Gdansk staat op met een kater. Een dubbele. In de stad zijn de herinneringen aan een beschonken nacht terug te zien. Half gevulde glazen verschraald bier, staan tobberig in een portiek. De kopers  liggen ongetwijfeld nog in diepe slaap.

“Holland, Holland, alles ist vorbei”, schreeuwen Duitse supporters in de fanzone van Wroclaw. Ooit, voor 1945, was dit Duits grondgebied, en heette deze stad Breslau. Vlak vóór de grote groep Duits geschminkten tracht een tiental Oranjefans dapper weerstand te bieden, maar net als op het speelveld in Charkov is het een ongelijke strijd. Zij drinken pullen leeg, zij juichen uitdagend.  Die van ons, in Oranje, incasseren in stilte. En nippen aan Pools bier dat niet meer smaakt.

Muggen, paarden, grenzen en tussenlandingen; Joep Schreuder kende een enerverende eerste week in Oekraïne.

De Eurocity van Warschau naar Berlijn stopt in Poznan. Het is een prima internationale trein, van alle gemakken voorzien. Er zit zelfs een stopcontact vlakbij je stoel zodat je nog aardig door kunt werken in de trein op je laptop.

Zou u weten hoe Petrzela in het Tsjechisch wordt uitgesproken? Of Mitroglou in het Grieks? Wawrzyniak, in het Pools? Is uw Oekraïens goed genoeg voor de naam Seleznjov? De Nederlandse media houden al vaak verschillende spellingen aan. In het Duits lijkt de schrijfwijze van een Russische speler vaak zijdelings op de Engelse benaming van dezelfde Rus.

In een nog leeg stadion in Lvov, een paar uur voor Duitsland-Portugal, heb ik gisteren naar Oranje gekeken. Bij mijn commentaarpositie stond een monitor waar ik de wedstrijd op kon zien, maar ook op de grote schermen boven de tribunes werd het duel vertoond.

De Spaanse en Italiaanse voetbalfans slenteren vanmorgen al vroeg door de binnenstad van Gdansk.  Telefoons en echte fototoestellen leggen de prachtige gekleurde gevels vast voor vrienden en familie. Gdansk. In de oorlog verwoest. Daarna met liefde en geduld weer  opgebouwd. De schitterende huizen in de “old town” zijn dus pakweg 60 jaar jong, maar lijken eeuwenoud.

We hebben allemaal reikhalzend naar deze dag uitgekeken. Want vandaag gaat het dan eindelijk beginnen, het EK voetbal in Polen en Oekraine. Vanaf nu voorspellen we niet langer opstellingen en uitslagen via het gebruikte koffiefilter maar hebben we wedstrijden als referentiepunt en is een uitslag een uitgangspunt voor een mooie discussie.

Toen de taxichauffeur de straat van mijn verblijfplaats voor de komende drie weken inreed kreeg ik een deja vu. Zo’n twintig jaar geleden hadden we vrienden in Polen. In Kedzyrzien Kozle. Midden In de chemische driehoek. Een grauwere opbergplaats in Europa was niet te vinden. Rijen legoblokken met grote satelietschotels aan balkonnetjes.

Je kan na een ontslag boos en verdrietig thuis gaan zitten maar de wetenschap dat de grote bazen in het Poolse voetbal het afscheid nemen van mensen net zo gemakkelijk afgaat als het kopen van een brood, zorgt ervoor dat de mentale wond snel heelt en de pijn snel verdwenen is. Robert Maaskant weet inmiddels als geen ander hoe het werkt in het land van Dudek, Lato en Boniek.