De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Wat zijn uw vrolijke/ traumatische herinneringen aan wiskunde?

Vandaag begint in Amsterdam de ‘International Mathematical Olympiad 2011‘, oftewel de internationale wiskunde-olympiade. De prestigieuze wedstrijd vindt voor het eerst in de geschiedenis in Nederland plaats.

Deelnemers uit meer dan 100 landen breken zich de komende twee weken het hoofd over ingewikkelde sommen en formules.

Een uitstekend moment dus om uw eigen herinneringen eens op te halen aan uw middelbare schooltijd. Voor de een was het vak een horrorachtige verplichting, voor de ander een heerlijk tijdsverdrijf.

Wat zijn uw vrolijke of traumatische herinneringen aan het vak wiskunde?

Laat uw reactie achter onder dit artikel.

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


13 reacties op “Wat zijn uw vrolijke/ traumatische herinneringen aan wiskunde?”

  1. Kim Arends zegt: 18-07-11 om 10:56

    We hadden op de middelbare school (HBS Woerden) de meest ideale leraar wiskunde die je je maar indenken kan, de heer Mension (60-er jaren). Ook degenen die alleen maar 2-en voor wiskunde haalden, gingen met plezier naar wiskunde. Hij had een enorm droog gevoel voor humor, kon goed uitleggen, was geduldig en kon daarnaast ook nog goed orde houden. Hij was geliefd, werd gerespecteerd door zijn leerlingen en was de beste leraar die ik ooit gehad heb.

  2. Johannes zegt: 18-07-11 om 11:01

    Wiskunde vond ik altijd al een leuk vak. Ik moest er wel hard voor werken, maar het ging me vrij gemakkelijk af. Op de basisschool was rekenen altijd al favoriet. Toen ik op de middelbare school meedeed aan de fameuze Kangoeroewedstrijden bleek mijn talent voor wiskunde. Ik werd een keer tweede en won de schoolwedstrijd twee keer.

    In de vierde kwamen de wiskundeleraren met z’n allen kijken toen ik het had klaargespeeld om voor Wiskunde B1,2 een 10 te halen. Dat was lange tijd niet meer voorgekomen. En toen kwamen de examens. Ik haalde voor wiskunde een 8,9. Toch heb ik lange tijd overwogen juist voor wiskunde te herkansen, omdat ik de wiskunde-examens zo leuk vond. Mooie sommen, ingewikkelde puzzels en prachtige opgaven. Ik genoot ervan!

  3. Annemarieke zegt: 18-07-11 om 11:59

    Toen ik in de brugklas begon met wiskunde snapte ik er niks van. Met pijn en moeite haalde ik 5-jes en 6-jes. Maar nadat ik in de derde was blijven zitten viel het kwartje en haalde ik negens en zelfs soms een tien. Ik had er ineens echt gevoel voor gekregen en ik had veel plezier in de opgaves, vooral wiskunde B. Wiskunda A vond ik eigenlijk maar niks met die verhalen die je moet gaan interpreteren voordat je bij de formule uitkomt, dus heb ik dat vak laten vallen. Het gevoel voor wiskunde is nooit meer weggegaan, ik ben een beta-meisje (ik heb geologie gestudeerd). Dit verhaal zal wel iets te maken hebben met ontwikkelingsfases …. dus kinders die moeite hebben met het vak: er is hoop! ;)

  4. Paulo zegt: 18-07-11 om 12:04

    Ik veranderde een keer van school wegens verhuizing van de familie. Bij de Wiskundeles werd ik “getest” over Algebra. Ging naar het bord en kreeg een enorme vergelijking met meerdere onbekenden van links naar rechts van het bord. Ik keek het aan voor enkele seconden en schreef wat eronder, de samenvatting van het bovenliggend, alles gecomprimeerd. En, daaronder, de oplossing. Van de zaal kwamen protesten van “Fout, fout!” maar ik bleef rustig. De Juff die naar achteren was gegaan om mij tijd te geven kwam snel kijken wat ik geschreven had. Ze bleef wel 2 minuten kijken. Iedereen in stilte, wachtend. Toen draaide ze zich om en zei: “Ga zitten.” Het was de goedkeuring! Vanaf dat moment was ik de Wiskunde Genie!

  5. Janneke zegt: 18-07-11 om 12:06

    Ik snapte mooi niet veel van wiskunde, en liep altijd minstens een hoofdstuk achter. A + B = C snapte ik wel, maar A x B = AB kon er lange tijd niet in bij mij. Mij werd nooit uitgelegd waarom A x B = AB was, maar er werd alleen maar gezegd: zo is het nu eenmaal. Einstein zei ooit: als je het niet simpel kunt uitleggen snap je het zelf niet. Tja…

    De wiskundelessen waren voor mij geen horrorachtige verplichtingen, maar ze kwamen gewoon niet aan. Ik heb mijn tijd vooral doorgebracht met niet snappen, beetje rommelen met die sommetjes, wat in de kantlijn tekenen, en haalde vooral opgelucht adem toen ik het vak kon laten vallen.

    Jaren later, lang na mijn HBO opleiding, heb ik een stoomcursus wiskunde gevolgd voor aankomende universiteitsstudenten die (nog) niet het juiste wiskundeniveau hadden. Toen vond ik het wel een leuk vak. De docent schrok weliswaar van mijn lage niveau (2 mavo), maar vond het een uitdaging mij op niveau te krijgen. Da’s hem gelukt. Hulde!

  6. Bob Wessels Beljaars zegt: 18-07-11 om 12:14

    Bij mijn eindexamen Atheneum A in 1976 stond in voor de tentamens gemiddeld op 5,44 (Dat is een honderste punt te weinig om naar boven afgerond te kunnen worden!. Het was daarom noodzakelijk minimaal een 6.45 te halen voor het eindexamen om een zes op de eindlijst te hebben. Rekenen deden we in die tijd al.
    Echter……de vraag over statistiek was zo eenvoudig dat ik dacht, dat kan niet goed zijn. Dus heb ik deze vraag overgeslagen. Ik eindigde daardoor met een 6,40 voor het eindexamen en met een 5 op mijn eindlijst!
    Jammer, gemiste kans!

    Bob Wessels Beljaars

  7. Leonie zegt: 18-07-11 om 12:15

    Na een stoomcursus vlak voor mijn eindexamen, bleek er toch logica te zitten in het leed dat wiskunde heette. De zes jaar lange tendens van onvoldoendes werd op mijn eindexamen doorbroken met een 6,8.

    Blijkbaar hebben sommige mensen iets meer tijd/aandacht nodig om de sinus en de cosinus in context te kunnen plaatsen.

    Hoewel er licht aan het eind van de tunnel was, zijn de wegen van wiskunde en mij daar gescheiden.

  8. Lisette zegt: 18-07-11 om 12:38

    Wiskunde was in de onderbouw niet echt lastig voor mij en met goede moed begon ik in de bovenbouw VWO met Wiskunde B. Dit ging echter niet van het leien dakje zoals het altijd ging… Met een 5.5 mocht ik heel gelukkig zijn, maar omdat ik Geneeskunde wilde studeren moest het hoger. Elk puntje hoger zou het gemiddelde opkrikken, waarmee de kans om ingeloot te worden groter werd. Na één dag wiskunde in de kerstvakantie in Leiden waar ze me de wiskunde opnieuw hebben bijgebracht, heb ik alleen nog maar 7.5-en gehad. Ja, ook op mijn examen!
    Bovendien ben ik nu ingeloot en mag ik in september beginnen aan Geneeskunde!

  9. Gerda zegt: 18-07-11 om 12:54

    “Ik wil niet dat je nog eens van die belachelijk lage cijfers haalt!”, donderde mijn wiskundedocent tijdens een repetitievoorbereiding. Het was alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg. Ik zat in de derde klas van het havo/vwo en was er tijdens mijn drie jaar middelbare schoolervaring wel achtergekomen dat ik absoluut geen gave voor wiskunde had. Ik ging van bijles naar bijles en zat tot ‘s avonds laat aan mijn huiswerk. Maar veel hoger dan drieën haalde ik niet. En mijn docent? Die dacht dat ik er met de pet naar gooide.

    Vanaf dat moment liet ik de boel inderdaad versloffen. Het immens hoge tempo kon ik toch niet bijhouden. En het herhaaldelijk zuchten van klasgenoten als ik weer ‘es een vraag had, leerde me dat ik niet echt een aanwinst was voor de wiskundelessen. Het was moeilijk te accepteren, maar wiskunde en ik, dat zou nooit een combinatie worden. Eén plus één bleef in mijn geval één. Ik heb tranen met tuiten gehuild omdat ik me niet serieus genomen voelde, omdat men me niet begreep en ik in andermans ogen vast “erg dom” was.

    Geen enkele wiskundedocent heeft mij ooit kunnen uitleggen waarom wiskunde leuk, belangrijk en goed voor je is. Maar ik verwijt ze niets. Want in de loop der jaren heb ik een ding geleerd: focus je niet op dat waar je slecht in bent, maar op dat wat je leuk vindt en goed kunt. Nog steeds begrijp ik niets van getallen, sommen, formules, grafieken, tabellen enzovoort. Maar kan ik daarnaast net zoveel dingen zetten die ik wel begrijp en waar ik wel van geniet. Dus, wiskunde een trauma? Nee, ik noem het liever een leerschool.

  10. Tja zegt: 18-07-11 om 13:25

    Wiskunde is een mooi vak, en tegelijk een onzinnig vak zoals het op de middelbare school gegeven wordt. Waarom?

    Omdat je bijna alles met je supermoderne alles uitrekenende rekenmachine mag doen. Omdat het op geen enkel punt aansluit bij wat 90% van de vervolgstudies van je wiskunde kennis vragen. Omdat het een vak is dat je school kan breken en menig middelbareschool ganger in volslagen paniek kan achterlaten waardoor andere vakken zichtbaar lijden.

    Maar aan de andere kant, als we kinderen niet testen op hun talent voor Wiskunde komen we in een wereld terecht waar niets nieuws meer wrodt uitgevonden en kunnen we wel stoppen.

    Ik heb zelf Wiskunde A gedaan, ik denk dat mijn liefde voor Wiskunde dood ging met:

    a) Een leraar van 64 die wortels als strafwerk gaf, maar de klas niet in de hand had waardoor het elke les weer een chaos was. Op een gegeven moment zaten we nog met 6 in de klas en waren de andere 24 eruit gestuurd. Het afscheid van de man was hartverscheurend, een leerlingencollectief dat blij was dat hij weg ging en een leraar die met tranen in zijn ogen afscheid nam van zijn liefde.
    b) het feit dat Wiskunde B onmiskenbaar vast zat aan Natuurkunde bij ons op school, en dat was werkelijk hete enige vak dat ik echt niet kon (mijn eerste en enige onvoldoende op het VWO tot de eindexamenklas was voor Natuurkunde en zelfs bijlessen hielpen niets daaraan. Ik wist alles bij de bijles, maakte proefexamens zonder fouten, maar zodra het voor een cijfer was haalde ik alles door elkaar).

    Dus Wiskunde, ach…. Ik gebruik nu ondanks mijn baan (Credit Analyst) nog niet veel meer dan de basis ervan (en al dat machtsverheffen, worteltrekken etc etc is zo goed als onzinnig gebleken).

  11. Ricardo zegt: 18-07-11 om 17:22

    Mooie commentaren. Ook ik bleek van meet af aan geen gevoel voor het meer ingewikkelde rekenen of een wiskundeknobbel te hebben. Waarom heet dat eigenlijk ‘knobbel’? Zelfs in de anti-autoritaire hoogtijdagen van eind jaren zestig begin jaren zeventig was me duidelijk dat je hoe dan ook beter wel wiskunde in je pakket kon hebben. Zo gezegd, zo gedaan.

    Pas de tweede jaargang van de Mammoetwet van 1968 worstelde ik me met regelmatig bijles steeds moeizaam naar een vijfmin. In drie HAVO bleek ik echter heel goed in theoretische natuurkunde en moest dus van mijn enthousiaste docent absoluut natuurkunde kiezen. Mijn argumentatie dat daar in het 4e jaar heel veel wiskunde bij kwam (kogelbanen e.d.) en dat dit dus moest mislukken werd weggehoond. Ik ging overstag maar het werd dus snel een debacle met veel vieren. Gelukkig kon ik nog binnen een half jaar mijn pakket veranderen en koos handelswetenschappen.

    Ook geen gelukkige keuze, met name boekhouden en journaalposten werden een ramp: hoofdrekenen ging nog wel maar ik redeneerde steevast net andersom. Debiteuren werden crediteuren. Zelfs zodanig steevast dat ik in overleg met die docent besloot om tijdens de schoolonderzoeken en examens e.e.a. op klad te noteren en omgedraaid definitief in te vullen. Wat alweer leidde tot een drie. De wiskunde werd een vier en zodoende moest het examenjaar opnieuw. Handelswetenschappen werd ingewisseld voor geschiedenis en na een toets bleek dit eindelijk een schot in de roos. Met minder andere risicovakken naast de immer gehandhaafde wiskunde lukte het toen eindelijk om het diploma te halen. Ik heb veel praktisch technisch inzicht, interesseer me voor de werking van apparaten, architectuur en landinrichting maar zou door die ontbrekende wiskundeknobbel nooit iets in die richting kunnen studeren.

  12. S. van der Linden zegt: 18-07-11 om 19:49

    Trauma is een te groot woord, maar 45 jaar na mijn Middelbare School denk ik nog met enige afschuw terug aan mijn wiskundeleraar. Hij was een slecht docent die op de man speelde. Dit is één van de redenen dat ik nooit iets van dit vak heb begrepen.

  13. Pieter zegt: 20-07-11 om 15:54

    In aansluiting op het verhaal van Johannes: ik had voor mijn eerste schoolonderzoek wiskunde B een 9,9 gehaald maar voor het tweede ‘slechts’ een 7,7. Ik heb toen wel een herkansing aangevraagd (wat volgens de regels ook mocht, nl. als het cijfer minstens 2 punten onder het eerdere verwachtingsniveau lag) maar helaas niet gekregen. Toch jammer, net zoals ik het jammer vond dat je de 10 (meestal) alleen van de onderkant kon benaderen. Wel eens een 10+ gehaald, dat wel. Maar toen had iedereen (bij natuurkunde) 1 punt erbij gekregen; maar dat is weer niet eerlijk want dan krijgen de hoge cijfers er verhoudingsgewijs meer bij dan de lage. Al met al vond ik wiskunde erg leuk maar ook voor mij was het soms behoorlijk concentreren en de hersens pijnigen hoor.

Geef een reactie