De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Curaçao moet verder terug om te herdenken

Dodenherdenking aan het Waaigat in Willemstad | Foto: Ruud Mol

WILLEMSTAD – Het is 9000 kilometer verderop. Curaçao is twee minuten stil tijdens de nationale herdenking van de slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog en allen die daarna hun leven gaven voor de vrijheid. Maar vandaag was het akelig stil, en dat gaat niet over die twee minuten: de belangstelling in Willemstad is zo matig, dat je je afvraagt of dit nog wel zin heeft.

Zelfs de regering van Curaçao heeft er niets mee. Die legt weliswaar een krans namens het volk bij het monument aan het Waaigat, maar meer hoogwaardigheidsbekleders dan de vervangende premier komen niet opdagen. Sterker: tijdens de twee minuten stilte loopt een van de ministers aan de overkant van het Waaigat in zijn joggingpak overtollig vet te verbranden.

De toespraken zijn in het Nederlands en de uitgenodigde gasten hebben die taal bijna zonder uitzondering als moedertaal. Naast de vervangende premier bestaat het merendeel van het publiek uit Curaçaose para-militairen en militairen van de Koninklijke Marine en Landmacht. Het weinige publiek dat even stilstaat tijdens de ceremonie is ook nog wit.

Gevraagd naar de reden van de matige belangstelling van de gewone Curaçaoënaar, wordt vrijwel zonder uitzondering gezegd dat de rol van het eiland in de Tweede Wereldoorlog voor velen onbekend is. De meeste mensen zouden niet weten dat Curaçao tussen 1942 en 1945 omsingeld was door Duitse torpedojagers; die hadden het voorzien op de tankers met ruwe olie en kerosine, bestemd voor de geallieerde vliegtuigen in Europa.

De olie-industrie op Aruba en Curaçao zorgde voor directe betrokkenheid van de Antilliaanse eilanden bij de Tweede Wereldoorlog. Vanaf 1942 kwam Curaçao (en die andere eilanden) onder bevel van de Amerikaanse Commander of All Forces Aruba Curaçao (CAFAC).

En hoezeer de onbekendheid met de recente geschiedenis daadwerkelijk reden kan zijn voor de matige belangstelling, moet op Curaçao niet vergeten worden dat het begrip ‘vrijheid’ een hele andere lading heeft. Niet de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust zijn hier nationale trauma’s, maar de geschiedenis daarvóór: de Slavernij.

Carlos Sayers van de Stichting Militair Erfgoed Curaçao, zelf afkomstig uit Nederlands-Indië vraagt zich in zijn toespraak tijdens de herdenking af of met het overlijden van zijn 89-jarige vader, oorlogsveteraan, de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog niet ook zal verdwijnen. De geschiedenis van de Slavernij geeft hem het antwoord. En herdenken speelt bij het verwerken ervan een belangrijke rol.

Curaçao zou er goed aan doen om niet alleen de gevallenen tijdens en na de Tweede Wereldoorlog te betrekken bij de Nationale Herdenking op het Waaigat, maar ook de slachtoffers van de periode daarvoor. Dan krijgt ook de nationale herdenking weer zin op Curaçao en wordt het wat drukker bij het monument.
YouTube voorvertoningsafbeelding
Video gemaakt door Peter Bijpost
—————————————-

Voor wie meer wil weten over de betrokkenheid van Curaçao, Aruba, Bonaire en Suriname in de Tweede Wereldoorlog kan een goed gedocumenteerd ‘Geschiedenis katern voor het Onderwijs’ met gelijkluidende naam aanschaffen bij diverse boekhandels op Curaçao, of op aanvraag bij mij.

ISBN: 99904-0-584-0

Tags: ,

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


7 reacties op “Curaçao moet verder terug om te herdenken”

  1. kanni vinduh zegt: 05-05-13 om 13:45

    kheb ff op isbn gezocht maar niet gevonden,

    heb je niet nog meer andere titels?

  2. Leroy zegt: 06-05-13 om 20:33

    Heeft Curaçao geen slavernij bevrijdings dag?? Dat is toch voor dat eiland veel logischer dan Bevrijdingsdag 2e wereld oorlog! Curaçao was NOOIT bezet!!! IK denk dat dit nog zo’n rare overblijfsel is van de Nederlanders die het ooit voor het zeggen hadden. Ik denk dat Curaçao het goed aan doet om dat te vieren wat voor hun relevant is!

  3. Frits van Pelt zegt: 08-05-13 om 11:00

    In de tweede wereld oorlog is een door de duitsers gevangen genomen zeeman, afkomstig van Curacao gestorven in een concentratiekamp.
    Zijn naam was Maduro en ter eren van hem is het kleinste dorpje in Nederland naar hem vernoemd n.l. Madurodam.

  4. Kat zegt: 11-05-13 om 09:52

    De bewoners van Curaçao kunnen zelf wel beslissen wat ze wanneer willen herdenken. Het is begrijpelijk dat door de historische band met Nederland er gedacht wordt dat herdenkingen op hetzelfde moment kunnen, maar moeten is dwang. De kracht van dit soort gebeurtenissen komt door de betrokkenheid van de bevolking en daar is blijkbaar, wat Curaçao betreft, in deze onvoldoende naar gekeken. Curaçao, en bij uitbreiding het hele Antilliaanse gebied, heeft voldoende eigen ingrijpende gebeurtenissen gekend die nooit mogen vergeten worden en waar wellicht voldoende draagvlak voor is om op een waardige manier blijvend te herdenken.

  5. Richard zegt: 30-05-13 om 06:44

    Curaçao zou er goed aan doen om niet alleen de gevallenen tijdens Tweede Wereldoorlog te betrekken bij de Nationale Herdenking op het Waaigat, maar ook de slachtoffers van de slavernij. Daarnaast moet het monument van Tula op waaigat geplaatst worden zodat het zichtbaar wordt voor iedereen die Curaçao bezoekt. Als je het beeld van de echte bevrijder weg stopt bij rif, helemaal uit het zicht, worden de eiland bewoners niet geconfronteerd met hun eigen verleden.

  6. Fred zegt: 03-06-13 om 00:09

    Leroy, als je naar de namen op het monument kijkt dat zie je dat deze herdenking niet om Nederlanders gaat maar om Curaçaoenaren en andere Antillianen die in het Caribisch gebied in WOII om het leven gekomen zijn. Jouw reactie is typisch voor de houding van de gemiddelde Curaçaoenaar; je kent je eigen geschiedenis niet…

  7. melissa de veer zegt: 09-06-13 om 00:17

    Geachte heer Bijpost,

    Heel graag verneem ik van U wat te doen om dit katern aan te kunnen schaffen.
    Vriendelijke groet.

Geef een reactie