Dappere dame
Altijd gedacht dat ze het leven moeiteloos leidt.Vrolijk, lief, behulpzaam, ondernemend, slim, vol verhalen. Paar dagen geleden hoorde ze bij toeval dat ik bezig was met een verhaal over maagverkleiningen. En praatte me bij. Als ervaringsdeskundige. Hoe was het mogelijk. Nooit geweten dat ze met haar gewicht tobde. Er dus onder had geleden.
Ze vertelde. De hoeveelheden voedsel die ze altijd had verstouwd. Als het haar even tegen zat. Of als ze zich lusteloos of verdrietig voelde. De mails die ze me na een inleidend gesprek stuurde las ik ademloos. Hoe zij het ervaart: na de ingreep leid je nooit meer hetzelfde leven. Moet je je wapenen tegen reacties van mensen die menen dat je het er zelf naar gemaakt hebt.
De dag beginnen met pillen.`Je moet dus je hele leven lang multivitamines slikken en extra calcium, magnesium, vitamine D in poedervorm. En zinktabletten. Ik mag nooit toegevoegde suikers, en dus ook geen dextrose eten.’ schrijft ze. En voegt er aan toe dat je van de zinktabletten wel heel mooi haar krijgt. `Tenminste een pluspuntje.’ Stuk van d’r maag er af, maar haar gevoel voor humor heeft ze gehouden.
Eten met kleine porties. De dag door. Misselijk worden ook soms. Dumping heet het, leert ze, en je krijgt het als je suiker en vetten eet. `Ik heb een keer rode kool met appel uit een potje gegeten. Ik weet nu dat daar heel veel suiker in zit. Ik ben de hele nacht wakker geweest. Misselijk en zò ziek.’Tegenwoordig drinkt ze water als ze iets verkeerds heeft gegeten en dan wordt de misselijkheid snel minder.Ze komt uit een familie waar eten heel belangrijk is. `Samen koken en proeven en eten. Eten staat ook voor gezelligheid.’De familie heeft inmiddels geaccepteerd dat zij aan de flinterdunne crackers gaat als de anderen nog eens gezellig hun bordje volscheppen. En dan de angst toch nooit meer over de verslaving heen te komen.`Een maagverkleining is dus niet een beslissing die je van de ene op de andere dag neemt. Er komt heel veel bij kijken.’ Zo formuleert ze dat. En ik weet, nu ik de reportage heb gemaakt, dat ze zich daarmee bescheiden uitdrukt. Zij, de ervaringsdeskundige. Maar vooral een hele dappere dame.
Pauline, dank je voor het inzicht wat je bij deze vrouw hebt ervaren en geschetst. Vaak worden mensen beoordeeld op te veel eten en aan de sport, lijn of maagverkleining gezet terwijl de oorzaak vaak zit in het hoofd door traumatische ervaringen of dwangmatige gedachten. Tijd voor een andere aanpak en echte hulp verlening door het probleem bij de bron te onderzoeken en aante pakken.
Wat zou het fijn zijn als er OOK eens aandacht wordt besteed aan obese mensen die WEL geholpen zijn door een maagoperatie, die NIET lijden aan een eetverslaving maar die dik zijn geworden door jojo-diëten (vaak aangespoord door artsen en vroeger ook door diëtisten), ziekte of medicatie. Deze blog is een mooie bijdrage na de zeer eenzijdige melding dat obesitaspatiënten na de operatie nog keihard tegen hun eetverslaving aanlopen.
Ja, dat is inderdaad mogelijk, maar er zijn ook veel mensen die geopereerd zijn en bij wie het wél goed gaat, omdat zij geen eetverslaving hadden! Wel, en dat blijkt na de operatie, een andere vorm van eetstoornis: niet goed durven eten, te weinig eten (echt waar, daar word je dik van!), niet durven genieten van eten, omdat ze jarenlang om de oren zijn geslagen met “elk pondje door het mondje”.
Mensen die met succes zijn geopereerd, maar nog steeds niet in het openbaar durven eten of uit eten durven gaan (dat kan, mits met aanpassingen, prima na een operatie) omdat ze gewend zijn nagekeken te worden en opmerkingen naar hun hoofd te krijgen.
Er is psychische problematiek bij obese en ex-obese mensen, maar die hebben echt niet altijd met eetverslaving te maken.
Helaas, het is makkelijker om te praten over “dik, teveel eten”, en de luisteraar trekt vervolgens vanzelf de conclusie “eigen schuld”. Dat obesitas veel complexer is, is niet interessant genoeg voor de media, maar ook niet voor de wetenschap.
De operatie was een zegen voor me, ik hoef niet te vechten tegen honger, ik moet er wel heel erg aan wennen weer “normaal” te worden en niet meer met opgetrokken wenkbrauwen nagekeken te worden. Weer op een terrasje kunnen zitten zonder de kans te lopen een opmerking naar mijn hoofd te krijgen (zelfs als ik gewoon zwarte koffie drink). Geen gegrinnik meer in de zomer als je lijf meedogenloos zichtbaar is. Geen domme opmerkingen meer in de supermarkt.
Het zou geweldig zijn als daar eens onderzoek naar wordt gedaan. Als er eens wordt GELUISTERD naar het verhaal achter obesitas (en dat is echt niet altijd “eetverslaafd”!). Als men ook eens luistert naar wat dikke mensen moeten meemaken, omdat het algemeen aanvaard is dat zij vies, lui en mateloos zijn en ook zo behandeld mogen worden.
Mocht er ooit iemand onderzoek naar willen doen, dan meld ik me graag aan om (liefst anoniem, want helaas is dat nodig) mijn verhaal te komen doen over vechten tegen aannames en vooroordelen.
Ik kan mij helemaal aansluiten bij het verhaal van marijke. Ik heb zelf ook een operatie ondergaan, maar er is bij mij geen onderliggende eetstoornis zoals eetbuistoornissen (veel eten in korte tijd).
Ik denk dat iedereen die obees is geworden wel een verstoorde relatie heeft met eten. Omdat het hetgene is wat je dik heeft gemaakt, omdat je tevergeefs hebt geprobeert om je eetpatroon aan te passen en door continu te lijnen, doordat je weet dat je steeds bekeken wordt in het openbaar als je eet. Maar dat is wat anders dan een eetstoornis.
Een deel van de mensen die een operatie ondergaan heeft een eetstoornis. Die stoornis gaat niet zomaar over als je minder kunt eten, ook al hopen mensen van wel. Hier wordt wel op gescreend in de ziekenhuizen, maar mensen bluffen zich er soms doorheen in hun wanhoop. Met alle gevolgen van dien, want men loopt dan na verloop van tijd weer tegen de oude problemen aan.
Het is goed dat er media-aandacht is dat een operatie slechts een hulpmiddel is en geen wondermiddel die alle problemen oplost. Maar dat wordt ook in ieder ziekenhuis in Nederland benadrukt als men het traject ingaat.
Ook ik ben het eens met de dames. Ik ben geboren met overgewicht. Vanaf 4 jaar heb ik bij diëtisten, schoolartsen etc gelopen. Vanaf mijn 12e woog ik al 90 kilo. Tot aan vorig jaar toen ik 45 werd heb ik gejojood tussen de 100 en 130 kilo. Van gezonde voedingspatronen tot crashdiëten niets hielp. Gevolg zwaar diabetes type 2. Onder het motto dat ik niet meteen een maagverkleining wilde maar eerst wilde laten zien dat ik het “al” die jaren niet voor niets had gedaan deed ik het reguliere traject bij de Obesitas kliniek. Dit houdt in, eten volgens de schijf van 5, psychologisch traject en sporten. Dit laatste was voor mij geen probleem omdat ik van sporten houd.Na een jaar was ik niet afgevallen en niet aangekomen, ondanks dat ik een voorbeeldig “patiënt” was. Ondertussen was mijn diabetes niet meer hanteerbaar doordat mijn lichaam niet meer deed wat ze moest doen door al dat gejojo. De psychologe zei dat ik geen eetstoornis had/ emotieeter was en dat ik na dat ik alle wegen had bewandeld en er nog maar 1 weg was, ik die kans moest grijpen. Het reguliere traject was voor mij de bevestiging dat ik er mijn hele leven keihard voor geknokt had, helaas tegen de bierkaai. Toen de chirurg zei dat ik nog 10 jaar zonder rolstoel zou doen en blij mocht zijn dat ik tegen die tijd dan nog goed kon zien was voor mij de kogel door de kerkt. 10 mei 2012, 45 jaar, kreeg ik een nieuw leven met een maagverkleining. Zelf besef ik maar al te goed dat het een hulpmiddel is, zonder mijn medische achtergrond had geen maagverkleining genomen. Ik ben nu van mijn diabetes af en ook van mijn overgewicht. Elke dag ben je bezig met voeding/ gedragsverandering/ sporten ook met een maagverkleining. Soms kun je gewoon niks doen aan je overgewicht krijg je het bij je geboorte erbij! Helaas heeft mijn zoon van 10 ook al vanaf zijn geboorte overgewicht……daarbij komt hij gemiddeld een kilo per maand aan. Alles echt alles doen we eraan. Gezonde voeding, sporten…..het is gewoon dramatisch! Zelf heb ik dit jaar mijn diploma voor voedingsconsulente gehaald om meer te begrijpen van voeding en het lichaam Natuurlijk ook om onze zoon te kunnen helpen met de gezondste keuzes te kunnen maken en hem uit te kunnen leggen wat slechte voeding doet met ons lichaam…… Ik hoop op de pubertijd…dat zeiden ze tegen mij ook……anders zal er voor hem tegen die tijd ook niks anders op zitten dan een maag verkleining die hem helpt in ieder geval niet meer aan te komen, de rest zal hij zelf moeten gaan begrijpen, ondervinden en heel hard voor moeten werken! Kijk eens op deze site ….http://www.mooi-jezelf-zijn.nl/over-mijzelf/ van Pia Harrevelt. zij wil een boek schrijven over mooie verhalen over “dieetleed” wellicht een tip om je verhaal kwijt te kunnen.