De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Hoe was het in het puin?

Hoe moet dat zijn geweest, als Rotterdammer, daar tussen het puin bezig te zijn? De puin, op z’n Rotterdams. De puinruimers, een leger van twintigduizend man, ging enkele dagen na het bombardement al aan de gang. Er zijn foto’s van ze. Ik kan er lang naar kijken.

Mannen in overall, vaak met een alpinopet op. Hun stad was onherkenbaar veranderd. Misschien dat het ruimen de woede en het verdriet om wat vernietigd was iets stilde.

Het was niet alleen ruimen wat er gebeurde. Naderhand werd van wat gespaard was gebleven nog veel omgehaald. Ik heb die fascinatie ook bij foto’s van de bevrijding van Groningen. Toen bij de gevechten de halve Grote Markt aan puin ging. Middeleeuwse trapgevels verdwenen. Ik heb het oude stadjers wel eens gevraagd hoe dat was om ineens kwijt te zijn waarmee je was opgegroeid. De antwoorden varieerden: van ‘het hoorde er bij’, ‘het was nou eenmaal zo’ tot ‘kaal’, ‘vreselijk’.

In het depot van het Rotterdams Museum is te zien wat de ruimers naast de honderdduizenden bakstenen, gesmolten materiaal, half verbrande papieren, zoal tegenkwamen. Loodzware brokstukken, maar ook beelden die grotendeels gespaard bleven. Een weesmeisje en een weesjongen bijvoorbeeld van het Burgerweeshuis..

Misschien dat u een herinnering aan die meidagen hebt? Of verhalen overgeleverd kreeg over wat volgde? Tijdens die ruimwerkzaamheden, die deze maanden 71 jaar geleden in volle gang waren.

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


5 reacties op “Hoe was het in het puin?”

  1. C.van Rems zegt: 09-07-11 om 20:42

    Het was voor mij erg intressant, want mijn vader was één van de werkers daar. Ik heb het hem wel horen vertellen hoe vreselijk het was, nog erger dan op deze beelden van de NOS.
    Helaas kon je niemand herkennen, maar het is byzonder om het nu als het ware met eigen ogen te zien en een beetje mee te maken.

  2. Jack zegt: 10-07-11 om 13:31

    Heel grappig dat “vrouwe Fortuna” jarenlang (in een museum stond en) gezien werd als afkomstig van de Romeinen, en dat vervolgens blijkt dat ze afkomstig is van een Rotterdams gebouw eind negentiende eeuw…

    Zegt veel, over onze “culturele aanleg” en over onze stiekeme drang in het bezit te zijn van cultuur…

    Maar helaas, ook hier weer geldt “te laat”. Misschien komen de huidige bezuinigingsbehoeften op cultuur wel voort uit een soort van wraak jegens het eigen gebrek van cultuur… Misschien, misschien, misschien…
    Het enige dat nog overblijft als er niks verandert is flauwe kul-tuur

  3. Mijn vraag is waar het beeldje werd gevonden. Wij hadden een boerderij in de polder ten zuiden van Urk. Mijn vader heeft destijds een Fortuna beeldje gevonden op zijn akker( kavel E4). Dat is toen, dacht ik, naar het museum in Schokland gegaan. Ik dacht dat die kleiner was. Later kwam ik op Schokland en was het beeldje er niet meer. Bijzonder is dat mijn ouders, ze leven niet meer, het bombardement op Rotterdam van dichtbij gezien hebben. Zij komen van Rozenburg.

  4. Pauline Broekema zegt: 10-07-11 om 17:05

    Het beeldje werd gevonden op een stuk land. Daar waar nu het industrieterrein van Urk is. De vondst werd gedaan tijdens de aanleg van een afwateringssloot. Vermoedelijk in de jaren vijftig.

  5. Als iets overleefd krijgt dat extra waarde.
    Een soort zegening waarvan/van wie maakt niet uit.
    Toeval, geluk, predestinatie.. je moet het vieren.

    Het allerbelangrijste is dat er voldoende menselijkheid overleeft

Geef een reactie