Je zal maar als nieuw Kamerlid aanschuiven bij een grote fractie. Je allereerste taak is het bemachtigen van een zinnige portefeuille. Want om nou met al je idealen te eindigen als derde woordvoerder kokkelvisserij, dat is toch niet de droom van de gemiddelde nieuwe volksvertegenwoordiger.

Désirée Bonis van de Partij van de Arbeid heeft goede zaken gedaan. Timmermans, de vaste buitenlandwoordvoerder van de PvdA schoof door naar het kabinet, en dus kwam er een belangrijke plek vrij. Bonis sloeg toe. Buitenlandwoordvoerder. Toe maar.

En toen begon de langzame omschakeling die ieder nieuwe Kamerlid meemaakt, zeker als je ook nog in een regeringsfractie zit. Welkom in Den Haag: idealen zijn prachtig, maar ze kunnen lelijk in de weg zitten. De dag nadat het Kabinet zich officieel had gepresenteerd in de Tweede Kamer ging het al mis. De kwestie is overzichtelijk: steunt Nederland de Palestijnen, die streven naar erkenning door de VN als eigen land? Steunt Nederland dat ze alvast proefdraaien bij de VN, als een soort aspirant-land?

Jazeker, vindt de PvdA al heel lang. Ook het Kamerlid Timmermans stemde een paar maanden geleden nog enthousiast voor een motie met die strekking: Het Nederlandse kabinet moest de Palestijnen zoveel mogelijk helpen. Maar de VVD voelt er helemaal niks voor. En tegenwoordig moeten VVD en PvdA elkaar een beetje te vriend houden. Timmermans, inmiddels minister, kwam met  een diplomatieke uitweg: hij is inhoudelijk nog steeds voor, maarrrrr: het is uiteraard een zaak van timing: het is nú eventjes geen goed idee. Opgelost.

Opgelost, behalve voor de nieuwe buitenlandwoordvoerder Bonis. Wij van de PvdA waren toch altijd voor? Timmermans had toch in de zomer ook nog voor gestemd? Waarom zou ik dat dan nu niet mogen?

Welkom in Den Haag. Eerst moest ze bij Timmermans komen: je gaat je toch niet tegen je eigen minister verzetten? Dat gesprekje hielp niet echt. Toen doken er een paar PvdA Kamerleden op, die een bezorgd praatje met Bonis kwamen maken; we gaan toch geen brokken maken? De vice-fractievoorzitter slenterde opzichtig rond bij het bankje van Bonis. Hij begon te bellen. En uiteindelijk kwam de ultieme troef op tafel: Diederik Samsom zelf kwam zich ermee bemoeien.

Dat was teveel voor Bonis. Dapper stemde ze –met knarsende tanden – tegen de motie, waar ze zo ontzettend voor was. Alles voor de samenwerking. Kamerleden van andere partijen sloegen de ontgroening van Bonis met enig medelijden gade. ‘Tsja, zo gaat dat als je in een regeringsfractie zit. Welkom in Den Haag.’

En dan moet je het nadien ook nog uitleggen. Aan de pers, en aan teleurgestelde andere fracties. En aan Harry van Bommel van de SP, die de draai al van mijlenver zag aankomen maar toch ‘totaal geschokt’ was, toen Bonis uiteindelijk tegen stemde. ‘Hoe-is-het-mogelijk!’. Niemand die zo professioneel met zijn ogen kan rollen als Van Bommel.

Ach, ze zouden elkaar wat gunnen, PvdA en VVD. Misschien zit er ooit nog een wederdienst in het vat.