De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Binnenland

  • Asjes heeft moeizame band met democratische instituties

    Premier Ivar Asjes in het parlement van CuraçaoWILLEMSTAD – De premier van Curaçao, Ivar Asjes heeft opnieuw laten weten niet gediend te zijn van kritische pers. In de wekelijkse persconferentie van de ministerraad in Willemstad stuurde hij journalist Yves Cooper weg en verbood hem de komende twee weken nog een voet te zetten in het regeringscentrum van Fort Amsterdam.

    Op de persconferentie ontvouwde premier Asjes de plannen van de regering om aan Nation Building te werken. Curaçao is sinds oktober 2010 een zelfstandig land binnen het Koninkrijk. Cooper zag daarin aanleiding om te vragen of de regering wellicht bezig was met het bouwen van luchtkastelen, terwijl de criminaliteit het land in de greep heeft en de economie stagneert. “Een mooi weer verhaal?” vroeg de journalist. Daarop reageerde de premier geïrriteerd en zei dat hij niet gediend was van de offensieve manier van vragen stellen. “U dient de zaal nu te verlaten en kom over twee weken maar terug”, beet Asjes Cooper toe.

    Reputatie
    Ivar Asjes heeft een reputatie waar het aankomt op respect voor democratische waarden en normen. Iedereen op Curaçao herinnert zich de centrale rol die hij in 2012 speelde tijdens de val van het kabinet Schotte. Die diende zijn ontslag in nadat hij zijn meerderheidssteun in het parlement verloor, maar wilde demissionair aanblijven tot aan de nieuwe verkiezingen. De nieuwe meerderheid van het parlement kon dat formeel niet beletten, omdat Asjes als voorzitter van de Staten weigerde het parlement opnieuw bijeen te roepen. De hele poppenkast eindigde uiteindelijk in de ‘coup’ van Gerrit Schotte die het regeringscentrum bezette en weigerde plaats te maken voor een interim-kabinet. Curaçao ging toen door het oog van een constitutionele crisis, omdat enige tijd niet duidelijk was aan welke kant de politie in deze affaire stond.

    De verkiezing in oktober 2012 werd gewonnen door Helmin Wiels, die afstand deed van Schotte en een zakenkabinet installeerde. Het vertrouwen in zijn eigen mensen was na twee jaar Schotte tot een dieptepunt gedaald. Wiels was zo rigoureus in het afschieten van de voormalige premier, dat hij in het zakenkabinet een premier koos uit PAR huize (!): Daniel Hodge. Alsof Rutte vraagt het VVD/PvdA-kabinet zes maanden te laten leiden door SP-er Emile Roemer; ‘om zaken op orde te stellen’.

    De moord op Wiels, 5 mei 2013,  leidde tot een machtstijd binnen Pueblo Soberano, de partij van de vermoorde politicus. Binnen een maand had Ivar Asjes alle getrouwe volgelingen van Wiels de partij uitgezet en werd zelf premier. Wiels zou dat zelf zo hebben gewild, volgens Asjes en het stond ook allemaal in een brief die op 24 april 2013 aan de formateur was verstuurd.

    Rioolsjournalistiek
    Op 13 november 2013 liet Asjes opnieuw zien hoe hij denkt over democratie en persvrijheid. In een persconferentie naar aanleiding van de CV-misleidingen van gevolmachtigd minister Marvelyne Wiels – zij zou een hoge leidende baan hebben gehad bij ABN-AMRO en een Masterstitel hebben – liet hij weten niet gediend te zijn van dit soort riooljournalistiek van europees-Nederlandse (!) journalisten. Op de vraag hoe onderzoeksjournalistiek dan bedreven moest worden, beet hij de journalist toe dat hij zij neus niet in andermans zaken moet steken. In een apart parlementsdebat in de maand daarna viel Asjes de journalist verbaal aan.

    Het Antilliaans Dagblad schreef een dag later: ‘Het is onacceptabel dat de Staten zich als decor hiervoor laten misbruiken om deze journalist/media publiekelijk aan de schandpaal te nagelen. Behalve dat dit de wereld op z’n kop is, gaat hier een kennelijk bewust bedoelde boodschap van intimidatie en dreiging vanuit. Het is gevaarlijk indien een staatsorgaan als niets minder dan het parlement schijnbaar openlijk instemt met het door sommige regeerders en volksvertegenwoordigers vertrappen van de fundamentele rechten van meningsuiting en persvrijheid’.

    Omissie
    De Papiamentstalige media zweeg destijds in alle talen. Zoals het gisteren – op één journalist na – ook zweeg en gewoon bleef zitten, toen Cooper naar buiten werd begeleid. Het kan zijn dat iedereen werd overvallen door het gedrag van de minister-president en daardoor niet adequaat reageerde. De pers kan die omissie, volgens Cooper, ruimschoots rechtzetten door aanstaande donderdag, bij de volgende persconferentie van Ivar Asjes, massaal voor de deur van Fort Amsterdam te blijven staan. Op de plek waar hij werd verbannen.

    YouTube voorvertoningsafbeelding
    Ivar Asjes en Yves Cooper clashen tijdens de persconferentie (Papiaments)

    —–

    Naschrift:
    Ivar Asjes is niet de enige premier die een journalist liever buiten ziet staan. ook Myrna Godett probeerde dat in 2004. Amigoe-journalist Marjo Nederlof werd haar de toegang ontzegd. Na een kortgeding werd Godett bevolen ‘om journalisten toe laten tot alle persconferenties, gehouden door of vanwege het Land, in het bijzonder die welke worden belegd door de Minister-President, en in staat te stellen hun (haar) werk op een normale manier uit te voeren, een en ander op dezelfde voet als de journalisten van de andere nieuwsmedia’.

    Het vonnis uit 2004 is hier te lezen

     

     

     

    1 reactie Lees verder →

  • Surinaamse veteraan (89) herinnert discriminatie

    “Op de hoek van de straat
    stond een NSB-er
    met zijn hoed in zijn hand
    stond hij daar te venten……”

    Linio Dompig (91) prevelt nog wat woorden maar wordt gecorrigeerd door zijn twee jaar jongere broer, Iwan. volgens hem moet het zijn:

    “Op de hoek van de straat stond een NSB-er
    het was geen man, het was geen vrouw
    het was een Farizeeër….”

    Dan vallen beide broers weer stil. De leeftijd begint te spelen met het geheugen. Linio zit in de Tweede Wereldoorlog bij de Schutterij in Paramaribo. Iwan ‘Dompi’ Dompig is ook veteraan en bepaald geen groentje. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zit hij in Australië voor het onderhoud aan Amerikaanse bommenwerpers. En toen kwam Korea.

    Iwan Leendert Dompig (89)

    Ik ben met de twee broers in contact gekomen via NOS-collega Roel Pauw. Die is bezig met een radioreportage over twee gesneuvelde Surinamers in Korea. Er dienden in totaal 115 Surinamers onder Nederlandse vlag in Korea. Hij is Iwan op het spoor gekomen in Rotterdam, maar de veteraan is juist op Curaçao om zijn oudere broer en familie op te zoeken. Of ik een interview met Iwan kan doen….

    Ik word vriendelijk ontvangen met het gezongen versje hierboven, maar moet nog even wachten op het slot. ‘geef me een uurtje zegt Linio, dan weet ik het wel weer. In de tussentijd raken Iwan en ik in gesprek over zijn rol bij de politionele acties, Australië en Korea in 1951.

    Dat jaar, 9 oktober organiseert Dompi een dodenherdenking voor hemzelf en z’n Surinaamse maatjes. “Voor als we morgen sneuvelen”, zegt Iwan lichtelijk ironisch; Nederland vecht onder VN-vlag met Amerikaanse troepen in de omgeving van Mundungni. Doel is de zogenoemde Heartbreak Ridge te veroveren op de Noord-Koreanen en Chinezen. Het is een moeizame strijd, vanwege het zware terrein – om elke heuvel moest worden gevochten – de kou en de beroerde communicatie.

    Iwan praat gepassioneerd over de slag, die dramatisch afloopt: tachtig Nederlandse soldaten sneuvelen en Dompi ziet hoe de lijken met een bijl in tweeën worden gehakt: “Dan waren ze makkelijker te vervoeren.”  Van twee Surinamers,  Herbert Gustaaf Seedorf en Jacques W. Bandison, zegt Dompi nu dat die door ‘friendly fire’ zijn gedood. De Amerikanen lagen achter de heuvel waar hij vocht en schoten over hen heen naar de Chinezen. Maar die dag kwamen er ook granaten terecht in het Nederlandse bataljon.

    Surinamers hadden in die tijd veel te maken met discriminatie. Volgens Dompi volgden Nederlanders anderen daarin. “Er waren ook uitzonderingen; we kwamen aan in Yokohama en de Amerikanen zeiden tegen onze commandant Kristan: ‘you coloured boys have to go over there and your white boys over there.’ Zegt onze commandant: ‘Ik ben hier niet met black and white boys, maar met een Dutch bataljon. Werden we in een barak gestopt in het witte gedeelte van hun kazerne. En die zwarte Amerikanen komen vragen: ‘You boys are not negro? No’, zeiden wij, ‘we are Dutchmen; alleen Amerikanen hebben negro’s.” Iwan moet lachen, maar zegt er achter aan dat-ie nog wel eens een robbertje vocht als er iemand ‘Neger’ riep. Ook al zong hij – uit volle borst – wel mee met discriminerende liedjes. “De gekste liederen leerden wij van de Nederlanders:

    Twee kleine negertjes zaten op een kanon
    die ene keek er in en
    Boem!
    wat zijn die negers dom
    dom, dom, dom”

    Bozer wordt Dompi over de rol van de Nederlanders bij de politionele acties in Nederlands-Indië. “Nederlanders schoten weerloze mensen neer. Iedereen werd weggeschoten door die beesten. Ik kwam daar om te helpen, niet om mensen voor de lol neer te knallen. De politionele acties, dat waren gewoon moordbrigades.” Het is genoeg reden voor Dompi om niet mee te doen aan de vier mei herdenking. ‘Bovendien zat ik toen in Balikpanpan, in de bossen. De Jappen schoten ons nog steeds.”

    Linio Dompig (91)

    Discriminatie en misdragingen van Nederlandse militairen zijn voor Dompig geen reden geweest om Nederland te rug toe te keren. “Mijn vader heeft altijd gezegd: ‘Vanaf je geboorte vreet jij van Oranje. Dus je mag Oranje niet in de steek laten. Je moet niet vergeten dat wij als soldatenkinderen het nooit slecht hebben gehad. In de crisisjaren had niemand iets, maar wij wel. We hebben nooit geleden onder de crisis, want mijn vader zat in het leger.”

    Dan onderbreekt Linio zijn broer. Hij heeft het openingslied nu weer helder voor de geest:

    “Op de hoek van de straat stond een NSB-er
    het was geen man, het was geen vrouw
    het was een farizeeër….

    Met zijn hoed in zijn hand
    stond hij daar te venten
    en verkocht zijn vaderland
    voor vijf losse centen.”

    ——

    Een montage van het gesprek is te beluisteren via deze link: klik hier.

    Collega Roel Pauw – die mij in contact bracht met Iwan Dompig –  heeft zelf een prachtige reportage gemaakt over de twee Surinaamse slachtoffers, Herbert Gustaaf Seedorf en Jacques W. Bandison. Die kun je hier beluisteren.

    1 reactie Lees verder →

  • Advocaat: bekennende verklaring Elvis K. nodig in zaak Wiels

    WILLEMSTAD – 5 mei is het een jaar geleden dat de Curaçaose politicus Helmin ‘Magnus’ Wiels werd doodgeschoten op het strand bij Marie Pampoen. Het Korps Politie Curaçao en het Nederlandse Recherche Samenwerkingsteam RST zijn onder leiding van het Openbaar Ministerie voortvarend te werk gegaan. Daarbij zijn twee slachtoffers gevallen en zitten vier verdachten vast op verdenking van het plegen en of medeplegen van de moord.

    Crimescene 5 mei 2013 - Marie Pampoen | Foto: Dick Drayer

    Een jaar lang heeft het Openbaar Ministerie met mondjesmaat gecommuniceerd over de voortgang in de zaak ‘Magnus’, zoals de codenaam luidt. Uit angst om daderinformatie vrij te geven is er in een jaar tijd feitelijk niet veel gezegd. Wel werd telkenmale verzekerd dat het onderzoek voorspoedig verloopt, er is zelfs zicht op een intellectuele dader. Tot nu toe blijft het echter bij algemene conclusies, zonder feitelijke onderbouwing. Maar op de regiezittingen die nodig zijn om de procesgang te agenderen en de verschillende termijnen van voorlopige hechtenis juridisch zeker te stellen, wordt er door het OM wel degelijk daderinformatie vrijgegeven.

    Tweede regiezitting
    Afgelopen week vond een tweede regiezitting plaats. Daarin werden de contouren zichtbaar van de lijn die de verdediging gaat volgen. En die lijn leidt – als het aan de verdediging ligt – naar een niet-ontvankelijk verklaring van het Openbaar Ministerie. ‘De zaak Magnus zit muurvast’, zegt de raadsvrouw van Elvis ‘Monster’ K. die verdacht wordt de fatale schoten te hebben gelost.

    ‘Het onderzoek naar de moord op politicus Helmin Wiels bevat 6000 pagina’s papier, maar dat zijn voornamelijk getuigenverklaringen; technisch-forensisch bewijs is er nauwelijks. Het Openbaar Ministerie – zoveel is voor mij nu wel duidelijk – kan niet zonder een bekennende verklaring van mijn cliënt om tot een veroordeling te komen.’

    mr. Olga Saleh verlaat de zwaarbewaakte rechtbank in Willemstad | Foto: Dick Drayer

    Saleh trok tijdens de regiezitting fel van leer tegen de manier waarop het Openbaar Ministerie met haar cliënt en zijn rechten omgaat en dat wil ze daags na de zitting op haar kantoor, wanneer ik haar bezoek, wel herhalen. ‘Het belangrijkste is dat mijn cliënt door het OM benaderd is voor die verklaring op het moment dat hij geen advocaat had.

    Op 28 januari van dit jaar werd de relatie tussen mr. Saran Inderson en Elvis K. verbroken. Het ging toen niet goed met mijn cliënt. Op 26 februari werd ik door de Commissie van Strafrecht voorgedragen en toegevoegd als advocaat’.

    Geen deal
    In die advocaatloze periode wordt hoofdverdachte Elvis ‘Monster’ K. volgens Saleh benaderd om een verklaring af te leggen. ‘Kennelijk kwam zijn medewerking niet helemaal los, want op 5 maart neemt  de Officier van Justitie mr. Gert Rip contact met mij op om te praten over een deal. Dus het liep kennelijk niet zo goed met die verklaring’.

    ‘Op 22 maart verneem ik uit de krant dat mijn cliënt toch was verhoord en een verklaring had afgelegd en in allerijl naar Nederland was gebracht. Omdat zijn veiligheid op Curaçao niet gewaarborgd kan worden. En het OM zegt ook nog eens dat mijn cliënt om diezelfde reden niet wil dat ik er bij betrokken ben.’

    Uit de regiezitting komt naar voren dat Elvis K een bekennende verklaring heeft afgelegd omdat hij in de veronderstelling was dat hem dat strafvermindering op zou leveren; de eis van levenslang zou door het OM niet geëist worden. Maar het OM ontkent dat er toezeggingen zijn gedaan. ‘Dat kunnen en mogen we niet’, zegt Rip op de zitting.  Voor Saleh is het moeilijk na te gaan wat er precies gebeurd is en of de zienswijze van het OM klopt. ‘Vreemd genoeg zijn er van bijna alle verhoren geluids- en videopnames gemaakt, maar net niet van de openbaringsverhoren. Toen begaf de opnameapparatuur het. Ik had daar als advocaat natuurlijk ook gewoon bij moeten zijn’, zegt Saleh verontwaardigd.

    Zij heeft op de zitting ook aandacht gevraagd voor de manier waarop het Openbaar Ministerie omgaat met het dossier. ‘De zogenaamde bekennende verklaring is uiteraard geen document van twintig pagina’s. Ze hakken dat in stukjes, zodat ze niet alles in het dossier hoeven te stoppen. Ik weet dat omdat ik stukken heb, die de rechter niet heeft. Dan is het twijfelachtig of dat stuk onderdeel is van het dossier.’

    Welles-nietes
    Het welles-nietes spel dat op de zitting ontstaat tussen advocaat en officier wordt door de rechter handig geparkeerd. Beide partijen claimen de woorden van Elvis K. die er zelf niet bij is. De rechter vindt dat een beslissing van zijn kant niet gemaakt kan worden zonder dat de verdachte er zelf bij is. Er is meer onderzoek nodig. ‘Dat komt het OM wel heel goed uit, nu wordt er niet voor de inhoudelijke behandeling een oordeel gegeven over de niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie’, zegt Saleh.

    Officier van Justitie, mr. Gert Rip na afloop van de 2e regiezitting | Foto: Dick Drayer

    ‘Ik snap dat de rechter bij afwezigheid van mijn cliënt geen oordeel kan vormen over de manier waarop de bekennende verklaring tot stand is gekomen. Wat ik wel verbijsterend vind, is dat de Officier van Justitie het kennelijk prima vindt dat mijn cliënt niet kon verschijnen. Dat maakte het allemaal erg makkelijk voor hem’, zegt Saleh. ‘Hij kon daardoor ook van alles beweren, zonder dat mijn cliënt daar tegenin kan gaan. Zo zou Elvis K. spijt hebben betuigd. Misschien is dat zo, maar is het niet aan mijn cliënt om dat te verklaren?’

    Het OM is volgens Saleh bezig met prutswerk. Ze vindt dat ze gefrustreerd wordt in haar werk om de belangen van haar cliënt goed te behartigen. ‘Het is natuurlijk al lastig genoeg om dat te doen, als hij 9000 km verderop zit. Maar als ze ook nog eens elk telefoonverkeer onderbreken, wanneer ik hem aan de lijn heb, dan is dat gewoon te kinderachtig voor woorden.’

    ‘Kijk’, zegt Saleh serieus, ‘ik verdedig als advocaat niet het feit. Ik verdedig een verdachte. Dat is ook belangrijk voor het publiek om te beseffen. Er staat veel op het spel. Maar dat spel moet wel eerlijk gespeeld worden. Daarvan is in deze zaak absoluut geen sprake en zal moeten leiden tot het niet-ontvankelijk verklaren van het Openbaar Ministerie op 4 augustus, als de inhoudelijke behandeling aan de orde is. Ik verzeker u: mijn cliënt is er dan wel bij!

    Geen reacties Lees verder →

  • De top is voorbij

    Redacteur Hans Brom woont in het Statenkwartier, om de hoek bij het World Forum. De afgelopen dagen zag hij zijn wijk veranderen van een rustige woonbuurt in een oorlogsgebied. Hij bericht vanuit de ‘vesting’ Statenkwartier, waar bewoners en middenstand hun dagelijks leven proberen voort te zetten, maar daarbij worden dwarsgezeten door de extreme veiligheidsmaatregelen die horen bij de NSS.

    Klaar, over en uit. De Top is voorbij. Den Haag loopt leeg en vol. De wereldleiders vertrekken en het gewone verkeer komt weer op gang. Niet een van des 35 rampscenario’s waarop de beveiliging heeft geoefend is werkelijkheid geworden.

    Geen reacties Lees verder →

  • De wonderlijke wereld van de NSS

    Wat doen al die mensen hier in hemelsnaam? Die vraag bekruipt je, als je een paar dagen rondloopt op de Nuclear Security Top in Den Haag. Het voelt alsof je deelneemt aan een wonderlijk toneelstuk met duizenden acteurs. Ieder speelt zijn eigen rol, maar voor improvisatie is geen plek, want het laatste bedrijf staat immers al vast.

    Geen reacties Lees verder →

  • Gevaarlijk veilig dankzij de NSS

    Redacteur Hans Brom woont in het Statenkwartier, om de hoek bij het World Forum. De afgelopen dagen zag hij zijn wijk veranderen van een rustige woonbuurt in een oorlogsgebied. Hij bericht vanuit de ‘vesting’ Statenkwartier, waar bewoners en middenstand hun dagelijks leven proberen voort te zetten, maar daarbij worden dwarsgezeten door de extreme veiligheidsmaatregelen die horen bij de NSS.

    Raar eigenlijk. Als ik mijn voordeur op de Frederik Hendriklaan uitloop, merk ik absoluut helemaal niets. Maar loop ik 100 meter door en ga ik de hoek om bij de Prins Mauritslaan, dan is het bal. Twee werelden, een paar honderd meter van elkaar.

    Werkelijk alles is uit de kast gehaald. De beveiliging is absoluut waterdicht, als een duur horloge op 30 meter diepte. Hekken, luchtafweer, oorlogsschepen voor de kust, scherpschutters op de daken, het Congresgebouw is beter beveiligd dan het Kremlin en het Witte Huis bij elkaar.

    Het lijkt wel of in de anderhalf jaar die de voorbereidingen duurden, de beveiligingsexperts langzaamaan doldraaiden. Steeds werd weer een overtreffende trap bedacht op de al bestaande plannen. Totdat er werkelijk niets extra’s meer te verzinnen was dat nog meer veiligheid zou kunnen bieden. Wat begon met wat dranghekken en een paar agenten zou eindigden met 20.000 mensen in groen en blauw uniform, F16′s in de lucht en raketten in de duinen.

    Hoewel de maatregelen het tegendeel zouden moeten bereiken, is bij mij het gevoel van onveiligheid toegenomen.

    In mijn eigen straat loop ik behoedzaam langs de huizen. Kennelijk kan er ieder moment iets vreselijks gebeuren. Maar wat? Al die maatregelen nemen ze toch niet zomaar? Zelfs de putdeksels zijn dichtgelast en verzegeld. Dus ook in het riool schuilt het gevaar.

    Wat denken al die uniformen als ik langsloop? Willen ze mij beschermen tegen een terroristische aanval of zien ze mij als veiligheidsrisico?

    Onopvallend langs de huizen lopen en niet omkijken. Je weet het niet. Een enkele verdachte beweging en je ligt languit in een plas bloed. Gauw maar weer naar binnen.

    3 reacties Lees verder →

  • Nederland naar Sotsji. Wat vindt u?

    Nederland sluit zich niet aan bij de groeiende rij van westerse landen die hun hoogste afgevaardigde niet naar de Winterspelen van Sotsji sturen.

    51 reacties Lees verder →

  • Integriteitstest voor Curaçaose parlement

    WILLEMSTAD – In de laatste vergaderweek van de Curaçaose Staten is eindelijk tijd ingeruimd voor de ‘kwestie Wiels’. En dan gaat het niet om de vermoorde politicus Helmin Wiels, maar om zijn springlevende jongere zusje: Marvelyne Wiels. Op de begrafenis van broerlief stak zij haar vuist omhoog voor erfgenaam Ivar Asjes, die haar rijkelijke beloonde met een voorlopige kroon op het hoofd van een florissante carrière: ze werd gevolmachtigd minister in Den Haag.

    Marvelyne Wiels

    Die florissante carrière blijkt iets minder kleurrijk dan gedacht. Een klein beetje snuffelen in de achtergrond van deze flamboyante dame wijst uit dat ze businesskaartjes liet drukken met iets te hoge aspiraties. Zo was zij adviseur van de Raad van Bestuur van ABNAMRO en was ze hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor de overname van ABNAMRO door Fortis, Royal Bank of Scotland (RBS) en Banco Santander. Een project van 71 miljard euro, dat in de CV van Marvelyne de boeken inging voor 73 miljard euro; niet alleen Rijkman Groenink heeft er dus iets aan verdiend.

    Al bij haar aanstelling in Den Haag op 7 juni blijkt hoe voortvarend zij haar opgedane ervaring bij de Bank inzet voor een Curaçaohuis nieuwe stijl. Zowel de drie panden in de residentie als het personeel moeten op de schop. Een lastige opgave, omdat Curaçao door de aanwijzing van de koninkrijksregering niet zoveel speelruimte heeft. Het land mag niet zomaar overheidspersoneel aannemen en vergrotingen of overschrijdingen van budgetten zijn al helemaal niet aan de orde.

    Marvelyne is echter de juiste vrouw op de juiste plaats, een ervaringsdeskundige. Want dat moet je haar nageven:  niet alleen die 73 miljard is imposant, ook de grote schare van honderden werknemers die zij bij ABNAMRO leidde waren aanmerkelijk meer dan haar baas destijds dacht. Ze mocht daarom stilletjes met een afkoopsom vertrekken om zich op te maken voor het grote werk in Den Haag.

    De net uitgevoerde verbouwing van het Curaçaohuis in Den Haag, waarvan het hele jaarbudget is opgesoupeerd door haar voorganger, wordt voor hetzelfde bedrag – een week na haar aantreden al – nog eens dunnetjes overgedaan. De reeds gelegde vloerbedekking, tegeltjes en andere zaken worden met verve weer naar buiten gesleept, waarna vriendjes, vriendinnetjes, partijgenoten en familie met evenveel elan naar binnen worden getrokken. Beide acties worden niet gemeld in Willemstad.

    Een omissie die Marvelyne later weer recht moet zetten. Om precies te zijn: een dag nadat een vervelende journalist haar met die even vervelende feiten confronteert; razendsnel gaat er een briefje naar de ministerraad in Willemstad met het verzoek die benoemingen alsnog en met terugwerkende kracht goed te keuren. Die ministerraad stuurt de aanvraag op 6 november door naar Financiën, die inmiddels al vier keer negatief heeft geadviseerd. Niet dat dat wat uitmaakt, de door Marvelyne binnengehaalde vriendenkring zit er nog steeds en ook de verbouwing is nog bezig; afgelopen vrijdag arriveerden de laatste dure meubeltjes voor de werkkamer van Wiels.

    Wie denkt dat Asjes vandaag met harde bewijzen komt om Marvelyne’s gezicht te redden, heeft het mis. Wie denkt dat Marvelyne opgeofferd wordt eveneens. Nee, de werkelijke verliezer is niet de premier of zijn gevolmachtigde vriendin, maar de regerende partij PAIS. Deze partij heeft zijn vier zetels en daaropvolgende ticket voor regeringsdeelname gekregen van een electoraat dat geen corruptie of vriendjespolitiek meer wil. Vandaag is de eerste echte integriteitstest voor de club van Alex Rosaria.

    Asjes heeft in een klein partijtje blufpoker al laten weten wat de prijs voor integere PAIS-politici zal zijn. Het aanspreken van je coalitiepartner op het nemen van volwassen verantwoordelijkheid is dus lastig en anno 2013 nog steeds geen vast onderdeel van de Curaçaose politiek. Broer Helmin durfde het al niet bij Gerrit Schotte, Alex Rosaria hoogstwaarschijnlijk ook niet bij Ivar Asjes.

     

    1 reactie Lees verder →

  • Schotte heeft mot met Justitie Curaçao

    WILLEMSTAD – De Curaçaose Landsrecherche en het Nederlandse Recherchesamenwerkingsteam RST vallen maandagochtend met groot vertoon het woonhuis, partijkantoor, een tweetal bedrijfspanden en de parlementaire werkkamer van Gerrit Schotte binnen. Op zoek naar bewijs van het witwassen van geld en valsheid in geschrifte. De voormalige premier van Curaçao is  hoofdrolspeler in deze zaak, maar hij wordt niet gearresteerd.

    Inval bij het huis van Gerrit Schotte, met assistentie RST | Foto: Dick Drayer

    In een persverklaring enkele uren later meldt het Openbaar Ministerie dat de invallen van maandag het gevolg zijn van een tweetal aangiften die in september 2012 zijn gedaan en waarbij het vermoeden is geuit dat ‘een persoon, G.F.S., zich schuldig heeft gemaakt aan voornoemde overtredingen’. Daarbij is, zoals het persbericht meldt ‘informatie verstrekt die betrekking heeft op zogenaamde Meldingen Ongebruikelijke Transacties, MOT-meldingen’.

    De inval heeft nadrukkelijk niets te maken met het onderzoek naar de moord op politicus Helmin Wiels, meldt het Openbaar Ministerie direct. Die suggestie was door het ANP gewekt; waarschijnlijk omdat het tijdens de huiszoeking wemelde van de RST-politiemensen. Die zijn al een half jaar druk bezig met de zaak Wiels.

    Geen verrassing
    De betrokkenheid van Gerrit Schotte bij bovengenoemde zaken komt voor de meeste inwoners van het eiland niet als een verrassing. De invallen van Justitie wel. Lang gelooft niemand op het eiland dat het Openbaar Ministerie het lef heeft om op te treden tegen één van de meest invloedrijke politici van Curaçao. Tot maandag dan; een jaar en drie maanden na de eerste aangifte.

    De aangifte in 2012 wordt gedaan daags na de val van het kabinet Schotte, dat dan echter van geen wijken wil weten. Onder aanvoering van de toenmalige Statenvoorzitter en huidig premier, Ivar Asjes wordt het parlement gegijzeld en moet een meerderheid van de Staten in een locatie buiten het parlement vergaderen om Schotte ‘democratisch’ weg te stemmen. Schotte weigert te vertrekken en verschanst zich enkele dagen in het regeringscentrum Fort Amsterdam. Op 30 september geeft Schotte op en treedt de interim-regering van Stanley Betrian aan. Die organiseert nieuwe verkiezingen .

    MOT-meldingen
    In de periode tot aan die verkiezingen van 19 oktober verschijnt er zoveel belastend materiaal over Gerrit Schotte in de media, dat het Openbaar Ministerie aankondigt alle ‘politiek gemotiveerde’ aangiften voor onbepaalde tijd te laten rusten om geen speler te worden in diezelfde verkiezingen.

    Uit een zee van aangiften, komt het OM nu met twee op de proppen; overigens zonder te melden welke twee. Het laat zich echter raden dat het gaat om de aangifte op 17 september en een tweede op 22 oktober van dat jaar. De ex-premier wordt vijftig keer genoemd in het register dat wordt bijgehouden bij het Meldpunt Ongebruikelijke Transacties (MOT). Het betreft substantiële cash stortingen op rekeningen van Schotte gedurende de periode dat hij gedeputeerde in de Eilandsraad van Curaçao: Goed voor een totaal bedrag van 350.000 euro.

    Siciliaanse maffia

    Gerrit Schotte (l) en Francesco Corallo (r)

    De tweede aangifte gaat vermoedelijk over de betrokkenheid van de Siciliaanse maffiabaas Francesco Corallo bij mogelijke partijfinanciering van de Movementu Futuro Kòrsou, de MFK-partij van Gerrit Schotte. Op Curaçao is het verboden om fondsen aan te nemen van mensen en rechtspersonen die niet op het eiland wonen of gevestigd zijn.

    Francesco Corallo is een goede vriend van Gerrit Schotte en bekend op Sint Maarten en Curaçao als de grote man achter de Atlantis Casino groep. Uit verschillende bankafschriften die bij de aangifte zijn meegestuurd, wordt duidelijk dat Corallo in de zomer van 2010 forse bedragen (bijna 300.000 dollar) overmaakt van zijn bedrijf naar de rekening van Schotte’s vriendin, Cecely van der Dijs en naar de rekening van Schotte’s eigen bedrijf, No Brand Ltd. De stortingen van Corallo vallen samen met de breuk van Schotte en zijn oude partij, de MAN. Niet lang daarna richt hij zijn eigen politieke beweging op, de Movementu Futuro Kòrsou, MFK, waarmee Schotte de verkiezingen van augustus 2010 wint en premier wordt.

    Corallo komt pas in oktober 2011 in beeld. Dan lekt een brief uit die Schotte aan de Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken schrijft. De voormalige premier vraagt daarin om een verklaring van goed gedrag voor Corallo; hij wil de casinohouder benoemen op een belangrijke institutionele functie bij de Centrale Bank van Curaçao en Sint Maarten.

    De Italiaanse minister laat weten antwoord te zullen geven via de gebruikelijke diplomatieke kanalen in Italië – de Koninkrijksambassade in Rome. Eind mei krijgt Schotte antwoord van ambassadeur Alphonsus ‘Fons’ Stoelinga. Die stelt – ook al in een uitgelekte brief – dat Corallo helemaal niet zo okay is als Schotte beweert. Weliswaar zijn er van Corallo geen strafrechtelijke veroordelingen bekend, maar uit informatie van de Italiaanse politie en de Italiaanse inlichtingendienst wordt duidelijk dat Corallo betrokken is bij internationale drugshandel en witwassen van geld; Corallo is volgens Nederland – op basis van die informatie – een belangrijk persoon binnen de Siciliaanse maffia. Bovendien wordt hij gezocht door Interpol.

    Politieke kaart
    Het persbericht van het Openbaar Ministerie van maandag, laat veel vragen onbeantwoord. Vooral de vraag welke aangiften reden zijn voor het onderzoek. Er liggen naast bovengenoemde zaken namelijk nog meer aangiften op de plank bij het OM. Zoals bijvoorbeeld het vermeende ambtsmisbruik door de ex-premier en twee van zijn ministers bij de financiering van het gratis onderwijs. We zullen dus nog even geduld moeten hebben. Eén ding staat vast: mocht Gerrit Schotte worden aangehouden, dan is de politieke kaart van Curaçao voor een tweede keer – net als na de moord op Helmin Wiels overhoop gehaald. Dat is pas echte mot.

    ———

    aangifte documenten:

    6 reacties Lees verder →

  • De WC van Nicolás Maduro

    CARACAS – In het presidentiële paleis van de huidige Venezolaanse bewoner, Nicolás Maduro, moet iedereen naar het vrouwentoilet. Bij elke WC, staat een mannetje die je linea recta naar de  vrouwen toestuurt. Geen straf in het land van miss Universe, maar wel opmerkelijk: de mannen-wc is namelijk voorbehouden aan ‘El Presidente’! Je zou elkaar ook zomaar tegenkomen….

    Sinds vandaag is er één uitzondering op de wc-regel: Frans Timmermans mag nu ook die wc. De altijd vrolijke en frivool geklede minister van Buitenlandse Zaken kan namelijk wel een potje breken bij de president en na vandaag kan Timmermans al helemaal niet meer stuk. Zelden  zal een koninklijk bezoek in Caracas zo welkom zijn geweest als het bezoek van koning Willem Alexander en koningin Máxima dit weekend. De jarige Nicolás Maduro had zich geen mooier verjaardagscadeau kunnen wensen.

    Monarch
    Veertien jaar lang kwam er geen enkele monarch het land van Hugo Chavez binnen. De in maart aan kanker overleden president van de Bolivariaanse Republiek was een uitgesproken tegenstander van mensen die niet op eigen kracht, maar door erfopvolging op het pluche zaten. En vooral Nederland stond verschillende malen voor een dichte deur, omdat het koninkrijk ook nog eens een koloniale macht vertegenwoordigde. Een mogendheid die zíjn Antilliaanse eilanden bezet houdt. Een visie die door een kleine, maar hardnekkige groep op Curaçao trouwens met alle liefde wordt omarmd.

    De 51-jarige ex-buschauffeur Maduro heeft ongetwijfeld ook een hekel aan monarchen. Hij imiteert al sinds zijn interim-presidentschap met bijna pathetische kunde zijn grote voorganger Hugo Chavez. Zelfs het laatste decreet dat Maduro een jaar lang onbeperkt toegang geeft tot de economische ballenbak, waar mensenrechten – net als de schoenen –  in het rekje buiten moeten blijven, is afgekeken van zijn voorganger

    Verkiezingen
    Acht december zijn er opnieuw verkiezingen. Gemeenteraadsverkiezingen dit maal. Het uur van de waarheid volgens velen. Bij deze lokale verkiezingen zal blijken of Maduro op de steun van de massa kan blijven rekenen. Die kans wordt steeds kleiner geacht. Maduro is niet populair, ook niet bij zijn achterban. De economische malaise treft iedereen, of je nu Chavista bent of niet.

    Het hoge koninklijk bezoek werd zaterdag live uitgezonden op verschillende televisiezenders in Venezuela. En herhaald in de avond en de dag erna. Maduro kon vandaag aan zijn achterban laten zien, dat hij een echte staatsman is. Eén die vertrouwen geniet van internationale bijna-vrienden. Een opsteker die hij de komende twee weken tot aan de verkiezingen goed zal uitbuiten.

    Magere jaren
    Die interne Venezolaanse overwegingen zal Frans Timmermans voorlopig een rotzorg zijn. Twee maal zeven magere jaren kunnen eindelijk worden afgesloten en de moeizame relatie als gevolg van de aanwezigheid van twee Amerikaanse militaire bases op Curaçao en Aruba krijgt nieuw elan. En dat is hard nodig, want Nederland en de Antilliaanse eilanden kunnen niet om hun grote buur heen.

    Vooral Aruba en Curaçao is er alles aan gelegen om hun olie-industrie, die bijna honderd jaar bestaat, te behouden. Ook Nederland met de koninklijke Shell voorop ziet hernieuwde kansen in het land van Maduro. De eilanden willen graag profiteren van het grote Perlagasveld in de Golf van Venezuela.  Een gasleiding naar de eilanden zou de bevolking daar in één klap kunnen af helpen van hun exorbitante elektriciteitsrekeningen. Stroom wordt daar nu nog door verschillende dure dieselcentrales opgewekt.

    En zo zijn er nog wel meer zaken die voor Timmermans en de premiers van de Antilliaanse eilanden reden zijn om te investeren in goede buurmanschap. Als je in dat kader dan ook nog eens de wc mag delen, dan komt dat gesprek over dictatuur en mensenrechten vanzelf, denkt Timmermans. Maar eerst zijn er belangrijkere zaken, zoals wc-papier. Want dat is dankzij Nicolás Maduro in heel Venezuela op. Ook in zijn eigen toilet.

    7 reacties Lees verder →