Mijn eerste Olympische Spelen
Door cameraman Jeroen van Eijndhoven
Een maand of zes geleden belt NOS-productie me met de vraag of ik naar het WK voetbal in Zuid-Afrika wil, ze zijn namelijk bezig met de indeling voor 2010. Ik zeg natuurlijk erg leuk, maar vraag of ik na vijf EK’s ,WK’s voetbal een keer naar de Olympische Spelen zou mogen? Een verbaasde stem aan de andere kant van de lijn zegt: “maar het gaat om het WK voetbal !?” Ja, sorry, maar als ik mag kiezen, zou ik graag naar Vancouver gaan.
Op 9 februari vertrek ik met de Journaal-ploeg naar mijn eerste Olympische Spelen. Toch weer een groots evenement wat op de CV kan worden bijgeschreven. Diep in mijn hart vind ik Canada leuker dan Zuid-Afrika, en ijshockey een spectaculairdere sport dan voetbal. We zijn nu bijna drie weken verder en ik kijk naar de sluitingsceremonie op televisie in mijn hotelkamer. Genietend van een lekker biertje, laat ik de afgelopen drie weken de revue passeren.
Bekijk hier een sfeerimpressie van beelden van Jeroen van Eijndhoven
De eerste indrukken van de stad Vancouver, de sneeuwproblemen op Cypress Mountain, een regenachtige opening op een fanzone, een fantastische Sven Kramer op de 5 kilometer, het eerste Canadese goud in eigen land, een training van de Nederlandse shorttrackers, een curling clinic, de training van de bobbers, het drama van Sven Kramer op de 10 kilometer, Erica Terpstra, Kroonprins Willem-Alexander, Henk Gemser. Allemaal gezien.
Dan zijn er nog de niet-sportverhalen. Het bezoek aan de Lil’wat indianen, die ons hun verhaal vertelden over de Spelen. De reis naar de houtakkers, die druk zijn met het bestrijden van de pijnboomkever in de bossen van British Columbia.
Maar mijn persoonlijke hoogtepunten zijn de ijshockeyverhalen. Het portret van Eric Staal en zijn ouders. Een Canadese ijshockey-ster met Nederlands bloed, die we volgden tijdens de training en, nog leuker: tijdens een wedstrijd. Het verhaal over de organist Dieter Ruehle tijdens de wedstrijd Finland – Duitsland. En de Canadese fans tijdens hun belangrijkste moment van de Olympische Spelen, het winnen van de gouden medaille voor het ijshockey. Wat een gekkenhuis, geweldig en fantastisch om daar tussen te mogen staan.
Nu al het werk er dus op zit en ik de indrukken laat inwerken, realiseer ik mij dat Ron Linker en ik de absolute Olympische ster van Canada nog hebben geïnterviewd. Het is niet uitgezonden bij het Journaal, maar bij de collega’s van Studio Sport. Een gesprekje met ijshockey grootheid Sidney Crosby over zijn gelijkenis met Sven Kramer en over de gouden plak van Sven. Twee weken later scoort Sidney Crosby de golden goal in de ijshockeyfinale tegen USA. Canada juicht, want de belangrijkste gouden medaille is weer thuis. IJshockey goud. Sidney zijn bijnaam is vanaf heden niet meer The Kid, maar The Next Great One.
Net als wij gaat iedereen nu weer naar huis. In Nederland volgt vast nog een aantal huldigingen voor de medaillewinnaars. De ijshockeyers spelen morgen (maandag) alweer hun eerste wedstrijden in de competitie. En wij gaan ons opmaken voor de gemeenteraadsverkiezingen. Ook dat is leuk, maar dan anders.

Leuk dat je zo genoten hebt, Jeroen. Je hebt ‘t dik verdiend. Dank voor al die mooie beelden!
Met weemoed denk ik terug aan Wayne Gretzky, Mark Messier, Jari Kurri (Go Suomi), Paul Coffey, Glenn Anderson, Gran(d)t Fuhr, Mark Krushelnyski en…Wayne van Dorp en Jeff Beukeboom.
Jammer dat Crosby een Penguin is en geen Oiler, maar wel goed dat de Canadezen weer een held hebben. Nu weer lekker NHL kijken, alhoewel ik sport freak ben en de Olympische spelen geweldig vind, is de NHL toch echt meer spektakel imho.