Vanavond stond Nicole Lefever in Caïro in het Acht uur Journaal voor de camera via een satellietverbinding. In de afgelopen dagen kwam zij tot u via het ”mobiele internet” zo meldde de presentator steeds. Wat is dat en wat is het verschil?

Een satellietverbinding is tegenwoordig zo normaal dat je er nauwelijks meer bij stilstaat als een correspondent zich rechtstreeks vanuit een oorlogsgebied of een plein vol gevechten in de uitzending meldt. Pas als er even geen verbinding mogelijk is beseffen wij (en misschien u ook) dat al die techniek een breekbaar iets is.

Breedband

Wanneer wij een gesprek met Nicole Lefever in Caïro willen, bestellen we een verbinding bij een satellietbedrijf van bijvoorbeeld 10 minuten: van 20:00 uur tot 20:10 uur, een tijdslot waarbinnen dat 2 minuten-gesprek zich moet afspelen. Nicole meldt zich ruim voor die tijd bij het  zogeheten feedpoint in Caïro, zij krijgt een “oortje” in waarmee zij de vragen vanuit  Hilversum kan horen, de lijnen worden getest en eventuele laatste ontwikkelingen kunnen nog tussen haar en de regisseur worden doorgenomen. Op ‘t moment dat zij in de uitzending aan de beurt is praat zij tegen de camera, ofwel tegen u.

Soms is zo’n feedpoint niet voorhanden. In Egypte was dat deze week het geval omdat Nicole en radiocorrespondent Sander van Hoorn zich aan de ene kant van het Tahrir plein bevonden en het feedpoint aan de andere kant, terwijl tussenin voor- en tegenstanders van Mubarak elkaar en journalisten te lijf gingen. Die afstand van nog geen 15 minuten lopen was te gevaarlijk en dus gingen zij niet.  “Mobiel internet” ofwel internet via satelliet, is dan een uitkomst.

Met speciale software kan een breedband-verbinding totstand gebracht worden via een gewoon internetnetwerk – bijvoorbeeld het netwerk van het hotel – of met een extra apparaat ter grootte van een laptop via een speciale satelliet (in totaal hangen er 3 van zulke satellieten boven de aarde die nagenoeg de hele wereld afdekken). De “laptop” kan de satelliet zien door de klep van het apparaat in een bepaalde hoek te zetten. De correspondent sluit er een camera op aan – in dit geval de kleine digitale Sony-camera van Nicole – en klaar is kees. Het mooie van dit apparaat is dat het op elke plek op deze wereldbol gebruikt kan worden. Of je nu in Caïro staat of in de Gobi woestijn: als er maar zicht is op de satelliet.

Drukte aan het balkon

Waarom gebruiken we dit apparaat dan niet vaker? Zoals met uw eigen internet thuis is het bij deze verbinding ook zo dat de kwaliteit slechter wordt naarmate er meer gebruikers op de lijn zitten. In haar hotel in Caïro, zo vertelde Nicole me deze week, hingen op tientallen balkons zulke kastjes van diverse collega’s. Dat, en het feit dat 20:00 uur in meer landen een prime time-uitzendmoment is, gaf kwaliteitsverlies. Digitale storing, zoals blokjes op haar gezicht als Nicole even beweegt; of een stem die niet synchroon loopt met het beeld (“Het is niet sync!” hoor je dan op de redactie roepen.)

De NOS-verbinding via “mobiel internet” was de afgelopen dagen populair onder de Nederlandse collega’s. Behalve Nicole maakten bijvoorbeeld ook Jan Eikelboom van Nieuwsuur, Martijn Duintjer Tebbens van 1Vandaag en Roel Gerards van RTL Nieuws gebruik van ons geïmproviseerde  feedpoint. Maar nu alle internationale journalisten zich hebben verschanst in hetzelfde hotel zitten daar inmiddels ook de technici van het satellietbedrijf. Ergo: zij hebben sinds gisteren een nieuw ‘normaal’ feedpoint  ingericht in het hotel.

Eind goed, al goed. En toch, zo concludeerden wij eerder deze week, maakt het eigenlijk niet uit wat voor verbinding we hebben. Liever eentje die technisch niet perfect is, dan helemaal geen verbinding. Als we het nieuws maar kunnen brengen. Of denkt u daar soms anders over?