op op motorkappen van auto’s meegereden. De andere dag gewoon nog meegefeest bij de TV tijdens de grachtentocht. Dit zou ik nooit meer meemaken !?
ik ben 45 jaar – gisteravond met mijn ouders van 70 en 73 jaar en mijn kinderen van 9 en 11 jaar een heerlijke maar zeer spannende wedstrijd bekeken – ik weet nog uit 74 en 78 dat de beleving van toen en nu het zelfde zijn en waren – mijn kinderen nu ook vol in oranje en bijna nagel bijtend door het huis lopend en luisteren en kijkende naar de TV – mij Pa zij nog weten jullie het nog 32 jaar geleden toen zaten wij ook in huis zo wat een heerlijk moment – zondag gaat het echt gebeuren wie de tegenstander is maakt mij niet uit – Amsterdam mag zich op gaan maken voor een fantastische huldiging !!!
1978, 8 jaar oud.
Vóór de buis met iets-dat-een-lint-moest-voorstellen schuin over mijn schouder met daarop in alcoholstift geschreven “Argentina Argentina”. Dat lint had ik gemaakt van aan elkaar gekleefde stroken papier.
2010, 40 jaar oud.
Niet vóór de buis, omdat ik in een vliegtuig zal zitten. Iets in mij vertelt me dat ik ergens een lint met “Deutschland, Deutschland” zal hebben. Wie had ooit durven denken dat ik op een dag voor Duitsland zou supporteren? Maar ze zijn met voorsprong de best voetballende ploeg van dit WK, dus verdienen ze het.
Ik was nog een embryo, maar zo te zien was het erg gezellig.
I’ll keep my fingers crossed this time!
Van WK74 herinner ik me niets, maar toen van Bronckhorst gisteren die bal erin pegelde herbeleefde ik eventjes weer de Arie Haan momenten van WK78…. onvergetelijk! Bedankt jongens! Nog ééntje! Ik was nooit een fan van Dirk Kuyt – tot dit WK. Dirk jongen – je bent een kanjer! En we worden voor het eerst wereldkampioen!!!!
Stel Nederland wordt wereldkampioen, is het dan leuk je gasten een glaasje wijn te schenken uit een wijnfles in de vorm van de WK trofee (overwinningsgodinnen die i.p.v. wereldbol een voetbal dragen). En mochten ze het net niet halen dan maar een glaasje oranje bitter schenken. Kocht de fles 12 jaar geleden in Frankrijk. Tel. 06-33 64 60 72.
Ik was toen 26, zat in 74 bij mijn a.s. schoonfamilie met ondeskundigen te kijken en had bijna de grootste ruzie met mijn zwager, die was duidelijk voor de Duitsers en ik schold hem uit voor NSB er….de rapen waren gaar maar als we gewonnen hadden dan waren de wonden niet zo groot als nu blijkt. Daarom moeten deze kinderen van de generatie 80 tiger jaren het nu doen, al is het maar voor al diegene die toen zo’n klap voor het hoofd kregen.
1978, 4 jaar later, ik had er geen rekening mee gehouden dat ze zo ver zouden komen maar die finale herinner ik me nog heel goed, we hadden de cup bijna na die schuiver van Rensenbrink, in de verlenging gingen we in de hectiek onderuit
In 1974 was ik in Ierland op vakantie bij een gastgezin. Ik kon de dag van de finale kiezen: lekker naar het strand of finale kijken. Het werd zwemmen, en daar heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt van. De volgende dag kwam ik op een vakantieschool met 53 Duitsers. We hebben ze gefeliciteerd en daarna genegeerd. De vakantie kon verder niet beter.
In 1978 heb ik alle wedstijden van de WK geboycot. Het was (en is) schandalig dat zo’n toernooi georganiseerd werd op plekken waar kort tevoren tegenstanders van het totalitaire regime vermoord waren. Dat was bloed aan de paal.
Wat mij betreft heeft de halve finale van het EK in 1988 alles van 1974 goedgemaakt, maar ik ben geen derde-generatie-verzet. Ik heb nooit een hekel aan Duitsland gehad vanwege voetbal of een andere sport. Ik ga zondag lekker kijken en hopen dat het Nederlandse team wint. In dat geval ga ik meefeesten in de stad.
Beide finales waren zowel in 74 als 78 op mijn verjaardag 7 juli, de visite droop af na de verloren finales!Ik baalde als een stekker en heb het er nu nog over maar als ze zondag winnen is dit na 36 jaar eindelijk over!
74, ik was nog niet geboren. Maar gisteren gesproken met mijn vader over die dag. Hij heeft dat trauma nooit kunnen verwerken. Ook nu nog zegt hij dat hij veel liever tegen Spanje speelt in de finale, aangezien de kans aanwezig is dat we ook kunnen verliezen. En verliezen van Duitsland, dat nooit weer! vertelde hij me. “Dat overleef ik niet” … Hoezo “oud zeer?”
Mijn vrouw en ik waren toen op een camping hoog boven de poolgrens in Noorwegen. Ik mocht ~ zonder Annie, maar met inbreng van een halve liter bokma ~ in een caravan met antenne kijken. Achterin zat een dikke vent die geen woord sprak. Na afloop legde hij een hand op mijn schouder en zei: “But we won the war!” We!
Zondag ga ik niet kijken. Daar ben ik te oud voor
In 1974 was ik erbij in Gelsenkirchen tegen de toenmalige DDR, uitermate verbaasd over de toen al in grote getale aanwezige Oranje uitgedoste menigte, daarna had ik een kaartje voor de halve finale tegen Brazilie in Dordtmund, maar ook net mijn eerste baantje. Durfde geen vrij te vragen en heb mijn kaartje weggegeven, historische wedstrijd live dus gemist, maar uiteraard wel op TV, daarna de finale tegen West-Duitsland voor tv. Na 2 minuten waren we al wereldkampioen, echter…..de wedstrijd duurde nog 88 minuten en het resultaat is bekend, wat een enorme kater.
In 1978 uitsluitend op televisie gevolgd, herinner me nog het gipsincident met vd Kerkhof, en natuurlijk de 89e minuut, kopbal Rensenbrink op paal, weer bijna…….!!!!!
Toen kwam 88 en alhoewel een EK, het maakte erg veel goed.
Gisteravond heerlijk feest geweest, maar het is pas compleet als inderdaad 3x scheepsrecht is. Tweemaal in de finale verloren van het gastland, dit is de derde keer en historisch gezien zijn wij nu het gastland, alhoewel hierbij wel nederigheid dient tov onze gekleurde medemensen. Mochten we winnen, betrek Nelson Mandela in feestviering, en mannen van het Nederlands Team, geef de Fifa het voorbeeld en schenk jullie winstpremie aan de bevolking in Zuid-Afrika, aan die mensen die huizen en medicijnen nodig hebben. 11-7-2010 zal een HISTORISCHE dag zijn.
In ’74 was ik -6 en in ’78 -2. Toch zitten die wedstrijden in het collectieve geheugen. De beelden komen zo vaak langs en er is zoveel over geschreven dat ik soms denk dat ik het wel heb meegemaakt.
Bij mijn generatie (bijna 30) is er vooral de euforie dat we voor het eerst, eindelijk eens een wk-finale mogen meemaken…
In 1974 was ik erbij in Gelsenkirchen tegen de toenmalige DDR, uitermate verbaasd over de toen al in grote getale aanwezige Oranje uitgedoste menigte, daarna had ik een kaartje voor de halve finale tegen Brazilie in Dordtmund, maar ook net mijn eerste baantje. Durfde geen vrij te vragen en heb mijn kaartje weggegeven, historische wedstrijd live dus gemist, maar uiteraard wel op TV, daarna de finale tegen West-Duitsland voor tv. Na 2 minuten waren we al wereldkampioen, echter…..de wedstrijd duurde nog 88 minuten en het resultaat is bekend, wat een enorme kater.
In 1978 uitsluitend op televisie gevolgd, herinner me nog het gipsincident met vd Kerkhof, en natuurlijk de 89e minuut, kopbal Rensenbrink op paal, weer bijna…….!!!!!
Toen kwam 88 en alhoewel een EK, het maakte erg veel goed.
Gisteravond heerlijk feest geweest, maar het is pas compleet als inderdaad 3x scheepsrecht is. Tweemaal in de finale verloren van het gastland, dit is de derde keer en historisch gezien zijn wij nu het gastland, alhoewel hierbij wel nederigheid dient tov onze gekleurde medemensen. Mochten we winnen, betrek Nelson Mandela in feestviering, en mannen van het Nederlands Team, geef de Fifa het voorbeeld en schenk jullie winstpremie aan de bevolking in Zuid-Afrika, aan die mensen die huizen en medicijnen nodig hebben. 11-7-2010 zal een HISTORISCHE dag zijn.
Ik was 20 jaar in 74..samen gekeken met mijn vader..had veel meegemaakt in de oorlog..was intens verdrietig dat vergeet ik nooit meer, in 78 was het hetzelfde.
Ik zou zo graag hebben dat ze dit jaar eens winnen..helaas kan mijn vader het niet meer meemaken. Maar hij zal bij mij zijn.
Veel plezier allemaal.
1974 was ik 3 jaar en vergeet nooit dat ik mijn vader met dikke tranen zag! 1978 had ik als jonge jongen van 7 jaar dikke tranen toen wij verloren, Hoop nu met Mijn dochter van 11 Noah heel veel feest te vieren en samen naar amsterdam te kunnen voor de huldiging!?!?
Let’s Hope so! Ciao Jason
WK 1974, ik was 20 jaar en gelegerd als militair in Duitsland te Seedorf. De wedstrijd heb ik vol spanning bekeken op de kazerne in mijn kamer. Een prachtig team hadden we met veel sterspelers. Het zou nu gaan gebeuren, Nederland wereldkampioen! Helaas het liep anders. De Duitsers masselden volop. Van tevoren veel onderlinge rivaliteit met de Duitsers gehad in mijn plaatselijke stamkroeg in het plaatsje Zeven. Na de wedstrijd ben ik met een aantal maten daar onmiddellijk naartoe gegaan. Het zat er vol uitzinnige Duitsers. Tja, het bier stroomde voortdurend en we werden als verliezers goed voorzien, ondanks dat we vol overtuiging achter onze voetbalteam bleef staan. Het verzachte de pijn maar de kater is altijd gebleven.
@bas;
Zeurpiet!
In 1974 was ik samen met mijn ouders en broertje en zusje op de camping in Sevenum. Hier was een grote kantine want tv’s in huisjes waren er nog niet. Iedere keer gingen we naar de kantine om weer een wedstrijd van Nederland te bekijken en meteen daarna gingen we zelf voetballen op het sportveldje. In de finale (ik meende op zondagmiddag 14:30) was de kantine bomvol en ik zat midden tussen het publiek. Geweldige sfeer zonder dat we bekenden van elkaar waren en een enorme eensgezindheid. Vlaggen, petjes enz op en ik had een shirtje aan van het behangmerk Goudsmithoff met nummer 14 en de oranje leeuw op mijn borst. Helaas verloren we de finale en de teleurstelling was enorm. Ik heb nog steeds het idee dat we oppermachtig waren en de Duitsers geen kans kregen. (Jaren later bleek na historische opnamen dat ook zij kansen kregen) Ook herinner ik mij het interview met de moeder van Johan Neeskens op de tribune, een echt volksbuurttype die het nog over moffen had ipv duitsers. Ik heb na de nederlaag 2 dagen geen bal aangeraakt vanwege het grote verdriet. Als jongetje van 13/14 jaar heeft dit een grote indruk op mij gemaakt. Van ’78 weet ik vreemdgenoeg weinig te herinneren, alleen het manchet van v.d. Kerkhof en het protest van het elftal om dan maar van het veld af te lopen, de bal op de paal van Rensenbrink en een jongetje uit Argentinie die steeds bij het elftal was als een soort mascotte. De overwinning op Duitsland in 1988 heeft voor mij veel goed gemaakt vooral op de manier waarop. Ik hoop toch op een finale Nederland-Duitsland met nu (3 x is scheepsrecht) een overwinning van Nederland.
Rensenbrink op de paal, zo kort voor tijd….. als ik het weer zie draait mijn maag nog steeds om.
1974-1975 was het mooiste jaar op school. Het begon in de zomer met de finaleplaats van Nederland. Die heb ik bij kennissen in Nederland gezien en meebeleefd in een dorp dat helemaal leeg en stil was tot het eerste doelpunt. De rest is geschiedenis. Ik woonde toen in Belgie en zat gewoon op school. Voor mijn Belgische vrienden waren er maar drie goede Nederlandse voetballers Henk Houwaert, Robbie Rensenbrink en Jan Mulder die bij Brugge en Anderlecht voetbalden. de rest was knudde. ik wist niet beter. ik hockeyde. tot die zomer van 1974. het hele schooljaar daarna wist ik haarfijn te vertellen wat het verschil was tussen Nederlands totaalvoetbal en Belgisch voetbal. En dan waren er natuurlijk opeens ook de Europese successen. op voetbal gebied dus prachtige jaren voor een nederlander in belgie
Negen was ik, 1978. Ik kan me vooral herinneren hoe ik na het verlies in bed lag. Ik wou weten wanneer de wedstrijd zou worden overgespeeld. Wou niet accepteren dat het voorbij was. Misschien wel zoals in dat prachtige filmpje van de Braziliaanse televisie na de kwartfinale, waarin een huilend jongetje werd getoond met de woorden: ‘een kind dat voor het eerst ontgoocheld was’. De afgelopen jaren wou ik heel graag wereldkampioen worden, maar dat het bereiken van de finaleplaats met zoveel ontroering en een hernieuwde kennismaking met dat kleine jongetje gepaard zou gaan, dat had ik niet verwacht.
In 1975 op militaire oefening in Duitsland. daarna borrel met oa Duitse militairen.
En daarvan zei steeds: “Wir haben met WM Fussball gesiegt, wir sind Weltmeister geworden”. Ik kon mij uiteindelijk niet meer inhouden en atwoordde: “Ist mir scheiss egal, Ihr habt doch auch zweimal den Krieg verloren”…. Toen hield-ie eindelijk zijn bek …..
In 1974 was ik twintig jaar oud. Ik heb de deceptie dus heel bewust meegemaakt. De pijn, de vernedering, het idee dat we veel beter waren in de finale. De Duitsers waren naar mijn beleving maar twee keer voor het Nederlandse doel geweest. En dan ook nog gepiepeld worden met de moeder aller Schwalbes van Hölzenbein. Later heb ik deze finale nog een paar keer teruggekeken en kwam er toen achter dat Duitsland terecht had gewonnen. Zelf namen we na die vroege penalty van Neeskens gas terug en gaven de Duitsters de mogelijkheid en de ruimte.
In 1978 had ik meer vrede met de nederlaag. Goed, eigenlijk hadden we tegen Brazilië de finale moeten spelen (weet je nog, die 6-0 tegen Peru). Nooit waren we er zo dicht bij als die keer. Slechts 10 cm scheidde ons van de wereldtitel, arme Rensenbrink. De slachtpartij op het veld, het gezeur vooraf rond de manchet van René vd Kerkhof, de Argentijnse junta, der Ernst. Voetbal was toen echt oorlog.
Maar we verliezen altijd finales van landen waarmee ons Koningshuis nauwe banden heeft, Duitsland, Argentinië en nu dus Spanje. Het is ons lot. (Geplaatst voorafgaand aan de halve finale tussen Duitsland en Spanje.)
het enige wat me heel sterk is bijgebleven (mijn leven bestaat niet alleen uit voetbal), is de arrogantie waarmee het Nederlands elftal in 1974 speelde tegen de Duitsers na de 1-0 uit de (door Cruyff/nog steeds een van de beste totaalvoetballers) sterk door Neeskens genomen penalty (we kunnen het door de vele herhalingen haast niet vergeten). De opgefokte Duitsers slaagden er (daardoor?) in van Nederland te winnen. Ongetwijfeld terecht, maar een van de weinige momenten dat ik echt een in-en-in triest gevoel had bij het voetballen!
25 juni 1978 Dat was de dag dat ik mijn vader voor het eerst hoorde vloeken. Mijn moeder was net te laat om haar handen op mijn baby-oortjes te plaatsen.
In ’74 was ik er nog niet. In ’78 was ik 1. Desondanks heb ook ik een trauma. Het is een landstrauma voor iedereen die wat met voetbal heeft. Het is aan ons overgedragen door iedereen die het wel heeft meegemaakt, ooms, vaders, broers, collega’s, etc. ’88 was heerlijk, super bevredigend, maar mede door alle mislukte toernooien daarna (dat gezeik in ’90, als Europees Kampioen naar het WK en dan zo bagger zijn, in ’98, met die ploeg, had toch meer in gezeten, al die gemiste pingels al die toernooien…) is het altijd in de lucht blijven hangen.
11 juli 2010. 33 jaar ben ik. Ik kijk de finale (tegen hopelijk Duitsland) in de kroeg met m’n beste vrienden. Mijn generatie wacht hier al ons hele leven op. Dit maak je wellicht maar 1 keer mee. Ook wij willen van dit landstrauma af. Wat hierna gebeurt, maakt eigenlijk niet meer uit, als we maar winnen. Hier gaan we later onze kinderen over vertellen. Hier gaan we tot in de eeuwigheid van genieten, met diezelfde vrienden. “Weet je nog, die finale WK 2010? Met die prachtige openingstreffer van Van Persie die het hele toernooi geen bal raakte maar hem op aangeven van Robben zo in de kruising volleyt in de 4e minuut? De Duitsers moesten komen, en gaven steeds meer ruimte weg. Sneijder maakt de 2-0, nadat Robben een rotschop kreeg vlak buiten de 16. De eerste succesvolle vrije trap van Oranje. En hij werd er topscorer mee van het toernooi, wat een voetballer was dat zeg. Wereldvoetballer van het jaar ook dat jaar. De titel en beker in Italië, de Champions League én wereldkampioen. Legendarisch. Die Robben speelde de beste wedstrijd van het seizoen, en dat zegt heel wat. Zijn ploeggenoten bij Bayern wilden ook niet meer met hem spelen. Toen is ‘ie maar gestopt met voetbal, tja hij was toch al wereldkampioen, stoppen op je hoogtepunt heet dat. Prachtige treffer maakte hij zeg, zijn bekende actie, naar binnen, schijnbeweging en keihard schieten. Ook nog Kuijt vrij voor de keeper gezet, die maakte het prima af. Wat een toernooi. Eindelijk gingen ze goed voetballen. Die Duitsers waren kansloos.”
Wat lijkt me dat prachtig…
Traumatisch was dat. Hoor nog Herman Kuiphof, “zijn we er weer ingetuind” roepen. En het ergste is nog er speelt bij de Mannschaft weer een Mueller mee.
1974, 17 jaar oud, met aandacht kijkend naar de verrichtingen van Oranje. Soms, tijdens de finale, vol onbegrip. Waarom niet doordrukken? Waarom niet jagen op de tegenstander, die daardoor ruimte kreeg om ook lekker te ballen. En waarom stopte Jongbloed niet gewoon de “uit de draai”-schuiver van Der Bomber. Ik heb het hem nooit echt kwalijk genomen, maar die bal leek zo simpel te stoppen. 1978, meer gedoe rond het veld dan in het veld. Heel vervelend als je niet 11 tegenstanders hebt, maar een heel groot land vol met tegenstanders, waarvan een aantal de meest idiote trucs uit de kast hebben gehaald om Argentinië erdoor te helpen in de finale. We hebben toen ons best gedaan en het ze moeilijk gemaakt. Tot 2010, Iedere keer als Nederland speelde was leuk, wonnen ze, dan was het prima, was het ook nog een mooie wedstrijd, dan was het super. Maar het gedoe er om heen. Het naïeve getouwtrek en gezeur. 2010. Lekker hoor! Een nuchtere coach, die weet wat hij wil en daar naadloos aan vasthoudt. Een opluchting! Spelers, die weten wat ze zeggen en laten zien dat ze willen en ook nog buiten het veld mooie dingen doen. Prachtig. Niet altijd de mooiste wedstrijden, maar what you see is what you get. 2010 de finale! Misschien Duitsland. Die spelen toch ook wel aardig. Duitsland of Spanje… laten we hopen op vooral een mooie wedstrijd en een scheidsrechter die de vorm van zijn leven heeft. De beste mag winnen, als het maar Oranje is.
En als we kampioen worden, laten we dan nooit meer zeuren.
1974… Ik was 9, mijn broertje 11. Met de hele familie inclusief opa en oma waren we op vakantie op de Veluwe. En met zijn allen keken we in het huisje van oma en opa naar de wk-finale. Bij mijn broertje was toen waarschijnlijk al een beetje het besef doorgedrongen welke verwoestende invloed de oorlog heeft gehad op het leven van onze vader, bijkans geboren op de dag dat de oorlog uitbrak. En opgegroeid zonder vader, moeder en zusje. Alledrie overleden in of vlak na de oorlog. Ik zal niet vergeten hoe furieus hij was nadat “we” verloren hadden. Hij stond buiten op het pad te stampen en schreeuwde dat hij zwoer dat hij nooit in zijn leven één voet in Duitsland zou zetten. Helemaal zeker weet ik het niet maar volgens mij is hij er nog nooit geweest. Ik ook niet trouwens…
Ik herken veel van het inleidende stuk. Ik was 15 in 1974 en 19 in 1978. Verschrikkelijk die nederlaag tegen (West-)Duitsland. We waren favoriet, en onze sterren van o.a. Feyenoord en AJAX hadden jarenlang alles gewonnen en faalden nooit als het er op aankwam. De finale in Argentinie had ik niet verwacht: ik geloofde ook niet dat we die konden winnen, met Videla op de tribune. Ik ben er klaar voor: een nieuwe finale tegen Duitsland. Een nieuwe nederlaag zou jammer zijn, maar niet meer traumatisch…
In de zomer van 1974 ben ik 8, bijna 9. Fanatiek voetballertje, en maar iets minder fanatiek tennissertje. Van dat WK staat me nog bij dat ik op de openingsdag tennisles had, maar van de tennisleraar ‘voor’ mocht om Brazilië tegen Joegoslavië te kunnen zien spelen. Van de wedstrijden die Oranje daar speelde weet ik niets meer, met uitzondering van de finale. Ik was bij een vriendje, waar we samen met zijn ouders keken. 2-1 achter met de rust. Wij gaan even naar buiten om een balletje te trappen…..en komen nooit meer binnen. Zelf voetballen is op die leeftijd toch nog leuker dan kijken. Achteraf horen we dat ´we´ verloren hebben. Het laat geen al te diepe sporen na. Hoe anders is dat vier jaar later, als ik, 12 inmiddels, fanatieker dan ooit ben. Als ik terugkom van de voetbalclub kan mijn moeder als ik aan het begin van de straat ben al zien of er gewonnen of verloren is. Beweert ze althans. Tijdens de finale in Buenos Aires ben ik bij een buurjongetje. Dit keer wordt de finale uitgekeken. Na afloop ben ik snel weg, en ga ik thuis met de tranen in mijn ogen naar mijn kamer.
Ben uit 1968 en kan me beide finales nog wel (vaag) herinneren. Weet in elk geval zeker dat de hysterie, het kuddegedrag en de media-manipulaties toen niet zo verschrikkelijk waren als nu. Het is helaas niet meer leuk. Jammer.
Het was een dag na mijn verjaardag, de finale in 1978, ik werd 9. We zaten met de familie en kennissen in de slaapkamer van mijn ouders te kijken. De buren waren duidelijk voor Argentinie, elke keer als Argentinie scoorde of er dicht bij kwam hoorden we het geschreeuw van de buren. Op Curacao waren er die dag uiteraard veel oranje fans maar ook een behoorlijk aantal voor Argentinie. Ik was zeer bedroefd en uiterst teleurgesteld over het verlies, ik kan me dat gevoel precies herinneren (eerste van nog vele van dat soort momenten). Ik neem geen genoegen met een finale plaats, oranje moet nu maar een keer winnen en niet tevreden zijn dat ze als klein land het zover hebben gehaald. De Zuid-Amerikaanse pers heeft het er als maar over dat oranje niet mooi speelt, je moet gewoon winnen met vechters mentaliteit dan maak je kans.
Het trauma van 74 is groot. Heel groot. En het zal nooit voorbij gaan. Ik was 11. Elke wedstrijd zat ik met pijn in mijn buik, stijf van spanning voor de tv. De oranje gekte ging grotendeels aan me voorbij. Ik concentreerde me, ik focuste.
Telkens als ik er aan denk kan ik de pijn van toen nog voelen. Wat waren ze goed. De helden van toen. Cruijff, Krol, Neeskens, Van Hanegem. Ik draag ze met me mee en ben ze voor eeuwig dankbaar.
En nu? Ik mis mijn helden van vroeger.
Het voetbal is een leuk spelletje geworden. Het is leuk dat het nederlands elftal zo ver komt maar verdiend is het niet. Ze spelen matig, slordig en nonchalant, duits bijna. De spelers zijn geen helden meer. Het zijn verwende jongetjes die, op Kuijt na, niet alles geven.
Heel even zag ik een lichtje in de duisternis in de tweede helft van NL-Bra. Even leek het op.. Maar nee.
Ook tegen Uruguay was het weer heel matig.
Ik kijk nog maar een keer de beelden van 74 terug.
Zo moet voetbal worden gespeeld. En het doet pijn om te zien dat alleen Duitsland dat begrepen heeft.
Ik heb die wk’s niet meegemaakt,
Maar heb wel heeeel erg veel zin in een overwinning.
oow wat wordt dat een gekte.
Ik was toen al geen voetbalfan en ben dat nu nog steeds niet. Maar het werpt bij stijds steeds een vraag op waarom dit alleen met voetbal steeds moet. Als Nederland WK hockey wordt staat het nauwelijks in de krant. En dat zijn we al een aantal malen geweest Dames en Heren!
Met mijn moeder in Oostenrijk in 1974, ik was 13 jaar. Er was een Duits jongetje, een heel vervelend pestventje, die mij enorm aan het tarten was: wij gaan winnen hoor, wij zijn veel beter…
Grrrrrr…. mijn vakantie was na de wedstrijd een stuk minder leuk. Wat een snert-joch! Hij bleef het inwrijven! Ik ben het nooit vergeten en inderdaad, mocht het een NL-Dld wedstrijd worden: Oranje….WIN!!!!!!!
goeiedag
ik ben geboren in 1953 dus heb bewust de finales in 1974 en 1978 meegemaakt.In 1974 was ik gelegerd in Duitsland dus heb met een aantal dienstmaten alle wedstrijden meegemaakt in de stadions.Dus toen ging het mis,dan moet het nu maar gebeuren.Dan kan ik dat eindelijk afsluiten.Maar ik heb er weer een hard hoofd in.
Groet
Geurt
AUB, laat Nederland de finale verliezen. Nu naar 22 jaar wordt er nog steeds te nationalistisch over die winst gedaan. AUB, niet nog langer deze arogantie, bah. Ik haat oranje
Ik was 12 in 1974 en we zaten allemaal klaar voor de laatste pot. In de poule had iedereen Holland laten winnen. Alleen de buurman had 1-2 voor Duitsland en laat die nou net winnen! Vreselijk vond ik dat. Maar ja verder geen trauma aan over gehouden maar het zou zo lekker zijn als Holland zondag wint!!!
Beide finales staan om de één of andere reden nog steeds in mijn geheugen gegrift. En ik baal er nog steeds van, dat we zowel in ’74 en ’78 de titel hebben laten liggen. Tijd om die titel nu te pakken…
Het Oranje van 2010 heeft één groot voordeel ten opzichte van de Oranjes uit 1974 en 1978: ze hoeven hun finale niet als een uitwedstrijd tegen het gastland te spelen.
Veel succes, jongens-van-2010. Ik gun jullie het wereldkampioenschap van harte, al zal ik 1974 nooit vergeten. Daarvoor hebben Cruijff en Co. mijn leven teveel getekend ……
Ik was 11 jaar in 1974, en keek eigenlijk niet zo naar voetbal. Mijn vader deste meer, evenals de rest van de familie. Het is me altijd bijgebleven, hoe verschrikkelijk zij het vonden, dat er verloren werd. Vooral de naam Hölzenbein herinner ik me levendig. Die had immers een “Schwalbe” gemaakt en daardoor een penalty voor Duitsland buitgemaakt.
Het is altijd een beladen thema geweest, vooral om dat we in Vaals zo kort aan de grens zitten. Maar als je nu kijkt hoe de overwinningen aan weerskanten ven de grens worden gevierd, zijn de scherpe kantjes er toch vanaf.
In 1974 was ik in Italië in een Nederlands bungalowkamp,We zaten met een heleboel in het restaurant te kijken en af en toe viel de tv uit,dus toen het 2-1 werd was er verwarring voor wie dan.
Voor de avond was er een Oranjefeest georganiseerd,hartstikke gezellig tot er een vent binnen kwam vallen,die woest was dat er gefeest werd omdat Nederland tweede was geworden.Die heb ik toen duidelijk gemaakt dat hij beter weg kon gaan en dat hij zijn verdriet maar in zijn eigen huisje moest gaan afreageren.Chiao.
Oja alsjeblieft,
We stonden met familieleden op een camping in voormalig Joegoslavie. Met alle nederlanders hebben we een oranje gevoel gecreerd, zo groot,dat je het vanuit de lucht kon waarnemen.
Een compleet restaurant afgehuurd een paar km verderop, de enig plek waar een TV was.
Fantastisch voetbal gevoel en saam horigheid.
En toen we verloren heb ik het voetbal geheel afgedaan, teleurgesteld. We waren toch de beste. Oorlog werd het met de buren . Alweer. pfffff
Alsjeblieft, alsjeblieft Nu nog die ene wedstrijd: de finale.
Eindelijk geen finale tegen het thuisland.
In 1974 was ik 27 en met mijn vrouw met vakantie in Spanje. Nederland speelde zo goed, dat ik nooit aan verlies tegen de Duitsers dacht. Alle Nederlanders in het hotel waren erop gekleed om na afloop meteen gekleed in het zwembad te springen. Bij het tv-scherm in het hotel zaten veel nationaliteiten, waaronder natuurlijk ook Duitsers. Dat maakte het uiteindelijke verlies natuurlijk extra zuur. Het mooiste voetbal van de wereld spelen en toch verliezen.
Van de finale tegen Argentinië kan ik me nog een opmerking van voor de wedstrijd herinneren: “Nederland kan overal ter wereld van Argentinië winnen, behalve in….. Argentinië.” En ook dat kwam helaas uit.
Nu dus eindelijk een finale tegen een ander land dan het thuisland.
Als we winnen, zal dat bij mij een hoop frustraties wegnemen.
Trouwens, van de laatste 10 WK’s zitten we nu dus 3x (=30%) in de finale. Toch niet slecht, dacht ik. Nu alleen de beker nog.
Ik was er bij en heb er echt nog nachtmerries van. De naam Mul…. mag dan ook absoluut niet in mijn nabijheid genoemd worden!! ASJEBLIEFT NU DIE BEKER !!!!!
Het WK in 1974 was een heel sterk tournooi. Met een elftal vol met sterren.
Ik bezocht de wedstrijd Zweden/Nederland in Dortmund, als “Ehrengast”.
Een mooie wedstrijd! Ik werkte toen in Bonn op de Nederlandse Ambassade
naar Munchen ben ik niet geweest. Wij keken met zijn allen naar de
Duitse tv. Oh, wat was het een ramp, die dagen na de nederlaag. Terwijl
het Nederlandse elftal het beste spel te zien gaf. Het grootte feest
dat wij gepland hadden, ging niet door. Langzaam pakte we de draad weer
op, maar in de contacten met de Duitsers speelden nog jaren, die
historische wedstrijd. Ik hoop echt dat Spanje wint van Duitsland,
want zo’n trauma wil ik niet voor de tweede keer ervaren.
Veel sukses!
ik was toen 39 en ben van mening dat we 2 keer (gepikt) zijn
deze keer moet het lukken met een echt goede scheids
ga er voor
Ten tijde van het WK 1974 was ik 18 jaar. Het was vreselijk! Nog altijd denk ik aan die wedstrijd, hij is onvergetelijk en dat alleen omdat we hem verloren hebben. Er werd door het Nederlands elftal in alle wedstrijden mooi en effectief gespeeld behalve in de finale. Het leek alsof het schaken was. Duitsland was slimmer en schaakte beter en won met 2-1 door een doelpunt van Gert Müller. Ik zie het nog voor me. Hij werd aangespeeld terwijl hij met zijn rug naar het doel stond. Draaide zich om en schoot meteen: 2-1 en dat was het.
Nu graag een herkansing, geen wraak maar wel gerechtigheid. Wij kunnen beter voetballen dan de Duitsers! Hoeveel Duitsers spelen er bij Nederlandse clubs? Hoeveel Nederlanders spelen er bij Duitse clubs? Dit kunnen en moeten we winnen daarom mag Duitsland vandaag van Spanje winnen.
Rien
1974 zal altijd in mijn geheugen blijven. Wat een sfeer. Ik was twintig en heb één wedstrijd bijgewoond. Voor en na de wedstrijd was het gezellig met de twee supportersgroepen.
Wat een teleurstelling dat de finale niet werd gewonnen!!
In 74 was ik veertien en zat met ouders en broertje op een camping in brabant.
Het was idd een teleurstellende ervaring en wil die graag vervangen door nu een mooi einde.
Al is het alleen maar om willem van hanegem een plezier te doen, die ik eens een keer bij ivo niehe heb gezien en toen op een vraag hierover antwoordde: ach ja, die duitsers hè, die duitsers…………………..
Hij is mijn held, niet te bleu om zijn verdriet te verbergen en lef met hem mee.
Ik gun het die jongens van harte om eens en voor altijd (hoewel het toch wel een beetje blijft hangen) een eind te maken aan dit trauma voor veel hollanders!
Ik ben 17 jaar en ik heb bij nog geen enkele wedstrijd het gevoel gehad dat we deze om morele redenen moesten winnen. Maar als ik hoor dat we zondag tegen Duitsland vloeit het gevoel van een Nederlandse overwinning in me op. De arrogante houding van die Duisters moet eens even lekker van die gezichtjes worden gestoten door het degelijke voetbal van onze vlotte jongens. Als je alleen al ziet wat de Duiste media schrijft en hoe ze hier net eventjes over de grens over ” die Niederländische Mannschaft” praten. Zo zullen de Duitsers ongetwijfeld ook hebben gedacht over het Nederland van 1974. Wel heb ik het idee dat er vroeger met meer passie naar voetbal gekeken werd en de uitspraak hup Holland hup ook echt zo bedoelt was. Nu lijkt het ” hup Holland hup” meer op ” zuip Holland zuip “. Desondanks moeten we nog steeds van Duitsland winnen en die beker pakken!
Ik was 21 jaar in 1974 en keek met een vriendin naar de finale, zij had de nacht er voor met een oranje shirt onder haar kussen geslapen, dat zou helpen, daar was ze zeker van. Ik weet de naam niet meer precies van de Duitse speler, ik geloof Muller, het was zijn schuld dat Nederland verloor, hij ging er gewoon bij liggen en wij kregen een penalty tegen, ziek waren we, mijn vriendin riep zelfs “had ik maar niet met dat shirt onder mijn kussen geslapen”. Daarna de kroeg in en ons verdriet weg gedronken.
1978 weet ik ook nog heel goed, wat een sfeer in dat stadion, ik had zoiets,als we hier gaan winnen dan wordt Nederland gelyncht, echt intimiderend, dat gedoe ook met de pols van Van de Kerkhof in het gips, allemaal om ons uit het spel te halen, en dan die afschuwelijke misser van Van Rensenbrink, zo vlak voor het einde van de wedstrijd. Weer ziek na deze finale, hele nacht niet geslapen, echt waar.
Als het nu te spannend wordt kan ik nog steeds niet kijken, zo bang dat we weer gaan verliezen, tijdens de EK finale van 1988 ging ik van de stress de tuin sproeien.
Als ze nu weer verliezen, dat mag eigenlijk gewoon niet, dat trekt mijn generatie niet.
Verder gaat het prima met me hoor.
Vóór aanvang van het WK 2010 twee onderbroeken gekocht, oranje.
Één verstuurd naar een maatje in Zwitserland. Rituelen, waarom?
Ik probeer het te ontkennen. Het is er wel, diep, ergens.
1974, 1978, 16 en 18 jaar. Ik voetbalde zelf.
De stoel, de TV, een vlag, onmacht, zo kwaad, tranen.
Het verlies was toen zo pijnlijk en ergens komt het weer, ik weet het.
Tijdens de 1/2 finale tegen Uruguay durfde ik nauwelijks te kijken en de finale die komen gaat zondag, ik weet niet of ik het aan kan.
Niet opnieuw, na al die jaren.
Op hoop van zegen.
Ik ben van 1966 dus de finale van 1974 zit nog wel in mij geheugen.
net zo als nu ,hele straten waren uitgestorven iedereen zat voor de buis.
De domper was groot toen we verloren,volwassen vaders stonden te huilen op het balkon,zal ik nooit vergeten.
Hier stond een superelftal die eigenlijk wereldkampioen had moeten worden.
NU in 2010 ……………WELDMEISTER ,,DIE NIEDERLANDE,,
Ik was toen 23 jaar oud en heb de wedstrijd thuis bekeken in 1974. Het was heel, heeel erg toen wij verloren. Een soort rouwgevoel waar ik geen raad mee wist en eigenlijk nog niet weet.
Na thuiskomst is het Nederlands elftal toen naar mijn woonplaats Rotterdam op het bordes van het stadhuis gekomen om de ovaties van het publiek te ontvangen. Duizenden mensen waren daar en ik heb daar huilend van emotie het Wilhelmus gezongen.
1974…….open wonden die misschien zondag gedicht gaan worden. Daarom huilde ik gisteren weer na afloop van de wedstrijd. Huilen, juichen, zingen met mijn dochter in de kamer en brokken van ontroering toen de spelers naar de fans gingen.
Ik durf het bijna niet te denken, maar oohhhh laat die wond van 1974 en ’78 nu helen alsjeblieft. Dan kan ik het afsluiten wat nog altijd knaagt. Vol angst en hoop ga ik kijken, ik heb er zelfs mijn vakantievertrek voor uitgesteld met een dag en neem alles op over thuiskomst.
Als ik het maar een keer mag meemaken in mijn leven dan is het genoeg.
Groeten van een 55 jarige Oranje fan.
Ik weet het nog goed, ik was veertien en bekeek de wedstrijd bij ‘n vriend thuis en verwachtte dat Holland die finale zou gaan winnen, we speelden immmers super dat WK. Cruyff had weergaloze acties, zo ook in ‘t begin van die finale. Nees knalde elke penalty erin, ook deze. 1-0. Te gek!
Wat zich daarna afspeelde, was een drama. Ik herinner me dat ik Jongbloed grondig vervloekte omdat hij niet reageerde toen Muller ‘m intikte. Wat was ik kwaad. Ik was niet de enige, na de wedstrijd liepen we dde tuin en en daar zagen we de buurman met ‘n knalrood hoofd…
Dit keer moet dat worden rechtgezet! Dat gebeurt ook, denk ik. Het is nu net andersom als toen: Wij speelden toen super, zij matig. Toch wonnen zij. Nu spelen wij matig en zij supergoed. Dus nu winnen wij met 2-1. (in de laatste minuut, leuk)
Als meisje groeide ik op tussen alleen maar jongens, zeven buurjongens en een broertje. Hoe mijn liefde voor het voetbal ontstaan en gegroeid is, weet ik eigenlijk niet. Wel weet ik dat ik tijdens het WK van 78 fan van Oranje ben geworden en altijd gebleven, ook al is mijn liefde soms wat minder trouw geweest door de loop der jaren. Mijn ouders daarentegen vonden televisie niet zo belangrijk en voetbal al helemaal niet. Daarnaast werd dit WK gespeeld in Argentinië, een land dat het in die tijd niet zo nou nam met de mensenrechten. Wij hadden een oude zwart-wit tv en die ging vlak voor het WK kapot. Dus hun mededeling was, na de zomer kopen we wel een nieuwe, ga maar lekker buitenspelen of een boek lezen. Hoe ik ook protesteerde want er werd toch gevoetbald en Nederland haalde de finale, het hielp niets. Er zat maar een ding op, een plek zoeken om de wedstrijden te kunnen kijken. Gevolg was dat ik die zomer geadopteerd werd door de buren en als mijn moeder me zocht, ze me daar voor de buis op de bank kon vinden. Ik zie mezelf nog zitten tussen de jongens op een oncomfortabele groene bank met een bakje chips op schoot.
Vraag: Appelleerde en/of appelleert het “FIFA Wereldkampioenschap voetbal” (“WK voetbal”) niet (‘gewoon’/gewoon) aan de hoogmoed, waarna de armzaligheid kon en/of kan worden botgevierd? Of … was en/én is de kloof tussen beeld en werkelijkheid niet onveranderd groot?
1974: 13 jaar oud en gek van voetbal. Prachtige poulewedstrijden en daarna op het veldje met mijn broers en buurjongen de wedstrijden naspelen. Wat waren we goed, de vraag was niet of we de finale zouden winnen maar met hoeveel. Dit werd versterkt door de 1-0 na een paar minuten. War er daarna gebeurde weet iedereen. Na de wedstrijd liep ik verdwaasd met een bal onder mijn arm op het veldje. En niemand, ook ik niet, had nog zin om de wedstrijd na te spelen.
Behorende tot dezelfde voetbalgeneratie als die van Johan Cruijff, Johan Neeskens,Wim Jansen etc.etc. beleef ik een dubbel gevoel. Aan de ene kant dezelfe euforie als in 1974 toen we allemaal dachten dat we die wereldcup gingen pakken. Ook nu: we worden toch gewoon wereldkampioen? Maar aan de andere kant toch die angst op de achtergrond dat het weer niet gaat lukken en dan misschien ook nog eens tegen die Duitsers! Dat mag natuurlijk niet nog een keer gebeuren. Van Marwijk en zijn gasten zullen er alles aan doen om ons een nieuwe teleurstelling te besparen, daarvan ben ik overtuigd. Zij willen echt de finale winnen. Want als het nu weer niet lukt dan zal de teleurstelling immens zijn en vooral bij onze generatie zal dat buitengewoon hard aankomen. Drie keer een finale verliezen is echt één keer te veel. Alles ging tot nu toe goed. Laten we erop vertrouwen dat dat zo blijft. Straal het uit zou ik zeggen, want dat helpt het elftal in Zuid Afrika zeker.
Ik denk niet dat een finalewinst a.s. zondag mijn trauma van de finale in 1974 zal verdrijven. Destijds was ik 27 jaar oud.
Mijns inziens hadden we destijds het beste Nederlandse elftal ooit, met sprankelend voetbal en een enorme inzet.
Ik bezit twee video’s, te weten met de finale van 1974 en 1978 en bekijk ze soms nog een keer, maar dan komt de pijn van toen weer boven drijven. Ik zal er nooit aan wennen dat we verloren.
Ik moet er bij vermelden dat de finale van 1974 voor mij nog steeds de beste was.
Wanneer ik het huidige elftal vergelijk met het elftal van 1974 dan is er voor mij maar één conclusie. We speelden toen beter en meer aanvallend voetbal dan nu.
Jammergenoeg moet ik ook constateren dat Duitsland in Zuid-Afrika het beste en mooiste voetbal tot nu toe speelt. Nu moet ik naar mijn tv-kamer om de wedstrijd Duitsland-Spanje te aanschouwen. Misschien wordt het a.s zondag weer Nederland-Duitsland, maar dan zal ik met minder enthousiasme kijken dan in 1974.
1974 16 jaar en met het koksdiploma op zak. Ik was op Vlieland en werkte in het Strandhotel als kok. Nederland verloor en de puddingen voor het personeel zaten op de muren en het plafond. Wat waren we teleurgesteld. Achteraf krijg door de jaren heen te horen dat een Duitse krant wat meisjes had ingehuurd en naar het hotel van de spelers hadden gestuurd. Lekker gezwommen met de jongens en het stond natuurlijk op de plaat. De partners van de jongens pikten dat natuurlijk niet en lieten dat hun mannen natuurlijk weten. Gevolg wij verloren van Duitsland.
1978 Edmenton Canada. Ik was hier op vakantie bij een vriend. De wedstrijd gezien in een groot stadion met aan de ene kant de Argentijnen en aan de andere kant Nederlanders. Een geweldige ervaring om in een stadion met een mega groot scherm de wedstrijd te volgen. Argentinië wint en we feliciteren de Argentijnen. Dan ook weer achteraf is het niet eerlijk verlopen. Junta in Argentinië spelers geïntimideerd. Johan Kruijf zijn familie bedreigt. Scheidsrechter partijdig.
Eigenlijk is Nederland voor mij al 2 keer wereldkampioen geweest 1974 en 1978. De derde keer in de finale is scheepsrecht. We gaan het maken. YES WE CAN. Ik ben er bij de huldiging in Amsterdam.
Ik wens iedere voetballiefhebber en leeftijdgenoot die deze twee finales hebben meegemaakt veel kijkplezier aanstaande zondag.
Tot ziens bij de huldiging in Amsterdam
In 1974 zat ik als enige Nederlander in een zaaltje vol Duitsers in Garmisch Partenkirchen. Het werd 1-0 en ik was de enige die juichte: opgeschrikt draaide iedereen zich naar mij om. Mijn blijheid werd uiteindelijk overschaduwd door de einduitslag. In 1978 zwierf ik opnieuw met mijn rugzak door Duitsland en belandde op de finale avond in een herberg, boven aan de Wuttachschlucht. Mijn laatste geld weggedronken en natuurlijk de Duitsers daar een beetje zitten jennen: de vice weltmeister van 74 zat wel in de finale en nou zou het dus wel lukken. Enfin, met een nieuwe frustratie rijker heb ik me eerst goed zitten bezatten alvorens de benen te nemen naar Zwitserland. Zondag moet het gaan gebeuren, Zondag wordt er afgerekend met 74 en 78, Zondag zal er een eind komen aan de frustratie en zullen er vreugdetranen geplengd worden in het lege bierglas: Eindelijk verlost van het tweede plaats syndroom.
Ik ben van 1949.
Maar het verleden daar kunnen we weinig mee.1974 was geen leuke finale.
We hadden een beter team,hadden moeten winnen.We, ik bedoel ze, hebben de Duitsers onderschat.
Daar heeft Duitsland van geprofiteerd.
Toen het tegenzat, konden ze de knop niet meer omzetten.
In 1978 hadden we pech Rensenbrink/paal).Was wel een spannende finale.Eervol tweede.
Ben wel trots dat we weer in de finale staan.
Voor zo,n klein land doen we het natuurlijk weer prima.
Ik realiseer me wel dat een finale spelen, al uniek is.
Maar ik hoop dat we deze winnen.Die kans op nog een finale over 32 jaar
zal ik niet meer meemaken.
Dus we gaan ervoor, we hebben een prima groep, met enkele jongens in topvorm.We kunnen winnen, maar ook verliezen.Voor mij is het 50/50.
Voorkeur heb ik niet, al heeft Duitsland als tegenstander wel meer impact.We wonen 10 kilometer vd Duitse grens.
In 1974 was ik 14 jaar en keek uit naar het WK, de aanloop van het Nederlands team was niet ideaal met een hoop gezeur over geld en een portret, van de NOS, waar Gunther Netzer vertelde dat het een eer is om voor je land te mogen spelen en dat geld daaraan ondergeschikt moet zijn. Onder leiding van Cruijff leek het of het alleen nog maar over geld ging maar dat heeft hij tijdens het tournooi dubbel en dwars terug betaald. Het niet meegaan naar het WK van 1978 neem ik hem echter nog steeds kwalijk, ook zich nooit als bondscoach beschikbaar stellen vind ik nog steeds erg zwak van hem.
De verwachtingen waren daarom, bij mij, niet groot, samen met een schoolvriend heb ik de eerste wedstrijd bij mij thuis gekeken. Ik weet zelfs nog waar we zaten in de woonkamer en wat we dronken.
Wat een verrassing toen we naar Oranje keken en het team geweldig zagen spelen en uiteindelijk de wedstrijd wonnen. Wij waren door het dolle heen. Naarmate het toernooi vorderde ging de spanning van het WK bij iedereen, in mijn omgeving, leven. De finale keken we met ouders en vrienden op de Kagerplassen daar was de spanning zowat ondraaglijk, tot het tweede doelpunt van Muller heb ik gekeken daarna ben ik huilend de boot afgelopen het weiland in, daar ik lang heb gezeten en alleen maar wezenloos voor me uit heb gestaard ik was ontroostbaar. Het heeft dagen geduurd voor ik weer mezelf was. Het EK van 1988 was prachtig maar alleen de wereld titel kan de gedachte aan 1974 doen verdwijnen.
Als je 6 jaar bent kun je nog niet relativeren. Stel je de mooie zomer van `74 voor in Zeeland, de zon in Westkapelle om precies te zijn. Overdag wandelend over het strand, helemaal naar Zoutelande, op de brede schouders van papa. ‘s Avonds met het hele gezin slapen in de caravan. Het was de tijd dat een caravan nog geen ‘oubollige sleurhut’ was, maar luxe. Een Adri-caravan, wit-met-blauwe-rand waar we met m’n broertje en zusje met z’n drietjes sliepen in de cabine. Zij onder op de caravankussens, ik in de zelfgemaakte hangmat erboven, achter de schuifdeuren. Als oudste viel ik natuurlijk iets later in slaap, en ik wist in die vakantie heel goed dat het loonde om niet te vroeg in slaap te vallen.. Een beetje woelen en draaien, tegen de schuifdeur aantikken.. “Erik, slaap je al..?” Nee natuurlijk. “Kom er maar zachtjes uit ventje”. En daar zat ik dan, tussen papa en mama te kijken naar de kleine zwart-wit Triniton-TV met antennesprieten. Wat was het Nederlands elftal stoer en sterk. Ook toen werd Brazilië verslagen, na een heftige strijd. Maar dan die finale, de hete zomermiddag. Ongeloof! 1-0 voor, zonder dat de Duitsers de bal hadden aangeraakt! Oppermachtig. Te oppermachtig. Hölzenbein met zijn schwalbe, Breitner met zijn degelijke ‘pinantie’, Müller met zijn draaikont-goal. Jongbloed met rugnummer 8 die stokstijf bleef staan. Rep die kansen kreeg, we bleven stormen in de tweede helft, we hadden gelijk moeten maken al die keren dat Sepp Maier zijn ongelooflijke reddingen verrichte.. Maar het gebeurde niet! Een jeugdtrauma van een voetbalwedstrijd, kan dat? Ik denk van wel. Onrecht. Zo voelde het. Ik was nog steeds 6 jaar, en tijden lang heb ik dezelfde kindertekening gemaakt: een keeper met een geel shirt en een witte broek met nummer 8. Een keeper die stokstijf bleef staan en omkeek terwijl de bal naast hem in het doel verdween..
Nu heb ik zelf een zoon. Hij is al 11. Hij is pas 11. Een voetballertje
Heerlijk om coach te zijn van zijn voetbalteam. Dus toen ik via een vriend in Zuid-Afrika kaartjes kon regelen… De 8e finale durfde ik wel aan. We waren erbij in Durban, vorige week, om het wonder van Oranje mee te beleven. Waanzinnig. Licht in ons hoofd toen Robben de 1-0 scoorde. En weer toen Sneijder de 2-0 binnen schoof.. Oceaanvreugde. Niet te relativeren. Zal ik dat ooit leren? Ke Nako, is het Zuid-Afrikaanse motto van dit WK. Oranje Wereldkampioen? Ke Nako, it’s time…
Wie heeft er een kaartje voor de finale..?!
Als kind tijdens de finale las ik een spandoek met de tekst… Hier ist Bonnhoff wer ist Cruijff! Nu als volwassene hoor je krijgsliederen van een niet minder formaat. De goedgeaarde vechtlust van Der Mannschaft is niet verwaterd. Een gezond teken!
Ik was 9 jaar destijds in ’74. Gek van voetbal was ik blij dat op ons vakantieadres een kleuren TV was, want thuis hadden we toen nog zwart-wit. Ik herinner me nog goed hoe ik de hele familie vooraf uitlegde hoé goed we waren, met tekeningetjes die de buitenspelval illustreerde etc. en waarom we dus wel moesten winnen: ik was ontroostbaar na afloop.
4 jaar later moest het toen gebeuren, toch deed die nederlaag minder pijn. Maar een nieuwe nederlaag? Zei gisteren nog tegen mijn nichtjes: “dat voor een derde keer meemaken, en al helemaal als het weer Duitsland wordt, dat trauma moet ik toch niet aan denken”!
In 1974 was ik 25 jaar oud en werkzaam als “sparks” (Radio-officier) op een Duits vrachtschip onderweg van Brazilië naar Afrika. Was enige Nederlander tussen 30 Duitsers en enige laskaren. Wij luisterden de wedstrijd via Deutsche Welle en ik via Radio Nederland Wereld Omroep (de laatste was beter te ontvangen). Heb daarna wel met de Duitsers samen gevierd, maar heb nog steeds een naar gevoel over deze wedstrijd. REVANCHE.
Wat was ik blij dat men de eindstreep in ’74 en ’78 niet haalde en ik hoop het nu ook. Niet dat ik een voetbalhater ben, integendeel.Ik kijk er in principe graag naar en heb het zelf ook gespeeld. Maar alle gekte eromheen, sterk aangewakkerd door de media, incl de NOS. Al weken worden we geteisterd door infantiele praatjes en beelden, buiten proportionele aandacht en over het paard getilde matige spelende spelers. En al het andere, veel meer van betekenis zijnde nieuws moet er voor wijken…
Een fantastische wedstrijd! Slecht voor maag en hart.
Nu dezelfde inzet en spelovertuiging MAAR WIN A.U.B..
Ik wens jullie deze overwinning!.
In 1974, kort na de WK-kampioenschappen voetbal en zo spannend, dat we nauwelijks rustig op de stoel konden zitten, verhuisden wij voor een x-aantal jaren naar Frankrijk. Een Duitse vriendin belde ons daar op en na een aantal nieuwtjes met elkaar te hebben uitgewisseld, zei ze ( ik vertaal het even): ‘Jullie hoeven toch niet meteen te gaan emigreren omdat jullie het WK van ons verloren hebben?!’ Nu dan maar revanche nemen. Ik hoop dat het lukt.
1974, 18 jaar, ik zit in Engeland bij een gastgezin, een “werkvakantie” om de taal eens echt goed te leren. In dat gastgezin hebben ze meer “continentals”, een stuk of 6 Duitsers. Al mijn reisgenoten kijken de finale bij hun gastgezinnen en ik, ik zit met een oerdegelijk British gastgezin en 6 Duitsers voor de buis. Minuut 2, Neeskens schiet de Duitse doelman bijna uit het leven, man, prachtig. En dan het vervolg; dat is bekend. En hoe het daar toen voelde laat ik verder aan de verbeelding over.
1978, in een dilemma; mag ik kijken of niet. Bram en Freek hard aan, Bloed aan de paal: Het is weer tijd om te bepalen waar het allemaal op staat. En toch, en toch, we gaan naar Argentinië waar dagelijks wordt gemoord, maar daar is nu geen tijd voor zojuist heeft Rep gescoord. Zonder Cruijf in de finale, wie had dat gedacht…. Weer gaat het mis, ja, ik beken, ik heb gekeken.
Ik ben geen voetbalfan, de histerie bij het europees kampioenschap (1988?) was mij pijnlijk, en ik ben volledig afgehaakt bij de wedstrijd EK tegen Portugal (?), althans in Portugal, die met die 20 gele kaarten.
En nu ? Ach, heeeeeeel diep van binnen hoop ik dat Duitsland vanavond (dinsdag 7-7) wint van Spanje, en dan zondag in de 2e minuut met 1-0 voorkomt, en wat denkt U, uiteraard aan het eind van de rit met 2-1 afdruipt. En dan zal ik, terwijl mijn moeder Duitse was, mijn vader in de oorlog gedwongen in Duitsland heeft gewerkt maar mij nooit een haat tegen Duitsers heeft ingegeven, dan zal ik een klein traantje wegpinken, en hopen dat Trix net zo kan feesten als haar moeder als ze “onze jongens” op het paleis uitnodigt om ze een lintje te geven.
1974 : de penalty van Cruyff
1978 : de bal op de paal van Rensenbrink
In 1914 woonde ik nog thuis als 14 jarige ik was gek op voetbal en Nederland verloor, ik was woedend, had er schoon genoeg van. Pas dit jaar heb ik weer voetbal gekeken. Of Nederland wint dat maakt me niet uit.
Zomer 1974: ik was 13 jaar oud en samen met 10 andere meiden op kamp met de padvinderij. We noemden ons dat kamp het Nederlands elftal en we identificeerden ons met een voetballer! Ik was Arie Haan met zijn ongelooflijke harde trappen op doel op zo’n 40 meter afstand. We hebben gehuild toen we verloren en boos verwijderden we de naam Nederlands elftal van ons kampement.
Zomer 1978: het politiek bewustzijn was volop in ontwikkeling. Kijken naar het WK in Argentinië was niet aan de orde en we schaarden ons in een rij met Bram en Freek. Totdat Nederland verder in het toernooi kwam. Natuurlijk zaten we vol spanning bij de finale. Zelfs mijn moeder was nerveus. Normaal rustig breiend op de bank en ons tot de orde roepend als we te platvloers taalgebruik hanteerden als de scheidsrechter niet goed floot. Ze was boos op de scheidsrechter toen die voor aanvang van de finale ingewikkeld begon te doen over de polsbrace van een van de van de Kerkhofs. Op dat moment waardeerden we onze moeder meer dan ooit: ze kon echt vloeken! Helaas, dat schot van Rensenbrink op de paal!
Zomer 2010: dinsdag 6 juli zitten we bij de buren en kijken met onze pubers naar de halve finale. Bloedstollend die laatste minuten! Maar dan is er het verlossende fluitsignaal en ik roep spontaan: nu moet het er de derde keer toch gewoon echt van komen! De pubers kijken ons vragend aan. De 5 aanwezige ouders, allen eind veertigers en vijftigers, hebben geen enkel woord meer nodig: we begrijpen elkaar, zijn het helemaal met elkaar eens en drinken nog een borrel! Drie keer is scheepsrecht!
Ik ben van 1980, dus ik heb “74″ niet meegemaakt. Wel 1988. Als ik denk aan het feest van toen, de blijdschap bij vooral mijn vader en de verbetenheid bij diezelfde vader als het ging om ’74. Ook ik denk bij die radioreclame die je nu af en toe hoort, en begint met “1974… Een groep bankiers etc.” Huh, hoezo bankiers? Iedereen heeft toch maar EEN associatie bij 1974? Ook ik!Niet voor niets kreeg ik gisteren een mail van mijn vader met de vrolijke slotconclusie: “am Sonntag die Mannschaft ausradieren
, nah endich!” Dus ja, win ‘m een keer. En dan vooral van Duitsland, voor papa en al die anderen. Ik voel met jullie mee.
7 juli 1974
Ik ben 25 en op het moment suprême in Afrika, Kenya om precies te zijn. ….Mijn broer is werkzaam voor de Stichting Ned. Vrijwilligers. Hij werkt daar al een half jaar voordat ik daar ‘aanlandde’ samen met familie en zijn vriendin/aanstaande bruid uit Nederland. Voor de bruiloft zijn er vrienden en andere vrijwilligers aangekomen van heinde en verre, sommigen kwamen zelfs uit Nigeria, al liftend dagenlang door hitte enz. om behalve het feest, DE FINALE te zien. Het is een uitstekend team dat we zien, we zijn supertrots, ze spelen goed tijdens de WK en kunnen het nu waarmaken, Neeskens, Van Rijsbergen, Cruijff, Krol, Van Hanegem
Ik zit in een soort houten gebouwtje, bloedheet en barstensvol gasten, één heeft zijn hond meergenomen, een grote Duitse herder, die mag vooraan zitten….We kijken naar het beel van een oude TV met een enorme antenne.
De euforie breekt uit na de eerste goal van Johan Neeskens (de arme hond, hij draait om zijn as, blaft, blaft en blijft blaffen, compleet van slag) en daarna, ooooh het drama dat zich voltrekt, 1-1 wordt het, en daarna 2-1, echt een drama, we zitten met een dik brok in de keel, ik voel van alles, verdriet, enorme teleurstelling en tenslotte natuurlijk berusting…..
Het is goedgekomen voor ons, een paar dagen daarna vierden we een fantastisch leuke bruiloft, het werd een echt feest maar toch…….
Tja en dan nu, zou het waar mogen zijn………we zijn nu begin 60-ers inmiddels, de Afrikagangers zijn , na een jaar of 25 uit het buitenland teruggekeerd en zij kijken nu in Vlissingen wat er de komende zondag staat te gebeuren en hopen, hopen…net als ik op een revanche !
Ik vind dat het gewauwel over het zogenaamde trauma een beetje irritant want de meeste z;supporters: hebben die tijd niet mee gemaakt.
Duitsland was gewoon slimmer die wisten dat een wedstrijd 90 minuten duurde
In Argentinie had men de smoes dat indien we gewonnen hadden waren we er niet levend uit gekomen.
Naar mijn mening had nederland aan de wk van 78 niet moeten en mogen deelnemen
Maar dat is typisch nederlands altijd het eigen falen bij de ander neer leggen.
We hebben het gezien in 1988 na afloop van de finale totaal geen respect naar de tegen stander toe .
En mensen die zich door de media een trauma laten aanpraten moeten toch dringend hulp zoeken.
In 1974 was ik 20 jaar en zat (vervroegd..) in militaire dienst..
Diverse puike wedstrijden op oefening moeten kijken maar met de finale thuis boven de winkel met de familie. Volgens mij nog zwart-wit..
Wat mij altijd bij is gebleven is de vraag waarom Cruyff en in mindere mate van Hanegem in deze wedstrijd niet alles gegeven hebben en met name Cruyff geen extra klasse bracht. (na de eerste minuten welliswaar)
De tweede helft..de klok tikte en tikte en we bleven hopen maar hij wilde maar niet vallen..De moeder der nederlagen..
Nog heel heel lang deden de beelden van de finale zeer…
Misschien komt het dan ooit goed, en worden we eenmaal in ons leven wereldkampioen?? We duimen en geloven erin, zelfs tegen de huidige Duitsers!
Die zondagmiddag, 14 jaar was ik. Mijn held? Dat was Johnny Rep. Maar die andere waren ook leuk en heel goed. Erg bijzonder vond ik het dat Jan Jongbloed onder de lat stond. Voor mijn gevoel kwam hij zomaar uit het niets in het team vallen. Ook weet ik nog dat de ‘voetbaldames’ regelmatig in beeld waren. Maar even over die dag. Mijn vader was in die tijd havenmeester in Enkhuizen en zoals wel vaker, lagen er verschillende Duitse vakantiegangers in de haven. Maar ook mijn vader wilde voetballen kijken en kwam dat thuis doen. Hij had met mij afgesproken dat ik hem na de wedstrijd zou helpen met het innen van het havengeld. Dat zag ik wel zitten: helemaal happy want Nederland zou natuurlijk wereldkampioen worden.Dat Duitsland wereldkampioen werd was een zure appel. Al die aangeschoten Duitse vakantiegangers, ik was er wel wat huiverig voor. Zeer uitgelaten en met veel plezier betaalden zij hun liggeld. Ieder had wel een opmerking. Wat mij bij gebleven is dat ze het erg sneu vonden voor Nederland, maar zelf hadden natuurlijk de grootste lol en het meeste plezier. De opmerkingen waren niet negatief, maar op dat moment zat ik niet lekker op mijn plekje.
En dan die finale in 1978.
Een smerige finale vond ik het. Wat waren ze gemeen, expres hands maken kan ik mij herinneren. Moet je op die manier wereldkampioen worden?
Die finale zit een beetje negatief in mijn gedachten, terwijl ik toch 4 jaar ouder was, zou ik er wel meer over moeten hebben onthouden. Maar helaas.
In 1974 was ik wel een fanatieke verzamelaarster. In een schoolschrift plakte ik krantenknipsels en als er tijdens wedstrijden iets gebeurde, maakte ik aantekeningen. Later schaamde ik mij voor die activiteiten en nu denk ik met spijt: waarom heb ik dat allemaal weggegooit? Had voor nu wel leuk geweest om dat eens allemaal na te lezen. Samen met mijn man kijk ik graag naar de beelden van toen en proberen we zoveel mogelijk herinneringen naar boven te laten komen.
Voor onze kinderen is het natuurlijk ook geweldig om mee te maken dat Nederland wereldkampioen zou worden. De een woont in Rotterdam, de tweede viert op dit moment met haar gezinnetje vakantie in Italie en de derde woont in Nijmegen. ‘t Was gisteravond super gezellig in de grote steden vertelden mijn ‘mannen’. En dan voor mijn ouders; 76 en bijna 79 jaar. Ik ga toch met mijn vader wat herinneringen ophalen, eens kijken wat hij nog weet van die tijd. Hij heeft nu een lichte vorm van alzheimer, maar ik denk dat hij het geweldig zou vinden als Nederland wereldkampioen wordt.
En ik? Ik ga niet uit mijn dak, maar als die beker naar Nederland gaat, komen er vast heel veel kippenvel momenten. Wel hoop ik dat Dirk Kuijt nog een puntje scoort, hij is al jaren mijn favoriet. Helaas heb ik niet alle wedstrijden kunnen zien daar ik moest werken, maar ik heb genoten van Jack van Gelder. Op dit moment zit ik met 1 oog naar Duitstland- Spanje te kijken en mijn andere oog naar dit stukje. Wie de tegenstander van Nederland gaat worden? Ik denk Duitsland, met wat ‘geluk’(so wie immer).
In 1974 met een vriend in Duitsland geweest bij de wedstrijd tegen Brazilie. Hiermee behaalden wij de finale. De zondag daarna was een enorme teleurstelling, zo groot zelfs dat ik mijn baard liet staan onder voorwaarde dat hij er pas afgaat wanneer Nederland wereldkampioen wordt. 1978 lukte dat bijna, We zaten de finale in een kroeg in Valkenburg te kijken en de kroegbaas had een barbierstoel geregeld en de overige scheerattributen reeds op de bar klaargelegd. Dat ging dus even niet door. In de loop der jaren is mijn baard van mooi rood akelig grijs geworden.
Mijn echtgenote heeft inmiddels een scheerkwast, zeep en mes aangeschaft. Hij moet er nu maar eens keer af en dan is de frustratie van 1974 en 1978 voorgoed voorbij, hoop ik
Geboren in 1983 wil ik nu ook wel eens bewust een oranjetocht door de grachten van Amsterdam zien varen! Wat een fantastische sfeer op de straten… Mensen in de commentaren hierboven die zeggen dat ze te oud zijn om het oranjegevoel te beleven; hup met zn allen de kroeg in en binnen 5 minuten voelt u zich jaren jonger
!
Op 7 juli 1974 zat ik in de tuin van een appartementencomplex in Blanes. Dat was toen het eerste toernooi dat ik een beetje bewust meemaakte. Ik had de succesvol verlopen halve finale tegen Brazilie gezien, en dacht dat NL wel kans maakte. Maar Nederland werd erin geluisd. Eerst door het zwembadschandaal, en later op het veld. Toegegeven door Holzenbein, maar wel jaren naderhand.
De sfeer in Blanes was naderhand niet prettig, er waren erg veel Duitsers die de Nederlandse gasten bleven uitdagen. Ik was blij dat we toen weer naar huis konden.
In 1978 was ik overtuigd van een revanche. Weer tegen het gastland, dat we in 1974 met grote cijfers hadden verslagen. Maar winnen van de finale was vooraf voorbehouden aan het militaire regime van Argentinie, daar was geen ontkomen aan. Dus in feite heb ik die twee tweede plaatsen in gedachte ”omgezet” in 1 eerste plaats.
Overigens waren er op beide toernooien waar Nederland toen aan deelnam, slechts 16 deelnemers. Kwalitatief vind ik het dan ook een grotere prestatie om de finale te halen in een toernooi met 32 landen dan bij een toernooi waar maar 16 landen aan meedoen.
Ik was in 1974 14 jaar en zat met opa en vader op de tribunes van het Olympia stadion in Munchen en zag voor het eerst van mijn leven hoe mijn opa en vader allebei betraande ogen hadden na afloop van de wedstrijd. Als kind begreep ik het amper want als klein jochie had ik )vanwege de sintelbaan)de wedstrijd niet echt kunnen volgen omdat ik toen nog weinig verstand had van voetbal en gezien de afstand ook erg weinig van de spelers op het veld zag. Opa die de eerste en tweede wereldoorlog had meegemaakt en mijn vader die voor de oorlog was geboren en als tiener opgroeide in de oorlog die waren de dagen daarna niet te harden en grepen bij elke gelegenheid aan het onrecht aan te kaarten. In 1978 woonden wij als familie in Zuid-Amerika en ook toen had ik het geluk om opnieuw een WK van dichtbij mee te kunnen maken,ik was toen 18 jaar. Ook toen had ik het geluk,dankzij kaarten die het bedrijf waarvoor mijn vader toen werkte beschikbaar te stellen, aanwezig te zijn bij die finale in dat inmense stadion dat een ware zee van blauw-wit was. Je kon je zelf amper horen,maar het was een indrukwekkend iets. Helaas verloor Nl opnieuw de finale en ditmaal zwoer mijn vader dat hij nooit meer een finale zou bijwonen met het Nl elftal. Die belofte heb ik hem laten breken tijdens het EK 88 toen wij/ik het NL elftal van toen gingen volgen die zomer. Hoe mooi was het moment dat wij elkaar omarmden als oude vrienden toen Nl de 1/2 finale van Duitsland won en nog mooier later wij beiden zoveel jaar na dato opnieuw in het Olympia stadion zaten voor de finale tegen Rusland en ditmaal Nl de Europese titel binnenhaalde. Vanmorgen teruggekomen uit Zuid-Afrika en heb ik ale wedstrijden w.o. die tegen Brazilie en Uruguay meegemaakt,ditmaal helaas zonder hem maar met anderen. Al was het alleen maar voor mijn ouders of nog beter,die vaders en moeders? kortom die generatie die de tweede wereldoorlog hebben meegemaakt en aan de wieg hebben gestaan voor de opbouw van Nederland en zo weinig plezier in hun jeugd hebben meebeleeft,laten wij voor hen dat plezier wat zij dachten te kunnen meemaken op die dag in Munchen 1974 op 11 juli 2010 overdoen met de langverwachte wereldtitel zodat zij uiteindelijk kunnen zeggen: ”
Eindelijk, eindelijk…we hebben um “
Ik was zestien en we waren op vakantie op doorreis op een camping in Duitsland met zijn achten voor een mini tv’tje in de caravan. Maar oh wat was het spannend en wat waren we ervan overtuigd dat we zouden winnen niet normaal gewoon. Bij het eerste doelpunt joelend de camping op maar in de rust was de sfeer al anders en na afloop helemaal. Het gevoel van die wedstrijd en van dat fantastische team van toen dat is er nog steeds. Maar het vertrouwen dat we gaan winnen allang niet meer zelfs nu niet. Teveel keren vergeefs gehoopt dus kijk nu met heel andere ogen naar dit team en met veel meer commentaar. Zoals gister de slotfase was echt weer zo typisch Nederlands dus ik moet het allemaal nog zien zondag. Ik hoop het maar geloof het pas als het eindsignaal klinkt. Verder alle respect voor dit Duitse team want ik vind dat ze mooi spelen . Nou nu even niet dan tegen Spanje momenteel maar mocht Duitsland wk kampioen worden dan heb ik daar geen moeite mee. Mijn vader die nu vierentachtig is dat is een heel ander verhaal die zit nog wel vol gevoelens vanuit 1974 voor hem zou het een soort van dream come true zijn als Nederland Duitsland zou verslaan maar goed , ik heb de tweede Wereldoorlog niet meegemaakt en daar komen een hoop van die oude gevoelens nog vandaan. Ondanks het feit dat hij ook veel Duitse vrienden heeft. Kortom: vol verwachting kijken we wat Sint uit Spanje voor ons kan betekenen.
Xy Yvonne
Als klein jongentje bij mijn oom voetbal kijken, geen ruzie met klasgenoten omdat ik altijd voor het Nederlands elftal ben geweest en gebleven, waar de beste voetballers uit de verschillende clubs ons land vertegenwoordigen.
Al jaren lid van de SUPPORTERSCLUB ORANJE en blijf er in geloven dat 3x scheepsrecht is. Op 12 juli ben ik 55 jaar. Een mooier WK cadeau kan ik mij niet wensen.
25 juni 1978, NEDERLAND ARGENTINIE. We zaten thuis op de bank te kijken. Ik was destijds 10 jaar oud. Van dat toernooi kan ik me vooral het thema nummer herinneren. Toen de Argentijnen het veld betraden kwamen ze onder een gigantische zee van witte stroken papier gegooid door het publiek. Het stadion was vol met Argentijnen. En slechts een handvol Nederlanders. We moesten het onderspit delven. Van de vorige finale heb ik pas later veel van gehoord en gezien. Toch was de vreugde in 1988 enorm op die 21e Juni in Hamburg.
En we wonnen de EK finale in Munchen.
ik heb het zelf nooit meegemaakt maar als we nu wereldkampioen worden is iedereen ’74 ’78 vergeten en zullen de mensen over 40 jaar nog steeds zeggen ik heb 2010 meegemaakt
Ik was 10, zweethandjes, de hele buurt bij oma (die had een KTV). Ik herinner me het spandoek van een aantal Duitsers: “Wir haben Bonhof, aber wer ist Cruyff”. Altijd gehoopt dit ooit recht te kunnen zetten met een spandoek als “We kennen Robben, maar wie is Klose”, maar moet dus weer 2 of 4 jaar wachten. Voor de meelezende spanjaarden, hier een mooi spandoek ‘We kennen Cruyff en daarom hebben we Puyol’
Ik was 13 jaar oud in 1974 en we waren op vakantie in Spanje. In de tent naast de onze zaten 4 duitse jongens die een tv bij zich hadden(wij hadden alleen een radio in de auto) toen de wedstijd begon trokken ze de rits van de tent dicht, na de westrijd toen ze allemaal dronken in bed lagen heb ik alle haringen uit de tent getrokken want ze bleven ons maar uitdagen! in 1978 kan ik me alleen problemen met renee vd Kerkhof zijn hand herineren, de argentijnen hadden er iets over te zeggen.
Ik was 11, we keken thuis nooit naar voetbal, maar tijdens dit WK wel. het trauma zat heel diep, we hadden zo mooi gespeeld en dan verliezen. Müller, Beckenbauer, Maier in de herinnering allemaal arrogante Duitsers. Pas in 1988, halve finale tegen Duitsland, kwam alles eruit, onwezenlijke sfeer in Amsterdam, we hadden eindelijk van de Duitsers gewonnen.
Kom nu vaak ik Duitsland,veel herinneringen blijken constructies. Duitsers zijn echt niet arroganter dan Nederlanders. Toch blij dat we nu tegen Spanje moeten en niet tegen Duitsland. Nogmaals een finale verliezen van onze buren was niet echt leuk geweest.
ik was 10 jaar en mocht van mijn vader laat opblijven want door het tijdverschil werd de finale laat uitgezonden. ik vergeet nooit meer mijn rood huilend gezicht in de spiegel van onze badkamer in Alkmaar toen ik na de derde goal van Kempes naar bed moest. wat een trauma! nu woon ik in Barcelona en moet ik mijn nederland uitgerekend tegen dit superieure spanje in haar derde wk finale zien…niet favoriet zijn kan soms een voordeel zijn, viva Holanda!
Ik was 10 jaar en zat altijd op de grond voor de televisie in kleermakerszit. De finale tegen Duitsland begon zo mooi. Schitterend tik-tak spel, 1e 90 sec alleen nederland aan bal geweest, de penalty overtreding op Cruijff, en 1-0 voorsprong…. En dan 4 jaar later, Rob Rensebrink die paar minuten voor tijd nog op paal schiet. Momenten in mijn leven die in mijn geheugen gegrift zitten. Ook in 1988, de goal van Marco van Basten, zo uit de lucht in de verre hoek. Onvergetelijk.
Ook dit WK heeft weer nieuwe herinneringen toegevoegd….
En ik hou eigenlijk niet eens van voetbal…. maar wel van het nederlandse team.
Mijn hemel, het WK voetballen. Slechts weinig heb ik er van gezien. Dinsdagavond ben ik de enige Nederlander geweest die niet naar DE WEDSTRIJD heeft gekeken. Ach, het moet allemaal maar bij elkaar hokken om de wedstrijden te zien, allemaal hetzelfde gekleed, in diepe angst anders op te vallen. Alles vooropgezet, met geschreeuw, gebral en gelal. Vroeger, in 1974, toen alles mooier en beter was, was het volk verbaasd over het geweldige voetbal en de onverwacht goede prestaties en kwam het gezang en feesten spontaan. Maar thans is het van te voren al bekend dat het een feest moet worden, zelfs al is het niveau van het voetbalspel matig tot slecht.
Het is jammer dat Duitsland niet de tegenstander is, in de finale. Niet om het resultaat, want revanche is er op 21 juni 1988 al gekomen, dus “zij die vielen en juichend rezen uit hun graf” behoeven niet alsnog gewroken te worden, maar omdat de Duitse supporter zoveel fatsoenlijker is – en daardoor zoveel sympathieker – dan zijn Nederlandse equivalent. Bij Margriet Brandsma in het Journaal, werd dat mooi verbeeld. Duitsers die antwoorden en vertellen op een normale rustige, maar wel trotse, toon, waar de Hollandse supporter, vermomd als kip, banaan of struisvogel – als het maar oranje is – nauwelijks meer verstaanbaar zijn éénwoordige opvatting uitbraakt.
Voor Bert van Marwijk, Giovanni van Brockhorst en Dirk Kuyt hoop ik dat Nederland de titel verovert. Maar verder raakt het me niet. Snijders schijnt de nieuwe Jezus te zijn, en Robben is een oud wijf.
Spanje – Nederland – 2 : 1.
Ik kom uit 68 . Ik was 6 en 10. (en 20). Ik weet heel veel nog , ik was toen al besmet met het van huis uit gegeven voetbalvirus.
Maar wat me nog het allermeeste bij staat zijn de tranen van mijn vader. Mijn grote held zo intens verdrietig dat ook ik er van huilen moest.
Pap succes en sterkte !
Kijk, in 1974 was de oorlog pas 29 jaar voorbij. Dat is 1981 nu. Dat lag best nog wel vers in het geheugen. En als je dan als klein landje in de Finale staat tegen dat machtige Duitsland, dan spelen emoties een hele grote rol.
Die emoties krijg je als kind heel goed mee. En sinds 1974 bleven die gevoelens jegens Duitsland.
Toen in 1988 de halve finale tegen Duitsland werd gewonnen, was dat eigenlijk de finale. Dat was mooier als Europees Kampioen worden tegen Rusland.
Daarna verhuisde ik in 2000 naar Duitsland. En dan zie je, dat die Duitsers gewoon niet zo zijn als je dacht. Het zijn gewoon mensen zoals jij en ik. Nu heb ik zelfs in Bremen een Nederlandse en een Duitse vlag uitgehangen. Mijn Duitse vrouw heeft nog wel behoorlijk schroom als het om de Duitse vlag gaat. Maar ik vind dat mijn kindertjes net zo’n goed gevoel voor de Duitse en Nederlandse vlag moeten krijgen als wij op koninginnedag.
Nu ligt Duitsland eruit en moeten we tegen Spanje. Dat gaat enorm moeilijk worden. Natuurlijk hebben we een goeie kans. Maar als we verliezen, verlies ik liever tegen Spanje als tegen Duitsland. Dat gaat er gewoon niet uit.
Maar het liefst natuurlijk de titel. Dat moet gewoon gebeuren, want nog eens 32 jaar wachten, daar heb ik geen zin in!!!
Over 1974
Peter Wildschut schreef:”Na thuiskomst is het Nederlands elftal toen naar mijn woonplaats Rotterdam op het bordes van het stadhuis gekomen om de ovaties van het publiek te ontvangen. Duizenden mensen waren daar en ik heb daar huilend van emotie het Wilhelmus gezongen.”
- Ikzelf was toen 15, had van voetbal weinig verstand, en heb de wedstrijden ook niet gezien [we hadden thuis geen TV]. Wel [bij een tante] het ontvangst op het stadhuis gezien, en de toespraak van de burgemeester.
In mijn herinnering overheerst het gevoel van een overwinning. Blijkt nu dat ze niet hadden ze gewonnen… Het was de tijd dat Lenny Kuhr met “De Generaal” Rinus Michels bezong [http://troubadour.web-log.nl/lennykuhrdetroubadour/de-generaal.html] [mooi om dat nog eens terug te zien!]
Wat betreft arrogantie: het blijft natuurlijk altijd riskant te zeggen van “dat winnen we wel even” …
Toch gaf het wel een bijzonder gevoel, toen er tijdens de wedstrijd geen kip op straat was. [De best bekeken wedstrijd, las ik] – ik heb het via de radio gevolgd …
ik was bijna 8 en bijna 12 met die finales.We woonden in R’dam Ijsselmonde in een flat en alle kinderen van de buurt waren buiten aan het spelen gedurende de wedstrijden want het was zo mooi om de hele buurt te horen schreeuwen, juichen en gillen als een!! Nu woon ik al bijna 24 jaar in Nieuw Zeeland, ben getrouwd met een Kiwi en voetballen is hier geen grote sport. Maar via via heb ik 2 oranje sjaaltjes, een oranje supporters tuniek en oranje hoofdsteun hoesjes! Dus mijn tv is helemaal versierd en tijdens de wedstijden van Nederland zit ik in het midden van de nacht of heel vroeg in de ochtend met mijn man in de woonkamer tv te kijken. Mijn kinderen weten gewoon niet wat er met hun normaal gesproken rustige, zelfbeheerde moeder aan de hand is….Ik schreeuw, stamp, spring verstop mijn ogen en loop van de woonkamer naar de keuken als het te spannend wordt….en dan het getier!! Wat een geluk dat ze geen Nederlands spreken…..want al spreek ik altijd en automatisch Engels in mijn dagelijkse leven, gedurende Oranje-wedstrijden kun je echt heel goed horen dat ik uit Rotterdam kom! Mijn Nieuw Zeelandse vrienden zijn er deze keer meer bewust van dat de WK bezig is, want NZ heeft ook erg goed gedaan. Dus toen ik gisteren beretrots in mijn man z’n oude oranje werktrui(het enige oranje kledingstuk dat ik kon vinden) boodschappen ging doen, kwam een mevrouw die in een van de winkels werkt hard op me af lopen en gaf me een ‘high5′ en ze riep al van verre;GO HOLLAND!Ik zat net met mijn 17jarige zoon naar het NOS journaal te kijken, naar alle vreugde en al dat support en gejuich en ik moest er even een beetje van huilen…..ik heb helemaal geen heimwee en ben erg gelukkig in NZ, maar als ik dan zo’n hele zee van Oranje zie, dan mis ik die hele atmosfeer toch wel heel erg! Zo vanuit het hele verre Nieuw Zeeland…..HUP HOLLAND HUP!!!!!
Maurice, geboren 16-12-1980
Deels ben ik het eens met de stelling eens…. Toch denk ik dat dit niet geld voor mij en vele anderen van mijn generatie. Iedere generatie voetballiefhebbers maken zo hun eigen voetbal-trauma’s mee. Zo is mijn GROOTSTE trauma, (want ik heb er meer) Nederland – Brazilië in het WK 1998. We hadden net op glorieuze wijze van Argentinië gewonnen en de halve finale bereikt. En hier komt de overeenkomst tussen mijn generatie-trauma en die van 1974 en 1978…. We waanden ons al wereld kampioen! Niemand kon ons nog wat maken. Ik kan u zeggen… Ik was na afloop van die wedstrijd dood en dood ziek! En nog steeds! Ondanks dat ik bij de uitschakeling van Nederland, na penalty’s tegen Italië op het EK 2000, letterlijk heb liggen janken op straat, ben ik daar redelijk overheen. Van Nederland – Brazilië wil ik nog steeds wel eens wakkerschikken!
Daarbij komt natuurlijk ook dat ons enorm verlangen naar een WK titel, ook voortkomt uit het feit dat wij er één verdienen! Wat wij als voetballand hebben voortgebracht is ongelooflijk! Daar zijn we trots op, maar onbewust frustreert het ons allemaal dat er nooit een WK-titel is gewonnen, want eerlijk is eerlijk… dit had onze 2e of 3e titel moeten zijn!
Echt waar…ik wil niets liever…al geef je me een miljoen! NEDERLAND WERELDKAMPIOEN!
Als laatste wil ik kwijt dat ik het jammer vind dat mijn opa dit niet meer mag meemaken. Regelmatig heb ik hem horen praten over die finales in 74 en 78! Volgens mij had hij niet de hoop meer dat Nederland ooit nog wereldkampioen zou worden!
PS
Nu maar hopen dat we zondag niet een nieuw trauma oplopen!!!!!!
1974. Het was de finale, Nederland-Duitsland. Ik had alle wedstrijden gezien en wilde de finale OOK zien. Mijn zusje en ik zouden die dag naar de camping gaan, op de brommer. Een ritje van ongeveer 4.5 uur, op een mooie dag. Ik was 17 jaar, mijn zusje 16. Ik was ervan overtuigt dat Nederland zou winnen. Wij waren echt de besten.
Op tijd vertrokken wij op onze brommertjes, richting camping, zodat wij daar, in de kantine, de wedtrijd konden zien. Maar het weer werkte niet mee. Het góóóóót, het was noodweer!!!!Wij deden er uren meer over om op de camping aan te komen. Mijn brommertje (Een Sparta) had ook nog eens bougie problemen. Na uren en kleddernat tot en met ons ondergoed, kwamen wij precies op het eindsignaal de camping op.
Als 1e viel ons op dat er overal oranje ondergoed en ander oranje kledingstukken aan (was)lijntjes tussen de bomen hingen. Was een vrolijk, maar vreemd gezicht. (oranje was toen de modekleur, samen met paars en lila) Wij hoorden veel gejoel en geschreeuw van de kantine komen. En wij gingen er naar toe. Rillend van de kou, tot op onze botten toe verkleumd, kleddernat.
Nederland had VERLOREN!!!! Er heerste een volslagen gekte. En 2 Duitse jongens, die ook op de camping stonden, kregen de volle laag.
Totaal gedesillusioneerd gingen mijn zusje en ik naar onze tent. Pelden met moeite met paars verkleumde vingers, onze kleding van ons lijf. En rillend van de kou ondergingen wij het verlies.
Maar volgens mij was dat ook het het jaar waarin de “oranje gekte” is ontstaan. Alle oranje vlaggetjes, gadgeds ed van nu, zijn begonnen met oranje slipjes en BHtjes aan lijntjes in 1974!
Ben in 1971 getrouwd met Antonia geboren in Duitsland.
Zij is helaas vorig jaar gestorven.
In 1974 heeft zij gehuild, dat Nederland verloor van Duitsland,
Ik had gehoopt op een finale Nederland-Duitsland met een resultaat
2 – 1. Voor mijn vrouw de revanche.
Laat Nederland nu de beker winnen.
Vanuit Denekamp,
Voorafgaand aan de finale in 1978 werd de NOS Langs de Lijn de plaat
‘We are the champions’ van Queen gedraaid. Willen de heren van Langs de Lijn dit nooit meer doen…..
Het WK.. Het WK voetbal bedoel je. Er zijn echt veel meer sporten dan voetbal en ik vind alles rondom het voetbal best irritant. Met name de oranje supporters, rellen, hoge kosten en arrogantie.
Ja, dat weten we nu wel Michael. En we zijn het ook helemaal met je eens dat rellen geen onderdeel horen te zijn van zoiets. Maar dat was de vraag niet.
Hijs de geuzenvlag, breng haring en wittebrood mee want Johannesburg moet ontzet worden *grijns*. Al denk ik niet dat iedere zuid afrikaan vrolijk zal reageren op de Oranje Blanje Bleu vlag.
Gelukkig niet weer 30+ jaar onze oosterburen die ons inwrijven dat ze gewonnen hebben. Dat is al een pak van mijn hart. nog een paar dagen, en dan is het weer terug naar het zelfde nuchtere Nederlander zijn. Dan is Michael ook weer blij.
Ik was in 1974 toen nog maar 13 jaar wat ik wel weet dat ik er goed ziek van was na die 2-1 tegen duitsland maar ik kon toe erg slecht tegen mijn verlies. (nu nog) maar nu is het geen duitsland maar spanje, ben net terug van 2 weken costa brava heel leuk geweest maar als het zondag verkeerd afloopt zou ik het zelfde gevoel hebben tegen spanje.
Goed, Nederland staat in de finale en er kan geschiedenis geschreven worden. De Oranjegekte neemt ongekende vormen aan en er wordt al stiekem gehoopt op een rondvaart door de Amsterdamse grachten.
Maar wat als Nederland nu inderdaad wereldkampioen wordt? Ik roep al jaren dat we dat helemaal niet willen. Waarom niet? Omdat we dan onze mythe kwijt zijn. De Mythe van hét WK in 1974. Het toernooi waarin door Nederland het door ons uitgevonden en wereldwijd geprezen totaalvoetbal werd gespeeld, zal bij de titel voor het huidige Oranje, in de vergetelheid raken. Dan verdringt de euforie van het eindelijk kampioen zijn, ons onmisbare trauma en vallen we na de rondvaart door de grachten en de polonaise in de paleistuin, in een diep zwart gat. En dat niet alleen, dan ben ik ook mijn verhaal kwijt. Mijn verhaal gebaseerd op al die prachtige herinneringen aan die zomer van 1974 waarin ik op mijn oude Puch van examenfeest naar eindexamenfeest hobbelde. Het was het toernooi waar het Oranjegevoel voor het eerst gevoeld werd en “Holland” opstoomde in de vaart der voetbalvolkeren. De broer van Johan Cruijff die in zwart-wit beelden dames liet poseren in oranje jurkjes dus ook hier geldt “L’histoire, se repète” maar daar is het begonnen. Kilometerslange files bij grensovergangen naar Duitsland en waarbij nog paspoorten gecontroleerd werden. Zo’n mooi tijdsbeeld.
Ook tijdens dit toernooi spookt het weer door mijn gedachten en generatiegenoten zullen precies begrijpen wat ik bedoel. Opvallend is overigens dat in de media ook nu weer wordt “gefocused” op die 2 verloren finales en dan met name die van 1974. Als we ooit een kans hebben dan is het nú.
Ik weet nog waar ik was die bewuste zondag, de 7e juli, waar ik die finale gezien heb en ik durf te beweren dat dat voor vele van mijn generatiegenoten ook geldt. Het was een gebeurtenis die te vergelijken is met het nieuws dat Kennedy was doodgeschoten, of de aanval op de Twintowers zonder overigens hiermee de suggestie te willen wekken dat ik die finale in een gelijksoortig historisch perspectief wil plaatsen. Hou me ten goede!
De finale heb ik gezien bij Marion Vermeegen met wie ik verkering had (de naam is uit privacyoverwegingen gefingeerd) gezamenlijk met haar twee oudere broers. Twee grote blonde oer Hollandse kerels waarvan er één niet gewoon op een stoel zat maar op een kratje bier en waarbij hij tijdens de wedstrijd zonder zijn ogen van het beeldscherm te halen, regelmatig tussen zijn benen een flesje pakte en zonder te kijken met een aansteker routineus de dop eraf liet ploppen. Ik had diep respect voor die mannen.
Na de 1-0 door de penalty in de eerste minuut en de daaruit voortvloeiend euforie dacht ik ook maar eens een duit in het zakje te doen voor wat betreft mijn kennis van de historie van de WK’s door op te merken dat de ploeg die als eerste scoorde in de finale, altijd had verloren. Hoongelach was mijn deel.
De rest is bekend. We gingen ten onder. Glorieus en strijdend weliswaar, maar we grepen er naast. Wie herinnert zich niet de legendarische woorden van de al even legendarische Herman Kuiphof: “Zijn we er toch ingetuind”.
Nou ja, ingetuind? Later heb ik begrepen dat we verloren hebben door onze eigen arrogantie en niet alleen door een Schwalbe (die toen nog niets eens bestond). Dat de Duitsers vóór de wedstrijd in de kleedkamer onze jongens al hoorde zingen dat ze kampioen waren. Dat maestro Cruijff nét niet zijn dag had omdat ie de nachten daarvoor urenlang met zijn echtgenote aan de telefoon had gehangen om toch maar vooral te blijven hameren op het feit dat er in dat zwembad niets gebeurd was met “Nackte Frauen” en dat alle verhalen hieromtrent maar intimiderende hersenspinsels van BILD-zeitung waren. Dat we het niet nodig vonden om nog even een traininkje in het stadion zelf af te werken. “Vrijdag al naar München? Ben je gek? Zaterdagmiddag is vroeg genoeg want we willen nog even vissen of dollen op de tennisbaan en dat Duitse “Schweinchen”wassen we wel even.” En we wilden ze verpletteren, die Duitsers, vernederen tot op het bot! Zelfs zó dat nog voor de gelijkmaker Cruijff net wilde doen of ie een dieptepass wilde geven en dan vervolgens met een lullig “tikkie breed”op de proppen kwam en nog net niet een “sliepuit” gebaar maakte.
Ik hoor nog steeds de echo van Herman Kuiphof die zich vertwijfeld afvraagt waarom die Sepp Mayer uitgerekend die dag zo goed was.
We verloren.
Na de wedstrijd maakt ik overigens de enorme blunder door met een ietwat eigenwijze smoel te zeggen “zie je nou wel?” mij onvoldoende realiserend dat dit veel zout in diepe wonden strooien was.
Minachting was mijn deel.
Óf mijn opmerking hier een rol in heeft gespeeld weet ik nog steeds niet maar een week later was de verkering uit.
Dat was de finale maar het meest bijzondere sportmoment in de historie van het WK speelt zich af tijdens de halve finale tegen Brazilië. Na een opstootje waarbij Wim Suurbier ook niet al te elegant een schop uitdeelde, is de scheidsrechter zoekende -na al een kaart te hebben uitgedeeld- naar nog een dader. Cruijff wijst hem op zijn geheel eigen wijze aan. Bijna achteloos nonchalant, zo van “wat gaan we hier aan doen?” De scheidsrechter gebaart de boosdoener bij hem te komen en de Braziliaan drentelt met een verongelijkt gezicht naar de scheidsrechter. Daar wordt ie door Cruijff op de schouder getikt waarbij Cruijff de Braziliaan gebaart zich even om te draaien zodat de scheids zijn rugnummer kan noteren. Gedwee draait de Braziliaan zich om en het is alsof Cruijff wil zeggen; “kijk, deze man in het zwart en ik, wij zijn hier de baas, comprendo?”
Dus stél dat we zondag de titel pakken dan ben ik mijn verhaal waarvan het vorenstaande maar een fractie is, kwijt en dat zal voor veel generatiegenoten ook gelden.
Dat niet alleen, want als we onze mythe kwijt raken dan gaan we ons écht ouder voelen en zullen we ons er pijnlijk bewust van worden dat er eindelijk een generatie is opgestaan die het wel voor elkaar kreeg.
Tijdens het overdenken en schrijven van het vorenstaande realiseer me dat ook ik, ouder en wijzer ben geworden en dat het eigenlijk de hoogste tijd wordt dat een jongere generatie (en misschien wel pas over 36 jaar), zich nog weet te herinneren waar ie op 11 juli 2010 dé finale heeft gezien zoals ik dat nog weet waar en met wie in 1974.
Ik heb mij vermand en druk mijn traan weg. Ik laaf mij tot aan zondag aan de regels van Auke Kok wiens boek ik gisteren heb aangeschaft en dan ga ik er vanuit dat ik zondag wordt verlost van het trauma. En er bestaat tegenwoordig ook zoiets als “Schoolbank.nl.”
Het kampioenschap van 1974, toen we écht de beste waren, gaat naar de kerkers van mijn toch al aftakelende geheugen. Dan maar geen verhaal meer. Of zoals een collega het zo mooi wist te zeggen; “er komt een ander verhaal voor in de plaats.”
Mogen de grachten dinsdag oranje kleuren.
Ja, wy kan
Robert
In 1974 was ik net 7 jaar. Ik kan me het verdriet van mijn vader nog steeds voor de geest halen. Ik werd er nog verdrietiger van. In 78 was de teleurstelling nog heviger/traumatischer. Met mijn hele ziel en zaligheid was ik oranje-supporter. De klap kwam heel hard aan.
In de decennia erna moest ik toezien hoe de Duitsers (ik woon een paar kilometer van de grens) het ene naar het andere kampioenschap wonnen.
Ik zal zondag weer dat kind zijn van toen. Alleen met meer risico op hartfalen……
Ze zeggen; 3 maal is scheepsrecht. Ik hoop dat het deze ene keer wél waar is….
Ik wil ook een sterretje op mijn oranje t-shirt. En ik wil niet nog een keer 32 jaar wachten op de volgende kans.
Dus this is the time. Now or never?
Ik gun iedereen zijn plezier, maar wat een geneuzel over pijn en littekens zeg; het is maar een spel hoor! Voetbal heeft de laatste jaren compleet afgedaan voor mij, en het huidige WK is daarin echt de limit. De hele Oranje-hysterie en de commercie erom heen komt me mijlenver de keel uit, en ik kan niet wachten tot we maandag weer normaal kunnen doen. Ik gun de spelers en supporters van harte dat Oranje wint, maar ik heb van het hele WK nog geen minuut gezien en zal mij ook zondagavond wentelen in de weldadige rust ergens op een bankje in de natuur.
Ik ben van 1955 en kan me de wedstrijd nog goed herinneren. Vooral die snelle penalty.
Ik dacht eerst dat het afzeiken van Duitsland met de 2e wereldoorlog te maken had. Wat later kwam ik er achter dat het ook met wk74 te maken had. Ik vind onze reactie een beetje zielig en duidelijk een voorbeeld van het het calimero-effect: “hij is groot en ik is klein”.
@john
Ik denk dat je dan de enige bent
HOLLAND!!!!
het zou allemachtig mooi zijn als we de wk winnen eindelijk,we zijn wereldwijd geroemd en bestempeld als best soccerplaying counrty ever that never win the world cup aldus CNN.en in mijn ogen verdienen we de cup ook.nu is er weer een kans en gvd laten we hem nu eens pakken!!
oranje boven zolang het duurt.
In 74 was ik 11. Als ik er aan denk krijg ik nog steeds tranen. Mijn vader heeft er een trauma aan over gehouden. 74 was erger dan 78. In 74 was nl het sterkste team ooit met het mooiste voetbal. Denk maar en aan de goals tegen brazilië.
Nu een finale verliezen is ondenkbaar. Dit wil ik mijn zoon niet aan doen
Beide finales kan ik mij nog goed herinneren! Met de aantekening dat ik ze in gezelschap doorbracht. Die van ’74 op een zeilschool in friesland ,en van ’78 bij familie in Doetinchem.
Voor komende Zondag heb ik de egoistische keuze gemaakt , dat ik deze finale helemaal alleen kijk ( met toestemming van mijn huisgenoten )
Een klein TV’tje met een zitplaats dus.
Deze finale winnen we dus…….!!!
Waar hebben we het in vredesnaam over? Je laat je leven toch niet vergallen door de uitslag van een voetbalwedstrijd uit 1974 of 1978??
Zijn we hartstikke gek geworden met z’n allen?
Allemaal opgeklopte en aangewakkerde emotie als je het mij vraagt.
Wat een ‘zielige’ nonsensverhalen, de meesten hier zouden er goed aan doen een psychiater te raadplegen.
Ik geef weinig om voetbal maar de finale in 74, ik was toen 15 jaar oud en met mijn familie op vakantie in Zeeland, kan ik me nog goed herinneren. Wat ik “eraan over heb gehouden” is dat de wedstrijd pas gewonnen is als het fluitsignaal gaat. Daarom word ik iedere keer erg zenuwachtig wanneer de commentator dingen gaat zeggen als ‘nog een paar minutn en Nederland gaat naar de finale. Dan roep ik nou dat is nog helemaal niet zeker.
1974, ik was 13 jaar en genoot met volle teugen van het WK maar vooral van het totaalvoetbal van Oranje, al had ik geen idee wat dat betekende.
Toen kwam de dag van de finale ne ik wist zeker dat Nederland zou winnen, ze hadden zo mooi, zo goed gespeeld en bovendien had West-Duitsland al een keer verloren.Dus Nederland verdiende het en toen gebeurde het, Nederland speelde zijn slechtste wedstrijd van het WK en verloor. Dat was niet eerlijk, vond ik, dat was onrecht.Een trauma was geboren en pas in 1988 tijdens het EK werd deze genezen.
In 1978 weet ik nog heel goed dat een BBC reporter zei: Nederland wint overal in de wereld van Argentinie behalve in Argentinie.
Dus, svp voor 1 keertje, een wereldtitel, wat zou dat fantastisch zijn.Ik vertel het mijn kinderen al dagenlang,deze finale tijdens Spanje zullen jullie nooit vergeten en ook jullie zullen dit over 32-36 jaar tegen jullie kinderen vertellen.
Christian
Ik woon al jaren niet meer in Nederland. Maar bij dit soort van gelegenheden ….. blijft het gevoel van binnen heeeeeeeeeel warm.
74 en 78 waren jaren dat ik een blind vertrouwen had in de grote namen van het Nederlands elftal.
Het enige waar ik nu aan denk is een oer-hollands gezegde: 3 maal is scheepsrecht.
PS Tegen Brazilie waren er hier in Frankrijk 2 grootheden die oranje voorspelden. De oud-international Petit en ………. bison-futé (verkeers voorspelling). En voor komende Zondag ……. Ik hou het op ORANJE.
ik heb de complete biografie van de nederlandselftal 1970 1974 tot 1988 in mijn bezit de enige wat mij er aan mooi vind dat de oranje er vroeger er heel mooi moet geweest zijn ik heb dit niet mee gemaakt ik ben in 1968 geboren de eerste wk was in 1970 en ik was 2 wel heb ik van 1988 meegeaakt op de televisie
Geboren in 1977, en op het moment dat in Buenos Aires de bal de paal raakte was ik ongetwijfeld met veel belangrijker zaken bezig.
Maar uiteindelijk krijgt (bijna) ieder kind in Nederland die beelden sowieso wel mee.
Misschien dat het gevoel iets sterker is, ben ergens ook wel blij dat ik ze niet bewust heb meegemaakt.
Het kán niet meer stuk: Spanjaarden doden stieren, maar een leeuw temmen is andere koek! Dit keer worden wij de kampioen van de wereld!
Duitsland eruit (Deutschland,Deutschland ueber alles), nou Nederland nog (ben ik van Duitse bloed). Hup Spanje!!!!!
ik heb 1974 meegemaakt, maar ook 1940-1945 als Jood dus ben altijd blij als Duitsland verliest, maar aangezien wij verraden zijn door onze Nederlandse buren, opgepakt zijn door de Nederlandse politie en vervoerd zijn door de Nederlandse Spoorwegen, hoop ik net zo hard dat ook Nederland (“Wilhelmus….ben ik van Duitse bloed”), verliest.
ben zeer benieuwd of Uw moderator deze berichten durft te plaatsen, zal wel niet want anti-semitisme groeit met de dag in Nederland.
In 1974 was ik 3 en wist ik nog niet veel.
Van 1978 kan mij nog het schot van Rensenbrink tegen de paal
herinneren.Het schot van Haan tegen Italie,
en het verdriet na de finale.
En wat Spanje betreft…. kan ik nog heel erg goed
die gekochte 12-1 tegen Malta uit 1983 herinneren,
waardoor Nederland een pootje werd gelicht.
Misschien heel misschien bestaat er na 17 jaar nog zoiets als
gerechtigheid…..
Ik hoop dat spanje wint, maar verliezen van Duitsland was een nog mooiere droom.
Ik snak al 5 weken naar het eind van het wk. De debilisering neemt alleen maar toe. Je kunt nergens gaan of staan of het moet over voetbal gaan. Ook de hoogmoed die van te voren verspreid wordt dat “we” wel even kampioen worden. Verkoop nooit de huid voor je de beer hebt geschoten.
Voor het wk begonnen was stond de media bol van de hamstring van robben. Het ging nergens over. Stel dat ‘ie een gescheurde hartspier had, dan kon hij zeggen dat een blessure had. Nu was het toneel.
Ik begrijp het ook niet. “mensen” die niets met voetbal hebben kijken nu wel. Waarom? Uit het gezin, waar ik ook deel van uit maak kijken er nu in eens drie personen naar het voetbal. Normaal kijken we nooit. Op school hebben de kinderen onder lestijd gekeken. Onbegrijpelijk. Ga wat nuttigs doen met je leven. Zelfs de helft van het NOS Journaal ging gisteren over voetbal. Schande. Een serieus medium als het NOS Journaal verkwanselt zijn status door te heulen met het wk voetbal. Ze mogen, in mijn optiek, pas aandacht schenken aan het wk als er nieuws te melden is. En dat is wanneer Al Qaida een vliegtuig zo’n stadion in stuurt. Laten we hopen op verlies in de finale, kunnen we daarna weer over tot de orde van de dag
I’m a chilean football fan. and I’ll confess something, that are thinking a lot of south americans, like me: we want netherlands win this world cup. I have seen all the matches of this world cup, and I think that the “mechanical orange” have played the better game across this cup; Sneijder, Van Persie, Robben, and De Jonk, ¡¡my favorites players in all the cup!!..¿spain?: is nothing. they are only David Villa, and 10 players anymore. one so slow team, with so boring game, dont deserves nothing!
therefore, myself and many chileans anymore wants Nehterland can to win this world cup. And I have 2 arguments additionals: we hate spain play, because, they dont should to win the match against us. they won that match only, because we suffered the expulsion of 1 player our. and, my second argument: netherland plays one system very similar to us. we allways have said; “we want to be the little mechanical orange”. that’s why, our technical, Marcelo Bielsa, try to play like Van Gaal.
My last concept, why we want Netherland win the cup: i know europe, and netherland is my favorite country.
amsterdam: the greatest city around the wolrd!!!..
the world ows you one Cup..
let’s go Netherland!!
grettings from Santiago, Chile..
Chile is with Netherland!
De jaren 70…. ja alle kinderen die toen opgegroeid zijn(vooral in Amsterdam)en een voetbal in hun hoofd en hart hadden waren supertrots op Ons voetbal.
Eerst Ajax, 3x op een rij!We gingen met spandoeken de straat op met de hele school na de finales, de directeur gillend erachteraan!
Moesten als straf 7 uur op school komen, maakte niet uit!
En toen die zaterdagmiddag,mooi weer..vader riep mij binnnen!
Het gaat beginnen! We motten tegen Uruqai. Nooit vergeet ik die Oranjezee op de tribunes,Oranje begon daar te leven voor mij! Trots!
Wat een toernooi, en toen die zondagmiddag…..
Samen op de fiets met vader die een duitse moeder had (toen al overleden)
naar een collega;mijn vader zei dat die man na elk doelpunt naar de keuken rende om gillend een biertje te halen…
Na een minuut was hij dus al vertrokken,
We fietsten samen naar huis…ik huilde bij het stoplicht en keek stiekum naar mn vader,zijn emotie schokte mij zeer!
De volgende ochtend kranten kopen, voelde die totale leegte en keek naar die grote bal op het leidseplein bij de huldiging….ik wou daar niet naartoe.
1978, dat grote bord na afloop met de woorden Argentine Campeone; mijn broer zij dat Nederland daar moest staan!Vergeet ik nooit meer!
1998, Marseille, ik zat in het Velodrome stadion en
leed mee…
2010…ons jaar, het gaat gebeuren! Bertje bedankt.
Ik ga zondag mijn al bijna volwassen kinderen hevig knuffelen…!
Wat zal het genieten worden… deze zomer en lang, lang daarna!
Misschien tijd om dingen, hoe gruwelijk ook, iets in perspectief te zien (het blijft tenslotte maar voetbal)? Mensen die nu bij de NS werken, hebben geen aandeel gehad in WO2, net als de nieuwste generaties Duitsers.
Overigens, Spanje had Franco, ook niet iets om om te juichen…
Mvg,
Geschiedenisstudente
geschienisstudente, als je hele familie is omgekomen dan is dat (na 65 jaar) nog geen geschiedenis. Bovendien is Nederland vandaag meer antisemitisch dan ooit tevoren en ook meer dan Duitsland. Dus voetbal of geen voetbal, gevoelens blijven ALTIJD. Trouwens als we de hele geschiedenis terugkijken kunnen de Joden voor niemand juichen (behalve dan natuurlijk Israel maar die spelen te slecht). Dus toch maar HUP SPANJE!!!!
Uit solidariteit met de woonbootbewoners in de amsterdamse grachten hoop ik dat Nederland verliest, dan is er geen grachtentour. Dat de gemeenste Amsterdam een grachtentour wil organiseren bij winst, zegt alles over de minachting die de gemeentwe heeft voor deze bewoners, vooral gezien in het licht van vorige ervaringen. Als Amsterdam werkelijk iets daar tegen wil doen moeten ze de woonbootbewoners Kalashnikovs om zich tegen het voetbalgeteisem te verdedigen.
Als heksluiter van een gezin met vijf zussen, kwamen er evenveel zwagers bij.
Stuk voor stuk waren ze anders, maar zwager Wim spande de kroon.
Wim werkte bij de Nederlandse Spoorwegen. Tijdens het wereldkampioenschap voetbal in 1974 werd hij ook belast met het samenstellen van supporterstreinen naar de Duitse steden.
Strijk-en-zet plande hij midden in de lange trein één afgesloten slaaprijtuig; uitsluitend voor collega’s. Zo werd ik elke reis een gelegenheidscollega.
Het lukte Wim voor alle wedstrijden toegangskaartjes los te krijgen.
Voor de eindstrijd werd ik weer meegevraagd in zijn trein naar München. “Heb jij dan kaartjes”, wilde ik weten. “Nee, nog niet, maar dat komt wel goed”, beweerde hij stellig.
In een uitgelaten stemming reisden wij naar het Allianz Stadion in München. Op de Werner Heisenberg Allee was al een groot supporterslegioen en veel politie te paard aanwezig. Ik sjokte achter Wim aan door het gewoel. Hij stopte bij een zwarthandelaar en vroeg wat twee kaartjes moesten kosten. Toen hij de prijs hoorde, griste Wim de kaartjes en schreeuwde luidkeels “Polizei, Polizei, Polizei”! De zwarthandelaar schrok zich ongeluk en zocht bevreesd zijn heenkomen.
In de overvolle voetbaltempel volgden wij de voltrekking van het debâcle.
In het heetst van de strijd hield het Duitse publiek de rechterarm gestrekt omhoog en scandeerde: “Deutschland!, Deutschland!, Deutschland!
Even waande ik mij terug in de tijd van gratis Duitse les.
Of de daad van †Wim verantwoordelijk was voor de uitslag van de wedstrijd, weet ik niet.
Gerard de Waal
Beste NOS,
Natuurlijk wil ik dat Nederland wereldkampioen wordt, maar ik wil ook dat jullie de huldiging mogen uitzenden! Bij SBS6 krijg je dan steeds reclames, jullie doen fantastisch werk, met professionele mensen en weten wat het Nederlands volk wilt. Waarom zouden jullie geen enquête kunnen doen, waarin het Nederlandse volk bepaalt wie de huldiging mag uitzenden? Ik wil echt dat jullie dat doen, jullie hebben toch ook al het hele WK uitgezonden? Dan mogen jullie het toetje ook doen!
Jurre
Ik begrijp alleen niet goed waarom de route van de huldiging uitgerekend van het Museumplein naar het Rijksmuseum moet verlopen (en dan begrijp ik met name de ‘connectie’ tussen kunst en voetbal niet) – zou een méér voetbal-gerelateerd begin- en eindpunt niet veel logischer zijn? Volgens mij wel. De volgende expositie van van Gogh vindt toch ook niet in de Amsterdam Arena plaats?!
best wk journaal presentator,
since de algerijnse vuvuzela op de big5 staat nederland had geluk,AUB niet naar maurice de hond luisteren laat de grapig algerijnse vuvuzelas teug in de big 5 voor 11 july.
KNVB gaat de “inkoopnota” betalen voor de podia, beveiliging, politie-inzet die met ons belastinggeld worden betaald.
Dit, daar zij een “vermeende exclusiviteit” trachten te vermarkten van een publiek evenement: Oranja terug in Nederland + huldiging.
Om met de woorden van Kessler af te sluiten: “Betalen aan de Nederlandse belastingbetaler – tja.. zo is het leven”
Ja, 1974, ik was 16 en beleefde de nederlaag op een camping in Zeeland. De emoties waren groot: huilende vaders in wanhoop pissend tegen de dijk, een enkele caravan die finaal door de poten zakte door gelijktijdig gespring, de licht vijandige sfeer in het dorp als Duitse toeristen teveel arrogante victorie uitstraalden, de massale droevige en stille dronkenschappen, de vele ‘kotsplekken’ en de lange kater de volgende dagen. gelukkig hielde we vooral van zeilen, dat verzette de gedachten al snel. De verzuchting van Jaap Leemeijer is mooi en hoop doet leven nietwaar? Tenminste nog tot zondagavond 23.00 uur.
Octopoezie
in de Albert Heijn
leg ik mijn oor te luister
bij groente en fruit
ik spaar vlees noch vis
zo wanhopig op zoek naar
wat de uitslag wordt
Oranje boven!
blèèrt een bevlogen bockworst
men knakt instemmend
we pakken die cup!
plots volgt spektakel.Huít neuf!
gilt de varkenslap
ja hoor zwijnemans
het wordt acht negen, haha
het is geen handbal!
als Oranje scoort
ga ik vast van mijn stokje
reutelt een rolmops
wanneer we winnen
zijn wíj een week in de bonus
treurt de tompouce
excusez le mot,
maar het zal me echt aan mijn
rode reet roesten
als Spaanse peper
erger ik me groen en geel
weg met Oranje
kouwe drukte om
een achtarmige bandiet
bah! nep-Jomanda
Yolanthe! lekker!
zwijmelt een zure haring
wat een wereldcup
in al haar blikken
houdt zij me gevangen, ja
Yolanthe rules
Spanje, Oranje
het is allemaal bijzaak
voetbal! Who cares
straks gaat ze trouwen
en draagt die Sneijder háár naam!
oh zo romantisch
jaaaa! klinkt het melig
uit de pannenkoekenhoek
Wesley Cabau-ter
zonder een boodschap
zoveel wortelloos bomen
mijn geduld raakt op
wat rest mij nu nog
vertrouwen op Octo-Paul?
ik ben toch niet gek!
langs brullend bier en
lachende lamskotelet
loods ik mijn wagen
de beessies zijn op
sombert het kassameisje
wilt u de bon mee?
oh en sta me toe
nep-Jomanda, dat kan niet
qua tautologie
maar dit terzijde
ik wens u prettig weekend
Zucht! Zóóó voorspelbaar
Ik stel voor om alleen vanavond een ander couplet van het volkslied te zingen. “Den Koning van Hispanje heb ik altijd geëerd”, kan vanavond natuurlijk niet. Het tiende couplet biedt een passender tekst:
Niet doet mij meer erbarmen
in mijnen wederspoed
dan dat men ziet verarmen
des Konings landen goed.
Dat u de Spanjaards krenken,
o edel Neerland zoet,
als ik daaraan gedenke,
mijn edel hart dat bloedt.
Ok, ietwat archaisch qua taal, maar dat krenken van die Spanjaards moet toch motiveren.
het blijft ronduit belachelijk dat je de NOS beelden niet via internet vanaf een andere locatie kan bekijken en het irriteert me mateloos!!!
dat de commercie bij sport prevaleert mwah, dat de NOS gesponsord door oa mezelf daarin meegaat is zwaar kl… dat daardoor vele fans die om welke reden dan ook in het buitenland zitten niet naar hun favoriete programma kunnen kijken zijn geen woorden meer voor, laat staan dat mijn creditcard die kan oplossen. Het is van de zotte te bedenken dat de angst een dubbeltje aan omzet te verliezen in deze regeert en het is nog zotter te bedenken dat je daardoor je omzet veilig kunt stellen. Dit is voor mij wellicht de finale om de NOS voorgoed vaarwel te zeggen.
Wat een ballen wedstrijd.
Helemaal kapotgefloten door een scheidsrechter. De meeste kaarten ooit in een finale.
Je zou denken dat dee bankrekening van die engelse flutscheids een paar nullen meer heeft gekregen.
Wat slecht van de fifa.
Petje af voor de spelers, maar van een scheidsrechter win je nooit!!!
Fifa schaam je!
Fred
Ik vond de wedstrijd van afgelopen zondag zeer slecht en het is uiterst frusterend te moeten onderkennen dat Nederland het niet heeft gehaald. het is alsof je een huis bouwt maar dit niet afmaakt door het dak te laten liggen.
Het elftal heeft alle wedstrijden gewonnen behalve de laatste maar bovenal de meest belangrijkste. Daarnaast vond ik de scheidsrechter teveel naar de gele kaarten grijpen hoewel hij bij een bepaalde overtreding beslist de rode kaart had kunnen trekken. Het was een wedstrijd waarbij niet op de bal maar op de man werd gespeeld en nogal forse overtredingen werden gemaakt.
De uitspraak “driemaal scheepsrecht” gaat hierbij echter voor ons helaas niet op. Ik vind het bovenal jammer voor al die trouwe supporters die het elftal al die tijd met hart en ziel hebben ondersteund. Het team had vele malen beter kunnen spelen maar voldeed hieraan gewoon niet. De Spanjaarden waren gewoonweg -helaas zeg ik erbij- te sterk. Daarnaast hadden wij goede kansen gehad waarbij helaas werd verzuimd deze kansen tot een goed einde te brengen.
Misschien over twee jaar danwel over vier jaren wanneer wij ons hernieuwd hebben gekwalificeerd en in Brazilië de wereldbeker dan toch binnen kunnen halen? Ik hoop het in ieder geval want Nederland heeft het wel verdient om uiteindelijk de wereldbeker binnen te halen!!