Pim Korver, geen zee te hoog
Bij hem werd een orkaan een zuchtje wind.
Een muur van water een milde golf.
Voor Pim ging geen zee te hoog.
Als noorderling had ik al veel met water, maar Pim leerde me de liefde voor het detail.
De schepen, de visserlui, de zeilers, de Marine, de kotters, de botters, de tjalken, de scheepsbouwers, de baggeraars.
En vooral voor hen voor wie hij het meeste respect had, de redders.
Hoe wonderlijk om, wat later bleek, de laatste nacht van zijn leven, in hun nabijheid mee te maken.
Een scheepsramp, vrachtschip op containerschip. Woensdagavond 5 december kwam op de redactie de melding en ik dacht aan Pim.
Stellendam in de nacht, bij het KNRM reddingstation, wachten in de auto, in het oranje licht van de lantaarns op de kade. Pim, bedacht ik me, had de mannen op `de Antoinette’ allang te pakken gekregen. Met ze afgesproken ze na hun terugkeer te filmen. En zou weten wanneer de reddingboot afmeerde. Nu was het gissen, afgaan op de politie die hulpvaardig inlichtte en zei `het kan nog wel even duren, ze maken nog een laatste zoekslag’.
Alsof ik Pim hoorde.
Toen ik hem de laatste keer sprak hadden we het over wat hij noemde één van zijn mooiste klussen. Dat vervulde me met trots. Dat was een klus samen met mij. Hij, de gelauwerde filmer, voor wie Berlijn een hoogtepunt uit zijn carrière was geweest.
Hij vertelde wat de collega in de Mediaroom in Hilversum opmerkte, die dag in ’89.
Toen ons eerste materiaal uit Berlijn binnenliep. `Jullie zijn op de enige juiste plek ’.
`Ja dat was zo.’ zei Pim met die kenmerkende nuchterheid.
We memoreerden die krankzinnige dagen. Doorgewerkt, zonder dat we er bij neervielen. ’s Avonds laat na de melding dat de Muur op breken stond in zijn montage bus er heen. De eerste stop diep in Duitsland was meteen raak. Bij een benzinestation. `Kom, even draaien.’
Beelden die samenvatten wat er gebeurde. Een gezin, opeengepakt in de auto, meteen de weg op gegaan en West-Duitsland in. `Endlich, endlich!’
Zo was het voor Pim ook. Dagenlang doorgaan zonder te slapen. Want eindelijk gebeurde waar hij ook privé zo lang op had gehoopt. Opgegroeid met de Koude Oorlog, de gehate scheiding tussen Oost en West. Pim kende het Oostblok. De controles bij de grens, het getreiter, bij het filmen altijd een functionaris in je kielzog die bepaalde wat vooral niet gefilmd mocht worden.
Fundamenteel strijdig met waar het in zijn vak om ging. In alle vrijheid je werk kunnen doen.
En zo draaide hij dagenlang zonder zijn bed te zien. Uitzinnige menigte op de Muur, de Vopo ineens een mensenvriend, uitgeputte maar zielsgelukkige Oostberlijners met de plastic tas met eerste warenhuis inkopen in half slaap op een bankje in een plantsoen.
Maar het voornaamste bleef de zee. En alles wat daar bij hoorde. Vol liefde voor het vak kon hij je in een scheepswerf wijzen op de grootsheid van het werk dat daar in het dok werd verricht. Wist meestal als eerste wie bij een stranding de klus van de berging zou klaren.
Soms vertelde hij over de schaduwkanten. De Herald of Free Enterprise. De enorme veerboot die vlak na het vertrek uit Zeebrugge verging. Honderdrieennegentig doden. Hij kreeg het vertrouwen de berging door Smit-Tak vast te leggen, mocht mee toen men voor het eerst het schip weer binnenging. Kapitalen werden hem geboden voor foto’s. Daar ging hij niet op in. Hij filmde met afstand en respect. Aangrijpend, was het, zou hij later zeggen. En ook weer heel gewoon. De slachtoffers zoals men ze aantrof in de scheepsbar. Als betonnen beelden overvallen door wat een van de grootste scheepsrampen uit de recente geschiedenis zou blijken te zijn.
Oog voor het grote en kleine.
De eilanden waar hij zich zo thuis voelde. Koningin Beatrix die op 30 april 1993 Vlieland aandeed. Hij was er bij en leek omgeven door louter bekenden. De fanfare op de Badweg, het maakte het draaien soms lastig, al die muzikanten die recht in de lens keken om Pim een groet te brengen. Natuurlijk maakten we de oversteek met zijn eigen schip, de Seaneast. Toen we terugvoeren zagen we voor ons de veerboot van Vlieland, net als wij op weg naar Harlingen.
Pim sloot de dag passend af. Een laatste groet voor Frans Horjus, de legendarische veerboot kapitein. Wenste hem een behouden vaart.
`Frans. Ay ay.’
De donderdag brak aan toen de Stellendamse reddingboot de Antoinette terugkeerde.
Het leek al wat te schemeren.
We mochten mee naar binnen, om de tafel in het reddingstation.
Wie mij ooit leerde over hun werk, vertelde ik.
Korver, Pim, ach ja, natuurlijk. Ze kenden hem.
Schipper Eric Rodenhuis vertelde zijn verhaal.
De mannen zwijgend, zwaar vermoeid van het urenlange zoeken.
`Maar dat zijn we morgen vergeten. Dan gaan we gewoon weer.’
Net als bij Pim.
Zo was het, zo ging het.
Geen zee te hoog.
Wat een prachtig en vooral waardig in memoriam.
Toen ik gisteravond laat het overlijden van Pim Korver vernam was ook mijn eerste gedachte dat het haast leek of het zo moest zijn dat een scheepsramp aan zijn dood vooraf ging.
Rust in vrede Pim.
Je beelden zullen een waardevolle getuigenis van de geschiedenis blijven tot in de eeuwigheid.
Ik heb Pim Korver op het schip gehad dat is een serie geweest op
Nederland 1 of 2 over de koopvaardij in al zijn facetten.
Zijn deze beelden nog in jullie bezit want dat was in de 70 /75 te zien
Ik heb ze later als video op het schip van Nedlloyd gezien zijn die nog te zien?
Mooi geschreven, Pauline!
Kende hem niet zo goed als jij, maar mocht met Job F. En Kees S. een dagje met zijn boot mee van Krimpen a/dIJssel naar Zierikzee en terug. Ik mocht de weg wijzen in Zeeland, maar dat was een geheel overbodige rol. In de haven maakte men fluks plaats voor ons en in het karakteristieke etablissement van Ria Geluk kwam iedereen Pim hartelijkst op de schouder slaan. Onderweg veel lessen en herinneringen, de maritieme wereld en meestal de relatie tot de audio-visuele berichtgeving betreffend. Prachtig!
Prachtig IM; precies zoals Pim was.
Een deel van zijn films is inmiddels te zien op YouTube, onder PKFVchannel.
Het Nationaal Sleepvaartmuseum in Maassluis wijdde in 2011 een wisseltentoonstelling aan het werk van Pim Korver. Bij de opening was hij toen ook aanwezig.
Als vrijwilliger zowel bij de KNRM Reddingstation Den Helder, als bij het Reddingmuseum, heb ik Pim Korver diverse keren meegemaakt.
Een prima man met humor en kennis van de zee.
Hij ruste in vrede.
Het was denk ik 1973 of 1974, ik was net freelance filmcutter geworden, toen hij vroeg om voor hem te gaan monteren.
Ik kende Pim al wel toen ik nog bij de NOS toen nog NTS (1977) werkte.
Er zijn een aantal filmers die aan mijn vorming als filmer hebben bijgedragen. Pim is één van de belangrijkte geweest. Samen met hem heb ik vele uren op zee doorgebracht op suppliers, booreilanden en berginsschepen. Ik kon daar nartuurlijk geen film monteren maar Pim nam mij mee als geluidsman zodat ik wist waar het over ging. Monteren deed ik bijna altijd alleen. En als hij kwam werd de montage op zijn aanwijzingen driftig omgebouwd. Het waren altijd strakke montages als hij zich ermee bemoeide. Ik koester de foto’s die er tijdens de vele producties gemaakt zijn.
Op een gegeven moment was ik zelf filmer geworden, met een voorliefde voor maritieme onderwerpen, met dank aan Pim. Nu is hij aan zijn laatste opdracht begonnen. Vaarwel.
Waar, wanneer en hoe ik Pim voor het eerst ontmoette weet ik niet meer maar het zal ongetwijfeld bij, op of aan het water zijn geweest. Vaste prik was dat wij elkaar tijdens elke Sail van 1975 tot en met 1990 aan of op het IJ tegen kwamen, zo ook in 1980. De gebruikelijke ontmoeting had alweer plaats gehad toen op de zéér vroege maan-dagochtend van de uittocht van de ‘tall ships’ de telefoon naast mijn bed ging en Pim vroeg of ik over een half uur aan boord kon zijn en daar de rest van de dag kon blijven: een bemanningslid had zich ‘snachts ‘vergist’ in het aanmerkelijke hoogteverschil tussen de kade en het dek van de Seaneast wat hem een gebroken opleverde en Pim z’n schipper kostte. Zodoende smaakte ik het genoegen die hele dag als schipper van de Seaneast te fungeren en dus van zeer nabij mee te maken op welke virtuoze wijze Pim zijn métier uitoefende. Rust zacht makker!
Aan het bovenstaande voeg ik graag nog iets toe. In 1988 heeft Pim voor de Vrienden van Roeivalidatie in Rotterdam een geweldige film gemaakt, “Rowing Unlimited”, later nog gevolgd door een tweede editie, waarin hij liet zien hoe mensen met een handicap, lichamelijk of geestelijk, plezier beleefden aan de roeisport en wat ze allemaal nog konden presteren. Ik heb deze film in 1989 op het FISA (Int.Roeibond) congres in Athene mogen presenteren. Het was een Eye-opener voor het internationale gezelschap, Pim had in woord en beeld iets buitengewoons neergezet en iedereen was diep onder de indruk. Het heeft ook geresulteerd in het verder ontwikkelen van de roeisport voor mensen met een handicap wereldwijd met als resultaat toetreding tot de Paralympics in Bejing in 2008!
Pim was niet alleen van de “woeste zee” maar kon ook in dit onderwerp zijn ziel leggen. Een bijzondere man waaraan ik mooie herinneringen bewaar.
Jammer dat hij er niet meer is.
Jannus Boelen