“People not policies are news.” Een treffende uitspraak van oud-CNN baas Chris Cramer. Hij had heel goed door dat televisie bij uitstek het medium is om in te zoomen op het kleine menselijke verhaal. Natuurlijk zijn die verhalen over gewone Birmezen er ook, ze zijn alleen zo lastig te vinden.

Als je de nieuwswebsites regelmatig checkt en de telexen leest, dan is dit Birma: het wel en wee van Aung San Suu Kyi, mogelijke sancties tegen de militaire regering, nieuw beleid van de Amerikanen, oud beleid van de ASEAN-landen en ga zo maar door.

Zelfs bij de twee grote kwesties uit Birma van de afgelopen jaren, de Saffraanrevolutie in 2007 en orkaan Nargis een jaar later, was het vooral het leed van de massa dat op tv voorbijkwam.

Op de televisieredactie van Mizzima, de Birmese nieuwszender die vanuit Thailand opereert, worden deze zogenoemde microverhalen wel gemaakt, maar vaak alleen voor een Birmees publiek. 

Verslaggever Emily heeft een groot inlevingsvermogen en misschien daarom ook oog voor dit soort verhalen. Hun cameraman in Birma heeft een interview gedraaid met een wanhopige vrouw. Ze vertelt huilend dat ze haar zoon kwijt is. Ze weet wel waar hij is. Overijverige officieren van de Tatmadaw, het gevreesde Birmese leger, hebben hem meegenomen, gerekruteerd, geronseld. Veertien jaar oud. Ze probeert hem via allerlei wegen terug te krijgen, maar krijgt te horen: “Hij zit nu eenmaal in het leger, niks aan te doen.” De moeder laat het er echter niet bij zitten en durft haar verhaal te vertellen aan de onafhankelijke media in ballingschap. Onder grote druk wordt de jongen ontslagen uit het leger, vrijgelaten kun je ook zeggen. Een happy end, hoera. Nog tachtigduizend kindsoldaten te gaan. 

Nog een schrijnend voorbeeld: een reportage over het toenemend geweld tegen de vrouwen, die werken in de huizen van de elite. Aan de telefoon een vrouw uit Birma. Ze worden uitgebuit, mishandeld en verkracht. Verhalen die in één klap het leven weergeven in het land van de generaals.

Deze reportage is helaas niet te vinden op het Engelstalige gedeelte van de website. Het blijkt dat ze op het hoofdkantoor in India slechts een paar verhalen uitkiezen voor de Engelse website. En dat heeft weer te maken met drukte, personeel en andere zaken. Dat is jammer. Het minste wat ik kan doen is de redacteuren van Mizzima erop attenderen dat deze verhalen, nee deze mensen het verdienen om ook internationale aandacht te krijgen.

En nu we het er toch over hebben. Lees het boek Birma, Land van Geheimen van Minka Nijhuis. De tragiek van een land, samengebald in een verhaal over mensen.

NOS-buitenlandredacteur Ryan Hermelijn is in het kader van een project van Freevoice twee weken in Thailand. Hij geeft training aan journalisten van de Birmese nieuwsorganisatie Mizzima.