De Belgische oplossing
Veel in België geweest de laatste maanden, voor de propaganda van mijn historische roman De heldeninspecteur. Het boek begint bij de opstand van de Zuid-Nederlanders tegen het autistische bewind van Oranjekoning Willem I, sinds 1815 vorst der Nederlanders, Vlamingen en Walen. Dankzij lange aarzeling de revolutie neer te slaan lukt het de Belgen eind 1830 alle Nederlanders over de noordgrens te jagen. Alsnog besloot Willem I tot ingrijpender actie en trok hij zomer 1831 België binnen voor de Tiendaagse Veldtocht.
Een veelbezongen maar weinig roemrijke, en ondanks een flink aantal doden en gewonden soms koddige onderneming. De Belgen verloren omdat ze nog slechter vochten dan de Nederlanders. Maar de grote mogendheden van toen hadden elk geloof in een grote Oranjenatie intussen verloren. Ze stuurden een Frans leger dat de Nederlandse opmars bij Leuven tot staan bracht. Einde oefening. Resultaat was België. Walen en Vlamingen onder koning Leopold I vereend.
Een compilatie-natie, zou dat wel wat worden? De Franse staatsvos Talleyrand formuleerde het zo: ‘België, dat lost zichzelf op.’ Aan die oplossing wordt de laatste jaren voortvarend gewerkt. Er zit beweging in. Al is het maar de beweging van de dienstauto met Leterme op de achterbank, steeds opnieuw op weg naar de koning voor kabinetsontslagaanbieding. België is langzaamaan onbestuurbaar. Genoemde dienstauto heeft echter nauwelijks een chauffeur meer nodig: die kan zelf de weg wel vinden.
Bij gelegenheid van mijn Vlaamse optredens vroeg ik velen wat zij als oplossing voor hun land zagen. Men had al moeite uit te leggen wat het probleem nou eigenlijk is.
Geef moed
Waarom België niet gedeeld? Wallonie bij Frankrijk, Vlaanderen bij Nederland? Om geheel eigen redenen zag Multatuli zoiets wel voor zich. Hij zei in 1867 op een Antwerps congres: ´Gij lieden moet Holland annexeren. By u zit de kern van Nederland.´ Vanuit dezelfde annexatiegedachte had de Belgische koning Leopold II in 1854 al een spionagemissie uitgestuurd. Bismarck suggereerde eens de Lage Landen maar tussen Pruisen en Frankrijk te verdelen. Latere Duitsers probeerden een radicaler oplossing uit, dat bleek evenmin een gouden idee.
Laten we het de Belgen dan maar zelf doen? ‘Vijf minuten moed en ons probleem is de wereld uit.’ Beroemde woorden van Yves Leterme. Maar die moed bleek onvindbaar en daar reed de dienstauto al weer voor.
België en moed. Ze hebben de Tiendaagse Veldtocht niet voor niets verloren. Misschien moeten we een tv-inzamelingsactie starten: ‘Geef moed voor België!’ Ze hebben er behoefte aan.
Atte Jongstra is Nederlands schrijver en essayist.
Zelfreflectie van moed
De moedigsten zijn die voor hun naasten zorgen en niet te veel moed hebben. De Vlamingen en de Walen tonen al lang veel moed en zie een surrealistische politiek als resultaat. Samenleven met verschillende talen en culturen binnen de landsgrenzen is niet het sterkste punt van de noorderburen van Belgie.
En zo is het altijd geweest de overmoedige Nederlanders die een voorbeeld willen stellen, maar in hun eigen achtertuin (grote steden, immigratie) weinig reflectie tonen. Een land dat vanaf de verkiezing van Pim Fortuin bewust met zich zelf in de knoop zit. Zie de opeenvolgende regeringen en opkomst en ondergang van politieke bewegingen. Ja, er zit ook beweging in, zelfs als er geen echt probleem lijkt te zijn.
Beter is diegene die de complexiteit aanvaardt en ‘s lands wijs ‘s lands eer volgt.
Belgie zo snel mogelijk splitsen, Vlaanderen gaat alleen verder en de franstaligen mogen kiezen wat ze doen!
Was ik een Belg, dan postte ik een mening
Ik ben echter Nederlander, en vind niet dat België zich iets moet aantrekken van mijn mening. Dus geef ik die ook niet
Ik vind alleen dat Vlaanderen zich niet bij Nederland zou mogen aansluiten. Omdat Vlamingen geen Nederlanders zijn, en om nu van een Vlaams-Waals probleem in een Vlaams-Nederlands probleem te geraken – daar schieten zij, en wij, niets mee op
Een rigoreuze oplossing:
1. Vlaanderen wordt zelfstandig of sluit zich aan bij het Koninkrijk der Nederlanden (als onafhankelijk land binnen het koninkrijk).
2. Brussel komt bij Vlaanderen en wordt vernederlandst (op dezelfde manier als dat het verfranst is).
3. De Duitstalige Gemeenschap wordt geannexeerd door de Bondsrepubliek Duitsland (bij Noord-Rijnland-Westfalen)
4. Wallonië wordt zelfstandig, of sluit zich aan bij de Franse Republiek (departement en regio).
5. Frans-Vlaanderen (Duinkerken en Calais) voegt zich bij Vlaanderen.
6. De Belgische provincie Luxemburg sluit zich aan bij het Groothertogdom Luxemburg.
5.
De groot Nederlandse gedachte heeft nooit veel steun gehad en dan nog vooral in min of meer rechtse kringen. Bij mijn weten vindt nu zelfs Vlaams Belang niet dat Vlaanderen zich bij Nederland moet aansluiten. Logisch ook, Nederland als stabiel polderend voorbeeldland bestaat ook niet meer. Wij zijn ideologisch, politiek en maatschappelijk inmiddels minstens zo verdeeld als Vlaanderen en Wallonië. Hier niet door een taalgrens maar weer door een keiharde geloofsdiscussie. Een soort variatie op de oude strijd tussen Katholieken en Protestanten met nu de Islam als splijtzwam. De wereld verbaast zich mi. minstens zo sterk over wat hier aan de hand is dan over het oude conflict in België.
Leuke theoretische gedachtenoefeningetjes voor de buitenstaander hoor, maar de werkelijkheid is toch nog wel iets complexer. Het grootste probleem is Brussel. Wat moet daarmee gebeuren? Nog Vlaanderen nog Wallonië zal hun hoofdstad willen opgeven. Daarnaast is er nog het probleem van een groot aantal Franstaligen in Vlaanderen, en een kleiner aantal Vlamingen in Wallonië. Wat doen we daarmee? Daarbij, zowel Vlaanderen als Wallonië heeft zonder Brussel geen enkele levensvatbaarheid, en Brussel als stad zonder achterland ook niet. Wallonië bij Frankrijk? Ja, daar zitten die Fransen op te wachten. Nee, België zal gewoon haar eigen problemen moeten oplossen, dat is al moeilijk genoeg. En Nederland mag dan weer naar zichzelf kijken, want ook daar loopt niet alles op rolletjes.
I.p.v. “Nog Vlaanderen nog Wallonië” bedoelde ik uiteraard “noch”.
@Ricardo: Ik weet heus wel dat de oplossing die ik eerder geopperd heb, helemaal niet haalbaar is. Het is waarschijnlijker dat België langs de rand van de afgrond komt, maar dat de Koning dan net op tijd ingrijpt. Net als in een soap komt het altijd goed.
Probleem is dat wij in Vlaanderen, net zoals jullie nu in Nederland, een groep kiezers en een serie partijen hebben ( Vlaams Belang, LDD , NVA) die inspelen op de negatieve gedachten van een kiezer: noem het bangmakerij.
Als bijna een ganse bevolkingsgroep door zulke partijen maar ook door de pers voorgehouden wordt hoe slecht het is, dan gaan de poppen aan het dansen.
Was dit niet gebeurd dan hadden we hier geen Bart De Wevers en jullie geen Pim FOrtuyns
@Maarten, dat begrijp ik wel. Gezien ook de reactie van Sander en Guy denk ik ook dat een echte splitsing in 2 afzonderlijke staatjes alleen al vanwege de positie (ook in Europa) van Brussel praktisch ondoenlijk en veel politieke ketelmuziek is. Het zal ook mij niet verbazen als België mede vanwege de slepend uitzichtloze discussie gewoon België blijft. En als men oa. de kwestie ‘BHV’ toch nog oplost misschien zelfs wat stabieler dan sinds lang het geval was.
De relatie Belgie/Nederland lijkt op die van BRD/DDR: elke keer als we de geschiedenis induiken wordt de gezamenlijke band elke keer weer pijnlijk duidelijk. Elke keer als we het over Noord Frankrijk en Wallonie hebben, moeten we denken aan de gebieden, die we aan Frankrijk verloren. Kales, Rijsel, Atrecht. Elk kind leert over de Unie van Atrecht zonder de stad ooit op de atlas te aanschouwen. De eerste universiteit der Nederlanden lag niet in Nederland, maar in Belgie.
Toegegeven, na meer dan 200 jaar separatie was de kunstmatige staat Groot-Nederland een stap te ver, zeker toen de Walen zich roerden in die strijd. Nederland trok zich terug op zijn oude grenzen en de kunstmatige staat Belgie was geboren. Hoe goed dat ging zien we elke dag. BHV is alleen een symptoom, net als de Voerstreek een symptoom was. En aangezien migratie niet stopt zullen de kunstmatige grenzen in de kunstmatige staat steeds helderder zichtbaar worden. De Vlamingen hebben zich door de eeuwen heen op een steeds kleiner stukje grondgebied moeten terugtrekken. Hun grootste wapenfeit is een enkele slag tussen edelen en boeren, eeuwen en eeuwen geleden. Geen centimeter meer voor die halve Fransen, zelfs als het Frans defacto de voertaal is geworden in hun gemeente. De grenzen liggen toch vast?
Het is een hopeloze strijd en ondanks verwoede pogingen van een paar eenzame idealistische intellectuelen heeft de Vlaming op de straat Belgie allang opgegeven en stemt nationalistisch. Onder de haarscheurtjes gaat de breuk gewoon verder, van een staat naar federatie, van federatie naar confederatie, van confederatie naar separatisme.
Een volk lijkt grondgebied nodig te hebben. Het past niet in ons ideaalplaatje van wat de mens is of beter gezegd, zou moeten zijn, maar het lijkt niet anders te zijn. Er hoeft maar iets te gebeuren en de wereld valt uiteen in wij en zij, wij die zijn wij zijn en zij die anders zijn. Een euro houdt mensen niet bij elkaar. Een dipje in de beurskoersen wat “hun” schuld is waar “wij” voor moeten opdraaien en we staan vooraan om onze hegenomie weer op te eisen. Onze munt, onze economie, onze verantwoordelijkheid.
Dat is waarom Belgie faalt, niet nu dan wel later. Dat is waarom Europa faalt en uiteindelijk weer uiteen zal vallen met behoud van wellicht hier en daar een enkel samenwerkingsverband waar niemand last van heeft.
Het is flauw en naief om te stellen dat Belgie net zo oud is als de rest van Europa. Het heilige roomse rijk gaat meer dan duizend jaar terug. De Nederlanders bevochten hun vrijheid eind zestiende eeuw. Samengehouden door een enkele taal en een enkele cultuur. Belgie.. dat heeft nooit bestaan.
Ik vind het altijd grappig hoe Nederlanders kijken naar gebeurtenissen in mijn land, België. Het is zo moeilijk om de problematiek van België te verstaan voor buitenstaanders en dat begrijp ik. Meeste Belgen begrijpen er zelf niets van.
Maar ik kan u naar mijn mening zeggen dat een splitsing geen goed idee is en als we zouden splitsen is een samenvoeging met Nederland geen goed idee. Ik woon zelf dicht bij de grens met Nederland en ik vind het zelf ook geen goed idee, gewoon omdat dit de problemen niet direct oplost.
Ik studeer zelf politieke wetenschappen en ben nu al veel wijzer geworden in deze materie en de splitsing lost het probleem van Brussel niet in 1,2,3 op. Brussel blijft een stad in Vlaanderen waarvan 3/4 de franse taal spreekt. Wallonië zal dan het personaliteitsprincipe aanspreken om aanspraak te maken op Brussel terwijl Vlaanderen het territorialiteitsprincipe zal gebruiken.
Ik ben zelf voorstander voor het behoud van België en als ze mij vragen vanwaar ik kom dan zeg ik België en niet Vlaanderen!
Twee nieuwe deelstaten voor de Bondsrepubliek? Het van huis uit protestantse deel boven de grote rivieren en het van huis uit katholieke deel tussen de grote rivieren en de taalgrens. Het Nederlands krijgt een soort status zoals Fries in Friesland en de officiële taal wordt uiteraard Duits. Na 50 jaar weet men niet beter meer. Brussel wordt een Europese vrije stad met een status die te vergelijken is met die van Washington DC. Wallonië wordt bij Frankrijk gevoegd.
De BPM op personenauto’s vervalt, overdreven hoge sociale uitkeringen worden gematigd, er worden veel meer misdaden opgelost en er kan een beleid worden gevoerd om mensen uit Niederdeutschland te laten verhuizen naar streken waar het minder vol is zoals Mecklenburg-Vorpommern.
U ziet, voor alles is een oplossing.
Als Nederlander woonachtig in Duitsland met alle begrip voor Belgie
waarvan een deel door taal en cultuur het meest met Nederland verbonden is,
de “oplossing” van Momphert om me gematigd uit te drukken “hoogst twijfelachtig”
Het doet me denken de Hitler tijd hier in Duitsland.
En ook gelijk een volkverhouzing? Toe maar!
Nou, Belgen geen moed.? De geerde inzender is zeker het hardnekkig verzet van het Belgische leger in de eerste wereldoorlog aan de IJzer vergeten.
Nog duidelijker zijn wij Nederlanders met iets, uit de tweede wereldoorlog
Tijdens de Duitse bezetting heeft Nederland 10% van de Joden van de moord gered. En kijk eens naar de zogenaamde nietmoedigen,volgens Atte Jangstra. 25% zijn in Belgie gered. Diamantstad Amsterdam is niet voor niets naar Antwerpen verplaatst.!