In voor- en in tegenspoed
Als je besluit te trouwen, beloof je dat je elkaars hand zal vast houden in zowel goede als slechte tijden. Zo is mij althans altijd verteld. In voor- en in tegenspoed dus. Maar het lijkt alsof oude beloften en mooie woorden in een tijd van chaos bitter weinig waard zijn. Er is niet veel meer over van de liefde tussen de Europese landen. De regeringsleiders zijn alleen maar bezig om hun eigen hachje te redden, voor de rest moet er niet gezeurd worden.
Het klimaat, de immigratieproblematiek of het Verdrag van Lissabon? Even niet, zeggen de Europese landen, we hebben nu wel even iets ander aan ons hoofd. De financiële crisis heeft er voor gezorgd dat de Europese landen geheel op eigen houtje besluiten nemen en opereren. Het is ieder voor zich. Logisch dat het egoïstische handelen van het ene land, gepaard gaat met een flinke dosis irritatie en hoog oplopende frustraties, bij het andere.
Zo spuwt de Franse pers gif over Angela Merkel. President Sarkozy had afgelopen weekend een paar belangrijke landen opgetrommeld, maar maatregelen voor de crisis bleven uit. De doorgaans zeer pro-Europese Bondskanselier Merkel zei na afloop dat ieder land zijn eigen verantwoordelijkheid moet nemen, en kondigde een verruiming van de garantieregeling voor spaartegoeden af voor alle Duitse banken. En dat terwijl ze kort daarvoor nog fel had uitgehaald naar Ierland die iets soortgelijks had gedaan.
Onsportief van Merkel, merkten de Fransen zuur op. Frankrijk stelde zich echter ook niet helemaal fair op toen ze verklaarde dat ze de Europese afspraken over het terugdringen van het begrotingstekort, het zogenaamde stabiliteitspact, voortaan niet meer zo nauw zal nemen. In tijden van crisis wordt het spel anders gespeeld, aldus het land dat nota bene op dit moment Voorzitter van de Europese Unie is.
De sfeer in de EU is er niet beter op geworden sinds ook de Grieken en de Spanjaarden eieren voor hun geld kozen. Ook die landen besloten over te gaan tot een volledige garantievergoeding. Andere Europese landen zijn er nijdig over, en bang dat spaarders hun geld van de bank halen en over de grens gaan brengen.
Maar er was meer boosheid en verdriet in Europa. Onze zuiderburen kunnen het maar moeilijk verkroppen dat wij handige Hollandse zakenmensen een gedeelte van Fortis en de ABN voor een “prikkie” voor hun Belgische neuzen wegkaapten.
Dat er van Europese coördinatie weinig over is, bleek weer eens vandaag. De Europese ministers van financiën konden het niet eens worden over het voorstel om spaartegoeden in de hele Unie te garanderen tot 100.000 euro. Het werd een liefdeloos compromis van 50.000 euro.
De financiële crisis laat weinig heel van de chemie tussen de Europese landen. Dat het eigenlijk al een verstandshuwelijk was, valt niet te ontkennen. Maar het beetje romantiek dat er nog was, lijkt nu met een hogedrukspuit te zijn uitgeblust.
…en de politiek vraagt zich nog steeds af waarom “de burger” het gebeuren “Europa” nog niet ziet zitten? Men moet eens beginnen met het goede voorbeeld geven. Gaan we er nou voor of niet? Zo worden we nooit serieus genomen.
“Nee, zo makkelijk ligt het niet”, zal ik dan wel meteen te horen krijgen. Prima, maar was daar dan eerlijk over geweest, geachte politiek.
Nu zijn we gewoon in de realiteit aanbelandt, het is ook geen EU probleem, laat elk land zijn eigen banken redden, waarom zouden wij met de Bulgaren overleggen over het redden van Fortis, terwijl een meerderheid in Bulgarije niet een een bankrekening heeft.
Laat die EU nu maar ploffen
“Maar er was meer boosheid en verdriet in Europa. Onze zuiderburen kunnen het maar moeilijk verkroppen dat wij handige Hollandse zakenmensen een gedeelte van Fortis en de ABN voor een “prikkie” voor hun Belgische neuzen wegkaapten.”
Ook hier, zoals in andere Nederlandse media, worden de eigenlijke argumenten, die nochtans zeer breed werden uitgesmeerd in diverse vlaamse media, niet of zeer verdraaid weergegeven.
De kern van de kritiek in België is dat Bos overduidelijk bewust de markt bespeelde met zijn uitspraken.
Meer bepaald toen hij de probleemkredieten bij Fortis België situeerde en zelfs het woord besmettingsgevaar in de mond nam. Hij lanceerde geruchten die uiteraard de koers en de liquiditeitspositie meteen beïnvloedden en dus zijn onderhandelinspositie.
En dit terwijl de liquiditeitsproblemen bij Fortis Nederland op dat moment meer dan in de Belgische tak uit de hand liepen, en er nota bene werden opgevangen met een noodkredietlijn door de Belgische nationale bank. Bovendien zat België ook nog met een voor de Belgische politiek meer prioritaire bank in moeilijkheden: Dexia.
Zijn houding ging dus pal in tegen een operatie die precies tot doel had gezamenlijk de markten tot rust te brengen.
Dat men dit in Nederland quasi unisono in varianten op “handige Hollandse zakenmensen” omschrijft geeft toch te denken.
Helemaal hilarisch wordt het als ik bvb. in de toch niet als heel nationalitisch bekend staande Volkskrant opiniebijdragen lees die verwijzen naar de VOC en de Heren Zeventien.
In Nederland wordt Bos’ onderhandelingstaktiek overduidelijk op gejuich onthaald en de PVDA klimt zowaar in de peilingen.
Toch moet men zich eens de vraag stellen of dit gemanipuleer werkelijk op iets langere termijn het Nederlandse belang dient.
Vele grotere bedrijven plaatsen niet voor niets het onderhouden van een eerlijke relatie met hun klanten centraal in hun vision and mission statements.
Ik denk dat de politicus Bos hier enkel de volgende verkiezingen in het visier heeft gehad en niet de echte lange termijn belangen van Nederland.
Geachte mevrouw Gualthérie van Weezel,
Dat is juist het probleem waar de EU mee kampt. In tijden dat de unie zich moet bewijzen, blijkt het een tandenloos inspiratieloos en hopeloos pact. Als het allemaal goed gaat, is er EUforie. Zodra het maar even tegenzit kiest ieder land nationale eieren voor zijn ‘eigen’ euro. Dat zagen we in de jaren 90 al in het voormalig Joegoslavië. Door slappe hap diplomatie o.l.v. én druk van de Fransen binnen de EU en de VN escaleerde de situatie tot het in Srebrenica een Europees dieptepunt bereikte door de slachting van duizenden moslimmannen. Nu valt hier nog veel meer over te zeggen, maar het moge duidelijk zijn dat deze zaak 2 kanten had.
Het feit alleen al dat de 4 grootste EU landen mogen meepraten over deze crisis voedt mijn vrees van ‘overheersing’ des te meer. Is het zo moeilijk om gelijkwaardige partners binnen een pact te zijn? Wel als nationale belangen voortdurend moeten wijken, behalve als het Franse aangelegenheden betreft. Sorry, Frankrijk is een prachtig land en je kunt er heerlijk eten. In de Pyreneeën en het gebied tegen de Italiaanse grens (Alpen) wonen ontzettend aardige Fransen maar alleen viva l’Europe, als het viva la France is. Helaas maar waar.
Daarom geloof ik niet het verdrag van Lissabon, de opnieuw opgeschreven Europese Grondwet die een wonderbaarlijke opstanding doormaakte. Hoewel de Europese geschiedenis het christendom uit haar eigen grondwet weglaat, zijn de sporen niet zo snel uit te wissen en te vervangen door het zo volprezen maar failliet verklaarde humanisme van deze tijd waarin cultuurrelativisme haar ultieme afspiegeling in vindt.
Immers, liefde moet van 2 kanten komen en niet geforceerd geïnteresseerd het eigenbelang nastreven in tijden van moeilijkheden. Het werkt net als bij mensen. In tijden van ziekte leer je je vrienden kennen. Links en rechts heb ik dat van nabij meegemaakt. Je hebt niets aan vrienden waar je alleen maar mee kan lachen, maar wanneer er tranen gesprenkt worden met de noorderzon vertrokken zijn.
Daarom ben ik zo trots op onze bevrijders, Canadezen, Amerikanen, Australiërs en Britten. Een maand geleden zat ik in Canada en raakte daar in gesprek met een pompbediende. Dertig jaar geleden hadden zij Nederland bezocht tijdens 4 en 5 mei. De warme ontvangst van onze landgenoten was overweldigend geweest. Haar man had in Europa gediend, haar vader had in de Eerste Wereldoorlog in Europa gevochten. Kíjk dat is ‘love at first sight’. Onverwoestbaar, opofferingsgezind en recht uit het hart! Ontroerend en ik werd vervuld met onuitgesproken trots. Trots op dit prachtige land en vooral trots op onze overzeese bondgenoten die tot op de dag van vandaag de kastanjes voor ons uit het vuur halen. Als het erop aan komt zijn ze er gewoon, zoals ze er ook waren voor de Georgiërs!
Daarom, en dat weet je Annemarie, ben ik zo tegen dit door cultuurrelativisme verscheurde Europa. Zolang de inwoners van de Europese Unie het jawoord niet mogen geven, zal het een verstikkend huwelijk blijken te zijn wat uiteindelijk zal ontaarden in Belgische toestanden. Een verstandshuwelijk met kans op een scheiding of dan toch geen huwelijk. Dan kies ik voor het laatste!
Succes met de columns.
Met vriendelijke groet,
Erik
Een centrale Europeese aanpak van banken crisis en banken toezicht is nooit geregeld.
Het verbaasd mij dan ook dat iedereen zo naar Europa kijkt voor een oplossing terwijl de EU helemaal geen middellen heeft om tot een oplossing te komen.
De reden dat het nooit centraal geregeld is, is omdat de landen zelf uit redenen van nationalistisch eigenbelang altijd geweigerd hebben bevoegdheid op het gebied van toezicht uit handen te geven.
De EU nu beschuldigen van gebrek aan daadkracht is een enorm gebrek aan zelfkritiek.
Steek de hand eens in eigen boezem en zeg
“Ja, wij hebben bewust de EU onthouden van de middellen om een economische crisis aan te pakken.”
Niet de Europa supporters zijn schuldig aan het gebrek aan daadkracht van de EU maar de Eurosceptici.
Voel mijzelf als nederlander ook nadrukkelijk europeaan. Maar als lid van die gemeenschap moet je ook duidelijk voor je belangen opkomen. En dat heeft Bos/Balkenende/Wellink mi heel goed duidelijk en rustig gedaan en tzt heeft ook europa hier weer wat aan. Als je rekening gaat houden met Belgie kom je nergens. Dat land bestaat niet echt.
” Als je besluit te trouwen, beloof je dat je elkaars hand zal vast houden in zowel goede als slechte tijden. Zo is mij althans altijd verteld. In voor- en in tegenspoed dus.”
En dat wens ik uw en partner van harte toe!