De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Bonn, Den Haag, Berlin

eva_duits1GroenLinks presenteerde het verkiezingsprogramma en ik zit met partijleider Femke Halsema aan een tafel met wijn en borrelhapjes en klets over de mogelijkheden voor haar partij om na de verkiezingen een coalitie met andere partijen aan te gaan. Wat gezellig! In Duitsland is zoiets onvoorstelbaar. Want bij ons hebben de politici zelden tijd of zin met buitenlandse journalisten small talk te houden – vooral niet als er geen micro of camera in de buurt is.

Volgens mij zijn er grote verschillen in de manier van werken van politieke journalisten in Nederland en Duitsland. Omdat Duitsland nu eenmaal heel veel groter is, maar ook omdat er een heel groot verschil is tussen de beide politiek systemen.

De Nederlandse Tweede Kamer heeft 150 zetels; in de Duitse Bundestag zijn dat er op dit moment 622, een aantal dat na iedere verkiezing weer verandert. Daarom kent in Duitsland vrijwel niemand het precieze aantal parlementszetels nauwelijks iemand, maar wel de percentages van de laatste verkiezingsuitslag. Bovendien zijn er in de Bundestag maar vijf partijen, terwijl er in de Tweede Kamer tweemaal zoveel zijn. Daardoor verschilt het werk van Nederlandse en Duitse journalisten behoorlijk. Met zoveel partijen zijn er meer onderwerpen, meer standpunten en meer thema’s. Maar ook meer ruzies of juist niet?

Van Nederlandse collega’s hoor ik dat partijen onder elkaar hevig kunnen botsen, maar dat zij – als zij eenmaal samen in een coalitie zitten – ook weer dichtbij elkaar blijven. Ook intern is het in Nederland bij de meeste partijen vaak rustig, terwijl in Duitsland ook binnen partijen vaak felle debatten worden gevoerd. In Nederland stemmen de leden van een en dezelfde partij bijna altijd unaniem; in Duitsland zijn er meer dissidenten, wat weer een stuk leuker is voor de politieke verslaggever.

Wat mij heel erg bevalt aan het politieke leven in Den Haag, is dat het me steeds weer aan Bonn doet denken, waar de regering en de Bundestag zaten voor de verhuizing naar Berlijn in 1999. Je zat als politici en journalisten dicht bij elkaar, kon gemakkelijk contact leggen en je kende elkaar allemaal. En er was meer tijd om met elkaar te discussiëren of gewoon met elkaar to praten. Sinds de verhuizing naar Berlijn is dat niet meer zo. De verhoudingen tussen politici en journalisten zijn in de wereldstad anoniemer, afstandelijker en minder persoonlijk geworden. Minder aangenaam en moeilijker werken dus, maar misschien ook weer niet zo slecht voor de onafhankelijkheid van de journalisten.

In politiek Den Haag heerst nu de stilte voor de storm. Alle partijen bereiden de verkiezingscampagne voor, presenteren hun verkiezingsprogramma en hun kandidaten. Belangrijke beslissingen worden door regering en Tweede Kamer uitgesteld tot na de verkiezingen van 9 juni a.s. En net als in Duitsland bevatten de verkiezingsprogramma’s ook hier heel veel aardige letters op heel veel papier, maar niemand gelooft dat er van die programma’s veel over blijft als de coalitiebesprekingen na de verkiezingen eenmaal zijn begonnen.

En dus voor al mijn Nederlandse collega’s deze in Duitsland vaak gememoreerde mop: Twee politici ontmoeten elkaar na een persconferentie. Vraagt de een aan de ander: “Wat heb je daar net over de bezuinigingen gezegd?” Zegt de ander: ”Nou niks!” Dan de een weer: “Dat weet ik ook wel, maar hoe heb je dat niks precies geformuleerd?”

Eva Mommsen werkt voor de WDR en n-tv in Duitsland en doet twee maanden een uitwisselingsstage bij de NOS.

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


1 reactie op “Bonn, Den Haag, Berlin”

  1. Syl zegt: 16-04-10 om 22:55

    Ben trots op je, Eva!

    Groetjes,

    Syl

Geef een reactie