De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Binnenland

  • ‘Etnische zakenvrouwen’ in opspraak

    ROTTERDAM – Binnen een half jaar komt de Businessclub Etnische Zaken Vrouwen Nederland (EZVN) twee keer in opspraak. Deze week bijzonder pijnlijk omdat de stichting komende zaterdag haar jaarlijkse Award uitreiking heeft. Dan kiest het de Etnische Zakenvrouw Nederland 2013 uit. Een positief evenement op een positief platform voor vrouwelijk ‘zwart’ en ondernemend toptalent bij overheid en bedrijfsleven.

    Marvelyne Wiels toont 'bewijs' succesvolle carrière

    Maar de negende editie van deze Award-uitreiking wordt overschaduwd door de integriteitsproblemen met een lid van de raad van toezicht en een voormalige award-genomineerde van de stichting, die gelogen zou hebben over haar CV en universitaire graad.

    Elisa Carter
    Het Erasmus Medisch Centrum (EMC) heeft onderzoek laten doen naar mogelijke vriendjespolitiek en zelfverrijking door voormalig bestuurder Elisa Carter, zo meldt het Financieel Dagblad. Zij is voorzitter van de Raad van Toezicht van de EZVN. Forensisch accountants van PricewaterhouseCoopers onderzochten in opdracht van het Rotterdamse ziekenhuis of Carter op eigen houtje haar netwerk aan het werk zette in het ziekenhuis om ICT-problemen op te lossen en of daarbij ongeoorloofde betalingen zijn gedaan.

    Carter legde eind 2012 haar functie neer. Zij bevestigt dat zij is onderzocht op fraude, maar volgens haar is er niets gevonden. ‘Ze hebben niet kunnen aantonen dat ik geld heb zitten jatten.’ Het EMC bevestigt noch ontkent het fraudeonderzoek en stelt geen mededelingen te doen over oud-bestuurders.

    Marvelyne Wiels
    In een artikel op de website van Caribisch Nederland verscheen vorige week een artikel, waarin gesteld werd dat de huidige gevolmachtigde minister van Curaçao en 2008-genomineerde beste Etnische Zakenvrouw, Marvelyne Wiels het niet zo nauw nam met de beschrijving van haar topfunctie bij ABNAMRO. Uit documenten bleek dat zij een teammanager in een backoffice functie was. Haar CV vermeldde echter dat ze in opdracht van de Raad van Bestuur van de ABNAMRO de splitsing van de bank in 2011 leidde: een project van 73 miljard euro. Kenners weten dat de job is geweest van Rijkman Groenink, die de bank verkocht voor twee miljard euro minder.

    Navraag bij de stichting EZVN leidde meteen tot paniek. De hele correspondentie tussen bestuursvoorzitter Maritza Russel en de onderzoekende journalist werd meteen door gecc’d naar mevrouw Wiels en ook werd te verstaan gegeven dat de EZVN part noch deel wenste uit te maken op welke titel dan ook van de hetze tegen de gevolmachtigde minister van Curaçao. De journalist werd gedreigd met juridische stappen, indien die er voor zou kiezen Maritza Russel of de organisatie EZVN op enige wijze te noemen, dan wel te citeren in welk verband dan ook.

    EZVN
    De krampachtige reactie van EZVN is opmerkelijk. Op dat moment van schrijven was er immers nog niets gepubliceerd. En was enkel een gesprek geweest om bevindingen over hun genomineerde kandidaat en latere ambassadeur te checken. Een CV check, die – naar later bleek – kennelijk niet was uitgevoerd door de stichting zelf.

    En dat zet de schijnwerpers vol op het negende grote EZVN-Awardwinning galafeest van komende zaterdag in Rotterdam: benieuwd wie er wint……

    5 reacties Lees verder →

  • De kinderschoenen van Curaçao

    Onderzoeksjournalistiek staat op Curaçao in de kinderschoenen. Vaak dacht ik dat dat een kwestie van geld was. Immers goed, degelijk en journalistiek verantwoord onderzoek kost tijd en wie betaalt de rekeningen ondertussen? Sinds vandaag weet ik de ware reden waarom onderzoeksjournalistiek nauwelijks van de grond komt op dit kleine eiland in de Caribische zee: de wereld is hier namelijk zó klein dat mensen die vrezen voor hun carrière alle registers opentrekken en via omwegen niet de boodschap, maar de boodschapper de nek om willen draaien. 


    Vrijdag maakte ik via Caribisch Netwerk bekend dat mevrouw Marvelyne Wiels, gevolmachtigd minister voor Curaçao in Nederland een academische titel voert die ze niet heeft een een CV presenteert dat niet klopt. Het onderzoek naar deze ‘discrepanties’ heeft meer dan  een maand in beslag genomen. De laatste weken waren spannend, want politici en journalisten in Den Haag kregen lucht van een mogelijke CV-fraude, maar mijn onderzoek was op het punt van hoor en wederhoor nog niet rond. Ook heb je als individuele journalist rekening te houden met je eindredactie en in gevoelige kwesties zoals deze, ook een hoofdredactie.

    Vriendjespolitiek
    Op 30 oktober publiceerde ik – in de aanloop naar het artikel van vandaag – een verhaal over de vriendjes, vriendinnetjes, familie en partijgenoten die door minister Wiels het Curaçaohuis waren binnengeloodst om hen te behoeden voor een WW-uitkering. Niets mis mee, behalve dan dat je daarmee de schijn wekt dat je een voorkeursbehandeling geeft aan je dierbaren en niet aan ter zake kundigen, hoewel het één het ander absoluut niet hoeft uit te sluiten.

    Een week voor publicatie overlegde ik Wiels negentien vragen over haar dierbaren en kreeg de verzekering dat ik binnen drie werkdagen antwoord zou krijgen. En dat gebeurde ook. In een deftig voorbedrukt persbericht stelde Wiels dat ze niet in kon gaan op artikelen die haar goede naam bezoedelen. Niet echt een sterke verdediging.

    Nog erger
    Het wordt echter veel erger. De publicatie van deze week heeft namelijk veel ernstiger gevolgen. En dat blijkt ook uit de paniek die er ontstaat in het Curaçaohuis in Den Haag. Ik heb de door mij geconstateerde feiten en omstandigheden gestuurd naar mevrouw Wiels, maar krijg te horen dat ik de minister niet rechtstreeks meer kan benaderen. Begrijpelijk, je maakt je niet geliefd met stukjes over vriendjespolitiek op Curaçaos grondgebied. Mijn artikel legt een aantal onduidelijkheden bloot over haar CV en laat zien (Ronald van Raak noemt het fraude) dat de waarheid en niet mevrouw Wiels wordt bezoedelt.

    De mail met mijn vragen is nauwelijks geland in Den Haag of mevrouw Wiels trekt de stoute kinderschoenen aan neemt contact op met het hoofd Diversiteit van de NTR. Zeg maar de baas van mijn eindredacteur in Willemstad. Bij hem wordt duidelijk gemaakt dat alles wat ik schrijf bij elkaar is gelogen en dat de Haagse Hogeschool en de ABNAMRO zich distantiëren van mijn bevindingen. Publicatie aldus Wiels zal vooral mij en niet haar schaden en ‘of meneer Diversiteit in Hilversum  dat maar in zijn oren wil knopen’: “Vrijdag om 12 uur kom ik met de bewijzen van de Bank en de Haagse Hoogeschool die vervelende gevolgen zullen hebben voor meneer Drayer,”

    Humor

    Marvelyne Wiels en haar minister, premier Ivar Asjes, beiden PS

    Hoewel de humor er nogal bovenop ligt, betekent de zet van Wiels wel een kleine vertraging. Immers: ook Hilversum beseft dat het spel nu begonnen is en dat voorzichtigheid geboden is. Ik moet mijn feiten en omstandigheden nogmaals op tafel leggen, maar weet de heren toch vrij snel te overtuigen van de juistheid van mijn onderzoek.

    In een ultieme reactie reageert Wiels en verschuilt de gevolmachtigde minister zich achter de ‘kamervragen’ van Omayra Leeflang in het Curaçaose parlement. “De kwestie ligt in het parlement en ik kan er dus niet op reageren”, zegt ze. Wederom een zwak repliek. Een gevolmachtigde minister is namelijk een gewone ambtenaar die vanwege het feit dat zij zitting neemt in de Rijksministerraad met alle bij een minister behorende egards wordt behandeld. Ze legt alleen geen verantwoording af aan het parlement, maar aan de premier en minister van Algemene Zaken, Ivar Asjes.

    Kinderschoenen
    Onderzoeksjournalistiek staat ook na mijn artikel nog steeds in de kinderschoenen. Grote vraag is hoe dat met de politiek van Curaçao zit. Volgende week zullen we het weten; mocht Asjes niets doen en zijn gevolmachtigde minister laten zitten, dan zal hij een kleinere schoenmaat moeten kopen.

    9 reacties Lees verder →

  • …en natuurlijk Zwarte Piet…

    WILLEMSTAD – Het antwoord op het sinterklaas-en-zwarte-pieten probleem ligt negenduizend kilometer verderop. Op Curaçao, het eiland van Quinsy Gario. Jammer dat hij dat niet doorheeft. Het zou de angel uit het debat over piet=racisme halen en de emotie weg bij een stukje cultuur en traditie dat beter verdient.

    Quinsy Gario jaagt het Nederlandse publiek in de gordijnen. De manier waarop hij dat doet is bijna on-Curaçaos. Wie Pauw en Witteman afgelopen maandag zag, ontwaarde een betweterig Curaçaose jongen, die boven de door hemzelf gecreëerde discussie stond. Nederlandser kon het niet.

    Henk Westbroek ontstak in wild geraas en trapte in de open val. Als hij al een kansje had om burgemeester van Utrecht te worden, dan is die kans na Pauw en Witteman voorgoed verkeken. De glimlach die Gario gebruikte in zijn ‘strijd’ tegen Westbroek is onderdeel van een techniek die Nederlanders vaak op Curaçao gebruiken: jezelf boven de discussie plaatsen, door simpelweg de wijste te zijn; door niet mee te gaan in de emotie.

    Gario won daarmee het debat en liet een gênante Westbroek afgaan door de zijdeur van de studio op het Westergasfabriek-terrein in Amsterdam. Maar of hij daarmee de discussie won, is nog maar zeer de vraag. De stelligheid van zijn punt (piet = racisme) liet weinig ruimte over voor andere meningen. Net als de stelligheid van zijn tegenstanders, die het allemaal maar gezeur vinden.

    Maar de echte oplossing voor het sinterklaas-en-zwarte-pieten probleem ligt op Curaçao. De emoties rond het kleurrijke kinderfeest bestaan ook hier, maar spelen nauwelijks een rol. Onder aanvoering van Helmin Wiels leek in eerste instantie ook Zwarte Piet op Curaçao een kort leven beschoren. De sentimenten waren daarbij niet zozeer gericht tegen een mogelijk racistisch element, maar meer tegen het Nederlands karakter van het kinderfeest. Nu de bekende politicus niet meer leeft, lijkt die discussie te zijn verstomd.

    Op het kleine eiland van de Benedenwinden worden de sinten wit en de pieten zwart geschminkt. De sinterklaascentrale in Willemstad ontvangt mensen van allerlei pluimage en poedert ze terug tot de twee basiskleuren van het feest: wit en zwart. Ongeacht hun huidskleur. Sint en Piet spelen hier vooral een rollenspel. Beiden praten met amateurachtige toneelstemmetjes een nogal geforceerde rol. Kinderen zijn vooral bang voor die wit geschminkte sint. Ook de zwart geschminkte piet heeft een rare stem, maar is toch vooral een feestvierder die ingehuurd is om muziek te maken. Het kleurtje dat beiden krijgen opgesmeerd ziet er nogal clownesk uit. Maar ontdoet hen beiden daardoor wel van hun echte huidskleur. Die speelt geen rol meer.

    En dat is wat we met z´n allen toch willen?

    33 reacties Lees verder →

  • Curiosity vindt aards vulkanisme op Mars

    Eindelijk zijn dan de eerste resultaten van Curiosity gepubliceerd in wetenschappelijke tijdschriften, waaronder een aantal in Science in de afgelopen week. Wat ik beschreef in eerdere blogs waren eerste indicaties van de metingen die de instrumenten op Curiosity gedaan hebben.

    4 reacties Lees verder →

  • Troonrede als graadmeter voor Caribische liefde?

    WILLEMSTAD – 28 seconden duurde de aandacht voor het Caribische deel van het koninkrijk in de Troonrede 2013. Dat is precies 20 seconden korter dan vorig jaar. Het zij de koning vergeven; hij moet nog op bezoek. Dat staat gepland in november, waarvan de koning in de 28 gegeven seconden zelfs nog akte gaf!

    Moeder en zoon, tijdens hun bezoek op Curaçao in 2011 | Foto: Dick Drayer

    Als de liefde voor de eilanden in de West af te meten is aan de tijd die het staatshoofd neemt om die te benoemen, dan is en blijft het al met al behelpen met die Troonrede.  Een vluchtige kijk op de teksten van de afgelopen vier jaar, leert ons dat de Caribische eilanden meestal werden weggemoffeld in de laatste paragraaf.

    Erg inspirerend is het allemaal niet geweest, de afgelopen jaren. In 2010 (41 seconden) meldt de koningin dat er een nieuwe staatkundige structuur aan zit te komen. En dat dat niet betekent dat de rechtshandhaving en goed bestuur nu ook verkwanseld worden. Die opmerking was nodig omdat Gerrit Schotte de verkiezingen net had gewonnen en de eerste premier van het nieuwe land Curaçao zou worden.

    In 2011 (11 seconden)  komt de koningin niet verder dan de constatering dat de opbouw van een sterkere samenleving en een sterkere economie begint in verbonden met de andere landen van het Koninkrijk en met de Caribische eilanden die sinds vorig jaar deel uitmaken van ons staatsbestel. Voor de BES-eilanden wellicht een opstekertje, voor de andere eilanden een dooddoener; tenzij de sterkere economie in Nederland leidt tot verkoop van meer vliegtickets.

    In 2012 krijgen de eilanden 48 volle seconden aandacht. Dat is ook wel nodig. Curaçao heeft net een aanwijzing gekregen en de huidige premier, toenmalig Parlementsvoorzitter Ivar Asjes heeft net de parlementaire democratie de nek omgedraaid. Het eiland staat aan de vooravond van de staatsgreep van Gerrit Schotte. ‘Transparantie en houdbare overheidsfinanciën zijn van groot belang voor de bevolking en het vertrouwen in het bestuur’, luidt de hoop van het kabinet. De BES-eilanden worden genoemd omdat er zoveel geld naar toe moet. In nette bewoordingen luidt dat: ‘Er wordt op diverse terreinen geïnvesteerd in verbeteringen.’ Beatrix noemt zelfs de rioolwaterzuivering op Bonaire. Daarvan weten we nu – een jaar later – dat die echt een aderlating voor het Rijk heeft betekend.

    Drie jaar na dato, het is 2013, wordt de staatsrechtelijke relatie tussen Nederland en de Caribische delen van het Koninkrijk opnieuw genoemd. Nu heet het dat er meer aandacht is voor samenwerking op economisch terrein en dat iedereen daarvan profiteert. Het is een nette manier om te zeggen dat het ontwikkelingspotje echt leeg is en dat het tijd wordt om op eigen benen te staan. ‘Geen geld meer geven draagt bij aan de noodzakelijke financiële zelfstandigheid en stabiliteit van de Caribische eilanden’, aldus de tekst.

    Veel conclusies wil ik niet verbinden aan de tijd die de Troonrede spendeert aan het overzeese deel van het Koninkrijk. die wordt immers mede bepaald door de lezer van de tekst. Een betere graadmeter voor de relatie in het koninkrijk trof  ik deze week aan op de website van onze eigen NOS. Maar, haast ik mij te zeggen:  je had er willekeurig welke andere Nederlandse mediawebsite voor aan kunnen klikken:

     

    6 reacties Lees verder →

  • Curaçao: de angst regeert

    WILLEMSTAD – Het was een terloopse opmerking van de hoofdofficier van Justitie op Curaçao; maar hij sloeg in als een bom. De opmerking werd gemaakt tijdens de persconferentie, waarin de driehoek uitlegde wat er nu gebeurd was met ‘Pretu’ en hoe dit het onderzoek naar de moord op Helmin Wiels niet zou beïnvloeden. mr. Heiko de Jong mompelde tussen neus en lippen dat er tijdens dat onderzoek meer strafbare feiten aan het licht waren gekomen en dat er over niet al te lange tijd in dat kader arrestaties te verwachten zijn. 

    Hoofdofficier van Justitie mr. Heiko de Jong

    Ik schrok wakker als door een wesp gestoken. Hier lag het antwoord van het ogenschijnlijk traag reagerende en weinig communicatieve Openbaar Ministerie in Willemstad. De moord op Wiels is al vier maanden geleden. De ene na de andere verdachte laat het leven. De eerste, Raul ‘Bolle’ Martinez; de vermoedelijke chauffeur van de vluchtauto tijdens de moordaanslag op Wiels, wordt tijdens politieobservatie gedood door die tweede, Luigi Lorenzo ‘Pretu’ Florentina. En ook hij is niet veilig in handen van het bevoegd gezag. Doelde De Jong op de enorme beerput van corruptie en fraude? Zoals aangekondigd door Wiels in zijn laatste interview met de NRC: ‘Bankiers, registeraccountants, projectontwikkelaars: op het oog nette bedrijven zitten er tot over hun oren in. En politici: die ook.’?

    Curaçaoënaars op straat weten wel beter. Maar uit angst houden zij hun mond. De politiek ijsbeert zenuwachtig heen en weer. Ook zij weet beter. En ook het Openbaar Ministerie houdt de kaken op elkaar. Amper twee weken na de moord op Helmin Wiels wist een naïve politiewoordvoerder nog te melden dat alle daders in zicht zijn en dat ook de opdrachtgever bekend is. Vier maanden later is alleen de laatste nog in leven.

    De politiewoordvoerder in de zaak Wiels is deze week van de zaak gehaald en naar verluidt worden zowel de hoofdofficier als de politiecommissaris bedreigd. Een hoofdredacteur van een krant, die zich vooral richt op politienieuws dreigt met stappen, als er verder bekend wordt gemaakt dat politieagenten hem informatie toespelen. De angst regeert.

    Vandaag demonstreert de achterban van Pueblo Soberano; een life-test die ons zal leren hoe sterk die partij nog is na het dramatische verlies van hun leider op 5 mei. Een uur na de demonstratie debatteert het parlement over de positie van hun minister van Justitie. Dat is geen test. De mogelijke val van het kabinet zou in hun ogen desastreus zijn voor het nieuwe land Curaçao.

    In de coulissen staat namelijk een oude bekende, die het stokje met een brede grijns weer wil overnemen. Om door te gaan waar hij in oktober vorig jaar was gebleven….

    De angst regeert.

    3 reacties Lees verder →

  • Curaçao verloor de regie over de Isla al in 1985

    WILLEMSTAD – Curaçao wil verder met zijn raffinaderij Isla. De regering Asjes heeft de knoop doorgehakt en kreeg daarvoor deze week de steun van het hele parlement. Wie verder kijkt dan de unanimiteit van de Curaçaose Staten weet dat de angst opnieuw regeert. Curaçao is weer te laat.

    Isla raffinaderij | Foto: Bea Moedt

    Het eiland staat net als in 1985 voor een onmogelijke keuze. Toen, gedwongen door het plotselinge vertrek van Shell, accepteerde de regering van Maria Liberia Peters de gouden-gulden-verkoop deal van deze oliemultinational. Dat het daarmee een kat in de zak kocht, wist Maria wel; ze heeft het me ooit persoonlijk toevertrouwd. “Maar”, zo zei ze: “Ik stond met mijn rug tegen de muur, Curaçao stond met de rug tegen de muur”. Het spookbeeld van tienduizenden werklozen is voor elke premier een onacceptabel vooruitzicht. De keuze was al gauw gemaakt.

    Spookbeeld
    De angst voor dit spookbeeld heeft de relatie met de nieuwe exploitant van de oude raffinaderij, het Venzolaanse staatsbedrijf PdVSA, vanaf 1985 tot aan nu bepaald. De relatie kenmerkte zich door een ongekende hands-off approach van alle regeringen sindsdien. Curaçao was zo bang om zo’n grote werkgever te verliezen, dat het geen dubbeltje belasting verlangde van de Venezolaanse oliegigant.

    Het eiland accepteerde een schamele huur van 8 miljoen euro per jaar, maar durfde bovenal de raffinaderij geen enkele sanctie op te leggen om zich aan de toch al soepele milieunormering te houden. De hindervergunning met de absurd hoge toegestane overschrijdingwaarden werd door PdVSA nota bene zelf opgesteld. Om maar aan te geven hoe makkelijk het de Venezolanen werd gemaakt.

    Naleving en handhaving
    De angst om sancties op te leggen snijdt de Curaçaose regering (en bevolking!) nu lelijk in de hand. Had Curaçao vanaf 1993 de regie genomen en de milieunormen gehandhaaft, dan had de raffinaderij gewoon geïnvesteerd in onderhoud. Dan had het zonder morren toegezien op de lange-termijn-continuïteit van haar eigen operaties: gedwongen door een overheid die zijn eigen wetten en regels naleeft en handhaaft.

    Nu is het te laat. Nieuwe normering blijven uit; er is ooit afgesproken dat Curaçao moet meebetalen aan de investeringen van haar eigen raffinaderij om de vervuiling van de olieraffinage onder nieuwe vergunningsnormen te houden. En dat geld heeft Curaçao niet. Om na 2019 door te kunnen gaan, moest er volgens deskundigen daarom al eind 2012 een nieuw investeerder gevonden zijn. Een investeerder die bereid is om tweeëneenhalf miljard euro te steken in de Isla. De knoop die nu is doorgehakt, had dus al lang moeten zijn doorgehakt.

    Witte rook kan bedriegelijk zijn: catcracker poeder ontsnapt uit de Isla | Foto: Hester Jonkhout

    Witte rook
    Het is om die reden dat de regering Asjes niet alleen commissie A benoemt die die nieuwe investeerder gaat zoeken, maar ook een commissie B, die gaat onderzoeken welke alternatieven er zijn voor het gebied, wanneer de sterk vervuilde raffinaderij haar poorten in 2019 sluit. En ook daar zit voor het eiland een hoog prijskaartje aan vast. Sanering, zo is berekend, kost ongeveer 800 miljoen euro. Dat PdVSA dat ook mag afkopen voor een symbolische gulden, ligt niet voor de hand. Dat de Venezolaanse multinational helemaal niets betaalt wel…

    De brede maatschappelijke discussie die regeringspartij PAIS zo graag wil, is leuk voor de kiezers, maar te laat voor de economie. Eén troost: volgens diezelfde deskundigen die opteren voor een modernisering met vreemd geld draagt de olieindustrie ‘maar’ voor 5,3 procent bij aan het Bruto Nationaal Product, schept de raffinaderij direct en indirect werk voor nog geen tweeduizend, voornamelijk Venzolaanse arbeiders en brengt het voor ongeveer tien procent vreemde valuta in het laatje.

    Daar ligt de uitdaging voor commissie B, want dat commissie A met toepasselijke witte rook uit de schoorsteen komt, is na deze week echt niet groter geworden: Curaçao verloor de regie over de Isla al in 1985.

    Bron: A sustainable future for Curaçao – Ecorys (2013)

    5 reacties Lees verder →

  • Curaçao treedt op tegen foltering

    WILLEMSTAD – Een bijzonder vonnis, woensdag bij het Gemeenschappelijk Hof van Justitie in Willemstad. Drie politieagenten worden daar veroordeeld op grond van het Verdrag tegen Foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing. Bij dat verdrag heeft het Koninkrijk zich ertoe verbonden in alle gebieden onder zijn rechtsmacht foltering door overheidsfunctionarissen of andere personen, die in een officiële hoedanigheid handelen, te voorkomen.

    De drie dienders houden op 5 september 2011 een man aan en nemen hem mee naar het bureau. Tijdens de aanhouding vallen er lelijke woorden. Op weg naar het politiebureau besluiten de agenten om de arrestant een lesje te leren. Hij zit achterin de auto met de handen geboeid op de rug. Ze rijden niet rechtstreeks naar het bureau, maar nemen een weggetje om, langs Koredor; een afgelegen joggersgebied even ten zuidoosten van Willemstad.

    De politieauto stopt en houdt anderhalve minuut stil. In die anderhalve minuut wordt Koredor voor even een hel. De arrestant, die nog steeds de armen geboeid heeft achter zijn rug, wordt totaal in elkaar geslagen. Als de agenten hun weg vervolgen blijven ze hem in de auto slaan. Op het bureau gebeurt hetzelfde; opnieuw wordt de arrestant, nu in het bijzijn van een andere net opgepakte arrestant, geschopt en geslagen.

    Het komt vermoedelijk vaker voor dat agenten op Curaçao zich misdragen en hun macht misbruiken. Ik heb dat zelf een keer aan den lijve ondervonden. Tijdens carnaval werd ik door een politieagent gesommeerd om ergens ander te gaan staan; ik reageerde niet snel genoeg volgens oom agent. Binnen no-time lag ik onder vijf agenten op het asfalt. Je gaat hier niet in discussie met een agent, om het zo maar te zeggen.

    Mijn vermoeden baseer ik op wat ik tijdens mijn werk hier tegenkom en wordt pijnlijk bevestigd door de zeer trage reactie van de politietop op dit incident bij Koredor. Anderhalf jaar na de gepleegde foltering, precies een dag voor de eerste zitting, schrikt hoofdcommissaris Wernet wakker uit zijn winterslaap en zet de drie agenten op non actief. Anderhalf jaar lang hebben deze dienders door mogen werken terwijl er een justitieel onderzoek naar een ernstig strafbaar feit tegen hen gaande was.

    Curaçaoënaars weten allemaal hoe de politie hier te werk gaat. Dus de klappen die uitgedeeld worden, zijn niet nieuw. Deze zaak is zo bijzonder omdat er nu ook echt bewezen kon worden dat de agenten de mist in gingen. Ze ontkenden namelijk al die tijd dat ze op die afgelegen plek waren geweest en verklaarden dat de verwondingen die het slachtoffer had opgelopen waren ontstaan omdat hij zich verzet had tijdens zijn arrestatie.

    Wat ze niet wisten, of althans waar ze niet bij stil stonden, was dat hun dienstauto een GPS-trackingsysteem heeft. Het is dus vrij makkelijk om na te gaan waar welke politieauto geweest is en hoelang. Toen de eerder genoemde mede-arrestant op het bureau ook nog eens bevestigde dat er daar volop gemept werd, had de rechter geen moeite meer om tot een veroordeling te komen: veertien maanden cel, ontzetting uit het ambt voor vijf jaar en schadeloosstelling van het slachtoffer.

    Curaçao haalt opgelucht adem. Het kan met gerust hart verantwoording afleggen aan de ‘Committee Against Torture’ en het CPT, het ‘Europees Comité voor de Preventie van Foltering en Onmenselijke of Vernederende Behandeling of Bestraffing’. Een wrange nasmaak blijft wel hangen, omdat zonder dit technisch bewijs het verhaal van de agenten waarschijnlijk geloofd zou zijn.

    En ook dat werd woensdag pijnlijk duidelijk. Dezelfde drie agenten hadden zich op 2 september – drie dagen eerder dus – ook al vergaloppeerd aan een verdachte, zelfde verhaal, maar geen omweg via Koredor. De rechter achtte bewezen dat er grof geweld was gebruikt, maar kon niet vaststellen of dat voor, tijdens of na de arrestatie was gedaan. En dus volgde vrijspraak….

    5 reacties Lees verder →

  • Curiosity 1 jaar op Mars

    Herinnert u het zich nog? De spannende laatste 7 minuten van Curiosity’s landing op Mars? Waar we ook nog eens 15 minuten op moesten wachten door de afstand? Inmiddels zijn we alweer een jaar verder en is er ontzettend veel gebeurd. Curiosity’s eerste verjaardag is een mooie gelegenheid om eens terug te kijken op de impact die hij gehad heeft het afgelopen jaar.

    4 reacties Lees verder →

  • Rutte’s 32 seconden van onachtzaamheid

    Het was een bijzonder pikant moment: Mark Rutte’s passage tijdens een ‘ongelukje’ op de raffinaderij in Curaçao. Juist toen hij er langs voer. Pikant omdat ik net voor het NOS journaal een interview met hem deed en plotseling heel veel dikke witte rook uit de pijpen van de Isla werd gespuugd.

    De anders zo kordate Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) was de regie even kwijt. 32 seconden maar; genoeg om boze gezichten te maken, genoeg om het rimpelloze en joviale bezoek van de premier aan de Antillen voor eventjes te verstoren. Want wat gebeurde er nou precies?

    Tijdens de rondtoer door de haven van Willemstad had ik met de RVD afgesproken dat we een kort gesprekje voor het acht uur journaal zouden doen. Dat moest dan met een mooi plaatje op de achtergrond. Gezamenlijk besloten we de Julianabrug en de Handelskade, zo karakteristiek voor Curaçao, te nemen. Op zeker moment zwenkte de boot over bakboord richting onze achtergrond en kon het gesprek beginnen.

    De kapitein van het schip had op dat moment echter besloten om nog één keer rechtuit te varen. De boot zwenkte terug en voer in plaats van onder de brug, de brug voorbij. Deze manoeuvre leidde tot heftige schommelingen van de boot. Mijn cameravrouw vroeg me even te stoppen met het gesprek, zodat ze weer balans kon krijgen met haar camera. Door de draai van de boot, nu over stuurboord, kwam de Isla vol in beeld; enorme dikke witte rook vulde de lucht boven de raffinaderij. Hier was sprake van een abnormale situatie.

    Ik besefte – in een splitsecond – dat dit beeld uniek was en vroeg mijn cameravrouw om door te draaien. Op dat moment greep de RVD in. Daarbij geholpen door Rutte die zei dat ‘we dat nou juist niet willen, die Isla in beeld’. Ik sputterde tegen en zei dat ik dat nou juist wel wilde. Maar onder de aanwijzing “camera een beetje die kant op, hè”, werd het mijn cameravrouw onmogelijk gemaakt Rutte met een vuil spuitende Isla op de achtergrond  in beeld te brengen.

    Mark Rutte in de haven van Willemstad - Foto: Els Kroon

    Tijdens de montage voor Radio 1 besloot ik het ‘incident’ op te nemen in het draaiboek. Mark Rutte had in het gesprek namelijk nadrukkelijk uitgelegd dat Curaçao zijn eigen broek op diende te houden en dat ook het ‘Isla-dossier’ des Curaçaos was. Herhaaldelijk had Rutte tijdens zijn bezoek uitgelegd dat het hem niet paste om als Haagse regent een mening te hebben over ingewikkelde dossiers op Curaçao.

    Zijn reactie en die van de RVD op de boot, toonde – in mijn ogen – aan dat de regering wel degelijk in haar maag zit met de vervuiling en hoe Curaçao daar mee omgaat. Het hands-off verhaal van Rutte zou ongeloofwaardig overkomen als die vervuiling tijdens een gesprek op het journaal zichtbaar zou worden met de premier op de voorgrond.

    De RVD houdt alles wat er in de media over de reis van Rutte wordt gepubliceerd bij in een schriftje. Dit kwam niet mooi uit. Hun strategie om een joviale premier met een positieve boodschap als handelsmerk mee te geven aan de meegereisde pers, werd in een splitsecond onderuit gehaald.

    Leve de vrije nieuwsgaring.

    ——

    Luister naar de 32 seconden waarin dit verhaal zich afspeelt.

    31 reacties Lees verder →