-
De vijf wijsheden van het publiek
Je hebt reaguurders op internet, trollen, noem ze maar op. Maar er zijn zoveel meer mensen waar je als journalist echt iets aan kunt hebben. The Wisdom of Crowds is meer dan een theorie, zo hebben wij de afgelopen twee jaar bij NOS Nieuws gemerkt. En we zijn beslist de enigen niet in ons vak die dagelijks gebruik maken van input van niet-journalisten. Een overzicht van de vijf wijsheden van het publiek, ter gelegenheid van het tweejarig bestaan van NOS Net. -
Het ISS: een groter huis met een prachtig raam
Mijn eerste week aan boord van het ruimtestation zit er alweer op. Onze lancering was prachtig. Misschien nog wel mooier voor de toeschouwers dan voor ons, omdat wij niets zagen totdat we op zo’n tachtig kilometer boven de aarde zaten. Maar als die beschermkap van de raket dan eenmaal opengaat… Wat een magnifiek uitzicht! -
En dan is het zover…
De laatste dagen voor de lancering stonden in het teken van gedag zeggen tegen familie en vrienden van achter het glas. De laatste gesprekken met instructeurs en managers en dan uiteindelijk de commissie die officieel met ons, ook achter het glas, alles doorneemt en ons gereed verklaart voor de vlucht. Voor mezelf had ik tijd om mijn spullen te pakken die ik over een half jaar weer ergens terugzie. -
Een week vol tradities en goed letten op de kilo’s
Naast al het technische en officiële werk moeten we ook uitrusten voor de lancering. En er zijn wat ceremonies en tradities. Daarbij werden we verwend met een prachtige maansverduistering. De maan werd heel grijpbaar als een driedimensionale oranjekleurige bol in de heldere winternacht.
-
Onze ‘hal’ naar het ISS en een raket in onderdelen
De Expeditie 30 bemanning is klaar voor de missie. V.l.n.r. NASA-astronaut Don Pettit, Oleg Kononenko (Roskosmos) en ESA-astronaut André Kuipers.
Het is ijskoud en kraakhelder hier op de lanceerbasis Baikonoer. Hopelijk blijft het zo tot de lancering. De eerste Sojoez-lancering die ik zelf zag was die van Frank De Winne in 2009. Nou ja, zag… ik heb toen niets gezien, vanwege de dichte mist. De laatste lancering met mijn collega’s van Expeditie 30 was in een sneeuwbui. Gelukkig voor de bezoekers van mijn lancering zijn de vooruitzichten nu beter. Al is het wel erg koud, dus moeten de toeschouwers zich echt goed beschermen.
-
Aantekeningen voor het Van Gogh museum
Tussen de testen op de lanceerbasis door verblijven we in het kosmonautenhotel. Daar volgen we een dagprogramma van werk en vrijetijdsbesteding. Het is erg koud in Kazachstan, zo’n -20 graden Celsius. Dus van rennen langs de rivier, zoals ik deed in mei toen ik hier was als reserve van Frank, komt helemaal niets. Gelukkig is er een goed uitgeruste sportzaal beschikbaar voor ons. -
Primerka: een grondige test van ons ruimteschip
De dag na aankomst in Baikonoer was meteen de bijzonderste dag van ons verblijf hier. We gingen naar de lanceerbasis. In twee bussen natuurlijk, want de hoofdbemanning en de reservebemanning zijn altijd gescheiden. In een groot gebouw zagen we onze Sojoez-capsule helemaal klaar staan. Het is heel bijzonder om het ruimteschip te zien waarin we straks om de aardbol vliegen. Het staat in een stellage in de grote hal. De eerste keer dat we als bemanning het ruimteschip in gingen, deden we dat in een overall. We konden niet door de zij-ingang, zoals bij de simulator in Sterrenstad. In de echte Sojoez zit op die plek geen deur. Dus moesten we in de leefmodule kruipen en dan afdalen naar de commandomodule eronder.De grote controle, ofwel primerka, is bedoeld om te kijken waar alles zit en of het klopt met wat je verwacht. Ook konden we kijken hoe we straks het best kunnen instappen met ons ruimtepak. De Sojoez is een krappe omgeving met veel kwetsbare apparatuur. Hoewel de simulators prima zijn, is het echte ruimteschip toch anders. Bepaalde instrumenten zitten op een andere plaats, kleppen zijn soms makkelijker, soms moeilijker te bedienen en de computers vereisen een andere opstartmethode.
Echte ruimtepak
Toen we klaar waren met onze controle nam de reservebemanning een kijkje in de Sojoez. Ondertussen konden wij onze ruimtepakken aantrekken. We deden de lektest van het pak terwijl de media en collega’s toekeken van achter een glazen wand. Zo gaat het ook op de dag van de lancering. Mijn echte ruimtepak zit beter dan mijn trainingsexemplaar. Maar in beide sta ik een beetje krom, dat is nu eenmaal het ontwerp. Toen ik heel lang moest staan om vragen van de media te beantwoorden, voelde ik dat toch wel in mijn rug. Het pak is duidelijk gemaakt om in te zitten.Na de lektest kropen we opnieuw in de Sojoez. Dat heeft wel iets weg van speleologie, het afdalen in grotten. Ik daalde voorzichtig af naar de stoel van de commandant, deed het luik achter me dicht en schuifelde langzaam naar mijn eigen stoel. Daarna ging het luik weer open en kwam de volgende kosmonaut naar binnen. Alle slangen, kabels en riemen werden vastgemaakt zoals het hoort en we namen onze lanceerpositie in. Opnieuw werden de pakken getest op lekken. We deden de handschoenen aan en de helm dicht.
Tot slot kwam de lastigste test, die van de stoel. Vlak voor de landing met de Sojoez, komt je stoel omhoog met een grote veer. De veer vangt de klap van de landing op. Door deze actie wordt de ruimte in de Sojoez nog krapper. Nu dus ook. We moesten op een of andere manier uit de capsule zien te kruipen. Het is een lang, moeilijk en vooral warm proces, waarbij je beetje bij beetje kantelt en uiteindelijk in de stoel van de commandant belandt, het luik open kan doen en naar boven kan klimmen.
Na een douche en een lunch was het tijd voor de controle van alle spullen die mee gaan als vracht. De experimenten en apparatuur van onder meer de ESA lagen goed verpakt uitgestald. Sommige spullen heb ik al tijdens de vlucht in de Sojoez nodig en ik hoop ze straks op een bereikbare plek terug te vinden in de leefmodule bij ons tweede bezoek aan de capsule.
-
Laatste halte…Baikonoer
De reis naar de lanceerbasis Baikonoer in Kazachstan is een belevenis op zich. De eerste en reservebemanning reizen in aparte vliegtuigen. Eigenlijk doen we alles apart, want als er iets met ons gebeurt, moeten zij kunnen instappen in de Sojoez. Wat dan misschien wel weer vreemd is, is dat we met beide bemanningen in één lift gingen bij Roskosmos. -
Pakjesavond en afscheid nemen in Moskou
De laatste dagen in Sterrenstad heb ik doorgebracht met mijn gezin. Sinterklaas had ontzettend veel cadeautjes naar Moskou laten sturen, zodat de kinderen ze hier konden openmaken. Mijn collega-astronaut van de ESA Samantha Cristoforetti heeft hard op de deur gebonsd. Hartstikke leuk natuurlijk. Behalve Sinterklaas vieren heb ik niet heel veel tijd gehad voor mijn gezin. Er moest nog van alles gebeuren. -
‘Vertrokken uit Sterrenstad, voor het laatst’
Voor de allerlaatste keer vertrok ik gisteren uit Sterrenstad. Eerst hadden mijn collega-bemanningsleden en ik nog het traditionele kosmonautenontbijt met familie. Daarna was het afscheid nemen bij de bus en op naar Baikonoer. Daar blijf ik – in quarantaine – tot de lancering op 21 december.
